NETFLIX ORİJİNAL DİZİSİ
Uzanırdık ben ve yârim
Salkım söğüdün altında
Ama artık kimsesizim
Yaş dökerim ağacın yanında
Yakarım ağıtımı, "Ah canım söğüt"
Salkım söğüt de ağlar yanımda
Yakarım ağıtımı, "Ah canım söğüt"
Yârim dönene dek bana
KUZEY KALİFORNİYA 2007
Dikkatinizi rica edebilir miyim?
Hepiniz yemeklerinizi alacaksınız ama öncelikle...
Gelinimiz benden bir konuşma istedi. Şaka yapıyor sanmıştım.
Kendi düğününü neden bile isteye felakete sürüklesin ki?
Ama sonra açıkladı,
"Hayır canım, düğünde değil. Alıştırma yemeğinde." dedi.
Ona düğün provası yemeği denir!
Hafiften çakırkeyif ve uçuş sersemi bir İngiliz olarak,
lafımı sakınmamayı vazifem bilirim.
Sizi uyarmak istiyorum.
Siz iki genç, neye kalkıştığınızın farkında değilsiniz.
İstatistik korkutucu.
Bugünlerde evliliklerin neredeyse yarısının
boşanmayla sonlanmadığını biliyor muydunuz?
Yani birbirinizin ölümünü izleme ihtimaliniz gayet yüksek.
Zaten istediğimiz sonuç da bu.
Birini gerçekten sevmek demek,
onu sevmenin, onu kaybetmenin acısına değeceğini kabul etmek demektir.
İşte bu kadar.
Hepsi bu.
Bu, sizi de beni korkuttuğu kadar korkutuyorsa kaçın derim.
Gidip Bali sahillerinde kafayı bulun, hayatınızı aydınlanmaya adayın.
Kaçabiliyorken kaçın, hâlâ gençken, takatiniz varken, dünya...
Hayır, ciddiyim, burada kalmak istememiştik.
-İstemeyen oydu. -Burada kalınabildiğini bilmiyordum.
Şatoda üç süit var ve Jack burada kalmak istedi.
-Bir geceliğine. -Balayına çıkmadan.
Sadece yarın kalacağız, düğünden sonra yukarı çıkarız.
Ama ben o hikâyelerden sonra kabul etmedim.
Sadece hikâyeyi mi duydun? Kadını görmedin mi?
Hayır, neyse ki görmedim.
Kuytu köşelerde ağlayan ölü bir rahibe görecek olsam
burada evlenmezdik.
Bu, hikâyeden ibaret, burası 1940'larda bir süre manastır olarak kullanılmış.
Pazarlama taktiği işte, hayalet hikâyeleri fiyatı artırıyor.
Ben de hayalet hikâyesi severim ama hikâyenin parçası olmak istemem.
Biz balayımızı İrlanda'da yapmıştık.
Seyis Seamus'a dikkat etmemizi söyleyip durmuşlardı.
Ah, Seamus.
Rivayete göre at tepmiş, kafatası kırılmış.
Hikâyede çocuk varsa daha beter.
İnsanın yüreğini burkuyor, değil mi?
Bir hikâye biliyorum.
Gerçi...
Hikâye benim hikâyem değil, tanıdığım birine ait.
Kısa da sayılmaz.
Nasıl olsa hem vaktimiz bol hem şarabımız.
Anlat hadi.
Peki o zaman.
Hayalet hikâyesi.
Hatırlatayım, bu benim hikâyem değil
ama içinde türlü türlü hayalet mevcut.
Hikâyede bir çocuk olması insanın yüreğini burkuyorsa...
...iki çocuğa ne dersiniz?
LONDRA
Öğretmen, yalnız yaşamayı tercih etmiş genç bir kadındı.
Bir iş ilanı için yüreği çarpa çarpa Londra'ya görüşmeye gelmişti.
İlanı veren Lord Henry Wingrave'di.
Ufak kız ve erkek yeğenleri için bir mürebbiye arayışındaydı.
Tam zamanlı ve yatılı bir pozisyondu.
Essex'teki eski aile evinde.
Taşrada, her şeyden uzak ve fevkalade bir yerdi.
-Bayan Clayton? -Dani diyebilirsiniz, merhaba.
Buyurun, oturun.
-Öğretmen misiniz? -Evet.
Yani öyleydim.
-Dördüncü sınıf. -Amerika'da.
-Ne zamandır İngiltere'desiniz? -Yaklaşık altı aydır.
Altı ay. Bu süre zarfında neler yaptınız?
Londra'ya feci biçimde âşık oldum.
Tanrım.
Çay? Kahve?
Almayayım, sağ olun. Henüz çay olayını çözemedim.
Çayı içi buz dolu bir sürahiden içmeye alışkınım.
Limon dilimi de tabii.
Burada çay bambaşka bir şey.
Evet, öyle.
Mürebbiye olarak tecrübeniz yok.
Yani...
Çocuklarla epey tecrübem var Bay Wingrave.
Tecrübeniz sınıfla sınırlı. Bu tam zamanlı, yatılı bir pozisyon.
-Biliyorum, ilana da o yüzden başvurdum... -Çocuklar pırlanta gibi.
Yeğenlerim gerçekten özel çocuklardır.
Dediğim gibi, çok özel çocuklar.
Ama ikisi de zorlu çocuklar.
Yeğenim Miles yatılı okuldan eve erken döndü.
Düzene ve disipline her zamankinden daha muhtaç.
Neden eve gönderildi peki?
-Sömestr bitimine... -Geri kalmaması için ders vereceksiniz.
Sınıftaki tecrübeniz bu açıdan faydamıza olabilir.
Diğer yeğenim Flora için de aynısı geçerli.
Ona da ders vereceksiniz.
İlanınızda işin taşrada olduğu yazıyordu.
Bly'da.
Ailemin kır evinde.
Çocuklar Bly'a alışkın,
tatillerde ve yaz aylarında anne babalarıyla oraya giderlerdi.
Vefatlarından önce.
Malikâne fevkaladedir.
Mekânda birkaç kişi daha var.
Aşçı ve bahçıvan köyde yaşıyor.
Yatılı bir kâhya kadın var
ama çocuklar tamamen sizin sorumluluğunuzda olacak.
Acil bir durum olmadığı müddetçe beni aramayın.
Ben çok meşgul bir adamım.
Anlıyorum.
Çalıştığım okulda üstlendiğim görevlerden biri de
özel ilgiye en muhtaç çocuklarlaydı.
-Bir tanesi anne babasını kaybetmişti... -Ne saklıyorsunuz?
-Efendim? -Bir şey saklıyorsunuz.
Kaç yaşındasınız?
30 musunuz? 20'lerinizin ortasında mısınız?
Merak ediyorum, ne saklıyorsunuz?
Böyle bir işe başvurmak için gençsiniz.
Sizin gibi hayatının baharındaki bir kadın
niye Amerika'daki hayatını bir kenara atıp başkasının çocuklarına bakmak istesin?
Hem de tam zamanlı.
Açıkçası bu bana çok tuhaf geliyor.
Bana da öyle.
İlanınız yani.
Taşrada güzel bir malikânede iki özel çocukla tam zamanlı bir iş.
Ama ilanınızı göreli altı ay oldu.
Londra'ya yeni gelmiştim.
O zamandan beri her ay görüyorum.
Bu işin çok taliplisi olmalı.
Eğer anlattığınız gibiyse tabii.
Sanırım haklısınız.
Ne saklıyorsunuz?
Sorulması gereken soru bu.
Teşekkürler.
Selam James.
İşi alamadığımı biliyorum, sorun değil.
Ama bu, hayatımın en tuhaf mülakatıydı.
Bence bunun şerefine içmeliyiz Bay Wingrave.
Yoksa çayla mı arzu edersiniz?
Artık söyleyebilirsiniz, değil mi?
Gerçekten çok merak ediyorum.
Neyi?
Ne sakladığınızı.
-Olmaz. -Hadi ama, yapmayın.
Peki...
Hayal gücü diyebilirim.
-İşi kimse istemiyor. -Hadi canım, kimse mi?
Geçen yaz bir süreliğine birini bulmuştuk.
Umut vadeden, genç bir kadındı. Çocuklar da sevmişti.
Derken...
Ölüverdi işte.
Açık konuşmak gerekirse kendi hatasıydı. Hatta kendi seçimiydi.
Ama sonuçta malikânede öldü.
İnsanlar batıl inançlıdır, hele ki taşrada yaşayanlar.
Tüm olay bir hikâyeye döndü.
Devasa bir evde yaşayan, yetim kalmış iki küçük çocuk.
Şimdi bir de üstüne mürebbiyeleri öldü.
Ebeveynleri yurt dışında ölmüş, mürebbiye kendi canını almış olsa da...
Yani evet, hikâye nihayetinde tüm istihdam bürolarına yayıldı.
Artık kimse işi istemiyor.
Batıl inanç ve hayal gücü yüzünden.
Peki ya siz? Siz ne saklıyordunuz?
Ben...
Evde olmaya dayanamadım.
Hiç 25 çocuğun olduğu bir sınıfta öğretmenlik yaptınız mı?
Hayır, kesinlikle yapmadım.
Her birine kanınız ısınıveriyor.
Onları seviyorsunuz.
En yaramazlarını bile.
Seviyorsunuz.
Yardım etmeye çalışıyorsunuz.
Ama sayıları o kadar fazla ki.
Sizdense sadece bir tane var, o yüzden...
İlanda iki çocuk olduğu yazıyordu.
Detayları bilmiyorum ama çocukları idare etmeyi bilirim.
Belki bir fark yaratabilirdim.
Kesinlikle yaratabilirdim.
Gerçek bir fark.
Sadece iki çocukla.
Sonra fark ettim ki bu pozisyon...
Tam zamanlı ve yatılıydı.
O an anlayıverdim, birini kaybetmişlerdi.
Ben ölümü iyi bilirim.
Kaybın ne olduğunu da.
Bir süre daha İngiltere'de kalacağım. Aslında uzun bir süre.
Bir iş buldum.
Evet, en azından yazın sonuna kadar deneme sürecinde olacağım.
Ama daha uzun da...
Söylediğimden uzun, biliyorum ama iş buldum.
Hayır.
Hiçbir şeyden kaçtığım yok ve bunu söylemen beni çok üzüyor.
Üzüldüğümü biliyorsun.
Neyse...
Eve vardığımda bana ulaşabilirsin.
Numarayı aldığımda ararım.
Seni seviyorum anne.
-Bayan Clayton? -Benim.
-Owen. -Merhaba.
-Memnun oldum. -Ben de öyle.
-Durun, şunu alayım. -Tamam.
-Valizlerim de var. -Sorun değil, sağ olun.
Teşekkür ederim.
Kusura bakma, köy yolu işte.
-Ne zamandır uyuyorum? -Biraz oldu.
-Hâlâ Amerika saatinde misin? -Yok, hayır.
Son zamanlarda pek uykumu alamadım.
Hostel rahat değildir tabii.
Ama buralar çok daha sessizdir.
-Muhteşem. -Öyle mi?
-Ciddi misin? -Artık kestiremiyorum bile.
Ben Bly'da doğdum.
Köyde, malikânede değil.
Bir süreliğine kaçtım, Fransa'da yaşadım.
-Ne? -Aşçı olmaya çalışıyorum.
-Ben de seni alelade bir şoför sanmıştım. -Hayır, sadece Henry rica ettiğinde.
Açıkçası şoförlüğüm berbattır.
Ama aşçılığım iyidir.
-Fransa'dan neden döndün peki? -Ailevi sebepler.
Bu iş burada para kazanıp eve yakın olmama olanak sağlıyor.
Sıkışıp kalınacak daha kötü yerler de var.
Bly'ı hiç sevemedim.
Bly halkının çoğu burada doğar ve burada ölür.
Bu köy her şeyi içine çeken bir kuyu gibi, dibinde sıkışıp kalmak kolay.
Tanrım, yoksa...
Dediğim gibi, sevilecek yanı çok.
İnip yolun kalanını yürüsem olur mu?
Yakarım ağıtımı, "Ah canım söğüt"
Salkım söğüt de ağlar yanımda
Yakarım ağıtımı, "Ah canım söğüt"
Yârim dönene dek bana
-Ne güzel bir şarkı o. -Ne şarkısı?
-Söylediğin şarkı. -Siz Bayan Clayton'sınız!
O olmalısınız. Ah, çok güzelsiniz.
Miles'a söylemiştim zaten.
Ziyadesiyle harikulade!
Sen de Flora olmalısın. Umarım seni korkutmamışımdır.
Kesinlikle. Sizi bekliyorduk.
Gelmenize çok sevindim.
Bayan Grose ve Miles da sizinle tanışmak ister.
-Owen ve Jamie de. -Owen'la tanıştım bile.
-Ne zaman tanıştınız? -Arabayla gelirken.
Bu ne bakayım?
Bu mu?
Aptalca bir şey işte.
Müsaadenizle.
-Ne muhteşem bir göl. -Yapmayın.
Pis kokulu bir su birikintisi işte.
İçi de sülük dolu.
Kan emici sürüngenler, görebileceğiniz en iğrenç böcekler...
Bu birikintiyi kim ne yapsın?
Daha güzel, daha iyi şeyler var.
Sizinle tanışmak ziyadesiyle harikulade.
Miles! Geldi, sonunda geldi!
Hayal ettiğimden de güzelmiş.
-Bu o mu? -Merhaba Miles.
-Tanıştığımıza memnun oldum leydim. -Vay canına, ne kadar beyefendisin.
Siz de Bayan Grose olmalısınız.
-Merhaba. -Affedersiniz.
Pardon, dalıp gitmişim.
-Ben Dani. -Çok memnun oldum, ben Hannah Grose.
Sağ salim gelebilmişsiniz.
-Yolculuk iyi miydi? -Mükemmeldi.
-Harika. -Evet.
Owen çok iyi bir delikanlıdır.
Güvenilirdir.
Pekâlâ, hadi içeri girelim.
Eminim Bayan Clayton evi görmek istiyordur.
Evet, tabii.
Peki, hadi bakalım.
-Peki... -Dani diyebilirsiniz.
Hayatta olmaz.
Çocuklar, konuşmuştuk, "Bayan Clayton" diyeceksiniz.
Bly'a ilk geldiğinde ne bir sıkıntı hissetmişti
ne kötü bir his.
Lord Wingrave'in tarif ettiği gibiydi.
Fevkalade bir yerdi.
Kapılar ardına kadar esneyip ona kucak açtı.
Burası antre.
Ziyadesiyle harikuladedir.
-Çok güzel... -Devam!
Burası da mutfak.
Ziyadesiyle harikuladedir.
Bu da Owen.
Kendisi aşçımız olur ve harikulade biridir.
Ziyadesiyle.
-Herkese merhaba. -Yeniden merhaba.
-Merhaba! -Merhaba Flora.
Bu taraftan.
Tabloların hepsi orijinal, yani her biri elle yapılmış.
Hepsi ziyadesiyle harikulade.
Burası sınıfımız.
Burası...
Epey sıkıcı.
Bu merdivenler çok güzeldir ama merdivenlerde koşmamalısınız.
Düşerseniz yaralanabilirsiniz, merdivenin hiç ama hiç şakası olmaz.
Bayan Grose "Dizler için işkence." diyor ama benim bir şikâyetim yok.
-Muhteşem. -Öyledir, burası çocuklar için fevkalade.
Ama merdivenlere dikkat, dizler için işkencedir.
Anne babamızın odası şuradaydı.
-Artık oraya girmiyoruz. -Artık girmiyoruz.
-Her şeyin üstü örtülü. -Evin bu kanadı kapalı.
Her şeyin üstünde örtüler var ama örtülerin altında hepsi...
Ziyadesiyle harikulade.
-Bırakalım, Bayan Clayton kendine gelsin. -Elbette.
-Ama sonra heykel bahçesini görsün. -Er geç hepsini görecek Flora.
Yerleştikten sonra görüşürüz.
Sonra size kalanını da göstermemiz gerek.
-Flora! -Geliyorum.
Pardon, girebilir miyim?
Evet, tabii.
Ama bundan sonra kapıyı çal.
Tabii.
Gelmenize ne kadar sevindiğimizi söylemek istedim.
Bir de bunu vermek istedim.
Ufak bir şey, biliyorum.
Ufak bir hoş geldiniz armağanı.
Teşekkür ederim.
Çok güzelmiş.
Hazırlanıp birkaç dakikaya gelirim, tamam mı?
Tabii.
Teşekkürler.
Umarım güzel olmuştur. Henüz çay işini pek çözemedim de.
Fena değil canım.
Akşam yemeği hazır.
Vay canına!
-Al. -Teşekkürler.
Owen muhteşem yemek yapar.
Bir keresinde peynirli makarnalı sandviç yapmıştı,
muhteşem ötesiydi.
Senin gibi genç bir Amerikalıyı İngiltere'ye, hele Bly'a getiren nedir?
Dünyayı görmek istedim.
-Şimdiye kadar nasıl buldunuz? -Bly'ı mı, dünyayı mı?
Ben Avustralya'ya gitmek istiyorum.
Ya da Florida'ya, adlarımız benziyor.
Doğru.
-Burası o kadar güzel ki. -Evet.
Aynı şeyi söyleyip duruyorum ama tanımlayacak başka kelime yok.
-Birkaç kelime var. -Sus bakayım Owen.
-Bana sataşmayı sever. -O da sataşılmayı sever.
Bize katılmıyor musun?
Bu akşam olmaz canım. Annemin yanında dönmem gerek.
-Tam bir hayal kırıklığı. -Annem de aynen öyle diyor.
-Annen daha iyi mi? -Çok daha iyi.
Her gün daha iyi.
Pekâlâ.
İyi geceler güzel genç hanım.
Sana da iyi geceler Flora.
Bu adam yok mu...
Afiyet olsun.
-Annesiyle mi yaşıyor? -Annesi için yaşıyor desek daha doğru.
Paris'ten o yüzden döndü. Annesi oldukça hastaymış.
-Çok üzüldüm. -Evet.
-İyileşiyormuş işte. -Evet, her gün daha iyi.
Öyle diyor ama her gün daha erken çıkıyor. Eskiden hep yemeğe kalırdı.
Belki annesinin iştahı yerine gelmiştir ve ona yemek yapmaya gidiyordur.
Eminim haklısındır tatlım.
Sen yemeyecek misin?
Evet, tabii.
-Daha sonra yerim. -Tamam.
-Size birkaç tüyo veririm. -Teşekkür ederim.
Biblo cüceye benzemek istiyorum.
Baloncuklu cüce.
O yolda ilerliyorsun.
Ne oldu?
Çok komik, değil mi?
Evet, sen çok komik bir kızsın.
Nereden buldunuz onu?
-Neyi? -Kelebekli tokayı.
Miles verdi.
Vermemeliydi.
Neden?
Çünkü o size ait değil.
Kime ait peki?
-Bayan Jessel'a. -O kim?
-Diğeri işte. Sizden önceki. -Ben...
Çok üzgünüm.
Ben...
Özür dilerim.
Yanılmışım, sorun değilmiş.
Artık çıkabilir miyim?
-Bebeklerimle oynayabilir miyim? -Tamam, 15 dakika.
Aklına gelebilecek her türlü okula gittim.
-Öyle mi? -Hatta senin gibi yatılı okula bile.
Ne kadar zordur, bilirim.
O kadar kötü değil.
Eh...
Artık evindesin, değil mi?
Benimle her konuda konuşabilirsin.
Okul hakkında.
Orada olanlar hakkında.
İnan, hiçbir şey beni şaşırtmaz.
Çok naziksin.
İyi geceler Dani.
İyi geceler.
Bayan Grose bana "Bayan Clayton" demenizi istiyor.
Beğenmedin mi?
Efendim?
-Kelebeği. -O mu? Ben...
Sanırım toka Flora'nın canını sıktı.
Flora'nın canı hep sıkkın.
Kabul etse de etmese de.
Ama geldiğiniz için çok mutlu. Ben de öyleyim.
Sıcak karşılaman için teşekkür ederim.
-Yatma vakti! -Ben de şimdi bitirdim.
Mükemmel zamanlama.
-Bu ben miyim? -Hayır şapşal, sen sensin.
-Bu sadece oyuncak. -Haklısın.
-Bunlar kim? -Oyuncak bebekler tabii ki.
Küçük hanım, çok oyuncağınız var
ve yatmaya gitmeden önce bu oyuncakları toplamayı öğreneceğiz.
Onu geri koy.
Onun yeri orası.
Hepiniz yatmaya hazırsınız.
Uyku vakti.
-Burada olmanız çok güzel. -Teşekkürler Flora.
-Ama bana bir söz vermelisiniz. -Tabii.
Bana söz verin, odanızda duracaksınız.
Geceleri odanızdan çıkmayın, sabaha kadar yatakta kalın.
Buna söz veremem.
-Ama sen ve ağabeyin için doğru... -Ama çıkmamalısınız.
Peki.
Bu geceliğine.
Şimdi uyu bakalım.
Gece üstüne bir huzursuzluk çökmüştü.
Flora haklıydı.
Gece odalar büyüyordu.
Sanki güneşin batışıyla ev, içine derin bir nefes çekmiş,
sabahı beklerken büyümüş gibiydi.
Bu genişleme hissi sırf evin içine özgü değildi.
Dışarıya baktığında her yerin, terasın, ardında uzayıp giden bahçenin
ve tüm yeşil alanların muazzam bir boşluğa gark olduğunu gördü.
Keşfedilmeyi bekleyen bir boşluk.
Olmuş işte.
Ne güzel bir gün.
Buradan bıkmama imkân yok, eminim.
-Sorun ne? -Size çok kızgınım.
Bayan Clayton, bakın ne buldum.
Söz vermiştiniz ama dün gece odanızdan çıktınız.
Bayan Clayton!
-Nereden biliyorsun? -Odanızda kalmalısınız.
Gelin bakın!
-Neden? -Sizi görmesin diye.
Kim?
O kadın.
Hangi kadın?
-Göldeki kadın. -Flora.
Flora, bak.
Bayan Clayton, bakın!
Ben dokuz yıl öğretmenlik yaptım Miles.
Neredeyse senin yaşın kadar.
Bu süreçte birçok çocuk beni birçok farklı şekilde korkutmaya çalıştı
ama ne öğrendim dersin?
Herkesin sandığından daha cesurmuşum.
Kendim de dâhil.
Sizi korkutmaya çalışmıyordum. Korkmayacağınızı biliyordum.
-Öyle mi? -Elbette, ilk görüşte anlamıştım.
Bunu okulda da mı yapıyordun?
Eşek şakaları?
-Muziplikler? -Muzipliğin manasını hiç anlayamadım.
Amcan okuldaki sorunlarından bahsetti.
Amcamla mı konuştunuz?
Elbette, beni o işe aldı.
Bizi sordu mu?
İkinizi de dilinden düşürmedi. İkinizi de çok özlüyor.
Hem de çok.
-Hayır, özlemiyor. -Tabii ki özlüyor.
Madem öyle, arayıp soralım mı?
Mürebbiyenin kalbi çocuğun acısıyla sızladı.
Ama aynı Bly'ın havası gibi Miles'ın ruh hâli de çabuk değişiyordu.
Güneş, bulutlar ve yağmur nasıl habersiz geliveriyorsa
çocukların ruh hâli de öyleydi.
Sanki zaman ve tabiat yalnızca onlara özel yasalara sahipti.
İşte geldi.
Elimden kaçtılar.
Ben açarım, sen otur.
Rahatına bak. Bakabilirsen tabii.
Alo?
Yemekte ne var?
-Sosis ve patates. -Alo?
Alo?
Flora, yapma.
-Kimdi? -Bilmiyorum, kapattı.
-Yine mi? -Bir tane daha mı?
-Bir telefon sapığımız var. -Yanlış numaradır.
-Sağ ol. -Ne demek.
-Bayan Clayton. -Teşekkür ederim.
Bahçıvan kendini yeni mürebbiyeye tanıtmadı bile.
Varlığına tepki bile göstermedi, sanki hep oradaymış gibi davrandı.
Diğerleri zaten tanıştıklarını düşündüler.
Mürebbiye, genç kadını gördüğünde o da aynı hisler içindeydi.
Bu küçük gremlinleri beslemek kimin fikriydi?
Biz gremlin değiliz!
-Çok uslu çocuklarız. -Öyle mi?
Ben pek emin değilim.
Owen, sen ne dersin?
Kati konuşmak zor. Emin olmak için ıslatmamız gerekecek.
Böyle mi?
Al bakalım.
-Al canım. -Harikasın, sağ ol.
Bugün malikânede çalışan başka biri var mıydı?
-Tamirci filan olabilir. -Hayır, sanmıyorum.
İçeri girerken burçta duran bir adam gördüm.
-Burçta mı? -Evet.
Hiç sanmam.
-Ben çıkmadım. -Neden çıkasın ki?
-Birini gördüğünden emin misin? -Kesinlikle.
El salladım ama sallamadı.
Bazen izinsiz giren oluyor, bahçeleri görmek istiyorlar.
-İzinsiz giriyorlar ama burç... -Evin içine girmeden oraya çıkamazlar.
Tek yol eski kanattan geçmek.
-Peki nereye gitmiyoruz? -Eski kanada.
Belli ki sana öyle gelmiş.
-Sen yemeyecek misin? -Ben yedim bile.
Sizin için oturdum.
-Şunu denesene. -Flora, yapma.
Kimseyi buldun mu?
Hayır.
Birini bulamadım ama bir şey buldum...
-Pardon, bölüyor muyum? -Hayır, hiç olur mu?
Ne buldun?
Flora'nın.
-Ah be Flora... -Bunlardan birkaç tane gördüm.
Çocukları suçlayamazsın.
Hele ki çektiklerinden sonra.
Bay Wingrave ebeveynlerinden bahsetmiştir.
Vefat ettiklerini söyledi.
İki yılı doluyor.
Miles daha sekizdi, Flora'ysa altı.
Yaşadıkları zaten büyük talihsizlikti ama bir de üstüne olanları düşününce...
Senden önce biri vardı.
-Bayan Jessel mı? -Evet.
Rebecca.
Tanrım...
Rebecca, zavallı Rebecca...
O kadar parlak bir genç kadındı ki.
Hırslı ve zekiydi.
İyi kalpliydi.
Ama...
Bir adam vardı.
Zaten öyle bir kadını alaşağı edecek tek şey odur.
Ahlaksızlığın fazilet kisvesine bürünmüş hâliydi.
O adamı ne kadar az ansak o kadar iyi.
Kaçıp gidiverdi.
Henry'nin parası ve o zavallı kızın kalbiyle.
Çok çaldı, eli uzundu.
Son günlerinde Rebecca'nın hâli...
Kız paramparçaydı.
İçi bomboştu.
O gölün derinliklerine dalmadan çok önce gitmişti.
Onu Flora buldu.
Jamie de Flora'yı.
Anlatışını duyacaktın...
Rebecca'nın bedeni suyun içindeymiş,
yüzüstü yatıyormuş.
Zavallı Flora'cık...
Donup kalıvermiş.
Bakakalmış.
Eskiden çocuklar evin içinde koşturup yaygara kopardığı zamanlarda
suratımı astığımı düşünüyorum da...
Bayan Jessel'dan sonraki haftalarda
sessizlik hiç bu kadar dehşetli olmamıştı.
Şimdiyse...
Seslerini duyduğumda
ağlasalar da bağırsalar da, çığlık da atsalar...
...duyduğum en güzel ses olduğunu düşünüyorum.
-Affedersin. -Hayır...
-Hiç sorun değil. -Şu hâlime bak.
Bu koruyucu bir tılsım.
Flora'nın bizi korumak için oynadığı küçük bir oyun.
Bizi.
Tanrım, bu çocuklar yok mu...
İkisi de kendilerince çabalıyorlar.
Dönsem iyi olur.
Owen ve Jamie evlerine dönmek üzeredir.
İstersen uyku saatine kadar çocuklara bakarım.
Mumlar ne için?
Ölüler için.
Ben yaşlandıkça sayıları artıyor.
-Çok üzüldüm. -Yok canım, üzülme.
Hep çok mutlu bir kadındım, hâlâ da öyleyim.
İyi geceler Bayan Clayton.
Yatma vakti.
Öyle mi?
Sanmıyorum.
Bu kadar oyun yeter Miles.
Oyun sever misin Dani?
Uyku saatinde sevmem.
Oysa oyun için en uygun zaman.
Tuhaf davranmayı kes Miles!
Bazen çok tuhaf davranıyor.
Sana gelince tatlı şey...
Hayal gücü.
Senin hayal gücüne gerçekten hayranım.
Bu evde yaşayan herkes çok şanslı.
Hayal gücünü kullanarak bizi koruyorsun.
Ama bana söz ver,
bizi güvende tutmaya çalışırken önce kendini koruyup kollayacaksın.
-Burca çıkmak da yok. -Tamam.
Gerçekten öylesin.
-Nasılım? -Ziyadesiyle harikulade.
İyi geceler tatlı kız.
Çok özür dilerim.
Ama bunları yatmadan kaldır, yanlışlıkla kırmak istemem...
Bu gece nerede dursun?
Bebek evi mi şifonyerin altı mı?
Bayan Clayton?
Ben de tam seni yatıracaktım.
Flora'nın dolabında bir vantilatör var.
Maalesef onsuz uyuyamıyorum.
Evet, doğru, dolabımda.
Zahmet olacak ama getirebilir misiniz?
Tabii.
Peki, al bakalım.
Bu gece seninle uyusun.
Pekâlâ, bakalım neredeymiş.
-Göremiyorum. -Kıyafetlerin altındadır.
Peki.
Çocuklar.
Oyun vakti bitti, açın şunu.
Açın kapıyı!
-Açın! -Uğraşıyorum!
Miles.
-Uğraşıyorum. -Flora.
Kapı sıkıştı, uğraşıyoruz.
Bu hiç komik değil, açın kapıyı.
Anahtarı bulmamız lazım, kapı sıkıştı.
-Çok özür dileriz. -Anahtar kilitte Flora.
-Anahtarı çevir. -Kilitte değil, bulamıyoruz.
Çok ciddiyim.
Açın şu kapıyı!
Miles!
Flora?
Açın kapıyı!
Açın şu kapıyı!
Açın kapıyı!
Olamaz!
Açın kapıyı!
Çocuklar!
Çıkarın beni!
Özür dilerim.
Gerçekten çok üzgünüz.
Yatağa!
Kazaydı.
Yatağa! Derhâl!
Özür dilerim.
-Lütfen kızmayın. -Bunu sabah konuşuruz.
Dışarı mı çıktınız?
Alt yazı çevirmeni: Doğa Uludağ