EEN NETFLIX ORIGINAL-SERIE
We liggen, mijn liefde en ik…
…onder de treurwilg.
Maar nu lig ik alleen…
…en huil ik naast de boom.
Ik zing 'O Willow Waly'…
…bij de boom die met me huilt.
Ik zong 'O Willow Waly'…
…tot mijn geliefde terugkwam.
NOORD-CALIFORNIË 2007
Mag ik even de aandacht?
Jullie mogen zo gaan eten, maar eerst…
…de bruid vroeg me om te spreken. Ik dacht dat ze een grap maakte.
Waarom zou je zo'n ramp uitnodigen…
…op je eigen bruiloft?
Maar, zoals ze zei:
'Nee, hemel. Niet de bruiloft, de oefenmaaltijd. '
Het repetitiediner, in godsnaam.
Ik maak aanspraak op mijn recht als een dronken, Engelsman met jetlag…
…om mijn mening te geven. Want ik wil jullie waarschuwen.
Jullie jonge mensen hebben totaal geen idee…
…waar jullie aan beginnen.
Hier is een afschuwelijke statistiek.
Wist je dat bijna de helft van de huwelijken…
…niet uitloopt op een scheiding?
Dat betekent dat de kans groot is dat jullie elkaar zullen zien sterven.
En dat is de beste uitkomst.
Iemand echt liefhebben…
…betekent dat je accepteert dat het de pijn van ze verliezen waard is.
Meer niet.
Dat is alles.
En als dat jullie net zo bang maakt als mij, dan zeg ik 'rennen'.
Gebruik drugs op een strand in Bali. Wijd je aan een geestelijk leven.
Ren, nu het nog kan. Je bent jong, sterk. De wereld…
Ik meen het. We weigerden om hier te verblijven.
Zij weigerde. -Ik wist niet dat blijven een optie was.
Er zijn drie kamers hier. Jack wilde hier blijven.
Eén nachtje. -Voor onze huwelijksreis.
Alleen morgen, zo kunnen we na de receptie naar boven.
Maar ik wilde niet na al die verhalen.
Wacht, alleen de verhalen?
Heb je haar niet gezien? -God, nee.
Als ik een dode vrouw, een dode non, zag huilen, zouden we hier niet trouwen.
Oké, het is maar een verhaal. Dit was een klooster in de jaren 40.
Het hoort erbij. Ze kunnen meer vragen voor het spookverhaal.
Ik hou van een goed spookverhaal, maar ik wil er niet in slapen.
Onze reis was naar Ierland.
We moesten oppassen voor Seamus, de staljongen.
O, Seamus.
Ze zeiden dat zijn hoofd ingetrapt was door een paard.
Spookverhalen zijn enger met kinderen. -Het voegt iets toe, hè?
Ik heb een verhaal.
Nou…
…het is niet mijn verhaal, het is van iemand die ik kende.
En het is niet bepaald kort.
Nou, we hebben genoeg tijd en genoeg wijn.
Waarom niet?
Goed dan.
Een spookverhaal.
Nogmaals, dit verhaal is niet van mij.
Maar het zit wel vol met allerlei geesten.
En als een kind al iets toevoegt…
…en de schroef strakker aandraait…
…wat dacht je dan van twee?
LONDEN 1987
De lerares was, vrijwillig, een eenzame jonge vrouw.
Ze kwam vol angst naar Londen om een advertentie te beantwoorden…
…geplaatst door Lord Henry Wingrave, voor zijn neefje en nichtje…
…die een au pair nodig hadden. Een fulltimefunctie, inwonend.
In zijn oude familiehuis in Essex.
Een geweldige, goede plek, alleen op het platteland.
Miss Clayton, toch? -Zeg maar Dani. Hallo.
Gaat u maar zitten.
Bent u lerares? -Ja.
Of dat was ik.
Groep zes.
In de Verenigde Staten.
Bent u al lang in Engeland?
Een maand of zes.
Zes maanden? En in die tijd hebt u…
Nou, ik ben verliefd geworden op Londen.
God.
Thee? Koffie?
Nee, dank u. Ik heb thee nog niet echt onder de knie.
Ik ben gewend dat het in een kan komt. Met ijsblokjes.
En citroenpartjes.
Hier is het iets heel anders.
Ja, dat klopt.
En u heeft nog geen ervaring als au pair?
Nou…
Ik heb veel ervaring met kinderen, Mr Wingrave.
In een klaslokaal, maar dit is een fulltime, inwonende functie.
Daarom reageerde ik op de advertentie. -De kinderen zijn geweldig.
Uitzonderlijk, mijn nichtje en neefje. Uitzonderlijke kinderen, zoals ik al zei.
Maar uitdagend, allebei.
Miles, mijn neefje, is vroeg terug van de kostschool.
Hij heeft structuur en discipline nodig, vrees ik.
Waarom is hij weggestuurd? Het semester is nog…
U zou hem les moeten geven zodat hij niet achterloopt.
In dat opzicht kan uw klaservaring nuttig zijn.
Dat geldt ook voor Flora, mijn nichtje.
U zou haar ook lesgeven.
In uw advertentie stond dat het op het platteland was?
In Bly.
Het landhuis van mijn familie.
De kinderen zijn gewend aan Bly.
Ze brachten er zomers en vakanties door met hun ouders…
…voor ze stierven.
Het is een geweldige, goede plek.
Er zijn weinig anderen daar.
Een kok, een hovenier. Zij verblijven in de stad.
Er woont een huishoudster, maar de kinderen…
…zouden uw verantwoordelijkheid zijn en die van u alleen.
Beroep u niet op mij, tenzij het een noodgeval is.
Ik heb het buitengewoon druk.
Dat begrijp ik.
Weet u, een van mijn unieke opdrachten op school…
…was voor kinderen die meer hulp nodig hadden. Eentje had zijn ouders…
Wat is het addertje?
Pardon?
Wat zit erachter? Wat bent u?
Dertig? Midden 20?
Wat is het addertje onder het gras?
U bent jonger dan de meeste sollicitanten.
Waarom wil een vrouw van uw leeftijd…
…haar leven opgeven om voor andermans kinderen te zorgen?
Een leven in Amerika nog wel. En ook nog fulltime.
Ik vind het maar vreemd, eerlijk gezegd.
Ik vind het ook vreemd.
De advertentie bedoel ik.
Een fulltimebaan in een prachtig huis voor twee bijzondere kinderen.
Ik zag uw advertentie zes maanden geleden, toen ik in Londen aankwam.
En ik zag hem elke maand weer.
U hebt vast snel iemand gevonden.
Als de beschrijving klopt.
Dus u hebt gelijk.
Wat is het addertje?
Dat is inderdaad de vraag.
Bedankt.
Dag, James.
Ik weet dat ik de baan niet krijg en dat is prima.
Maar dat was mijn raarste sollicitatie ooit.
Dus we moeten er maar op drinken, Mr Wingrave.
Of hebt u het liever in uw thee?
Nu kunt u het me wel vertellen, toch?
Ik ben echt zo nieuwsgierig.
Waarnaar?
Het addertje.
Nee. -Nee, toe nou.
Nou…
…verbeelding, denk ik.
Niemand wil deze baan.
Kom zeg, niemand?
We hadden wel iemand voor een tijdje.
Vorige zomer.
Een veelbelovende, jonge vrouw.
De kinderen mochten haar.
En toen…
Nou ja, ze is overleden.
Het was haar eigen schuld, om 't bot te zeggen.
Haar keuze, om nog botter te zijn, maar ze is op het terrein overleden.
Mensen zijn bijgelovig, vooral op het platteland.
Dus nu is het een verhaal.
Die kleine kinderen in dat enorme huis met hun dode ouders.
En nu ook hun dode gouvernante.
Dat de ouders in het buitenland stierven boeit niet, of dat de gouvernante zelf…
Dus ja, het verhaal gaat aan de baan vooraf.
Bij alle agentschappen dan. Nu wil niemand de baan.
Bijgeloof.
Verbeelding.
En u? Wat was uw addertje?
Ik…
…moest weg van huis.
Hebt u ooit een klas van 25 kinderen les gegeven?
Nee, nog nooit, vrees ik.
Nou, je raakt aan ze gehecht.
Je houdt van ze.
Zelfs de ergsten.
Het gebeurt gewoon.
En je probeert te helpen…
…maar er zijn er te veel.
En te weinig van jou. Dus dan ga je…
In de advertentie stond twee kinderen.
Ik weet de details niet, maar ik ben goed met kinderen.
Misschien maak ik een verschil. Ja, dat zou ik kunnen.
Een echt verschil.
Met maar twee.
Maar toen zag ik dat de baan fulltime en inwonend was.
Toen viel het kwartje. Ze zijn iemand kwijt.
Ik ken de dood.
Ik ken ook verlies.
Ik blijf nog een tijdje in Engeland. Een hele tijd, eigenlijk.
Ik heb een baan.
Ja, ik heb een proefperiode tot het einde van de zomer.
Maar het kan langer…
Ik weet dat het langer is dan ik zei, maar ik heb een baan.
Niet waar.
Ik vlucht nergens voor.
Het kwetst me als je dat zegt.
Je weet dat je me daarmee kwetst.
Maar goed.
Je kunt me bereiken als ik in het huis ben.
Ik bel je als ik het nummer heb.
Ik hou van je, mam.
Miss Clayton? -Ja?
Owen. -Hoi.
Aangenaam. -Aangenaam.
Laat me… Ik doe dat wel. -Ja.
Ik heb wat tassen. -Geen zorgen. Bedankt.
Bedankt.
Sorry daarvoor. Landweggetjes.
Hoelang sliep ik?
Een tijdje.
Leef je nog in de Amerikaanse tijd? -O, nee.
Ik heb de laatste tijd niet veel geslapen.
Jeugdherbergen zijn niet zo rustig. Hier zul je het veel rustiger vinden.
Het is prachtig. -O ja?
Wat is er? -Ik zie het zelf niet meer.
Ik ben in Bly geboren. De stad, niet het landhuis.
Ik ben even gevlucht. Ik was een tijd in Frankrijk.
Echt? -Ik studeerde om chef te worden.
En ik dacht dat je een chauffeur was.
Nee, alleen soms als Henry het mij vraagt.
Eerlijk gezegd ben ik een slechte chauffeur.
Maar geen slechte kok.
Waarom ben je teruggekomen uit Frankrijk? -Familie.
Zo verdien ik wat terwijl ik hier ben. En het houdt me in de buurt.
Je kunt op ergere plekken vastzitten, echt.
Ik hield nooit van Bly.
De meeste mensen die hier zijn geboren, sterven hier ook.
De hele stad is één zwaartekrachtput.
Je komt snel vast te zitten.
God, is dat…
Zoals ik al zei, genoeg om van te houden.
Mag ik het laatste stuk lopen?
ik zing 'O Willow Waly'
bij de boom die met me huilt
ik zing 'O Willow Waly'
tot mijn geliefde terugkomt
Wat een prachtig liedje.
Welk liedje?
Het liedje dat je net zong. -Jij bent Miss Clayton. Dat moet wel.
Je bent zo mooi.
Ik zei al tegen Miles dat je mooi zou zijn. Helemaal geweldig.
Jij bent vast Flora. Liet ik je schrikken?
Helemaal niet. Je wordt verwacht. Ik ben zo blij dat je er bent.
Mrs Grose wil je zien. En Miles ook.
En Owen en Jamie. -Ik heb Owen al ontmoet.
Wanneer dan? -In de autorit hiernaartoe.
En wat is dat?
O, dit.
Gewoon iets doms. Momentje.
Wat een prachtig meer. -Welnee.
Het is gewoon een stinkende, oude vijver.
En er zitten bloedzuigers in.
Het zijn net vampierslakken. En de smerigste kevers.
Wie heeft die oude vijver nou nodig?
Er is zoveel meer dat zoveel beter is.
Het is echt helemaal geweldig om je te ontmoeten.
Miles. Ze is er.
En ze is nog mooier dan ik dacht.
Dit is ze.
Hoi, Miles.
Fijn u te ontmoeten, mevrouw.
O, wat een heer.
En dit moet Mrs Grose dan zijn.
Hoi. -Pardon.
Ik was aan het dromen.
Ik ben Dani. -Aangenaam. Hannah Grose.
Ik zie dat je heelhuids bent aangekomen.
Had je een goede reis? -Het ging perfect.
Geweldig. -Ja.
Ja, die Owen is een prima jongeman.
Goed mens.
Goed, laten we naar binnen gaan.
Miss Clayton wil het huis vast graag zien.
O, ja.
Goed, kom maar mee.
Goed… -Zeg maar Dani.
Onzin.
Jullie noemen haar Miss Clayton, zoals afgesproken.
Haar eerste indruk van Bly was niet onprettig.
Geen akelig voorgevoel.
Het was precies zoals Lord Wingrave beschreef.
Een geweldige, goede plek.
En het ontving haar met open armen.
Dit is de foyer.
En hij is helemaal geweldig.
Beeldschoon. -Kom mee.
Dit is de keuken.
En hij is helemaal geweldig.
En dit is Owen, hij is de kok.
En hij is geweldig. -Helemaal.
Hallo, allemaal.
Hoi, alweer.
Hoi.
Hoi, Flora.
Deze kant op.
De schilderijen zijn origineel.
Dus ze zijn met de hand geschilderd.
En ze zijn helemaal geweldig.
Dit is het klaslokaal.
Het is…
…nogal saai.
Dit is de mooie trap, maar je mag er niet op rennen.
Als je valt, kun je je bezeren en de trap is niet vergevend. Zie je?
Mrs Grose zegt dat ze vreselijk voor de knieën zijn.
Maar ik heb geen problemen.
Prachtig. -Ja. Het is geweldig voor kinderen.
Maar let op de trap, hij is vreselijk voor de knieën.
En hier woonden onze ouders.
Daar komen we niet meer. -Niet meer. Alles is bedekt.
Deze kamer is afgesloten.
En bedekt, maar onder dit alles…
…is het helemaal geweldig.
We laten Miss Clayton zich opfrissen.
Natuurlijk. Maar daarna moet ze de beeldentuin zien.
Ze gaat alles wel zien, Flora.
We zien je als je klaar bent.
En als je dat bent, laten we de rest zien.
Flora.
Ik kom eraan.
Sorry. Mag ik binnenkomen?
Ja, natuurlijk.
Klop je voortaan wel eerst?
Natuurlijk.
Ik wilde zeggen dat we blij zijn dat je er bent.
En ik wilde dit geven.
Niet veel, ik weet het.
Gewoon wat om je meer welkom te voelen.
Bedankt.
Het is erg mooi.
Ik maak me klaar en dan zie ik je zo, oké?
Natuurlijk.
Bedankt.
Hopelijk smaakt het. Ik snap thee nog niet helemaal, dus…
Het is prima, schat.
Het eten is klaar.
Wauw.
Alsjeblieft. -Bedankt.
Owen maakt de beste diners.
Hij maakte ooit 'n broodje kaasmacaroni voor me.
Dat was goddelijk.
Wat brengt 'n jonge Amerikaan als jij naar Engeland?
En naar Bly nog wel.
Ik wilde gewoon wat van de wereld zien.
Wat vind je er tot nu toe van?
Bly? Of de wereld? -Ik wil naar Australië.
Of Florida, want dat is bijna mijn naam.
Dat klopt.
Het is hier zo prachtig. -Ja.
Ik weet dat ik dat blijf zeggen, maar er is geen ander woord.
Ik kan wel wat bedenken. -Stil, Owen.
Hij zit graag te sarren. -Ze wordt graag gesard.
Kom je er niet bij?
Nee, vanavond niet. Ik moet naar mijn moeder.
Teleurstellend.
Je klinkt net zoals zij.
Voelt ze zich beter?
Veel beter. Elke dag beter.
Goed.
Welterusten, mooie jongedame.
En goedenavond, Flora.
O god, deze man.
Geniet ervan.
Woont hij bij z'n moeder?
Hij leeft voor haar.
Daarom kwam hij terug uit Parijs. Ze werd ziek. Erg ziek, hoorde ik.
Wat erg. -Ja.
Hij zei dat ze beter wordt. -Ja, elke dag.
Hij zegt dat, maar hij vertrekt steeds vroeger.
Hij at vroeger altijd mee.
Misschien voelt ze zich goed genoeg om te eten en moet hij voor haar koken.
Je hebt vast gelijk, lieverd.
Wat, eet je niet?
Nou, ja.
Ik eet later. -Oké.
Ik geef je wel wat tips.
Bedankt.
Ik wil op een kabouter lijken.
Een bubbelkabouter.
Je komt wel in de buurt.
Wat is er?
Het is wel een beetje gek, hè?
Ja, je bent een heel gek meisje.
Hoe kom je daaraan?
Wat? -De vlinderclip.
Van Miles gekregen.
Had hij niet mogen doen.
Waarom niet?
Omdat hij niet van jou is.
Van wie dan wel?
Miss Jessel. -Wie is dat?
De andere. Voor jou.
Het spijt me.
Ik… Het spijt me.
Ik had het mis. Het is in orde.
Mag ik er nu uit?
Mag ik met mijn poppen spelen? -Ja, een kwartiertje.
Ik ben op elke school geweest die je kunt bedenken.
O ja?
Zelfs een kostschool, zoals jij.
Ik weet hoe zwaar het is.
Het valt wel mee.
Nou, je bent nu thuis, hè?
Luister, je kunt over alles met me praten.
Over school.
Alles wat daar is gebeurd.
Ik heb het allemaal al eens gehoord.
Heel aardig van je.
Welterusten, Dani.
Welterusten.
Mrs Grose vindt dat je me Miss Clayton moet noemen.
Vond je het niet leuk?
Pardon?
De vlinder.
O, ik…
Flora was een beetje overstuur, denk ik.
Ze is altijd 'n beetje overstuur.
Of ze het nou toegeeft of niet.
Maar ze is blij met je.
En ik ook.
Bedankt dat jullie me zo welkom heten.
Bedtijd.
En ik ben klaar.
Perfecte timing.
Ben ik dat?
Nee, gekkie. Jij bent jij.
Het is maar een pop.
Touché.
Wie zijn dat allemaal?
Dat zijn natuurlijk poppen.
Jij, dametje, hebt veel poppen…
…en we gaan leren ze allemaal op te rapen voor we gaan slapen, oké?
Leg haar terug.
Ze blijft daar.
En jullie zijn allemaal ingestopt.
En het is bedtijd.
Het is zo fijn dat je er bent.
Dank je, Flora.
Maar je moet me iets beloven.
Natuurlijk.
Beloof me dat je in je kamer blijft.
Blijf 's nachts in je kamer.
Blijf tot de ochtend in je bed.
Dat kan ik niet beloven.
Het is een goede regel voor jullie…
Maar dat moet je.
Oké.
Voor vanavond dan.
Ga nu maar slapen.
De au pair was die avond onrustig.
Het was zoals Flora zei.
De kamers waren 's nachts groter.
Alsof het huis zelf diep had ingeademd terwijl de zon verdween.
Het breidde uit terwijl het z'n adem inhield.
Dat gevoel van uitbreiding was niet alleen binnen.
Ze keek naar buiten en zag dat het terras en alles…
…het gazon en de tuin erachter…
…en alles wat ze van het park kon zien, leeg was. Met een grote leegte.
Een leegte die erom vroeg om ontdekt te worden.
Smaakt prima.
Wat een prachtige dag.
Ik zal deze plek nooit beu worden.
Wat is er?
Ik ben erg boos op je.
Miss Clayton, kom kijken wat ik heb.
Je verliet je kamer, al beloofde je dat niet te doen.
Miss Clayton. -Hoe weet je dat?
Je moet in je kamer blijven.
Kom kijken.
Waarom? -Zodat ze je niet ziet.
Wie?
De dame.
Welke dame?
De dame in het meer. -Flora.
Flora, kijk.
Miss Clayton, kijk.
Ik ben al negen jaar lerares, Miles.
Dat is bijna je hele leven.
In al die tijd probeerden veel kinderen me op verschillende manieren bang te maken.
En weet je wat ik leerde?
Dat ik moediger ben dan mensen denken.
Inclusief ikzelf.
Ik wilde je niet laten schrikken. Ik wist dat je niet bang zou zijn.
O ja?
Natuurlijk. Dat wist ik meteen al van je.
Deed je dat vroeger op school?
Grappen uithalen?
Trucjes.
Ik zie het nut van trucjes niet in.
Je oom had het over je problemen op school.
Heb je mijn oom gesproken?
Ja, hij heeft me ingehuurd.
Vroeg hij naar ons?
Hij had het alleen maar over jullie.
Hij mist jullie allebei.
Heel erg.
Niet waar.
Natuurlijk wel.
Zullen we bellen en het navragen?
Het hart van de au pair brak voor de jongen.
Maar net als het weer in Bly, veranderde zijn stemming al snel.
Zoals zon, wolken en regen uit het niets verschenen…
…zo ook de stemming van de kinderen.
Alsof de tijd en natuur geheime wetten hadden…
…alleen voor hen.
Daar is ze.
Ze waren me ontsnapt.
Ik ga wel. Ga maar zitten, ontspan je.
Als dat mogelijk is.
Wat eten we?
Worst met aardappelpuree.
Flora, niet doen.
Wie was dat? -Geen idee, opgehangen.
Alweer? -Nog een?
Er waren wat grappenmakers.
Vast verkeerd verbonden. -Bedankt.
Graag gedaan.
Miss Clayton.
Bedankt.
De hovenier stelde zich niet eens voor.
Ze erkende haar nauwelijks.
Ze deed alsof ze er altijd al was.
De rest ging ervan uit dat ze elkaar al kenden.
En eigenlijk voelde dat ook zo voor de au pair toen ze de vrouw zag.
Wie vond 't slim om deze gremlins te voeren?
We zijn geen gremlins.
We zijn erg brave kinderen.
Is dat zo?
Ik weet het niet, hoor.
Owen, wat denk jij?
Moeilijk te zeggen. Ik moet water op ze doen voor de zekerheid.
Zo?
Alsjeblieft.
Kijk eens. -Geweldig, bedankt.
Was er iemand…
…hier aan het werk vandaag? Een reparateur of zo?
Ik dacht van niet.
Want ik zag iemand op de borstwering toen ik binnenkwam.
Op de borstwering?
Ja.
Lijkt me sterk. -Ik was het niet.
Waarom zou je ook? Weet je zeker dat je daar iemand zag?
Absoluut. Ik zwaaide, hij zwaaide niet terug.
We hebben soms wel zwervers. Mensen die de tuinen willen zien.
Als ze op de borstwering komen…
Daar komen ze niet zonder binnen te komen. -De enige weg is via de oude vleugel.
En waar komen we niet? -De oude vleugel.
Je beeldde het je vast in.
Eet je niets?
Ik heb al gegeten. Ik ben er voor het gezelschap.
Proef dit.
Flora, niet doen.
Heb je iemand gevonden?
Nee, dat heb ik niet.
Maar ik heb wel iets gevonden.
Sorry, stoor ik je?
Nee, helemaal niet. Wat heb je gevonden?
Dat is Flora.
Ik heb er een paar gezien.
Neem het ze niet kwalijk.
Niet na wat ze hebben meegemaakt.
Heeft Mr Wingrave over hun ouders verteld?
Alleen dat ze niet leven.
Twee jaar geleden nu.
Miles was pas acht, Flora zes.
Dat is genoeg pech voor twee kinderen, maar dan te bedenken…
…wat er daarna kwam.
Je voorganger.
Miss Jessel? -Ja.
Rebecca.
God, Rebecca. Arme Rebecca.
Ze was…
Ze was een slim, jong mens.
Ze was ambitieus, intelligent.
Vriendelijk van aard.
Maar…
…er was een man. Dat is het enige wat zo'n vrouw kan verslaan.
Alle ondeugden van de wereld, vermomd als deugden.
Over hem praten we liever niet.
Hij is de stad uit.
Met wat van Henry's geld en het hart van de meid.
Hij heeft veel gestolen. Kleptomaan.
En om haar te zien in de dagen ervoor…
Zo kapot.
Zo leeg.
Ze was al lang weg voordat ze dat meer in waadde.
Flora vond haar.
En Jamie vond Flora.
Om haar het te horen vertellen, Rebecca's lichaam in dat water.
Gezicht naar beneden.
En kleine Flora…
…helemaal versteend…
…starend.
Ik…
Te bedenken dat ik de kinderen nooit wilde horen.
Ze renden door het huis en maakten lawaai.
Maar in de weken nadat Miss Jessel…
Stilte voelde nog nooit zo vreselijk.
En nu…
Als ik ze nu hoor…
…huilen…
…schreeuwen of gillen…
…dan is dat het mooiste geluid ter wereld.
Het spijt me zo. -Welnee.
Het is al goed. -Kijk me nou.
Het is een talisman.
Een spelletje van Flora om ons veilig te houden.
Ons. Mijn god, deze kinderen.
Ze proberen het allebei op hun eigen manier.
Ik moet terug. Owen en Jamie vertrekken vanavond.
Maar ik kan wel even op de kinderen passen?
Waar zijn die kaarsen voor?
De doden.
Hoe ouder ik word, hoe meer er zijn.
Het spijt me.
God nee, niet nodig. Ik was en ben nog steeds een gelukkige vrouw.
Goedenavond, Miss Clayton.
Bedtijd.
Is dat zo?
Dat denk ik niet.
Geen spelletjes, Miles.
Hou je van spelletjes, Dani?
Niet als het bedtijd is.
Dat is een toptijd voor spelletjes. -Doe niet zo raar, Miles.
Hij kan zo raar doen soms.
En jij…
…lieverd…
Verbeelding.
Ik ben dol…
…op je fantasie.
Iedereen in dit huis heeft zo'n geluk…
…dat jij ons daarmee beschermt.
Maar beloof me dat als je ons beschermt…
…je jezelf eerst veilig houdt.
En niet op de borstwering komen. -Oké.
Je bent het echt, weet je?
Wat? -Helemaal geweldig.
Slaap lekker, lieverd.
Het spijt me.
Weet je, je moet deze opruimen. Ik wil ze niet kapot…
Waar moet ze vannacht?
In het huis of onder de kast? -Miss Clayton?
Ik wou je net instoppen.
Er zit een ventilator in Flora's kast.
Ik kan niet slapen zonder.
Dat is waar. In mijn kast.
Wil je hem pakken? Het spijt me.
Natuurlijk.
Nou, alsjeblieft.
Ze mag bij jou slapen.
Oké, eens zien.
Ik zie 'm niet. -Hij ligt vast onder de kleren.
Oké.
Jongens.
Geen spelletjes, zei ik toch. Doe open.
Doe de deur open.
Doe open. -Ik doe mijn best.
Ik doe mijn best.
Hij zit klem. We doen echt ons best.
Oké, dit is niet grappig. Doe de deur open.
We moeten de sleutel zoeken. Hij zit echt klem.
Het spijt ons. -De sleutel zit in het slot.
Draai de sleutel om. -We kunnen hem niet vinden.
Ik meen het.
Doe de deur open.
Nee.
Doe de deur open.
Jongens.
Laat me eruit.
Het spijt me.
Het spijt ons vreselijk.
Naar bed. -Het was een ongeluk.
Naar bed. Nu.
Het spijt me echt.
Toe, wees niet boos. -We praten morgenochtend wel.
Waren jullie buiten?
Ondertiteld door: Federico Fernández