‎(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‎สองเราเธอและฉัน
‎เอนกายใต้ต้นหลิวหวีดหวิว
‎ยามนี้มีฉันเดียวดาย
‎ร่ำไห้ข้างต้นหลิว
‎ร้องเพลง "ต้นหลิวที่ปลิดปลิว"
‎ต้นไม้ร้องไห้ไปกับฉัน
‎ขับขาน "ต้นหลิวที่ปลิดปลิว"
‎เฝ้ารอรักนั้นหวนคืนมา
‎(แคลิฟอเนียร์เหนือ ปี 2007)
‎ทุกคนฟังทางนี้หน่อยได้ไหม
‎พวกคุณจะได้ทานอาหารในอีกไม่ช้า ‎แต่ก่อนอื่น…
‎เจ้าสาวได้ขอให้ผมช่วยกล่าวสุนทรพจน์
‎ผมก็นึกว่าเจ้าหล่อนพูดเล่น
‎นึกยังไงถึงเชิญตัวหายนะ
‎ไปงานแต่งของตัวเอง
‎แต่หล่อนก็อธิบายให้ว่า
‎"โอ๊ย เปล่าค่ะ ไม่ใช่ที่งานแต่ง
‎ที่งานซ้อมกินข้าวต่างหาก"
‎เขาเรียกว่างานเลี้ยงมื้อค่ำก่อนวันจริงค่ะ
‎ผมต้องขออ้างสิทธิ์ในฐานะชายอังกฤษ ‎ที่เมานิดหน่อย แต่เจ็ทแลคมากๆ
‎เพื่อกล่าวอะไรจากใจจริงสักหน่อย
‎เพราะผมอยากเตือนทุกคนไว้
‎หนุ่มสาวอย่างพวกเธอไม่รู้ซะแล้ว
‎ว่ากำลังหาเรื่องอะไรใส่ตัวอยู่
‎อ้อ…
‎ผมจะบอกสถิติชวนขนลุกให้ฟัง
‎รู้หรือเปล่าว่าเกือบครึ่งของ ‎คู่สามีภรรยาสมัยนี้
‎ไม่ได้ลงเอยที่การหย่าร้าง
‎นั่นแปลว่าเป็นไปได้สูงที่พวกคุณ ‎จะได้อยู่ดูวันตายของอีกฝ่าย
‎และนั่นคือผลลัพธ์ที่ใครๆ ปรารถนา
‎การรักอีกฝ่ายจากใจจริง
‎คือการยอมรับกระบวนการก่อร่างสร้างรักนั้น
‎และมันคุ้มค่ากับความเจ็บปวด ‎จากการสูญเสีย
‎แค่นี้แหละ
‎ทั้งหมดมีเท่านี้
‎และถ้าพวกคุณฟังแล้วสยองพอๆ กับผม
‎งั้นขอบอกให้ "หนีไป"
‎หนีไปเมายาบนหาดที่บาหลี
‎อยู่กับจิตวิญญาณไปวันๆ ซะ
‎หนีไปตอนที่ยังหนีได้ ‎พวกคุณยังหนุ่มแน่น ยังมีเรี่ยวแรง
‎โลกนี้…
‎ไม่ ฉันพูดจริงนะคะ ‎ที่จริงเราปฏิเสธแล้วว่าจะไม่ค้าง
‎เธอคนเดียวน่ะสิ
‎ฉันไม่ยักรู้ว่าที่นี่เหมาะจะค้างด้วยซ้ำ
‎ในคฤหาสน์มีห้องชุดสามห้อง ‎แต่แจ็กอยากค้างที่นี่
‎- แค่คืนเดียวเอง ‎- ก่อนเราไปฮันนีมูน
‎แค่ถึงพรุ่งนี้ หลังเสร็จจากงานแต่ง ‎เราจะได้หอบหิ้วกันขึ้นไปนอน
‎แต่ฉันบอกว่า "ไม่เด็ดขาด ‎ไม่ได้ฟังเรื่องผีหรือไง"
‎เดี๋ยวสิ ก็แค่ฟังมา
‎- เธอไม่ได้เห็นหล่อนนี่ ‎- ไม่ ให้ตายสิ ฉันไม่เห็นหรอก
‎ถ้าฉันเห็นผีผู้หญิง ผีแม่ชี ‎นั่งร้องไห้ตรงมุมห้อง
‎- เราคงไม่มาแต่งงานที่นี่หรอก ‎- ก็แค่เรื่องเล่าน่า
‎ที่นี่เคยเป็นอารามนางชี ‎มาหลายสิบปีในยุค 40
‎มันเป็นส่วนหนึ่งของสินค้า
‎เขาจะได้คิดค่าเรื่องผีเพิ่ม ‎ได้อีกสองสามร้อย
‎นี่ ฉันชอบฟังเรื่องผีสนุกๆ นะ ‎แต่ฉันไม่อยากนอนในบ้านผีสิงไง
‎เราไปฮันนีมูนที่ไอร์แลนด์
‎คนที่นั่นเอาแต่บอกให้เราระวังเชมัส
‎เด็กเลี้ยงม้า
‎อ๋อ เชมัส
‎คนที่นั่นเล่าว่าเขาโดนม้าเตะ ‎จนกะโหลกยุบ
‎เรื่องผีที่มีเด็กยิ่งน่ากลัวกว่าเดิม
‎มันเพิ่มความน่าขนลุก ว่าไหม
‎ฉันมีเรื่องจะเล่า
‎คือว่า…
‎นี่ไม่ใช่เรื่องของฉัน
‎แต่เป็นเรื่องของคนรู้จัก
‎แถมเรื่องนี้ก็ยาวพอสมควร
‎ดูเหมือนเราจะมีเวลาเหลือเฟือ ‎แถมยัง…
‎มีไวน์เหลือแหล่
‎เล่ามาเลยสิ
‎งั้นจะเล่าเลยนะ
‎เรื่องผี
‎ย้ำอีกครั้งว่าฉันไม่ได้เจอเอง
‎แต่เรื่องนี้มีผีครบทุกรูปแบบ
‎และถ้าเด็กคนหนึ่งเพิ่มความน่าขนลุก
‎แถมยังทำให้เรื่องโหดกว่าเดิม
‎แล้วเด็กสองคนล่ะจะเป็นยังไง
‎(ลอนดอน ปี 1987)
‎มีครูสาวคนหนึ่งที่อยู่เป็นโสด ‎ด้วยความสมัครใจ
‎มาที่ลอนดอนอย่างกล้าๆ กลัวๆ ‎เพื่อสมัครงานตามประกาศรับสมัคร…
‎ที่ลงประกาศโดยลอร์ดเฮนรี่ วินเกรฟ
‎มีใจความว่าต้องการพี่เลี้ยงเด็ก
‎ให้แก่หลานชายและหลานสาว
‎งานนี้เป็นงานประจำพร้อมพักอาศัย
‎ในบ้านประจำตระกูลหลังเก่า ‎ที่เอสเซกซ์
‎เป็นคฤหาสน์หลังงาม
‎ที่ตั้งอยู่โดดเดี่ยวในชนบท
‎คุณเคลย์ตันใช่ไหมครับ
‎เรียกแดนี่เถอะค่ะ สวัสดีค่ะ
‎เชิญนั่งก่อนครับ
‎- คุณเป็นครูเหรอ ‎- ใช่ค่ะ
‎เคยเป็นน่ะค่ะ
‎สอนเกรดสี่
‎ที่สหรัฐอเมริกา
‎มาอังกฤษนานหรือยังครับ
‎ประมาณหกเดือนค่ะ
‎หกเดือนเหรอครับ ระหว่างนั้นคุณ…
‎คือว่า ฉันต้องมนต์เสน่ห์ ‎ของลอนดอนน่ะค่ะ
‎เหรอ
‎ชาหรือกาแฟไหมครับ
‎ไม่เป็นไรค่ะ
‎ฉันยังไม่ค่อยชำนาญเรื่องชา
‎ปกติฉันจะกินชาใส่เหยือก
‎ใส่น้ำแข็งก้อนเยอะๆ
‎กับมะนาวผ่าซีก
‎แต่ที่นี่ดื่มชาคนละแบบกันเลย
‎จริงทีเดียวครับ
‎คุณไม่เคยมีประสบการณ์เป็นพี่เลี้ยงเด็กนี่
‎คือว่า…
‎ฉันค่อนข้างคุ้นเคยกับเด็กนะคะ ‎คุณวินเกรฟ
‎นั่นมันในห้องเรียน ‎แต่นี่เป็นงานที่ต้องอยู่กับเด็กตลอด
‎ฉันรู้ค่ะ ฉันถึงตัดสินใจ
‎- มาสมัครงานนี้ไงคะ ‎- เด็กๆ น่ารักน่าชัง
‎และโดดเด่น ‎หลานชายกับหลานสาวของผมน่ะ
‎พวกเขาเป็นเด็กที่ไม่เหมือนใคร
‎แต่ก็รับมือยากทั้งคู่
‎ไมลส์ หลานชายผม ‎กลับมาจากโรงเรียนประจำก่อนกำหนด
‎เขาต้องการคนสอนมารยาท
‎และการปลูกฝังวินัยอย่างยิ่ง
‎ทำไมเขาถึงถูกส่งกลับเหรอคะ
‎- ภาคเรียนฤดูใบไม้ผลิน่าจะยัง… ‎- คุณจะต้องสอนเขา
‎เขาจะได้ตามบทเรียนทันเพื่อน
‎ประสบการณ์ในห้องเรียนของคุณ ‎น่าจะเป็นประโยชน์ตรงนี้
‎เช่นเดียวกับฟลอร่า
‎หลานสาวของผม
‎คุณต้องสอนหนังสือเขาด้วย
‎ในประกาศบอกว่าตำแหน่งนี้ ‎อยู่ในชนบทสินะคะ
‎ที่บลาย
‎คฤหาสถ์ชนบทของตระกูลผม
‎เด็กๆ คุ้นเคยกับบลาย พวกเขา…
‎มักไปพักที่นั่นกับพ่อแม่ ‎ในช่วงฤดูร้อนและวันหยุด
‎ก่อนที่พวกเขาจะเสีย
‎คฤหาสน์หลังนั้นสวยและสะดวกสบาย
‎ที่นั่นมีคนงานอยู่อีกสองสามคน
‎มีพ่อครัว คนดูแลสวน ‎พวกเขาพักในตัวเมือง
‎มีแม่บ้านประจำคฤหาสน์ แต่พวกเด็กๆ
‎จะอยู่ในความดูแลของคุณ ‎แต่เพียงผู้เดียว
‎ห้ามโทรหาผม เว้นแต่ว่ามีเหตุฉุกเฉิน
‎ผมมีงานรัดตัวเป็นอย่างยิ่ง
‎ฉันเข้าใจค่ะ
‎คือว่า
‎หนึ่งในหน้าที่ที่พิเศษกว่างานอื่นๆ ‎ของฉันที่โรงเรียนเก่า
‎คือการดูแลเด็ก ‎ที่มีความต้องการพิเศษโดยเฉพาะ
‎- มีเด็กคนหนึ่งสูญเสีย… ‎- ปัญหาคืออะไรครับ
‎ว่าไงนะคะ
‎ปัญหาของคุณไง คุณอายุเท่าไร
‎สามสิบเหรอ
‎หรือยี่สิบกลางๆ
‎ผมอยากรู้ว่า…
‎คุณมีปัญหาอะไร
‎คุณอายุน้อยกว่าคนส่วนใหญ่ ‎ที่มักมาสมัครงานแบบนี้
‎อะไรดลใจให้ผู้หญิงในวัยอย่างคุณ
‎อยากทิ้งชีวิตมาดูแลลูกหลานของคนอื่น
‎แถมเป็นชีวิตในอเมริกาด้วย
‎อีกทั้งยังเป็นงานประจำ
‎บอกตามตรงผมคิดว่ามันแปลก
‎ฉันก็คิดว่าแปลกค่ะ
‎รายละเอียดงานน่ะ
‎งานประจำในคฤหาสน์ชนบทหลังงาม
‎กับเด็กที่แสนโดดเด่นทั้งสองคน
‎แต่ฉันเห็นประกาศงานเมื่อหกเดือนก่อน
‎ตอนที่ฉันเพิ่งมาถึงลอนดอน
‎ตั้งแต่นั้นมาฉันก็เห็นประกาศงานนี้ทุกเดือน
‎ฉันว่าตำแหน่งนี้ไม่น่าจะหาคนยาก
‎อย่างน้อยก็ตามที่คุณอธิบายไว้
‎ดังนั้นฉันว่าคุณถามถูกแล้ว
‎ปัญหาคืออะไรคะ
‎นั่นแหละสิ่งที่ฉันอยากถาม
‎ขอบคุณค่ะ
‎สวัสดี เจมส์
‎ฉันรู้ค่ะว่าฉันไม่ได้งาน
‎และฉันก็ไม่ได้ติดใจอะไร
‎แต่นั่นเป็นการสัมภาษณ์งาน ‎ที่อึดอัดที่สุดที่ฉันเคยเจอมา
‎ดังนั้นเราน่าจะชนแก้วกันหน่อยนะคะ ‎คุณวินเกรฟ
‎หรือว่าคุณชอบชาใส่เหล้ามากกว่า
‎งั้นตอนนี้…
‎คุณบอกฉันได้แล้วใช่ไหมคะ
‎ฉันอยากรู้จริงๆ นะคะเนี่ย
‎เรื่องอะไรครับ
‎ปัญหาไงคะ
‎- ไม่ล่ะ ‎- บอกหน่อยสิคะ
‎อืม…
‎คงเป็นจินตนาการมั้งครับ
‎ไม่มีใครอยากได้งานนี้
‎บ้าน่า ไม่มีได้ไงคะ
‎เราได้คนมาทำงานอยู่พักหนึ่ง
‎เมื่อฤดูร้อนปีก่อน
‎เป็นหญิงสาวอนาคตไกล
‎เด็กๆ ชอบหล่อน
‎แต่แล้วหล่อนก็…
‎เอ่อ เห็นว่าหล่อนตายน่ะ
‎ว่ากันตรงๆ แล้วหล่อนทำตัวเอง
‎ให้ตรงกว่าคือ หล่อนเลือกเอง
‎แต่ว่าหล่อนตายที่คฤหาสน์
‎ผู้คนเชื่อเรื่องผีสางนางไม้ ‎โดยเฉพาะคนในชนบท
‎ตอนนี้เลยมีข่าวลือ
‎เด็กน้อยในคฤหาสน์หลังใหญ่ ‎ที่พ่อแม่ตายแล้ว
‎แล้วพี่เลี้ยงก็มาตายตามไป
‎ทั้งๆ ที่พ่อแม่เด็กตายที่ต่างประเทศ
‎ทั้งๆ ที่พี่เลี้ยงคนนั้นเลือกจบชีวิตตัวเอง
‎ตามคาด ข่าวลือล่วงไปไกลกว่างาน
‎อย่างน้อยก็ในบรรดา ‎บริษัทนายหน้าทั้งหมด
‎ตอนนี้จึงไม่มีใครอยากได้งานนี้
‎เรื่องผีสาง...
‎จินตนาการเพ้อเจ้อ
‎แล้วคุณล่ะ
‎ปัญหาของคุณคืออะไร
‎ฉัน…
‎ทนอยู่ที่บ้านไม่ได้แล้ว
‎คุณเคยสอนชั้นเรียน ‎ที่มีเด็ก 25 คนไหมคะ
‎ไม่เคยอยู่แล้วครับ
‎คืออย่างนี้ค่ะ
‎คุณจะเริ่มชอบพวกเขา
‎คุณรักพวกเขา
‎แม้กระทั่งเด็กที่เกเรที่สุด
‎คุณก็อดไม่ได้ที่จะรัก
‎แล้วคุณก็พยายามจะช่วยพวกเขา
‎แต่เด็กที่ต้องดูแลนั้นมีมากเกิน
‎ส่วนครูก็มีน้อยเกิน
‎คุณก็เลย…
‎ในประกาศบอกว่ามีเด็กสองคน
‎ฉันไม่รู้รายละเอียดข้อจำกัด ‎แต่ฉันรู้วิธีรับมือเด็ก
‎ฉันอาจเปลี่ยนพวกเขาได้
‎ฉันทำได้ค่ะ ฉันเปลี่ยนพวกเขาได้
‎เปลี่ยนจากที่เป็นอยู่
‎กับเด็กแค่สองคน
‎แล้วฉันก็เห็นว่าตำแหน่งนี้…
‎เป็นงานประจำ และอาศัยอยู่กับเด็กๆ
‎แล้วมันก็ลงตัว พวกเขาสูญเสียคนที่รัก
‎ส่วนฉันรู้ว่าความตายเป็นยังไง
‎ฉันรู้จักความสูญเสียดี
‎หนูจะอยู่อังกฤษต่ออีกสักระยะ
‎เอาจริงๆ คืออยู่อีกนานเลย
‎หนูได้งานแล้วค่ะ
‎ค่ะ หนูได้ทดลองงาน ‎อย่างน้อยก็จนถึงช่วงสิ้นสุดฤดูร้อน
‎แต่หนูอาจได้ทำงานต่ออีก…
‎ไม่ หนูรู้ว่าจะได้อยู่นานกว่าที่บอกไว้ ‎แต่ว่าหนูได้งานแล้ว
‎เปล่าค่ะ
‎หนูไม่ได้หนีจากอะไรทั้งนั้น
‎หนูเสียใจนะเวลาแม่พูดแบบนั้น
‎แม่ก็รู้ว่าหนูเสียใจเวลาแม่พูดแบบนั้น
‎ช่างมันเถอะ
‎เอาไว้หนูถึงบ้านนั้นแล้วค่อยติดต่อกัน
‎ไว้หนูได้เบอร์แล้วจะโทรหา
‎รักแม่นะคะ
‎- คุณเคลย์ตันใช่ไหม ‎- ค่ะ
‎- โอเว่นครับ ‎- ไงคะ
‎- ยินดีที่ได้พบ ‎- ดีใจที่เจอค่ะ
‎- ผมช่วยนะ เอาของขึ้นรถกัน ‎- ค่ะ
‎ฉันมีกระเป๋ามาหลายใบ
‎สบายมาก ขอบคุณครับ
‎ขอบคุณค่ะ
‎ขอโทษนะครับ ถนนในชนบทก็แบบนี้
‎ฉันหลับไปนานแค่ไหนคะ
‎ก็สักพักแล้วครับ
‎ยังชินกับเวลาในอเมริกาเหรอครับ
‎เปล่าหรอกค่ะ
‎ช่วงนี้ฉันไม่ค่อยได้นอนเฉยๆ
‎นอนในโรงแรมไม่ค่อยสบายอยู่แล้ว
‎เดี๋ยวคุณก็จะเห็นว่าที่นี่สงบกว่ามาก
‎- สวยจังเลยนะคะ ‎- งั้นเหรอครับ
‎อะไรกัน
‎ส่วนตัวผมไม่รู้แล้วว่ามันสวยไหม
‎ผมเกิดที่บลายน่ะครับ
‎หมายถึงเมืองนะครับ ไม่ใช่คฤหาสน์
‎ผมหนีไปอยู่ที่อื่นแป๊บหนึ่ง
‎ไปใช้ชีวิตที่ฝรั่งเศส
‎- จริงเหรอ ‎- ร่ำเรียนการเป็นเชฟมา
‎ฉันนึกว่าคุณเป็นคนขับรถซะอีก
‎เปล่าเลยครับ ผมมาขับเป็นครั้งคราว ‎เวลาที่เฮนรี่ไหว้วาน
‎บอกตามตรงผมขับรถได้ห่วยมาก
‎แต่ไม่ใช่พ่อครัวที่แย่นะครับ
‎คุณกลับมาทำไมคะ
‎- จากฝรั่งเศสน่ะ ‎- เรื่องครอบครัวครับ
‎แถมงานนี้ก็เลี้ยงปากเลี้ยงท้อง ‎ระหว่างอยู่ที่นี่ได้
‎แถมผมยังได้อยู่ใกล้บ้าน
‎ติดแหง็กอยู่ที่นี่ ‎ไม่แย่เท่าที่อื่นหรอกค่ะ เชื่อฉันสิ
‎ผมไม่เคยชอบบลายเลย
‎คนส่วนใหญ่ของที่นี่น่ะ
‎พวกเขาเกิดที่นี่และตายที่นี่
‎ทั้งเมืองไม่ต่างอะไรจาก ‎ปล่องแรงโน้มถ่วงใหญ่ๆ
‎และทำให้เราติดแหง็กได้ง่ายมาก
‎พระเจ้า นั่นใช่…
‎อย่างที่บอกครับ มีอะไรให้ชอบมากมาย
‎ฉันขอลงตรงนี้แล้วเดินต่อเองได้ไหมคะ
‎ร้องเพลง "ต้นหลิวที่ปลิดปลิว"
‎ต้นไม้ร้องไห้ไปกับฉัน
‎ขับขาน "ต้นหลิวที่ปลิดปลิว"
‎เฝ้ารอรักนั้นหวนคืนมา
‎เพลงเพราะมากเลยจ้ะ
‎เพลงอะไร
‎- เพลงที่เธอเพิ่งร้องไง ‎- คุณเคลย์ตันนี่นา
‎ต้องเป็นคุณแน่ๆ
‎คุณสวยจังเลยค่ะ
‎หนูบอกไมลส์ว่าคุณต้องสวยแน่ๆ
‎วิเศษสุดๆ ไปเลย
‎เธอคือฟลอร่าสินะ
‎ฉันคงไม่ได้ทำให้เธอตกใจนะ
‎- ไม่เลยค่ะ หนูรู้ว่าคุณจะมา ‎- เหรอจ๊ะ
‎หนูแค่ดีใจมากๆ ที่คุณมาถึงแล้ว
‎คุณโกรสต้องอยากเจอคุณแน่เลย ‎แล้วก็ไมลส์
‎แล้วก็โอเว่นกับเจมี่ด้วย
‎ฉันได้เจอโอเว่นแล้วจ้ะ
‎คุณเจอโอเว่นเมื่อไหร่คะ
‎ตอนที่นั่งรถมาจ้ะ
‎ว่าแต่นั่นอะไรเหรอ
‎อันนี้เหรอคะ
‎แค่ของเล่นกิ๊กก๊อกเฉยๆ
‎รอแป๊บนะคะ
‎- ทะเลสาบสวยจังเลยนะ ‎- ไม่หรอกค่ะ
‎มันก็แค่บ่อน้ำเก่าๆ เหม็นๆ
‎แถมในน้ำยังมีปลิงด้วยนะคะ
‎มีแต่สัตว์น่ากลัวอย่างปลิงดูดเลือด
‎กับเต่าทองน่าขยะแขยง
‎ใครจะต้องการบ่อน้ำเก่าๆ กัน
‎มีของอย่างอื่นที่ดีกว่านี้เยอะแยะ
‎วิเศษสุดๆ ไปเลยที่ได้เจอคุณ
‎ไมลส์
‎เขามาแล้วๆ
‎แถมเขายังสวยกว่าที่ฉันคิดไว้อีก
‎มาแล้วจริงๆ ด้วย
‎สวัสดีจ้ะ ไมลส์
‎ยินดีที่ได้พบครับ คุณผู้หญิง
‎ตายแล้ว เป็นสุภาพบุรุษซะด้วย
‎คุณคือคุณโกรสสินะคะ
‎- สวัสดีค่ะ ‎- ขอโทษทีนะ
‎ตายจริง ฉันมัวแต่ใจลอยไปไกล
‎ฉันชื่อแดนี่ค่ะ
‎ยินดีที่ได้พบจ้ะ ฉันชื่อแฮนนาห์ โกรส
‎ท่าทางปลอดภัยครบ 32 ดีนะ
‎เดินทางสะดวกไหม
‎ยอดเยี่ยมที่สุดเลยค่ะ
‎- ดีเลย ‎- ค่ะ
‎ค่ะ โอเว่นเป็นคนหนุ่มที่ใช้ได้
‎เป็นคนดี
‎จริงสิ เราเข้าไปในบ้านกันดีกว่า
‎คุณเคลย์ตันคงอยากเห็นตัวบ้านจะแย่แล้ว
‎ใช่เลยค่ะ
‎ดีค่ะ งั้นก็ตามมาเลย
‎- ทีนี้… ‎- เรียกแดนี่ก็ได้จ้ะ
‎เหลวไหล
‎พวกเธอต้องเรียกเขาว่าคุณเคลย์ตัน ‎ตามที่เราตกลงกัน
‎บลายที่หล่อนพบแวบแรก ‎ไร้ซึ่งความน่าอึดอัดใจ
‎ไม่มีลางร้ายใดๆ
‎ที่นี่ตรงตามที่ลอร์ดวินเกรฟ ‎บรรยายไว้ไม่ผิดเพี้ยน
‎คฤหาสน์หลังงาม
‎มันอ้าปากหาวเพื่อต้อนรับหล่อน ‎เข้าสู่ตัวบ้าน
‎ตรงนี้เป็นห้องโถง
‎และเป็นห้องโถงที่วิเศษสุดๆ
‎- สวยดี… ‎- ตามมาสิคะ
‎ห้องนี้เป็นห้องครัว
‎และเป็นห้องครัวที่วิเศษสุดๆ
‎ส่วนนี่คือโอเว่น
‎เขาเป็นพ่อครัว
‎และเป็นพ่อครัวที่วิเศษ
‎วิเศษสุดๆ
‎สวัสดีทุกคน
‎สวัสดีอีกครั้งค่ะ
‎สวัสดีค่ะ
‎สวัสดีจ้ะฟลอร่า
‎มาทางนี้ค่ะ
‎ภาพวาดทั้งหมดเป็นของแท้ดั้งเดิม
‎ซึ่งแปลว่าทุกรูปวาดด้วยมือ
‎และพวกมันก็วิเศษสุดๆ
‎นี่เป็นห้องเรียนค่ะ
‎ห้องนี้…
‎ค่อนข้างน่าเบื่อ
‎นี่คือบันไดแสนสวย ‎แต่ห้ามวิ่งบนบันไดนะคะ
‎ถ้าคุณล้มคุณจะเจ็บตัว ‎แถมบันไดก็ยังไม่ปรานีใครด้วย
‎ไม่ปรานีใครเลย เห็นไหมคะ
‎คุณโกรสบอกว่าบันไดจะโหดร้ายกับเข่ามาก
‎แต่หนูไม่มีปัญหาอะไร
‎- สวยจริงๆ ‎- ใช่จ้ะ
‎ที่นี่เป็นสวรรค์ของเด็กๆ เลยล่ะ
‎แต่ระวังบันไดนะคะ มันโหดร้ายกับเข่า
‎ส่วนที่นี่เคยเป็นห้องของพ่อแม่เรา
‎- เราไม่เข้าไปในนั้นแล้ว ‎- เราไม่เข้าไปในนั้นแล้ว
‎ทุกอย่างถูกคลุมไว้
‎ตอนนี้ห้องนี้ถูกปิดน่ะค่ะ
‎แล้วก็ถูกคลุมไว้ แต่ภายใต้ผ้าคลุม
‎ทุกอย่างก็ยังวิเศษสุดๆ
‎เราปล่อยให้คุณเคลย์ตันเปลี่ยนชุดเถอะ
‎ได้ค่ะ
‎แต่หลังจากนั้นต้องพาเขา
‎- ไปดูสวนรูปปั้นนะคะ ‎- เดี๋ยวเขาก็เห็นเองน่า ฟลอร่า
‎เสร็จแล้วเจอกันนะ
‎และพอเสร็จเมื่อไหร่ ‎เราจะพาคุณไปดูที่อื่นๆ ต่อ
‎ฟลอร่า
‎ไปแล้วค่ะ
‎อุ๊ย
‎ขอโทษครับ ขอเข้าไปได้ไหม
‎จ้ะ ได้จ้ะ
‎ต่อไปต้องเคาะประตูด้วยนะ
‎ได้ครับ
‎ผมแค่อยากมาบอกว่า ‎เราทุกคนดีใจมากที่คุณมา
‎แล้วผมก็เอาของมาให้
‎ไม่ใช่ของดีมากมายหรอกครับ
‎แค่ของขวัญต้อนรับเล็กๆ น้อยๆ
‎ขอบใจจ้ะ
‎มันสวยมาก
‎ฉันจะแต่งตัวให้เสร็จ ‎แล้วอีกเดี๋ยวเจอกันนะ
‎ครับ
‎ขอบใจนะ
‎หวังว่าจะใช้ได้นะคะ
‎ฉันยังไม่ค่อยรู้วิธีชงชา ก็เลย…
‎ใช้ได้เลยจ้ะ
‎อาหารเย็นเสร็จแล้วครับ
‎โอ้โฮ
‎- นี่ของเธอ ‎- ขอบคุณครับ
‎โอเว่นทำอาหารอร่อยที่สุดเลยค่ะ
‎เขาเคยทำแซนด์วิชมักกะโรนีชีสให้หนู
‎มันอร่อยเลิศสุดๆ
‎แล้วอะไรดลใจให้สาวอเมริกันอย่างเธอ ‎มาอังกฤษเหรอ
‎แถมยังเป็นที่บลายอีกต่างหาก
‎อ๋อ ฉันแค่อยากเปิดโลกน่ะค่ะ
‎แล้วคุณคิดยังไงบ้างครับ
‎- พูดถึงบลายหรือโลกล่ะ ‎- หนูอยากไปออสเตรเลีย
‎ไม่ก็ฟลอริด้า เพราะมันคล้ายชื่อของหนู
‎จริงด้วย
‎- ที่นี่สวยมากเลยค่ะ ‎- จ้ะ
‎ฉันรู้ว่าตัวเองเอาแต่พูดคำนี้ ‎แต่ฉันนึกคำอื่นไม่ออกเลย
‎- ผมนึกออกอยู่สองสามคำนะ ‎- เงียบไปเลย โอเว่น
‎- เขาชอบยั่วโมโหฉันน่ะ ‎- เธอโมโหง่ายเองต่างหาก
‎ไม่กินด้วยกันเหรอคะ
‎วันนี้ไม่ได้หรอกสาวน้อย ‎ฉันต้องกลับบ้านไปหาแม่
‎น่าผิดหวัง
‎เธอพูดเหมือนแม่ฉันเลย
‎เขาดีขึ้นบ้างไหมคะ
‎เยอะเลยล่ะ
‎ดีขึ้นทุกวันเลย
‎เอาล่ะ
‎ลาก่อนนะ คุณหนูคนสวย
‎และลาก่อนนะ ฟลอร่า
‎คุณพระช่วย ผู้ชายคนนี้นี่นะ
‎ทานให้อร่อยครับ
‎งั้นเขาก็อยู่กับแม่เหรอคะ
‎เรียกว่าอยู่เพื่อแม่มากกว่า
‎เขาถึงได้ถ่อกลับมาจากปารีสไงล่ะ
‎แม่เขาป่วย ได้ยินว่าหนักเอาการ
‎- แย่จังเลย ‎- ใช่
‎เขาบอกว่าหล่อนดีขึ้นแล้วนี่
‎ใช่จ้ะ ดีขึ้นทุกวัน
‎ถึงจะพูดแบบนั้น ‎แต่หมู่นี้เขาก็กลับเร็วขึ้นเรื่อยๆ
‎เขาเคยอยู่กินอาหารเย็นทุกวัน
‎หล่อนคงสบายดีพอจะกินข้าวได้แล้ว
‎เขาเลยต้องกลับบ้าน ‎ไปทำอาหารให้แม่ไงคะ
‎เป็นอย่างที่เธอว่าแน่นอนจ้ะ สาวน้อย
‎อ้าว ไม่กินเหรอคะ
‎อ๋อ กินสิ
‎- แต่เดี๋ยวค่อยกิน ‎- อ๋อ ค่ะ
‎ผมจะสอนเคล็ดการชงให้นะ
‎ขอบใจจ้ะ
‎หนูอยากหน้าตาเหมือนคนแคระ
‎คนแคระฟองฟู่
‎ตอนนี้ก็ใกล้เหมือนแล้วจ้ะ
‎อะไรเหรอ
‎ติงต๊องมากใช่ไหมล่ะคะ
‎จ้ะ เธอติงต๊องน่าดูเลยล่ะ
‎คุณไปเอาไอ้นั่นมาจากไหน
‎- อะไร ‎- ที่ติดผมรูปผีเสื้อ
‎อ๋อ
‎ไมลส์ให้ฉันมาน่ะ
‎เขาไม่น่าทำแบบนั้นเลย
‎ทำไมล่ะจ๊ะ
‎เพราะมันไม่ใช่ของคุณ
‎แล้วมันเป็นของใครล่ะ
‎- คุณเจสเซิล ‎- ใครเหรอจ๊ะ
‎พี่เลี้ยงอีกคน
‎- คนก่อนหน้าคุณ ‎- ฉัน…
‎ฉันขอโทษนะ
‎คือฉัน…
‎ฉันขอโทษจริงๆ
‎หนูจำผิดไป จริงๆ คุณใช้ได้ค่ะ
‎หนูขึ้นจากอ่างได้หรือยังคะ
‎หนูขอเล่นตุ๊กตาได้ไหมคะ
‎จ้ะ ฉันให้สิบห้านาทีนะ
‎รู้ไหม ฉันเคยไปโรงเรียน ‎มาหมดทุกแบบที่เธอรู้จักแล้ว
‎จริงเหรอครับ
‎โรงเรียนประจำแบบเธอฉันก็เคยไป
‎ฉันรู้ว่ามันลำบากแค่ไหน
‎ก็ไม่แย่เท่าไรนะครับ
‎แต่ว่า…
‎ตอนนี้เธออยู่บ้านแล้วใช่ไหมล่ะ
‎เธอคุยกับฉันได้ทุกเรื่องที่ต้องการเลยนะ
‎เรื่องโรงเรียน
‎อะไรก็ตามที่เธอเจอที่นั่น
‎เชื่อสิว่าฉันเคยได้ยินมาหมดแล้ว
‎ขอบคุณมากนะครับ
‎ราตรีสวัสดิ์ แดนี่
‎ราตรีสวัสดิ์จ้ะ
‎ดูเหมือนคุณโกรสจะอยากให้พวกเธอ ‎เรียกฉันว่าคุณเคลย์ตันนะ
‎ไม่ชอบเหรอครับ
‎พูดถึงอะไรเหรอ
‎ผีเสื้อน่ะ
‎อ๋อ คือฉัน…
‎คือว่าฟลอร่าน่ะ
‎ท่าทางเขาจะไม่พอใจนิดหน่อย
‎เขาหงุดหงิดเป็นปกติอยู่แล้ว
‎ต่อให้เขาไม่ยอมรับก็เถอะ
‎แต่เขาดีใจมากที่คุณมาอยู่ที่นี่
‎ผมก็เหมือนกัน
‎ขอบคุณที่ให้การต้อนรับฉันเป็นอย่างดีนะ
‎นอนได้แล้วจ้ะ
‎หนูก็เล่นเสร็จแล้ว
‎ได้จังหวะพอดี
‎นั่นฉันเหรอ
‎หา ไม่ใช่ซะหน่อย คุณก็คือคุณ
‎เจ้านี่ก็แค่ตุ๊กตา
‎แหงล่ะ
‎พวกนี้เป็นใครเหรอจ๊ะ
‎แหม ก็ตุ๊กตาไงคะ
‎เธอมีตุ๊กตาเยอะเลยนะ สาวน้อย
‎ดังนั้นเราจะฝึกเก็บตุ๊กตา
‎ให้เป็นที่เป็นทางก่อนนอน ตกลงไหม
‎วางไว้ที่เดิม
‎ที่ของมัน…
‎คือตรงนั้น
‎ส่วนพวกแกก็ห่มผ้าเรียบร้อย
‎ตอนนี้ก็ได้เวลานอนแล้ว
‎หนูดีใจมากเลยที่คุณมาอยู่ที่นี่
‎ขอบใจนะจ๊ะ ฟลอร่า
‎แต่คุณต้องสัญญากับหนูเรื่องหนึ่งนะ
‎ได้สิ
‎คุณต้องสัญญา
‎ว่าคุณจะอยู่ในห้อง
‎ห้ามออกจากห้องตอนกลางคืน
‎อยู่บนเตียงจนกว่าจะเช้า
‎ฉันคงสัญญาแบบนั้นไม่ได้
‎แต่มันเป็นกฎที่ดีสำหรับเธอกับพี่…
‎แต่คุณต้องสัญญา
‎ตกลงจ้ะ
‎อย่างน้อยก็แค่คืนนี้นะ
‎ทีนี้ก็นอนได้แล้ว
‎คืนนั้นพี่เลี้ยงสาวรู้สึกกระสับกระส่าย
‎เป็นอย่างที่ฟลอร่าว่าไว้
‎ยามกลางคืนห้องจะกว้างกว่าเก่า
‎ราวกับตัวบ้านได้สูดลมหายใจลึก
‎ขณะที่พระอาทิตย์ลับเลือน
‎พองร่างเพื่อกักเก็บลมหายใจ ‎ไว้สำหรับยามเช้า
‎ความรู้สึกว่าบ้านขยายออกนั้น ‎ไม่ได้จำกัดแค่ในตัวบ้าน
‎เมื่อมองออกไป หล่อนพบว่า ‎ทั้งระเบียงและทั่วทั้งบ้าน
‎ทั้งสนามหญ้าและสวนที่อยู่ถัดไป
‎ภาพของสวนที่หล่อนเห็นล้วนว่างเปล่า
‎มีเพียงอากาศธาตุ
‎เป็นความว่างเปล่าที่ส่งเสียง ‎เพรียกให้หล่อนออกไปค้นหา
‎ก็อร่อยดีนี่นา
‎วันนี้อากาศดีจริงๆ
‎ฉันไม่มีทางเบื่อที่นี่ลงแน่ๆ
‎เป็นอะไรไปจ๊ะ
‎หนูโกรธคุณมากๆ น่ะสิ
‎คุณเคลย์ตัน
‎มาดูสิว่าผมเจออะไร
‎เมื่อคืนคุณออกจากห้อง ‎ทั้งๆ ที่สัญญาแล้วว่าจะไม่ออก
‎- คุณเคลย์ตัน ‎- เธอรู้ได้ยังไงน่ะ
‎คุณต้องอยู่แต่ในห้องสิคะ
‎มาดูนี่เร็ว
‎- ทำไมล่ะ ‎- หล่อนจะได้ไม่เห็นคุณ
‎ใครเหรอ
‎ผู้หญิงค่ะ
‎ผู้หญิงคนไหนจ๊ะ
‎- ผู้หญิงในทะเลสาบ ‎- ฟลอร่า
‎ฟลอร่า ดูนี่
‎คุณเคลย์ตัน
‎ดูสิ
‎นี่ ฉันเคยเป็นครูมาเก้าปีแล้วนะ ไมลส์
‎นานเกือบเท่าชั่วชีวิตของเธอเลย
‎เด็กๆ มากมายสรรหาสารพัดวิธี ‎มาแกล้งให้ฉันกลัวตลอดเวลา
‎แล้วรู้ไหมฉันได้เรียนรู้อะไร
‎ฉันกล้าหาญกว่าที่คนอื่นคิด
‎รวมผมด้วยสินะ
‎ผมไม่ได้จะแกล้งให้คุณกลัวนะ ‎คุณเคลย์ตัน
‎ผมรู้อยู่แล้วว่าคุณคงไม่กลัว
‎จริงเหรอ
‎ครับ ผมดูคุณออกทันทีที่เจอเลย
‎เธอเคยทำแบบนั้นที่โรงเรียนเหรอ
‎แกล้งคนน่ะ
‎เล่นแผลงๆ
‎ผมไม่เข้าใจหรอกว่า ‎เล่นแผลงๆ แล้วได้อะไร
‎อาเธอเล่าเรื่องปัญหาของเธอที่โรงเรียน ‎ให้ฉันฟังบ้างแล้ว
‎คุณคุยกับอาผมมาเหรอ
‎แน่นอน เขาเป็นคนจ้างฉันนี่นา
‎เขาถามถึงเราบ้างไหม
‎เขาเอาแต่พูดเรื่องเธอสองคนเลยล่ะ
‎เขาคิดถึงพวกเธอทั้งคู่นะ
‎คิดถึงมากๆ ด้วย
‎ไม่จริงหรอก
‎จริงสิจ๊ะ
‎ลองโทรไปถามเขาไหมล่ะครับ
‎พี่เลี้ยงสาวแสนปวดใจ ‎ที่เห็นเด็กชายเศร้าโศก
‎ทว่าอารมณ์ของเขาแปรเปลี่ยนเร็วไว ‎ไม่ต่างจากอากาศที่บลาย
‎พระอาทิตย์ เมฆ และฝนปรากฏ ‎โดยไร้เค้าลางหรือคำเตือน
‎เฉกเช่นอารมณ์ของเด็กน้อยทั้งสอง
‎ราวกับเวลาและธรรมชาติ
‎มีกฎเกณฑ์ลับๆ
‎ให้เฉพาะพวกเขา
‎มาโน่นแล้ว
‎พวกเขาวิ่งนำฉันมา
‎ไม่ต้อง ผมรับเอง คุณนั่งเถอะ
‎ตามสบาย
‎ถ้ามันเป็นไปได้น่ะนะ
‎สวัสดีครับ
‎มื้อเที่ยงมีอะไรกินจ๊ะ
‎- ไส้กรอกกับมันบด ‎- สวัสดีครับ
‎ใครครับ
‎ฟลอร่า อย่าจ้ะ
‎- ใครโทรมาครับ ‎- ไม่รู้สิ เขาวางไปแล้ว
‎- อีกแล้วเหรอ ‎- อีกแล้ว
‎เคยมีคนโทรมาแกล้งเราหลายครั้งน่ะ
‎- สงสัยคงจะโทรผิด ‎- ขอบคุณค่ะ
‎ไม่เป็นไรจ้ะ
‎นี่ของคุณเคลย์ตัน
‎ขอบคุณค่ะ
‎หญิงคนสวนไม่แม้แต่จะแนะนำตัวเอง
‎กับพี่เลี้ยงคนใหม่
‎ไม่รับรู้ว่าหล่อนอยู่ตรงนั้นด้วย
‎และนิ่งเฉยราวกับว่าพี่เลี้ยงสาว ‎อยู่ที่นั่นมาตั้งแต่แรก
‎คนอื่นๆ ในห้องจึงทึกทักเอาเอง ‎ว่าทั้งคู่พบกันแล้ว
‎ซึ่งหากจะให้พูดตามตรง
‎พี่เลี้ยงสาวก็รู้สึกเช่นนั้น ‎ในตอนที่พบหญิงสาวเป็นครั้งแรก
‎ใครเป็นคนสนับสนุนให้เอาอาหาร ‎ให้เกรมลินน้อยๆ พวกนี้ล่ะ
‎เราไม่ใช่เกรมลินนะ
‎เราเป็นเด็กดีจะตาย
‎อ๋อ งั้นเหรอ
‎ฉันไม่แน่ใจเท่าไรแฮะ
‎โอเว่น นายคิดว่ายังไง
‎เอ่อ…
‎พูดยากแฮะ
‎ต้องลองเอาน้ำสาดดูว่าจะกลายร่างไหม
‎แบบนี้เหรอ
‎เอ้านี่
‎- น้ำชาจ้ะ ‎- เยี่ยมเลย ขอบคุณครับ
‎วันนี้มีใคร…
‎เข้ามาทำงานในบ้านหรือเปล่าคะ
‎อย่างมีช่างมาซ่อมหรืออะไร
‎ฉันว่าไม่มีนะ
‎คือฉันเห็นผู้ชายคนหนึ่ง
‎อยู่บนเชิงเทินตอนที่ฉันเดินเข้ามา
‎บนเชิงเทินเหรอ
‎ค่ะ
‎- นึกไม่ออกแฮะ ‎- ผมไม่ได้ขึ้นไปเลยนะ
‎แล้วนายจะขึ้นไปทำไมล่ะ
‎แน่ใจเหรอว่าเธอเห็นคนอยู่บนนั้นจริงๆ
‎แน่สิคะ ฉันโบกมือให้เขา ‎แต่เขาไม่ยอมโบกกลับ
‎บางครั้งที่นี่ก็มีคนเดินเตร่เข้ามา
‎คนที่อยากเข้ามาดูสวนน่ะ
‎พวกนี้จะถือวิสาสะ ‎แต่ถ้าขึ้นไปถึงเชิงเทินได้…
‎พวกเขาขึ้นไปไม่ได้หรอก ‎ถ้าไม่เข้ามาในบ้านก่อน
‎ทางขึ้นมีแค่ฝั่งปีกอาคารเก่า
‎แล้วที่ไหนที่ห้ามเข้านะ
‎ที่ปีกอาคารเก่า
‎เธอคงตาฝาดไปเองน่ะ
‎- ไม่กินอะไรหน่อยเหรอคะ ‎- ไม่ล่ะ ฉันกินมาแล้ว
‎แค่มาร่วมโต๊ะเป็นเพื่อน
‎ลองกินอันนี้สิ
‎ฟลอร่า ไม่เอา
‎อ้าว
‎เจอใครไหมจ๊ะ
‎- ไม่ค่ะ ‎- เหรอ
‎ไม่เจอ
‎แต่ว่า
‎ฉันเจอ…
‎ขอโทษค่ะ ฉันมากวนหรือเปล่า
‎อ๋อ ไม่ ไม่เลย
‎เธอเจออะไรล่ะ
‎ฝีมือฟลอร่าน่ะ
‎- เฮ้อ หนูน้อยฟลอร่า ‎- ฉันเห็นตุ๊กตาแบบนี้มาสองสามตัว
‎จะไปว่าเด็กๆ ก็ไม่ได้หรอก
‎พวกเขาเจออะไรมาเยอะ
‎คุณวินเกรฟคงเล่าเรื่องพ่อแม่เด็กๆ ‎ให้ฟังแล้วสินะ
‎แค่เรื่องที่พวกเขาเสียค่ะ
‎สองปีมาแล้ว
‎ตอนนั้นไมลส์อายุแปดขวบ ‎ฟลอร่าหกขวบ
‎แค่นั้นก็โชคร้ายพอ ‎สำหรับเด็กทั้งสองคนแล้ว
‎แต่พอมาคิดถึง…
‎เรื่องหลังจากนั้น
‎คนที่ทำงานนี้ก่อนเธอน่ะ
‎- คุณเจสเซิลเหรอคะ ‎- ใช่
‎รีเบกก้า
‎โธ่เอ๋ย
‎รีเบกก้า
‎รีเบกก้าผู้น่าสงสาร
‎หล่อน…
‎เป็นหญิงสาวที่สดใสร่าเริง
‎หล่อนฉลาดและทะเยอทะยาน
‎มีจิตใจเมตตา
‎แต่ว่า…
‎มีผู้ชายคนหนึ่ง
‎ซึ่งเป็นสิ่งเดียว ‎ที่จะฉุดผู้หญิงแบบนั้นให้ตกต่ำได้
‎สิ่งเลวทรามทั้งหมดบนโลก ‎ที่มาในคราบความงดงาม
‎แต่ว่าอย่าพูดถึงผู้ชายคนนั้นมากเลย
‎รู้ไหมว่าเขาหนีไปอยู่ที่อื่น
‎พร้อมเงินเล็กๆ น้อยๆ ของเฮนรี่ ‎และหัวใจของเธอคนนั้น
‎ไอ้แมวขโมยคนนั้น ‎ขโมยของไปมากมาย
‎แถมพอเห็นหล่อน ‎ในช่วงก่อนที่จะเกิดเหตุการณ์นั้น
‎แตกสลาย
‎ไร้จิตวิญญาณ
‎หล่อนจากไปนานก่อนที่จะเดินลงไป ‎ในทะเลสาบนั่นแล้ว
‎ฟลอร่าเป็นคนพบหล่อน
‎ส่วนเจมี่ก็พบฟลอร่า
‎หล่อนเล่าว่า…
‎ศพของรีเบกก้าลอยอยู่ในน้ำ
‎ใบหน้าคว่ำลง
‎ส่วนหนูน้อยฟลอร่าก็…
‎ยืนทื่อ…
‎จ้องอยู่อย่างนั้น
‎ฉัน…
‎พอคิดว่าตัวเองเคยสะดุ้ง ‎เวลาที่ได้ยินเสียงเด็กๆ
‎วิ่งเล่นในบ้าน กรีดร้อง ‎แล้วก็เอะอะโวยวาย
‎แต่ในไม่กี่สัปดาห์ ‎หลังจากที่คุณเจสเซิล…
‎ความเงียบไม่เคยทรมานใจเท่านี้มาก่อน
‎และตอนนี้…
‎พอได้ยินเสียงพวกเขา
‎ร้องไห้ หรือ…
‎กรีดร้อง หรือตะโกน
‎เสียงนั่นกลับฟังดูไพเราะ ‎ที่สุดในโลกไปเลย
‎- ขอโทษนะ ‎- ไม่เลยค่ะ
‎- ไม่เป็นไร ‎- ตายจริง ดูสภาพฉันสิ
‎มันคือเครื่องรางน่ะ
‎เป็นการละเล่นของฟลอร่า ‎เพื่อคุ้มครองเราให้ปลอดภัย
‎พวกเรา
‎สวรรค์ช่วย เด็กพวกนี้
‎ทั้งคู่คงพยายาม ‎ในแบบของตัวเองอยู่นั่นแหละ
‎เอาล่ะ ฉันกลับแล้วดีกว่า
‎ตอนเย็นโอเว่นกับเจมี่ก็จะกลับ
‎แต่ฉันอยากอยู่ดูเด็กๆ เล่น ‎ก่อนเข้านอนอีกสักหน่อย
‎คุณจุดเทียนให้ใครเหรอคะ
‎คนที่ตายจากไป
‎ยิ่งแก่ตัวลงก็ยิ่งมีคนจากไปมากกว่าที่ต้องการ
‎เสียใจด้วยนะคะ
‎ไม่ต้องรู้สึกผิดหรอก
‎ฉันใช้ชีวิตอย่างมีความสุขมาตลอด
‎สายัณห์สวัสดิ์ครับคุณเคลย์ตัน
‎ได้เวลานอนแล้วจ้ะ
‎เหรอครับ
‎ผมว่ายังนะ
‎เลิกเล่นได้แล้ว ไมลส์
‎คุณชอบเล่นเกมไหม แดนี่
‎ไม่ใช่ตอนจะนอนจ้ะ
‎แต่เวลานี้เกมจะสนุกที่สุดนะครับ
‎เลิกทำตัวแปลกๆ ได้แล้ว ไมลส์
‎บางครั้งเขาก็พิลึกน่าดู
‎ส่วนเธอ…
‎สาวน้อย
‎จินตนาการ
‎ฉันชอบนะ…
‎จินตนาการของเธอ
‎ทุกคนในบ้านนี้โชคดีจริงๆ
‎ที่เธอใช้จินตนาการของเธอคอยปกป้องเรา
‎แค่สัญญากับฉันก็พอ
‎ว่าขณะที่เธอคอยปกป้องเรา
‎เธอจะต้องปกป้องตัวเองก่อน
‎และห้ามขึ้นไปบนเชิงเทิน
‎ค่ะ
‎คุณสุดๆ ไปเลย จริงๆ นะ
‎อะไรสุดๆ จ๊ะ
‎วิเศษสุดๆ
‎ราตรีสวัสดิ์จ้ะคนสวย
‎อุ๊ย
‎ขอโทษจ้ะ
‎เธอต้องเก็บตุ๊กตาไว้ข้างบนนะ
‎ฉันไม่อยากเหยียบ…
‎คืนนี้จะให้วางมันไว้ตรงไหนดี
‎ในบ้านตุ๊กตาหรือว่าใต้ลิ้นชัก
‎คุณเคลย์ตัน
‎ฉันจะไปส่งเธอเข้านอนพอดี
‎ในตู้เสื้อผ้าของฟลอร่า ‎มีพัดลมไฟฟ้าอยู่หนึ่งตัว
‎ถ้าไม่ได้เปิดมันผมจะนอนไม่หลับ
‎ใช่ค่ะ
‎ในตู้เสื้อผ้าหนู
‎เอาออกมาให้ทีได้ไหมครับ ‎ขอโทษจริงๆ ที่รบกวน
‎อ๋อ
‎ได้สิจ๊ะ
‎อ้อ
‎นี่จ้ะ
‎คืนนี้ให้มันนอนกับเธอนะ
‎เอาล่ะ ไหนมาดูสิ
‎ไม่เห็นมีเลย
‎สงสัยมันจะอยู่ใต้เสื้อผ้าครับ
‎จ้ะ
‎เด็กๆ
‎ฉันบอกแล้วไงว่าไม่เล่น
‎เปิดเลยนะ
‎เปิดประตู
‎เปิดสิ
‎ผมพยายามอยู่
‎ไมลส์
‎ผมพยายามอยู่
‎ฟลอร่า
‎มันติดค่ะ เราพยายามอยู่จริงๆ นะ
‎เอาล่ะ ฉันไม่ตลกด้วยนะ
‎เปิดประตูเลย
‎เราต้องหากุญแจก่อนค่ะ ‎ประตูมันติดจริงๆ
‎- ขอโทษค่ะ ‎- กุญแจอยู่ในลูกบิดไง ฟลอร่า
‎บิดลูกกุญแจสิ
‎ไม่มีครับ เราหากุญแจไม่เจอ
‎ฉันไม่เล่นนะ
‎เปิดประตู
‎ไมลส์
‎ฟลอร่า
‎เปิดประตูนะ
‎เปิดประตูสิ เปิดประตู
‎เปิดประตูให้ฉัน
‎ไม่นะ
‎เปิดประตูนะ
‎เด็กๆ
‎ปล่อยฉัน
‎ปล่อยฉันออกไป
‎ปล่อยฉันออกไปนะ ปล่อยสิ
‎ปล่อยฉันนะ ปล่อย
‎ขอโทษครับ
‎เราขอโทษจริงๆ นะคะ
‎ไปนอน
‎เราไม่ได้ตั้งใจ
‎ไปนอน
‎เดี๋ยวนี้
‎ขอโทษครับ
‎- อย่าโกรธเราเลยนะคะ ‎- พรุ่งนี้เช้าเราค่อยคุยกัน
‎ออกไปข้างนอกมาเหรอ