NETFLIX ORİJİNAL DİZİSİ
Çamurlu ayak izleri kâhya için alışıldık bir manzaraydı.
Yılda birkaç kez güne paspas yaparak başlıyordu.
Hep aynı hat üstünde.
Yasak kanattan kapıya, kapıdan kanada.
Kapı sıkışmıştı.
Sıkıştı, biz de açamadık.
Gerçekten.
Peki koridorun hâli ne?
Altı üstü biraz çamur.
Sizi affediyorum.
Ama ne yazık ki...
Size inanmıyorum.
Sorun da bu.
Miles!
Miles, orayı yeni temizlemiştim!
Şunu alabilir miyim?
-Ne... -Ben değil.
Sen.
Bu yaptığın kabul edilemez ve işin kalanını sen bitireceksin.
-Ama bu haksızlık! -Sakin ol, altı üstü biraz çamur.
Ben Flora'yla bebeğini almaya giderken sen yerleri temizleyeceksin.
Tabii...
-Sakıncası yoksa Bayan Grose. -Hayır, bence hiç sakıncası yok.
Zaten bu konuşmayı daha önce de yapmıştık, değil mi Miles?
Birkaç haftada bir sanki gece koşusuna çıkıyorlar,
bu gariban da arkalarını temizliyor.
-Günaydın. -İzninle Owen.
-Selam Owen. -Flora.
-Hadi. -Mahzeni sevmiyorum.
Aşağısı ziyadesiyle korkutucu.
Owen'la kalıp portakal suyu içsem olur mu?
Affedersiniz, küstahlık etmiyorum.
Ama mahzenden gerçekten hoşlanmıyorum.
Ziyadesiyle korkutucu.
Olur mu? Hemen dönerim.
Ağabeyi oyuncağını çamaşır bacasından aşağı attı.
-Tabii, sorun değil. -Sağ ol.
Erkek kardeşler bazen ziyadesiyle acımasız olabiliyor, değil mi?
Ama Miles değil.
Gerçekten değil.
Küçük hanım, çok temiz bir kalbin var.
Bak kimi buldum.
Adı ne?
Hatırlayamıyor.
Seni koruması için bunu odana asacak mısın?
Hayır, indirdim.
-Neden? -Çünkü işe yaramıyor.
Miles!
Sen gidip giyin.
Miles?
Miles, iyi misin?
ALTI AY ÖNCE
Hadi çocuklar, herkes otursun.
Yerlerimize oturalım.
Merhaba.
Hoş geldiniz.
Günaydın beyler.
Günaydın Peder Stack.
Eminim hepiniz çok neşeli bir Noel geçirdiniz.
-Evet. -Evet.
Harika.
Sanırım çoğunluk burada.
Peki o zaman.
Bahar sömestri.
Birkaç badire çıkmış olsa da kışı atlattınız, tebrikler.
Brian Duncan bir süre aramıza katılamayacak.
-Evet. -Hasta mı?
Hayır Bay Hooper, ciddi bir durum yok. Biraz tökezlemiş, o kadar.
İyileşiyor ve yakında aramıza katılacak.
Başlayalım mı?
İnciller.
"Orada, dağın yamacında otlayan büyük bir domuz sürüsü vardı.
Kötü ruhlar İsa'ya yalvardı.
'Bizi şu domuzlara gönder, onlara girelim.'
Ve İsa'nın izin vermesi üzerine
kötü ruhlar adamdan çıkıp domuzların içine girdiler.
Yaklaşık iki bin domuzdan oluşan sürü, dik yamaçtan aşağı koşup gölde boğuldu."
Peki...
Hikâye böyle.
Üç İncil'de de aynı olayın ufak nüanslarla üç farklı tasviri mevcut.
Olay üç farklı mekânla bağdaştırılıyor.
Ama önemli kısımlar hepsinde aynı.
İsa, Luka ve Markus'un "Tümen" dediği, Matta'nın isim vermediği kötü ruhları
Luka ve Markus'a göre bir, Matta'ya göre iki adamdan çıkarıp,
ki bu kısımda üç İncil de hemfikir, bir domuz sürüsüne koymuş.
-Domuzlar da göle atlamış. -Evet, domuzlar da göle atlamış.
Ama neden Matta muhalif davranmış?
-Muhalif ne demek? -Mallık etmek demek.
Hop, terbiyeli ol Obermann, bu sana son uyarım.
Miller, bu harika bir soru.
İncil hikâyeleri neden örtüşmüyor?
Çünkü...
Hatasız kul olmaz. Bu İncilleri yazanlar da dâhil.
Ben de dâhil.
Aileleriniz bu konuşmayı duyunca bunu onlara da hatırlatmam gerekecek.
Kötü ruhların izne mi ihtiyacı vardı?
-Ne iznine? -Domuzlara girmek için.
Evet, vardı.
Peki ya adam için? Adam için de izne gerek var mıydı?
Harika bir soru Wingrave.
Çıkarmamız gereken ders de bu, sorduğun için teşekkürler.
Her birimiz kendi seçimlerimizi yapmakta özgürüz.
Tanrı'nın bize bahşettiği en önemli armağanlardan biri de bu.
Bu hikâyedeki kötü ruhların bile gasp edemeyeceği bir armağan.
Kötülük dünyada mevcut, hepimiz şeytana uyabiliriz.
Ama mecbur değiliz.
Yani evet.
İznine muhtaçlardı.
Bizimkine de muhtaçlar.
Pekâlâ beyler.
Wingrave, biraz konuşalım.
Müdür bu sabah bana bunu iletti.
Normalde öğrenciler ilk günden mektup almaz.
-Zarftaki yazıya bakınca muhtemelen... -Kız kardeşimden.
Senin gelişini beklesin diye bunu göndermesi ne güzel.
Kendini evindeymiş gibi hissetmene yardım edecektir.
Bu arada bugün harika sorular sordun.
-Teşekkürler öğretmenim. -Rica ederim.
Wingrave...
Bu sınıf, istediğin soruyu sorabileceğin güvenli bir yer.
Sadece dersle ilgili de değil, her konuda.
Hem ben hem diğer öğretmenler buradayız,
konuşmak istersen seni seve seve dinleriz.
Demeye çalıştığım yalnız olmadığın.
-Teşekkürler öğretmenim. -Seni tutmayayım.
Yuhanna 16:22.
Kısa bir pasajdır ama bana birden çok kez yardımı dokundu.
Yuhanna 16:22.
Bunun gibi, siz de şimdi kederleniyorsunuz ama sizi yine göreceğim.
O zaman yürekten sevineceksiniz. Sevincinizi kimse sizden alamaz."
Wingrave!
Ders başlamak üzere, inelim mi?
Wingrave.
Wingrave!
Bu musibet de her musibet gibi başladı.
Bir kazayla.
Ya da sözde kazayla.
Wingrave!
Miles!
Wingrave!
Alt ranzayı sen al.
Sağ ol.
-İyi olmana sevindim. -Sağ ol.
Neden yaptın?
-Neyi? -Neden atladın?
Doğru anahtarı arıyorum.
Efendim?
Atlamadım.
Düştüm.
-Atladığını gördüm. -Düştüm.
Peki...
Bir şeye ihtiyacın olursa ben buradayım, tamam mı?
İyi geceler Miles.
-Peder Stack! -Ne oldu Bay Banks?
-Vur! -Vur!
Ayrılın bakayım!
Ayrılın!
Wingrave!
Hooper!
Buradayım.
-Nefes alabiliyor musun? -Evet.
Tamam, seni kaldırayım. Şükürler olsun.
Kravatını gevşet.
İşte böyle.
Herkes sınıfına dönsün, hadi. Gidin, hepiniz.
Sen mi başlattın?
Sana karşı bir kusuru mu oldu?
Sana bir şey mi dedi? Bir şeyden mi rahatsız oldun?
Bak Miles...
Sana yardım etmek istiyorum ama sen de bunu anlamama yardım et.
Sadece bana değil, Hooper'ın ailesine de.
Uzaklaştırılmanı isteyebilirler ve müdür onları yatıştırmak isteyecektir.
Ama ben işin önünü aldım.
Müdürle konuştum bile.
Bundan sonra senin mesuliyetini benim üstleneceğimi
ve bunu öncelik hâline getireceğimi söyledim.
Ama Wingrave...
Bu böyle olmaz.
Neler yaşadığını anlıyorum.
Aslında belki de anlamıyorum.
Anlamıyor olmam da mümkün, anlat o zaman.
Benim öğretmenim ol.
Hepimiz bazen korkunç şeyler yaparız.
Bu çok normal, insanın hamurunda var.
Ama önemli olan o pişmanlık hissidir,
içini yiyip bitiren, bağrını yakıp kavuran suçluluk hissidir.
Bizi Tanrı'nın gözünde diğerlerinden ayıran budur.
Hiçbirimiz masum değiliz.
Henüz doğmamış ruhlar ve hayvanlar dışında.
Pidge gibi.
Tek masum onlar.
O zaman haksızlık değil mi?
Ne?
İsa'nın kötü ruh hikâyesinde domuzlara yaptığı.
Belki de haksızlık.
Tanrı'nın işine akıl sır ermez.
Çok klişe laftır, biliyorum
ama doğru.
Ölüm, yası tutulacak bir şeydir, korkulacak bir şey değil.
Senin yaşındaki bir çocuk için ölümle gereğinden fazla haşır neşir oldun.
Hem de çok fazla.
Ailen daha iyi bir yerde Miles.
Her şeyi bilmiyor olabilirim ama bunu çok iyi biliyorum.
Daha iyi bir yerdeler.
Dönmeyecekler.
Maalesef.
Bu da haksızlık.
Doğru, haksızlık.
Neden kötü olanlar dönebiliyor da onlar dönemiyor?
Bay Wingrave.
Eklemek istediğin bir şey var mı?
Herhangi bir şey?
Bana kalsa seni kovardım delikanlı, hem de hiç düşünmeden.
Ama Peder Stack...
Peder, sözü siz alın.
Wingrave...
Miles.
Yaptığın şey görmezden gelinemez,
konuyu sümen altı edip seni eve göndermekle de çözülmez.
Peşinden gelecektir.
Anlıyor musun? Yakanı bırakmayacaktır.
Dürüst olayım, pişmanlık göstermek bu konunun kapanmasına yetmez.
Ama bir şekilde günahlarını affettirmenin ilk adımı budur.
Fazilete ulaşmanın da.
-Çok şey atlattığını biliyorum. -Bana acımayın.
Ebeveynlerin, mürebbiyen...
-Bizim idrakimizin ötesinde. -Yapmayın.
Tüm bunların yükü istemesen bile seni kötü şeyler yapmaya itebilir.
-Üstünde baskı kurup böyle şeyler... -"Mecbur değiliz."
Papazın demek istediği,
önce bir özürle başlayıp oradan ilerlememiz gerektiği.
Peder durumunun özel olduğu konusunda haklı
ama en azından bir özür duymakta ısrar edeceğim.
En azından bir özür borçlusun.
Konuş!
O hayvan senin yüzünden öldü Wingrave.
Ama gitmedi...
Ne dedin?
-Üzgünüm. -Onu biliyorum Miles.
-Üzgün olduğunu biliyorum ve ikimiz... -Daha beterini yapmadığım için üzgünüm.
Kafasını kesip bağırsaklarını deşmediğim ya da yakmadığım için.
Daha beterini yapmadığım için.
Peki o zaman.
Bay Wingrave'in amcasını arayın.
MÜDÜR ODASI
Özür dilerim Peder.
Ben...
Sizin anahtarınızı bulmalıydım.
O kadar.
Miles'ın okuldan atılma sebebini tam olarak belirlemek zordu.
Görünen o ki atılma sebebi bir sakatlıktı,
bir kazaydı, bir suçtu, bir kavgaydı
ve son olarak bir başkaldırıydı.
Bunları niye yaptığını kimse anlamamıştı.
Sadece Flora'dan aldığı ve yurtta unuttuğu mektup
Miles'ın eve dönmek için neden bu kadar uğraştığına ışık tutabilirdi.
"Eve dön."
Bitirdim.
Tamam, az sonra geliyorum.
-Bebekler evlerine dönsün mü? -Henüz değil.
Tamam.
Pırıl pırıl olmuş.
-Bunu... -Yatılı okulda öğrendim.
Evet, çok profesyonel iş çıkarmışsın.
Gelip kardeşine de öğretsene. Harikulade bulacağına eminim.
-Ama... -Harikulade diyorum.
-Ne yapıyorsunuz? -Hannah bugün izin yapıyormuş.
-Yeni kız işi çocuklara yaptırıyor. -Tabii.
Sahiden mi?
Güzel.
-Nasıl gidiyorlar? -Mükemmel.
Hiç şikâyetim yok.
Bilmem ki, kendimi tembel hissediyorum. Aylağın tekiymişim gibi.
-İtiraf et, biraz mola hoşuna gitti. -Gitmiş olabilir.
Çocukların ceza almasına üzülüyorum.
Koridorları çamur eden bir onlar değil, sen iyi bilirsin.
Ne zaman eve doğru yürüdüğünü görsem elim paspasa gidiyor.
Birincisi, ayakkabılarımı hep siliyorum.
İkincisi, peki ya kızı dolaba kilitlemeleri?
Çocukları suçlayamazsın.
-Kayıplarını düşününce bunlar normal. -Bu müsamaha sonsuza kadar süremez.
Sen arkalarını topluyorsun, Owen karınlarını doyuruyor, Rebecca...
Rebecca üstlerine titrerdi ama bu yeni kız...
-Çocukları işe koştu. -Hadi ama.
Ne? İşe yarıyor işte.
Bende de işe yaradı. Baksana, değişimin vücut bulmuş hâliyim.
Sağ olasın, harikasın.
-Evet. -Hannah?
-Cin tonik? -Ben almayayım, sağ ol.
Cin depresif bir içki, hiç benlik değil.
Owen, yeni mürebbiye nasıl?
-Dedikoducu. -Ne? Kaygılandığım için soruyorum.
Peki, puan verecek olsan sence ne kadar Amerikalı?
-Aşırı Amerikalı. -Aşırı.
Aynen öyle.
Belki de fazla güzel.
-Sence güzel mi Owen? -Jamie!
Şu hâline bak. Dili tutuldu, cevap bile veremiyor.
Bly'da romantizmin sonu malum.
-Şakalaşıyoruz. -Biliyorum ama hep öyle başlar.
Merak etme, benim gözüm sende Hannah.
Molanızın tadını çıkarın.
Az kalsın unutuyordum.
Mutfağın duvarında bir çatlak var, bir ara gelip bakar mısın?
Tam neresinde?
Fırının orada, tavana yakın. Görmemen imkânsız.
Ben hallederim.
Aferin, böyle devam.
Flora, odamı toplamışsın. Ne kadar tatlısın.
Bir şey değil.
Eşyalarınızı dolaba ve çekmecelere koydum.
Kızdınız mı?
Bir de bunu buldum. Ama ben kırmadım, yemin ederim.
-Bulduğumda böyleydi. -Sorun değil.
Sorun değil.
Bir dakika.
İyi misin?
Çocuklar böyle, insanı yorarlar.
Evet.
Gerçi tüm insanlar öyle, hem de hepsi.
Bitkileri tercih ederim, onlarla anlaşmak daha kolay.
Olur da bana ters bakan, canımı sıkan bir bitki olursa
çözümü kolay...
Çocuklar konusunda tavsiye lazımsa...
...buradan başla.
İşte böyle.
Daha iyi misin?
Evet.
Burada günde en az üç dört kez ağlıyorum.
Dürüst olayım, beşi buluyor.
Bu çiçeklerin suyu nereden geliyor sanıyorsun?
Dipsiz bir kuyu gibi bitmek bilmeden akan gözyaşlarımdan.
İşte böyle.
Zaten işi de o sayede aldım.
Harika gidiyorsun.
-Teşekkürler. -Ne demek.
Peki, iş bekler.
Gülümse Poppins.
Nereye böyle?
-Bahçeye dönüyorum, sökülecek otlar var. -İyi hâlden cezadan mı yırtacaksın?
Sana iyi günler Jamie'ciğim.
Jamie'ciğim mi?
Dur, o kadar koyarsan gelip seni götürürler.
Kim götürür?
Yemek polisi, aşırı doz tuz kullanımından.
Yok artık.
Çok tatlı adamsın Owen ama konuşman şart mı?
Bayan Clayton?
Konuşabilir miyiz?
-Tabii, konuşalım. -Özel olarak.
-Biz hallederiz, değil mi? -Evet.
Wingrave'lerin evi.
Alo?
-Dinliyorum. -Özür dilemek istemiştim.
Her şey için.
Sizi dolaba kilitleyip koridoru kirlettiğim için.
Hepsi için.
Ama daha önemlisi çocukluk ettiğim için.
Flora'nın yanında bazen çocukla çocuk oluyorum.
Vay canına. Bu...
Bence Flora, Bayan Jessel'ı çok özlüyor.
Bazen üzülmesin diye oyunlar oynuyoruz.
Ne yorucu bir iş.
Çocuklarla ilgilenmek.
-Sıçtığımın veledi. -Yapma...
-Sıçtığımın veledi. -O daha çocuk.
-Onu geberteceğim, yemin ederim... -Yapma, altı üstü birkaç çiçek.
Tabii, unutalım gitsin o zaman.
-Çocuk birkaç çiçek koparmış, ne olacak? -O güllerin vakti gelmemişti!
Bak...
Bir düzenim var ve bahçeme dokunulmasını sevmem.
Evet, haklısın.
Haklısın.
Miles'la konuşurum.
Tamam.
Senin delilik edip benim seni sakinleştirdiğim düzene dönsek?
On dakikanız var.
Dişler fırçalansın, eller yıkansın, pijamalar giyilsin.
-Gününüz iyi miydi? -Harikaydı.
Bir de...
Çocuklara ufak bir sürpriz hazırladım, katılmak istersen bekleriz.
-Ben gelmeyeyim. -Sen iyi misin?
İyiyim ama son zamanlarda uykumu pek alamadım.
Ben gidip yatayım.
-Tamam. -İyi geceler.
-İyi geceler.
Hadi bakalım, dizilin önüme.
Pijamalar giyilmiş.
Elleri görelim.
Güzel.
Tamam. Dişler.
O kadar iyi bir iş çıkarmışsınız ki ödül olarak...
...bir oyun oynayabiliriz.
Ne oynamak isterseniz.
Ama çok geçmeden yataklarımıza döneriz, değil mi?
-Geç saatte dışarıda kalamayız. -Geçe kalmayız.
-Saklambaç? -Tamam, saklambaç oynayabiliriz.
-Sana da uyar mı Miles? -Lütfen.
On, dokuz, sekiz,
yedi, altı,
beş, dört,
üç, iki, bir.
Önüm arkam, sağım solum sobe!
Buraya girmediniz, değil mi?
Oyun olsun olmasın, bu kanat yasak.
Tamam mı?
-Yakaladım! -Tanrım, Miles!
-Yakaladım. -Ebe olan benim.
-Bu kanat da... -Ben sayacağım, saklanma sırası sende.
-Seni bulacağım. -Bırak.
Bırak!
Bir, iki, üç, dört...
Miles!
-Beş! -Hayır, oyun bitti.
-Yedi, sekiz! -Miles!
Dokuz!
Miles.
Flora!
Elma dersem çık, armut dersem çıkma!
Sıçayım...
Polisi arayacağım.
Polisi arayacağım!
Dani.
Kendimi iyi hissetmiyorum.
-Tanrım. -Onu gördüm, yemin ederim.
-Penceredeydi, dün gördüğüm adamdı. -Kapıları kilitleyeyim.
Yok bir şeyin, geçti. Miles kendine geldi!
-Şükürler olsun. -Kendine geldi.
-Tanrı'ya şükür. -Kendine geldi.
Alt yazı çevirmeni: Doğa Uludağ