NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Leżałam z lubym swym
w cieniu płaczącej wierzby.
Lecz dzisiaj leżę sama
i płaczę razem z nią.
Śpiewam: „O, wierzbo smutna”
przy drzewie smutnym jak ja.
Śpiewam: „O, wierzbo smutna”,
aż powróci luby mój.
PÓŁNOCNA KALIFORNIA 2007
Czy mogę prosić o uwagę?
Za moment podadzą jedzenie, ale najpierw…
panna młoda poprosiła mnie o parę słów.
Myślałem, że żartuje.
Po co ściągać taką katastrofę
na własne wesele?
Ale, jak wyjaśniła:
„Na niebiosa, nie na weselu.
Na prototypie posiłku”.
Na próbnej kolacji, na litość!
Wykorzystam swoje prawo lekko wciętego, cierpiącego na jetlag Anglika,
żeby być z wami absolutnie szczerym.
Bo chcę was ostrzec.
Wy, młodzi, nie macie pojęcia,
na co się piszecie.
Oto przerażająca statystyka.
Wiecie, że obecnie prawie połowa małżeństw
nie kończy się rozwodem?
Więc istnieje duże prawdopodobieństwo, że będziecie patrzeć, jak umieracie.
A to najlepszy możliwy wynik.
Aby prawdziwie kochać drugą osobę,
trzeba zaakceptować, że ta miłość
jest warta bólu wiążącego się ze stratą.
I tyle.
To wszystko.
Jeśli to przeraża cię tak jak mnie,
to radzę: uciekaj.
Leć zażywać narkotyki na plaży na Bali,
poświęć życie kształceniu się.
Uciekaj, póki możesz. Jesteś młoda, silna.
Świat jest…
Mówię serio. Nie zgodziliśmy się tu nocować.
Ona odmówiła.
Nie wiedziałam, że można tu nocować.
Zamek ma trzy apartamenty. Jack chciał tu nocować.
- Jedną noc. - Przed miesiącem miodowym.
Tylko jutro. Żebyśmy po weselu po prostu poszli na górę.
Powiedziałam: „Nie po tych historiach”.
Po samych historiach?
- Nie widziałaś jej? - Boże! Nie widziałam jej.
Gdybym zobaczyła martwą zakonnicę płaczącą w rogu,
- nie brałabym tu ślubu. - To tylko historia.
Był tu klasztor. Jeszcze w latach 40.
To marketing.
Dzięki temu biorą kilka stów więcej.
Uwielbiam historie o duchach, ale nie chcę w takiej spać.
Spędziliśmy miesiąc miodowy w Irlandii.
Mieliśmy uważać na Seamusa, stajennego.
Seamus.
Mówili, że ma zmiażdżoną głowę, bo kopnął go koń.
Najgorsze są te historie z dziećmi.
Mają w sobie coś szczególnego.
Mam swoją historię.
Cóż…
Tak naprawdę nie moją.
Tylko kogoś, kogo znałam.
I nie jest krótka.
Wygląda na to, że nie brakuje nam czasu…
ani wina.
Więc czemu nie?
W porządku.
Historia o duchach.
Jeszcze raz, to nie jest moja historia,
ale jest pełna różnych duchów.
A jeśli dziecko dodaje dreszczyku,
wpędza w kleszcze lęku,
co powiecie na dwoje?
LONDYN 1987
Nauczycielka była młodą kobietą, samotną z wyboru.
Pełna obaw przyjechała do Londynu w odpowiedzi na ogłoszenie.
Zamieścił je lord Henry Wingrave.
Dotyczyło jego bratanka i bratanicy, którzy potrzebowali guwernantki.
Praca na pełen etat, i to z zakwaterowaniem,
w jego rodzinnym domu w Essex.
To było wspaniałe miejsce
na odludziu, na wsi.
Panna Clayton, tak?
Proszę mi mówić Dani. Dzień dobry.
Proszę usiąść.
- Jest pani nauczycielką? - Tak.
To znaczy byłam.
Czwarta klasa.
W Stanach.
Od dawna jest pani w Anglii?
Jakieś pół roku.
Pół roku? I w tym czasie…
Cóż, zadurzyłam się w Londynie.
Boże.
Herbaty? Kawy?
Nie, dziękuję.
Jeszcze nie opanowałam herbaty.
Zwykle podają mi ją w dzbanku. Z kostkami lodu.
I plasterkami cytryny.
A tu to zupełnie co innego.
Tak, to prawda.
Nie ma pani doświadczenia jako guwernantka.
Ale…
Mam spore doświadczenie z dziećmi, panie Wingrave.
W klasie, a to jest pełen etat. Na kwaterze.
Wiem, to właśnie dlatego się zgłosiłam.
Dzieci są cudowne.
Wyjątkowe. Moja bratanica i bratanek.
To wyjątkowe dzieci, jak powiedziałem.
Ale wymagające. Oboje.
Miles, mój bratanek, wrócił wcześniej ze szkoły z internatem.
Potrzebuje porządku,
dyscypliny, bardziej niż kiedykolwiek.
Czemu go odesłano?
- Semestr trwa… - Da mu pani korepetycje,
żeby nie miał zaległości.
W tej kwestii pani doświadczenie ze szkoły może się przydać.
Tak samo z Florą,
moją bratanicą.
Ją też by pani uczyła.
W ogłoszeniu wspomniano, że to byłoby gdzieś na wsi?
W Bly,
wiejskiej posiadłości mojej rodziny.
Dzieci czują się tam swobodnie.
Spędzały tam wakacje i święta z rodzicami,
przed ich śmiercią.
To wspaniałe miejsce, ten dwór.
Przebywa tam parę innych osób.
Kucharz i ogrodniczka. Nocują w mieście.
W posiadłości mieszka gospodyni, ale dzieci…
byłyby wyłącznie pani odpowiedzialnością.
Proszę do mnie nie dzwonić, jeśli to nie nagły wypadek.
Jestem niezwykle zajęty.
Rozumiem.
Wie pan,
jednym z moich nieco nietypowych obowiązków w szkole
była opieka nad dziećmi o szczególnych potrzebach,
- z których jedno straciło… - Gdzie tkwi haczyk?
Słucham?
Haczyk. Ma pani, ile?
Trzydzieści lat?
Dwadzieścia kilka?
Zastanawiam się…
gdzie tu haczyk?
Na takie ogłoszenia odpowiadają starsze osoby.
Co sprawia, że kobieta w pani wieku
chce zrezygnować ze swojego życia, żeby zająć się cudzymi dziećmi?
I to z życia w Ameryce.
Na pełen etat.
Szczerze mówiąc, wydaje mi się to dziwne.
To faktycznie dziwne.
Mam na myśli ogłoszenie.
Pełen etat w pięknym domu na wsi, opieka nad dwójką wyjątkowych dzieci.
Ale widziałam je pół roku temu.
Kiedy przybyłam do Londynu.
Od tej pory widziałam je co miesiąc.
Powinno być wielu chętnych.
Przynajmniej tak to pan opisał.
Więc chyba ma pan rację.
Gdzie tkwi haczyk?
Oto jest pytanie.
Dziękuję.
Witaj, James.
Wiem, nie dostałam tej pracy.
To nic.
Ale nigdy nie miałam tak niezręcznej rozmowy o pracę.
Więc powinniśmy za to wypić, panie Wingrave.
Czy wlać to panu do herbaty?
No to…
teraz mi pan powie?
Jestem bardzo ciekawa.
Czego?
Haczyka.
- Nie. - Och, proszę!
Cóż…
to wyobraźnia, jak mniemam.
Nikt nie chce tej posady.
Bez przesady. Nikt?
Na pewien czas kogoś znaleźliśmy.
Zeszłego lata.
Obiecującą, młodą kobietę.
Dzieci ją lubiły.
Ale ona potem…
Cóż, umarła.
To była jej wina, mówiąc dosadnie.
Jej wybór, mówiąc dosadniej,
ale umarła na terenie posiadłości.
Ludzie są przesądni, zwłaszcza na wsi.
Teraz to znana historia.
Małe dzieci w wielkim domu i ich martwi rodzice.
A teraz ich martwa guwernantka.
Nieważne, że rodzice zginęli za granicą.
A guwernantka targnęła się na własne życie.
Więc tak, z ogłoszeniem wiąże się historia,
przynajmniej u pośredników.
Teraz nikt nie chce tej posady.
Przesądy…
Wyobraźnia.
A ty?
Jaki jest twój haczyk?
Ja…
nie mogłam już wytrzymać.
Czy kiedykolwiek uczył pan klasę złożoną z 25 dzieci?
Obawiam się, że nie. Przenigdy.
Cóż…
oswajasz się z nimi.
Zaczynasz je kochać.
Nawet te najgorsze.
Tak po prostu.
I próbujesz im pomóc…
ale jest ich za dużo.
I za mało ciebie.
Więc po prostu…
W ogłoszeniu była mowa o dwójce dzieci.
Nie znam szczegółów, ale znam się na dzieciach.
Może mogę im pomóc.
Wiem, że mogłabym im pomóc.
Naprawdę pomóc.
Tylko dwójce.
Potem zauważyłam, że to posada…
na pełen etat, na miejscu.
Wtedy zrozumiałam. Straciły kogoś.
Wiem, czym jest śmierć.
Wiem, czym jest strata.
Jeszcze na chwilę zostanę w Anglii.
Właściwie to na dłuższą chwilę.
Dostałam pracę.
Na razie na próbę, do końca lata.
Ale może się przedłużyć…
Wiem, że to dłużej, niż mówiłam, ale dostałam pracę.
Wcale nie.
Przed niczym nie uciekam.
Przykro mi, że tak mówisz.
Wiesz, że to dla mnie przykre.
W każdym razie…
możesz tam do mnie dzwonić.
Zadzwonię, gdy będę znała numer.
Kocham cię, mamo.
- Panna Clayton? - Tak.
- Owen. - Cześć.
- Miło mi. - Miło mi.
- Zapakujmy to. - Tak.
Mam trochę bagaży.
Nie ma sprawy. Dziękuję.
Dziękuję.
Przepraszam. Wiejskie drogi.
Długo spałam?
Jakiś czas.
Wciąż w innej strefie czasowej?
Nie.
Ostatnio niewiele sypiam.
Trudno się odpoczywa w hostelu.
Tutaj jest o wiele ciszej.
- Pięknie tu. - Tak?
Co?
Ja już tego nie dostrzegam.
Urodziłem się w Bly.
W miasteczku, nie we dworze.
Na jakiś czas uciekłem.
Byłem we Francji.
- Co? - Uczyłem się gotować.
A ja myślałam, że jesteś kierowcą.
Nie, tylko czasami, kiedy Henry o to prosi.
Tak naprawdę beznadziejny ze mnie kierowca.
Ale kucharz niezły.
Czemu wróciłeś?
- Z Francji? - Przez rodzinę.
Tak zarabiam na chleb, póki tu jestem.
No i jestem blisko.
Są gorsze miejsca, w których można utknąć.
Nigdy nie lubiłem Bly.
Tutejsi ludzie, większość z nich,
rodzą się tu i tu umierają.
To miasteczko to studnia grawitacyjna.
Łatwo tu utknąć.
Boże, czy to…
Jak mówiłem, można się zakochać.
Mogę przejść resztę drogi piechotą?
Śpiewam: „O, wierzbo smutna”
Przy drzewie smutnym jak ja
Śpiewam: „O, wierzbo smutna”
Aż powróci luby mój
Piękna piosenka!
Jaka piosenka?
- Ta, którą śpiewałaś. - Panna Clayton!
Z pewnością.
Jest pani taka ładna.
Mówiłam Milesowi, że tak będzie.
Iście wspaniale!
A ty jesteś Flora.
Chyba cię nie przestraszyłam?
Ani trochę. Spodziewamy się pani.
Cudownie, że pani tu jest.
Pani Grose chce się z panią widzieć. Miles też.
I Owen, i Jamie.
Poznałam już Owena.
Kiedy poznała pani Owena?
Po drodze.
Co to takiego?
To?
Taki tam drobiazg.
Chwileczkę.
- Piękne jezioro. - Wcale nie.
To zatęchła sadzawka.
A do tego pełna pijawek.
To straszne, wampiryczne ślimaki.
Są tam też paskudne żuki.
Na co komu taka sadzawka?
Jest tu wiele dużo lepszych miejsc.
Naprawdę iście wspaniale jest panią poznać.
Miles!
Już tu jest!
Jest jeszcze ładniejsza, niż myślałam!
To ona!
Cześć, Miles.
Bardzo miło mi panią poznać.
No proszę, co za dżentelmen.
A to pewnie pani Grose.
- Dzień dobry! - Przepraszam.
Rety, byłam taka zamyślona.
Jestem Dani.
Miło mi cię poznać. Hannah Grose.
Widzę, że dotarłaś bezpiecznie.
Jak minęła podróż?
Była wspaniała.
- Cudownie. - Tak.
Owen to dobry młody człowiek.
Porządny.
Przejdźmy do środka.
Panna Clayton na pewno chce obejrzeć dom.
Tak.
W takim razie chodźmy.
- Proszę… - Mówcie mi Dani.
Nonsens.
Dzieci, mówcie „panno Clayton”, tak jak ustaliliśmy.
Widok Bly jej nie zaniepokoił.
Nie zwiastował nic złego.
Dwór był taki, jak opisał go lord Wingrave.
Wspaniałe miejsce.
Powitało ją szeroko otwartymi drzwiami.
To główny hol
i jest iście wspaniały.
- Jest pię… - Chodźmy!
To jest kuchnia
i jest iście wspaniała.
A to jest Owen.
Jest kucharzem
i jest wspaniały.
Iście.
Witajcie.
Cześć.
Cześć!
Cześć, Flora.
Tędy proszę.
Wszystkie obrazy są oryginalne,
co oznacza, że są ręcznie malowane,
i są iście wspaniałe.
To sala lekcyjna.
I jest…
raczej nudna.
To są piękne schody, ale nie wolno po nich biegać.
Można upaść i się zranić. Schody nie wybaczają.
Ani trochę. Widzi pani?
Według pani Grose nie oszczędzają kolan, ale ja nie mam z nimi problemów.
- Pięknie tu. - To wspaniałe miejsce. Raj dla dzieci.
Proszę uważać na schodach. Nie oszczędzają kolan.
A tutaj mieszkali nasi rodzice.
- Nie wchodzimy tam. - Nie wchodzimy tam.
- Wszystko jest zakryte. - Pokój jest zamknięty.
A wszystko jest zakryte, ale pod płachtami
wszystko jest iście wspaniałe.
Niech panna Clayton odpocznie.
Oczywiście.
Ale potem pokażemy jej ogród rzeźb.
W końcu wszystko zobaczy.
Wrócimy, kiedy się rozpakujesz.
A wtedy będziemy musieli pokazać ci resztę.
Flora!
Idę.
Przepraszam. Mogę wejść?
Tak. Oczywiście.
Ale następnym razem pukaj.
Oczywiście.
Chciałem powiedzieć, że cieszymy się, że pani tu jest.
I dać pani to.
To tylko drobiazg.
Żeby wiedziała pani, że jest tu mile widziana.
Dziękuję.
Bardzo ładna.
Skończę i przyjdę do was za parę minut, dobrze?
Oczywiście.
Dziękuję.
Oby była dobra.
Jeszcze nie rozgryzłam herbaty…
Jest dobra.
Podano do stołu.
- Proszę. - Dziękuję.
Owen robi najlepsze kolacje.
Raz zrobił mi kanapkę z makaronem i serem,
która była boska.
Co sprowadza taką młodą Amerykankę do Anglii?
A zwłaszcza do Bly.
Wiesz, chciałam zobaczyć świat.
I co pani o nim myśli?
- O Bly? Czy o świecie? - Chciałabym zobaczyć Australię.
Albo Florydę. Nazywa się prawie tak samo jak ja.
Zgadza się.
- Tu jest tak pięknie. - Tak.
Ciągle to powtarzam, ale żadne inne słowo nie pasuje.
- Przychodzi mi parę na myśl. - Cicho.
- Lubi mnie drażnić. - Lubi być drażniona.
Nie dołączysz do nas?
Nie dzisiaj. Muszę wracać do swojej mamy.
Rozczarowujące.
Brzmisz dokładnie tak jak ona.
Czuje się lepiej?
Znacznie.
Z każdym dniem.
No dobrze.
Dobrej nocy, śliczna panienko.
Tobie też, Floro.
Boże, dopomóż.
Smacznego.
Pomaga matce?
Wszystko dla niej robi.
Dlatego wrócił z Paryża.
Zachorowała. I to ciężko.
- To przykre. - Tak.
- Mówił, że czuje się lepiej. - Coraz lepiej.
Tak mówi, ale wraca do niej coraz wcześniej.
Dawniej zostawał na kolację.
Może czuje się na tyle dobrze, żeby jeść,
więc musi wracać, żeby jej gotować.
Na pewno masz rację, skarbie.
- Co takiego? Nie zjesz? - No tak.
- Później. - Dobrze.
Dam pani parę rad.
Dziękuję.
Chcę wyglądać jak gnom.
Bąbelkowy gnom.
Cóż, jesteś na dobrej drodze.
Co?
To bardzo zabawne, prawda?
Tak, jesteś bardzo zabawną dziewczynką.
Skąd pani to ma?
- Co takiego? - Spinkę z motylem.
Miles mi ją dał.
Nie powinien był tego robić.
Czemu nie?
Bo nie należy do pani.
A do kogo należy?
- Do panny Jessel. - Kto to?
Ta poprzednia.
- Przed panią. - Tak…
Tak mi przykro.
Myliłam się. To jednak nic takiego.
Mogę już wyjść?
Mogę pobawić się lalkami?
Tak. Tylko kwadrans, dobrze?
Chodziłam do wszystkich rodzajów szkół, jakie są.
Naprawdę?
Nawet z internatem, jak ty.
Wiem, jakie to trudne.
Nie jest tak źle.
Cóż…
teraz jesteś w domu.
Możesz ze mną rozmawiać o wszystkim.
O szkole.
O tym, co się tam stało.
Daję słowo, słyszałam już wszystko.
To bardzo miłe.
Dobranoc, Dani.
Dobranoc.
Według pani Grose powinieneś mi mówić „panno Clayton”.
Nie podoba ci się?
Słucham?
Motyl.
Wiesz, Flora…
chyba trochę się zdenerwowała.
Zawsze jest zdenerwowana.
Czy to przyznaje, czy nie.
Ale cieszy się, że pani tu jest.
Ja też.
Dziękuję, że tak mówicie.
Pora spać!
Właśnie skończyłam.
Idealne wyczucie czasu.
Czy to ja?
Nie, głuptasku. Ty to ty.
To tylko laleczka.
Touché.
A te czym są?
To oczywiście lalki.
Masz mnóstwo lalek, młoda damo.
Nauczymy się
odkładać je wszystkie przed spaniem.
Odłóż ją.
Ona zostaje…
tam.
Jesteście w łóżeczkach.
Pora spać.
To cudownie, że pani tu jest.
Dziękuję, Floro.
Ale musi mi pani coś obiecać.
Oczywiście.
Musi mi pani obiecać,
że zostanie w swoim pokoju.
Proszę nie wychodzić nocą.
Proszę zostać w łóżku do rana.
Chyba nie mogę tego obiecać.
To dobra zasada dla ciebie i Milesa…
Musi pani.
Dobrze.
Przynajmniej dzisiaj.
A teraz śpij.
Tej nocy guwernantka była niespokojna.
Było tak, jak powiedziała Flora.
Nocą pokoje były większe,
tak jakby dom wziął głęboki oddech,
gdy zniknęło słońce,
rozszerzając się i wstrzymując oddech do rana.
To wrażenie nie ograniczało się do wnętrza.
Wyglądając przez okno, odkryła, że taras i reszta terenu,
trawnik i leżący za nim ogród,
i widoczna część parku były puste.
Była to ogromna pustka.
Wzywała, by ją zbadać.
Mnie smakuje.
Jaki piękny dzień.
Nigdy mi się tu nie znudzi, słowo daję.
- O co chodzi? - Jestem na panią bardzo zła.
Panno Clayton!
Proszę zobaczyć!
Wyszła pani nocą z pokoju, wbrew danemu słowu.
- Panno Clayton! - Skąd to wiesz?
Musi pani zostawać w pokoju.
- Proszę zobaczyć! - Czemu?
Żeby pani nie zobaczyła.
Kto taki?
Dama.
Jaka dama?
- Dama w jeziorze. - Floro.
Floro, spójrz.
Panno Clayton…
Patrzcie!
Słuchaj, od dziewięciu lat jestem nauczycielką.
To prawie całe twoje życie.
W tym czasie wiele dzieci chciało mnie wystraszyć na różne sposoby.
Wiesz, czego się nauczyłam?
Jestem odważniejsza, niż inni myślą.
Niż sama myślałam.
Nie próbowałem pani nastraszyć.
Wiem, że pani się nie da.
Wiesz?
Oczywiście. Od razu wiedziałem.
Robiłeś takie rzeczy w szkole?
Takie kawały?
Psikusy.
Nigdy nie rozumiałem psikusów.
Twój wujek mówił mi o twoich problemach w szkole.
Rozmawiała pani z nim?
Oczywiście, to on mnie zatrudnił.
Pytał o nas?
Cały czas mówił o waszej dwójce.
Tęskni za wami.
I to bardzo.
Wcale nie.
Oczywiście, że tak.
Zadzwonimy do niego i spytamy?
Ból chłopca rozdzierał serce guwernantki.
Ale podobnie jak pogoda w Bly, jego nastrój szybko się zmieniał.
Słońce, chmury lub deszcz pojawiały się bez ostrzeżenia,
podobnie jak humory dzieci.
Jakby czasem i naturą rządziły…
tajne prawa…
wiążące tylko dla nich.
A oto i ona.
Wyprzedziły mnie.
Ja odbiorę. Siadaj.
Odpocznij.
O ile to możliwe.
Halo?
Co na obiad?
- Kiełbaski i purée. - Halo?
Halo?
Flora, nie.
- Kto to? - Nie wiem. Rozłączył się.
- Znowu? - Kolejny?
Jacyś dowcipnisie wydzwaniają.
- Pewnie pomyłka. - Dziękuję.
Nie ma za co.
Panno Clayton.
Dziękuję.
Ogrodniczka nie przedstawiła się nowej guwernantce.
Ledwo ją dostrzegła.
Potraktowała ją tak, jakby zawsze tam była.
Pozostali założyli, że już się poznały.
Guwernantka musiała przyznać,
że tak się poczuła, kiedy pierwszy raz ją zobaczyła.
Kto wpadł na to, żeby nakarmić te gremliny?
Nie jesteśmy gremlinami!
Jesteśmy dobrymi dziećmi.
Czyżby?
Nie byłabym taka pewna.
Jak myślisz, Owen?
Trudno powiedzieć.
Musiałbym je polać wodą, żeby się upewnić.
O tak?
Proszę.
- Proszę. - Jesteś cudowna. Dziękuję.
Czy ktoś…
pracował dzisiaj na terenie?
Jakaś złota rączka?
Nie wydaje mi się.
Bo widziałam kogoś
na balkonie, kiedy wracałam.
Na balkonie?
Tak.
- Nie mam pojęcia. - Mnie tam nie było.
Bo i po co?
Na pewno kogoś tam widziałaś?
Oczywiście. Pomachałam mu. Nie odmachał.
Czasem przychodzą turyści.
Chcą obejrzeć ogrody.
Nachodzą nas, ale jeśli ktoś wszedł…
Nie da się tam dostać z zewnątrz.
Tylko przez stare skrzydło. A dokąd nie chodzimy?
Do starego skrzydła.
Przywidziało ci się.
Nic nie zjesz?
Już jadłam. Przyszłam dla towarzystwa.
Musisz spróbować.
Flora, nie.
I jak, znalazłaś kogoś?
Nie.
Nie znalazłam.
Ale znalazłam…
Przepraszam, przeszkadzam ci?
Nie, ani trochę.
Co znalazłaś?
To Flora.
- Flora… - Widziałam kilka takich.
Nie możesz ich osądzać.
Nie po tym, co przeszły.
Pan Wingrave na pewno mówił o ich rodzicach.
Tylko, że nie żyją.
To już dwa lata.
Miles miał osiem lat. Flora sześć.
I to za dużo pecha dla dwójki dzieci,
a pomyśleć…
co było potem.
Twoja poprzedniczka.
- Panna Jessel? - Tak.
Rebecca.
Boże…
Biedna Rebecca.
Była…
Była taką bystrą dziewczyną.
Była ambitna, inteligentna.
Troskliwa.
Ale…
był też mężczyzna.
A to jedyne, co może zniszczyć taką kobietę.
Miał wszystkie możliwe przywary, ale dobrze je krył.
Lepiej o nim nie mówmy.
Wiesz, że dał nogę?
Ukradł pieniądze Henry’ego i jej serce.
Dużo nakradł. Miał lepkie ręce.
Gdybyś ją widziała na krótko przed tym…
Była załamana.
Pusta w środku.
Odeszła na długo przed tym, nim weszła do tego jeziora.
Flora ją znalazła.
A Jamie znalazła Florę.
Gdy to opisywała…
Ciało Rebekki w wodzie.
Twarzą do dołu.
A mała Flora…
zamarła w bezruchu.
I patrzyła.
A ja…
Kiedyś krzywiłam się, słysząc dzieci…
gdy biegały po domu, krzyczały i bałaganiły.
Ale tygodniami po tym, jak panna Jessel…
Cisza nigdy nie była taka straszna.
A teraz…
Teraz, gdy je słyszę…
jak wołają albo…
krzyczą, albo wrzeszczą…
To najpiękniejszy dźwięk na świecie.
- Przepraszam. - Nie trzeba.
- W porządku. - Ależ spójrz na mnie.
To talizman.
Taka zabawa Flory. Ma nas wszystkich chronić.
Nas.
Boże. Te dzieci.
Oboje próbują na swój sposób.
Powinnam wracać.
Owen i Jamie wyjeżdżają na wieczór.
Mogę zająć się dziećmi, jeśli chcesz odpocząć.
Co upamiętniają te świeczki?
Zmarłych.
Z czasem pojawia się ich coraz więcej.
Przykro mi.
Boże, nie ma potrzeby.
Byłam i wciąż jestem bardzo szczęśliwą kobietą.
Dobry wieczór, panno Clayton.
Pora spać.
Czyżby?
Nie sądzę.
Koniec zabawy, Miles.
Lubisz się bawić, Dani?
Nie, gdy pora spać.
To najlepsza pora na zabawę.
Przestań być dziwny, Miles!
Czasami jest taki dziwny.
A ty…
skarbie.
Wyobraźnia.
Uwielbiam…
twoją wyobraźnię.
Wszyscy w tym domu mają szczęście…
że wykorzystujesz ją, by nas chronić.
Ale obiecaj mi…
że gdy będziesz nas chronić,
zawsze będziesz chronić też siebie.
I nie będziesz chodzić na balkon.
Dobrze.
Naprawdę taka jesteś.
Jaka?
Iście wspaniała.
Dobranoc, cukiereczku.
Przepraszam.
Musisz je zbierać.
Nie chcę popsuć…
Gdzie ją położyć?
W domu czy pod komodą?
Panno Clayton?
Miałam cię położyć.
W garderobie Flory jest wentylator.
Bez niego nie zasnę.
Zgadza się.
W garderobie.
Przyniesie go pani? Przepraszam za kłopot.
Pewnie.
No to…
proszę.
Dzisiaj może spać z tobą.
Dobrze, poszukajmy.
- Nie widzę go. - Pod ubraniami.
No dobrze.
Dzieciaki.
Mówiłam, koniec zabawy. Otwórzcie!
Otwórzcie drzwi.
Otwórzcie!
Próbuję!
Miles!
Próbuję!
Flora!
Zacięły się. Naprawdę próbujemy!
To nie jest śmieszne.
Otwórzcie drzwi.
Musimy znaleźć klucz. Zacięły się.
- Bardzo nam przykro! - Klucz jest w zamku. Przekręć go.
Nie ma go! Nie możemy go znaleźć.
Mówię poważnie.
Otwórzcie drzwi.
Miles?
Flora?
Otwórzcie drzwi!
Nie!
Otwórzcie drzwi!
Dzieciaki!
Wypuśćcie mnie!
Tak mi przykro.
Niezmiernie nam przykro.
Do łóżek!
To był wypadek.
Do łóżek! Już!
Przepraszam.
- Proszę się nie złościć. - Porozmawiamy o tym rano.
Wychodziliście na zewnątrz?
Napisy: Krzysiek Ceran