Co to za miejsce?
Mam nieźle pokręcone życie.
Hej.
Kiedyś często się nad tym zastanawiałem.
"Jesteś zwykłym eksmężem po odsiadce. Co ty robisz w Avengers?"
"Ty i Kapitan Ameryka?
To bez sensu".
Moje życie się zmieniło.
Ale ludzie wciąż zadają te same pytania.
Mogę fotkę z psem?
"Scott, i co teraz?"
"Co teraz?"
"Co dalej?"
Ciekawiej jest nie wiedzieć.
W porządku.
- Co za szalone lata. Dla wszystkich. - Jak się masz?
Wszystko gotowe.
Przesadzasz.
Nie, nie, nie.
Grosza nie wezmę.
- Znów zaczynasz? - No jasne.
Rubin, jesteś super.
Dziękujemy, Spider-Manie!
Skupiam się na tym, co naprawdę ważne.
Na przyjaciołach.
Nawet tych nieznanych.
PRACOWNIK STULECIA
Na życzliwych ludziach.
Bez nich ani rusz.
Jestem tylko gościem, którego wylali z lodziarni.
Czasem los się uśmiechnie.
Hope Van Dyne to taki uśmiech.
Kojarzycie ją chyba.
Odzyskała firmę ojca.
Dzięki Preparatowi Pyma zmienia oblicze planety.
Wielu chce ratować świat.
Hope robi to dzień w dzień.
Dziękuję.
Dziękuję bardzo.
Zalesianie. Tanie domy. Żywność.
Nie marnuje czasu.
Sam w to nie wierzę.
To nie miało prawa się zdarzyć.
A jednak.
Fajny jest ten świat.
Dobrze, że go ocaliliśmy.
KSIĘGARNIA
"Czy brak mi akcji?
W OBRONIE MALUCZKICH
Czasami.
Stawię się na wezwanie Avengers?
Oczywiście.
Nigdy ich nie zawiodę.
Ale teraz moja najważniejsza misja to bycie tatą.
Kocham cię, Cassie.
Jesteś moją idolką.
Daruj, że zapominam o urodzinach.
A dla innych dzieciaków
mam pewną radę.
Brońcie maluczkich.
Róbcie błędy.
Ryzykujcie.
Bo życie nauczyło mnie jednego:
nigdy nie jest za późno, by dorosnąć".
Sorry, to mój.
Więzienie
Czemu dzwonią z kicia?
Lang!
- Lang! - Jestem. To ja.
Chodź. Idziemy.
No, już.
Hej. Co z nią? Wiesz coś?
Jeszcze nie.
Cześć, Hope. Hej, tato.
Cassie. Co się stało?
Podpisz.
Nic, odsiadka.
Oddawaj.
Widziałem cię.
Na pewno?
Mimo gazu,
którym ostrzelaliście pokojową demonstrację?
Gdzie jest?
Żal mi cię. Niezła kompromitacja.
Mam tylko to.
Zmniejszyłaś radiowóz?
Oszalałaś?
A co, miałam udawać ślepą?
Nocą likwidowali obóz bezdomnych.
- Nie... - Dokąd mają iść?
Stracili domy przez Thanosa.
Wiem.
Na wynajem stać teraz chyba tylko oligarchów.
Nie rozkazuję ci.
- Ja... - Rozkazujesz.
Ciągle mi rozkazujesz.
Nie, robisz, co chcesz.
Ja ci to tylko odradzam.
Dzięki.
Obiecałem mamie,
że będziesz tego używać pod naszą kontrolą.
To niebezpieczne.
Wiem.
A gdyby ci to zabrali? Co wtedy?
Mam skafander.
Masz?
Masz skafander?
Umiem o siebie dbać.
Miałam kiedy się nauczyć.
Auć.
- Nie chciałam. - Wiem.
Nie szkodzi.
Rozumiem.
Chcę, byś miała normalne życie.
Człowiek-pszczoła chciał mnie
zabić, gdy miałam 6 lat.
Normalne życie odpada.
Może puszczę muzyczkę?
"Mogłem myśleć tylko o jednym:
Jak Hulk zamienił mnie w bobasa?
Czy będę nim już zawsze?
Jestem jego bobasem?"
Słuchasz własnej książki?
- "Byłem gotów". - Hm? Nie.
- To radio. - "Steve i ja..."
- Tato, wyłącz. - Dziwne.
Popsuł się. Nie mogę wyłączyć.
Wyłącz.
Co, głośniej? Okej.
"Potem zjawił się kosmiczny szop.
Chyba mnie nie kojarzył.
Ale umiał mówić i to się liczyło".
Przepraszam.
Dziękuję.
Dobrze.
Zasługujesz na Nobla.
Ja myślę. Zaoszczędziliśmy 8 dolców.
Tak cię podziwiam.
Dziękuję.
Tego mi brakowało.
W Wymiarze Kwantowym nie ma pizzy?
Nie. W ogóle nic nie ma.
Możesz o tym ze mną rozmawiać.
Jeśli chcesz.
Słonko, spędziłam tam 30 lat.
Interesuje mnie tu i teraz.
Poznałaś tym razem kogoś ciekawego w pudle?
Dziadku.
"Tym razem"?
To były inne?
Poprzedni się nie liczy.
Nie wiedziałem.
I nie dzwoniłaś?
Wiedziałam, co powiesz.
Mrówki by cię uwolniły.
Wiecie co? Spotkanie.
Spotkanie rodzinne.
Przecież trwa.
Żeby omówić to.
Nikomu to nie przeszkadza.
Chcesz pomóc. Rozumiem.
Naprawdę, Cassie.
Ale nie marnuj życia.
Przynajmniej coś w tym życiu robię.
Ja ocaliłem świat.
Co ty powiesz?
Nic dotąd nie mówiłeś.
Słuchajcie, ocalił świat.
Jak to było, Scott?
Może napisz książkę.
Ha, ha. Śmieszne.
Tak dziękujecie za ocalenie.
A ty co robisz?
Podpisujesz książki.
Nie włamałeś się do VistaCorp?
Nie leciałeś do Niemiec,
żeby walczyć z Kapitanem Ameryką?
Raczej walczyć u jego boku.
Nie walczyłbym z nim.
Nie zwariowałem.
Ludzie liczą na pomoc.
Przynajmniej staramy się coś zrobić.
"My"?
Co was troje opętało?
Nauka.
I mrówki.
Mrówkologia.
Nie wierzę.
Pokażmy mu.
Co one budują?
Tym się zajmujesz?
Nie. To ich własna technologia.
To bystre mrówki.
Kiedy was nie było
przez te pięć lat, miałam sporo czasu.
Czytałam zapiski dziadka Hanka
i wkręciłam się w Wymiar Kwantowy.
Wymiar Kwantowy?
Sporo tam przeszliśmy, nie chciałam siać paniki,
ale gadaliśmy.
Miała pytania.
Nic nie poradzę, że inspiruję ludzi.
Więc badasz Wymiar Kwantowy?
I o nic nie pytasz?
Ja próbowałam.
Wiele razy.
Nie chciałaś o tym mówić.
Cassie była ciekawa,
więc daliśmy jej kilka rad.
To nie to, co twoje mrówki, Henry.
Wymiar Kwantowy jest niebezpieczny.
Wiemy, mamo.
Nikt się tam nie wybiera.
Dlatego zbudowaliśmy to.
To taka sonda. Jak do badań kosmosu czy oceanu.
Ale kwantowa.
Jeszcze tylko mapa.
I będzie można badać Wymiar Kwantowy.
Nie ruszając się stąd.
Twoja córka zbudowała subatomowy teleskop Hubble'a w piwnicy.
Gdybym go miała, gdy zniknęliście,
znalazłabym was.
Niesamowite.
Jestem w szoku.
Jak to działa?
Trochę jak krótkofalówka.
Wysyłasz sygnał,
który zbiera dane i wraca tutaj.
Zaraz. Chwila.
Wysyłasz sygnały do Wymiaru Kwantowego?
Tak.
- Wyłącz to. - Janet...
- Czemu wyłączyć? - Co jest?
Musisz wyłączyć!
Powiedz nam, o co chodzi!
Janet?
Nie mówiłam wam, że...
Tato?
Nie!
- Nie! - Mamo!
Nie!
Cholera!
Tato?
Tato!
Tata!
Cassie.
Tata!
Tato. Wstawaj.
Okej.
W porządku?
Tak.
Gdzie jesteśmy?
Mamo!
Tato!
Hope. Tutaj.
Jesteś cały?
Powinniśmy byli zginąć.
Czemu żyjemy?
Nie wiem.
Jesteśmy tam, gdzie sądzę?
Chyba tak...
ale pozmieniało się.
Janet!
Mamo!
Janet!
Mamo!
Nie ruszajcie się.
Znajdźmy Scotta i Cassie.
Szybko.
Hope? Hope?
Hank? Słyszycie mnie?
- Ktoś mnie słyszy? - Rany.
- Już dobrze. - I co?
Wszystko jest dobrze.
Będzie dobrze.
Za dużo "dobrego".
Okej. Dobra. Bo jest dobrze.
W porządku.
Spoko.
Znajdziemy ich i wrócimy do domu.
Zwiedzimy to i owo.
Pięknie tu.
Okej? Taka wycieczka.
Kemping. Lubimy jeździć pod namiot.
Nigdy nie byliśmy.
Ale chcieliśmy.
To słońce się porusza?
Do tyłu!
To chyba nie jest słońce!
Jest dobrze.
- Tato! - W porządku.
Wszystko gra.
Tato. O rany.
Ale dziwnie.
Chodu.
To w Wymiarze Kwantowym ktoś mieszka?
Tak.
Też nie wiedziałem.
Co to było, mamo?
Czego szukał ten statek?
Mówcie ciszej.
Twierdziłaś, że nic tu nie ma.
Czemu nic nie mówiłaś?
Wyjaśnię to, ale na razie...
- Zaufajcie mi. - Nie potrafię!
Spokojnie. Porozmawiajmy i...
Nie ma czasu na rozmowy.
Musisz powiedzieć...
Było słuchać. Mówiłam, nie zaglądać tu.
Janet, przepraszam.
Trzeba było ci powiedzieć. Nie wiedziałem...
Wiem.
Pogadamy później.
Teraz trzymajmy się razem,
znajdźmy Scotta i Cassie
i wracajmy do domu. Okej?
- Okej? - Okej?
- Okej. - Okej.
Trzymać się mnie.
Niewiarygodne.
Badam Wymiar Kwantowy od lat.
Czemu tego nie widziałem?
Nie zaglądałeś dość głęboko.
Poza Otchłań Subatomową.
Są tu światy...
światy wewnątrz światów.
Jesteśmy poza czasoprzestrzenią.
To drugi wszechświat,
ukryty pod naszym.
Ej, zabierać łapy!
Cassie?
Gdzie moja córka?
Gdzie ona jest?
Cassie?
Gdzie moja córka?
Cassie!
Tato!
Cassie!
Wypij śluz.
Co?
Ja to załatwię.
Mamo.
Jak to mówią, kosę lat?
Załatwiłam transport.
Nie gryzie.
Niezły transport.
Powiedział ten, co wszędzie lata na mrówce.
Lubię mrówki.
Bardzo mnie to cieszy. Proszę.
Nie będziemy się rzucać w oczy.
Dokąd na tym polecimy?
Do mojego znajomego.
Jeśli Scott i Cassie tu są,
on ich znajdzie.
Prowadź.
Wskakuj, Ant-Manie.
Puśćcie! Puśćcie mnie!
Nie rozumiem, co mówisz!
Nie rozumiem...
Nie! Nie!
Wypij śluz!
Cześć.
Hej. Hej.
Wypiłeś śluz?
Czemu cię rozumiem?
Dzięki śluzowi.
Udało się! Śluz działa!
Cześć. Jestem Veb.
Wypiłeś mnie.
Co?
Chcesz jeszcze?
- Wleję ci do dziury. - Nie.
- Nie trzeba. - Rany.
Ale dziura.
Ile masz dziur?
Czy nie wypada pytać?
Ja nie mam dziur.
Nazywa się Scott Lang.
Ma siedem dziur.
Zgadza się.
Skąd wiesz?
To Quaz. Nasz telepata.
Czytasz w myślach?
Tak. Niestety.
Wszystkie istoty to świnie.
- Nie myśl o tym, dobrze? - Daruj.
- Przestań. - Myśleć?
- O tym. - Próbuję.
Nie bardzo. I sam jesteś dziwny.
Myślę, że jesteś fajny.
Zazdroszczę ci czoła.
Wcale nie.
Fakt. To z nerwów. Tak mi się powiedziało.
Co tu robisz?
- Jesteś szpiegiem? - Co? Nie.
Torturujmy go.
Nie trzeba.
Nie jesteśmy szpiegami. To mój tata.
- Dzięki. - Spoko.
Kto to jest San Francisco?
- Stamtąd jesteśmy. - Miasto.
A Ziemia?
Stamtąd też.
Torturujmy ich.
Co ty z tymi torturami? Są inne opcje.
Z tych dziur coś wychodzi? Mleko, sok...
Veb, zostaw jego dziury w spokoju.
Inni też je mają.
Co tu robicie?
Skąd jesteście?
- Dobra. - Z góry.
- Jest inny wszechświat. - Ziemia. Duży świat.
- Większy. - Ten jest mały.
- Czasami. - Rosnę i maleję.
- I... - Napisałem o tym książkę.
- Nie... - To Wymiar Kwantowy.
Trzeba się zmniejszyć.
- Jesteśmy skurczeni. - Mniejsi.
- Niż zwykle. - O wiele.
Mówią prawdę.
Nieważne.
Jesteście z góry.
Jak on.
Więc poluje na was.
Spali świat, by was dopaść.
Kto?
Zdobywca.
Jest tu życie. Inteligentne istoty.
Przypuszczałem, że tak jest, ale znaleźć się tu,
w subatomowym wszechświecie...
To zmienia nasz stan wiedzy o życiu,
ewolucji, naszym miejscu w kosmosie...
Kurczę!
Gość wygląda jak brokuł.
Głowy nisko.
Za mną.
Wypijcie.
Zaraz wracam.
Ja do Krylara.
To ty.
Nikomu nie mów.
Poza Krylarem.
Witaj.
Nie znam waszych zwyczajów,
ale zakładam, że macie tu coś, czym mogę się upić?
Jak najbardziej.
Jak ci leci?
Rany.
Z drogi.
Już czas.
Za mną.
Tędy.
Skąd znasz tego faceta?
Stary kumpel z ruchu oporu.
Byłaś członkinią ruchu oporu?
Lub terrorystką.
Zależy, kogo spytasz.
On naprawdę może nam pomóc.
Janet Van Dyne?
Myślałem, że nie żyjesz.
Miło cię widzieć, Krylar.
Noszę teraz tytuł Lord Krylar.
Wbrew swojej woli.
Nie lubię się wywyższać.
Ty jesteś pewnie Hank.
Słyszałem o tobie i twoich mrówkach.
Co to są mrówki?
Mamy je tutaj?
Chyba nie.
Szkoda.
Hope.
Na pewno Hope.
Mówiła o tobie codziennie.
Dziwne...
o tobie nie wspomniała.
Też bym nie powiedział dziecku.
- Było ostro. - Świetne.
Jak ostro?
Bardzo ostro, Henry.
Krylar, potrzebujemy twojej pomocy.
Janet, tyle razem przeszliśmy...
Nie ma sprawy.
Mów, czego ci trzeba.
Ale...
nie umieracie z głodu? Bo ja tak.
Chłopcy.
Już.
Nic nie wiedzą.
O... niczym.
Pozbądź się ich.
Przepraszam.
To prawda. Nie wiemy, co jest grane.
Szukamy tylko rodziny.
Masz jakąś mapę?
Chcemy tylko...
Nie strzelajcie.
Są z nami.
Ten dom żyje?
A wasze umarły?
Przepraszam.
Chcemy wrócić do domu.
Cieszcie się, że go macie.
Co tu się stało?
Zdobywca spalił nasze domy.
Naszą historię.
Wybudował swoją cytadelę na grobach naszych rodaków.
Część z nas uciekła.
Spotkaliśmy innych.
Tworzyliśmy oddziały.
Było nas za mało.
Przykro mi.
Pomożemy wam.
- Cassie... - Jesteś Avengerem.
Musisz im pomóc.
Nie. Muszę cię odstawić do domu.
Czemu nie chcesz?
Nie znamy tego świata.
Nie wiemy, jak płynie tu czas.
Minęło 10 sekund?
Czy 10 lat?
Pomyśl o mamie.
- Co... - Nie zasłaniaj się mamą.
- Nic cię nie obchodzi. - Obchodzi.
Chcę pomóc. Naprawdę.
Ale to nie nasza wojna.
Nie dotyka cię, ale ciebie także dotyczy.
Hej.
Popatrz na mnie.
Jest tobą zawiedziona.
Zauważyłem. Dzięki.
Proszę.
Potem pogadamy.
Teraz znajdźmy tamtych.
Najlepiej orientuje się tu Janet.
Co takiego?
Proszę?
To imię.
Janet Van Dyne.
Gdzie ona jest?
Właśnie nie wiemy. Znasz ją?
Znam.
Źle, że wróciła.
Hej, poprosimy kolejkę.
Dziękuję.
Jeśli jeszcze tego nie piliście, nie próbujcie,
bo to odmieni wasze życie.
Krylar, szukamy przyjaciół.
Dwojga.
To ludzie, jak my.
Ludzie, to jest to słowo.
Zapomniałem, jak się nazywacie.
Ludzie.
Ty nie jesteś człowiekiem?
Tylko w pewnym sensie.
Tam, gdzie to ważne.
Nie!
Porozmawiajmy.
Co cię do nas sprowadza, Janet?
O ile pamiętam, odeszłaś.
Zostawiłaś nas.
Z nim.
Janet, o czym on mówi?
Nie powiedziałaś im o nim.
A mówiłaś,
co tu robiłaś?
Ilu ludzi zginęło przez ciebie?
Twoja rodzina wie w ogóle, kim jesteś?
Twoja mamusia
lubi tajemnice.
Kłamiesz.
Kłamię.
Często.
Ale nie w tej sprawie.
Puść ich.
Zależy mu tylko na mnie.
A tobie na nich.
Więc idą też.
Tamci dwoje również.
Słyszałem o nich.
On także.
I wysłał Łowcę.
Jakiego łowcę?
Nie człowieka. Nie maszynę.
Mentalny Organizm Dążący do Ostatecznej...
Kontroli.
Gdzie oni są?
Nie wiem.
Nie żyją.
Prawdopodobnie.
Smutne, bo można było
tego wszystkiego uniknąć.
Daj mu, czego chce.
Co się z tobą stało?
Walczyliśmy razem przeciw niemu.
Miał argumenty nie do odparcia.
Odwiedźmy go.
Skończyliśmy.
Uciekamy statkiem?
Osłonisz mnie?
Zawsze.
Henry, sterujesz.
Odpalę go.
Gdzie stery?
Przed tobą.
Co jest grane?
Spoko. To taki latający rower.
Żywy rower?
Wepchnij w to ręce!
Jak w rękawy.
- Serio, on? - Kiedyś był czarujący.
Ten facet?
Tkwiłam tu 30 lat, Henry.
- Miałam potrzeby. - Rany.
Jasne. Też je mam.
Rany!
Chodziłem z taką jedną na randki.
Miała na imię Linda.
Nic z tego.
Co poszło nie tak?
Nie była tobą, kochanie.
- Wszyscy do statków. Ruszamy. - Dobra.
- Xolum. - Jestem.
Wywieź ich jak najdalej stąd.
- Czemu? - Jak to?
Jeśli szukacie Janet, on szuka was.
Ściągnęliście ich na nas.
Chodź, chodź.
Zabierz, ilu się da.
Odciągniemy ich.
Leć!
Dawaj! Szybko, szybko!
Musimy lecieć!
Wsiadajcie. Już!
Startujmy! Już!
Rany!
Cassie, chodź!
Lećcie do azylu.
Odezwę się.
- Veb, lecimy. - Nie. Nie, czekaj!
- Szybko! - Moi przyjaciele.
Wydaj przybyszów.
Zdobywca okaże litość.
Znam jego litość.
Zostań tu. Ja...
Cassie?
O nie.
Spoko. Mam skafander.
Tak, widzę.
- Jesteś cała? - Tak.
Dynamicznie, okej?
Skok, cios. Płynnie. Skok, cios.
Umiem to robić.
- Serio? - Tak.
Bo nie wyglądało.
Było nie w tempo.
Skok...
O, tak.
Widziałaś, co zrobiłem?
Nie. Jesteś malutki.
Skok i cios.
Jentorra, musimy lecieć.
Do statku!
Witaj z powrotem w Wymiarze Kwantowym.
Długo czekałem na tę chwilę.
Co?
Ktoś tam jest?
O tak.
Nie uciekniesz przeznaczeniu.
Nasze losy są splecione...
odkąd się poznaliśmy.
Scott Lang.
Odczep się od nas!
Odkąd mnie złamałeś.
- I wtrąciłeś tutaj. - Chwila.
Darren?
Jesteś zaskoczony?
Tak.
Pan pszczoła?
- To pszczoła? - Cassie?
Ledwie cię poznałem.
Jakim cudem wciąż żyjesz?
Stałem się bronią ostateczną.
To niby to?
Słuchaj, Darren.
Darren nie żyje!
Jest tylko MODOK!
Już nie uciekniesz, Scott.
Nie przede mną.
Nie przed nim.
Jest przyszłością.
Jest przeszłością.
I potrzebuje już tylko ciebie.
Mamo?
Co goni Scotta i Cassie?
Musimy ich znaleźć.
Najpierw muszę coś zrobić.
Mogli zginąć!
Hope, proszę cię.
Coś przed nami ukrywasz.
Chronię was.
Przed czym?
Czego tak się boisz?
sub.Trader
Trzecia odsiadka?
Czwarta.
Znów to samo.
Twarzą w twarz.
Twarz jak twarz.
Tyle że duża.
Czemu jesteś samą głową?
Może nam to wyjaśnisz, Darren?
Darrena skazałeś na śmierć w Wymiarze Kwantowym.
Ale Zdobywca mnie znalazł.
Odbudował mnie.
Zrobił ze mnie broń ostateczną.
Mentalny Organizm Dążący do Ostatecznej...
MODOK?
Kojarzę. To akronim.
Akronim.
Mentalny Organizm Dążący do Ostatecznej Kontroli.
Właściwie MODDOK.
- Myślałeś, że masz mnie z głowy. - Nóżki masz jak bobo.
Wcale, że nie.
Jak w nosidełku.
Znalazł się, mądrala.
Scott Lang, człowiek, który zabrał mi wszystko.
Ukradł mi życie.
Ale udało mi się.
Ściągnąłem cię tu.
Namierzyłem twój sygnał, Cassie.
Dzięki. Bez ciebie nie dałbym rady.
Masz przed sobą człowieka wolnego.
Stworzyłem tu rzeczy, o których ci się nie śniło.
Dla niego.
Nie byłam sama w Wymiarze Kwantowym.
Co to za miejsce?
Podał się za podróżnika.
Naukowca, który przeżył katastrofę.
Miał statek,
jakiego w życiu nie widziałam.
Statek do podróży po Multiwersum.
Multiwersum?
Inne wymiary?
Wszechświaty równoległe?
Początkowo nie wierzyłam.
Ale istnieje.
Jak w naszej teorii.
Można nim polecieć do domu?
Dokąd zechcesz.
Nie znałam dotąd nikogo takiego.
Wydawał się...
zagubiony.
Oboje pobłądziliśmy.
Ale było wyjście.
Zrobiliśmy, co się dało,
by naładować rdzeń energetyczny statku.
Na próżno.
Ale po tylu latach samotności miło było mieć przyjaciela.
Okłamałam Hope.
Obiecałam, że wrócę do domu.
Widzę, jak stoi przy drzwiach.
Czeka na mnie.
Ostatnie, co zrobiłam...
to oszukałam ją.
Myślałam, że będę miała czas.
Mogę ci go dać.
Czas.
Jest inny, niż sądzisz.
To klatka.
Robi, co może,
by cię złamać.
Dopiero kiedy z niej uciekniesz,
widzisz,
jaka była mała.
Uciekniemy stąd.
Otworzy te drzwi...
i zobaczy ciebie.
Obiecuję.
- Do roboty. - Dobrze.
Trwało to całe wieki, ale udało nam się.
Przywróciliśmy go do życia.
Wracajmy do domu.
Statek był neurokinetyczny.
Sterowany myślami.
Gdy go dotknęłam,
zobaczyłam jego umysł.
Poczułam,
co miał na sumieniu.
Całe światy,
całe chronologie.
Unicestwione na zawsze.
Janet?
Możemy odlecieć.
Teraz.
Kim jest Kang?
Tym, kim muszę być.
Nie uległ katastrofie.
Został wygnany.
Poza czasoprzestrzeń.
Tylko stamtąd
nie mógł uciec.
Wygnany?
Przez kogo?
Nie wiem.
Rozmyślnie uszkodzili statek.
Uwięzili go tu.
A z mojej winy
mógł uciec.
Janet?
Nie podchodź.
Ocaliłaś mi życie.
Obiecałem ci coś.
Daj się odwieźć do domu.
I co dalej?
Co zrobisz potem?
Wygram.
Mówiłem ci, czas jest inny, niż sądzisz.
Urządzę to tak,
jakbyś nigdy jej nie opuściła.
Hope otworzy drzwi
i zobaczy ciebie.
Ile światów zginie,
jeśli się wydostaniesz?
Twój ocaleje.
Ona nigdy się nie dowie.
Nie chcesz zobaczyć znów córki?
Nie mogę cię wypuścić.
Jak chcesz mnie powstrzymać?
Oddaj to, Janet.
Oddawaj!
Nie mogłam go pokonać. Był zbyt potężny.
I co zrobiłaś?
Wybacz, Hope.
Nie!
Zdetonowałam rdzeń.
Odcięłam go od czasu.
I uwięziłam nas tu na zawsze.
Ale wiele zyskał.
Odzyskał skafander
i znów jest tym, kim zawsze był.
Zdobywcą.
Ma broń i technologię,
o jakich nawet nam się nie śniło.
Ze swojego więzienia uczynił własne imperium.
Cała lata walczyłam z nim,
uciekałam przed nim, ukrywałam się...
A potem mnie ocaliłeś.
Zabrałeś do domu.
Nie zasłużyłam.
Napuściłam na ten świat potwora
i uciekłam.
Nie mogłaś tego przewidzieć.
Przepraszam, że nic nie mówiłam.
Chciałam zapomnieć.
Chciałam znów być twoją mamą.
Przykro mi, że musiałaś sama przez to przejść.
Ale nie jesteś już sama.
Pokonamy go razem.
Chodzi mu o rdzeń.
Ale bez Preparatu Pyma go nie znajdzie.
Skoro ma Scotta i Cassie, Preparat też ma.
- Ubiegł nas. - Właśnie.
- Spadamy stąd. - Hope.
Nie może uciec.
Ciekawy z ciebie człowiek,
Scotcie Lang.
Nie wiem, kim jesteś,
ale zrobiłeś wielki błąd.
Jasne?
Jestem Avengerem.
Wezwałem już innych.
Jesteś Avengerem?
Zabiłem cię już kiedyś?
Co?
Wszystko trochę mi się zlewa.
To ty masz młot?
Nie, Thor.
Często nas mylą.
Podobne sylwetki. Kim jesteś?
Człowiekiem,
który stracił mnóstwo czasu.
Jak ty.
Możemy pomóc sobie nawzajem.
MODOK twierdzi, że umiesz kraść.
Tak, okradł mnie kiedyś.
Nie odzywaj się w mojej obecności.
Janet była bardziej chętna do pomocy.
Ty też znasz Janet?
Wszyscy ją tu znają?
Nie mówiła ci o mnie?
W sumie trudno się dziwić.
Janet coś mi ukradła.
Moją przepustkę na wyjście stąd.
Tylko ty możesz ją odzyskać.
Czemu miałbym to zrobić?
Bo chcesz się stąd wydostać.
A ja muszę się stąd wydostać.
Bo wiem, jak się to skończy.
Co się skończy?
Wszystko.
Nie żyję linearnie.
Czas ma to do siebie,
że skłania
do zaglądania na koniec.
Jeśli chcesz uniknąć tego, co idzie...
A wierz mi,
chcesz.
Jestem twoją jedyną szansą.
A co idzie?
Ja.
Dużo mnie.
Wygnali mnie tutaj.
Boją się mnie.
Ale mogę cię odstawić do domu.
Umowa stoi?
Raczej nie.
Tata!
Ujmę to jak najprościej.
Daj mi, czego chcę,
albo zabiję ci córkę na twoich oczach
i zmuszę do przeżywania tej chwili
raz za razem, w nieskończoność,
aż zaczniesz błagać, bym cię zabił.
Rozumiemy się?
Nie rób tego.
Lubię być rozumiany.
Tato.
Nie słuchaj go.
Nie! Nie!
Mogę pogadać.
Nie rób tego!
Lepiej to zrób.
Proszę.
To moja córka, proszę cię.
Chcesz, by żyła czy żeby zginęła?
Proszę!
Myślisz, że kłamię?
Wyglądam na kłamcę?
Przestań!
- Tato! - Zrobię to.
Zgoda. Puść ją.
Wypuść ją. Wypuść!
To cię przerasta.
Ant-Manie.
Ciesz się, że cię potrzebuję.
Zostaw ją w spokoju.
Daj mi, czego chcę.
Gdzie to jest?
Co to jest?
Rdzeń silnika multiwersalnego.
Napędu pozwalającego na podróże w czasoprzestrzeni.
Janet go wysadziła.
Jest w tym czymś?
To jest to coś.
Musimy dotrzeć do jądra.
Dobrze wiedzieć.
Musisz się skurczyć i przedostać przez oko cyklonu.
Wejdź do środka, znajdź rdzeń
i zmniejsz go.
Jak wygląda?
Muszę wiedzieć, co mam ukraść.
Zobaczysz, to się dowiesz.
Musisz się spieszyć.
Im dłużej tam będziesz, tym bardziej ucierpi twój umysł.
Streszczaj się.
Tato!
Wybacz.
To moja wina.
Ej, ej, ej.
Nie.
Co za wtopa.
Cassie.
Moje życie to jedna wielka wtopa.
Poza tobą.
Tato!
Spokojnie.
Spoko.
Kocham cię, słonko.
Ja ciebie też.
Jestem w środku.
Darren, słyszysz mnie?
Darren?
MODOK, słyszysz?
Co?
- Wszedłem. - Fajnie.
Co mam robić? Jaki jest plan?
Nie zginąć?
Wielkie dzięki, MODOK.
Widzisz?
Widzę.
Wchodzę.
O cholera.
Cholera.
Mówiłem ci, Scott. Wejść to jeszcze nic.
Nie mówiłeś tak.
Co tu robi drugi ja?
Co? Sam jesteś drugi.
Wyszedłeś z...
Czemu widzę drugiego siebie?
Widzisz możliwego siebie.
To Wir Ewentualności.
Co to wszystko znaczy?
- Nie wiesz? - Niby skąd?
Wsadziłeś mnie tu!
To jednak ja rządzę?
Tego nie mówię.
- Cholera. - Cholera.
Chwila, chwila.
Cholera.
Co to jest?
Wir Ewentualności.
Konsekwencje wszystkich możliwych decyzji.
Co on tam mówi?
- Co? - Jesteś w pudle Schrödingera.
Jak ten kot.
- To bez sensu. - Rozumiem.
Nie ruszać się! Jasne?
Kto cię słucha? Nie jesteś prawdziwy.
- Cholera. - A ja?
- Ja?
- Ja jestem! - Cholera.
Cholera. Ja jestem prawdziwy.
Spokojnie.
Spokój. Luz.
Rozgryziemy to. Wspólnie.
Kim jesteś?
W coś ty się ubrał?
Pracuję w lodziarni.
To mój strój.
Normalne ciuchy.
Co wy macie na sobie?
Dość tego!
Do roboty!
Wszyscy zginiemy.
Czekajcie.
Czekaj. Czekajcie!
Nie! Nie!
Nie! Czekajcie! Nie!
Słyszę Scotta.
Z drogi!
- Mama! Co jest? - Co ty robisz?
Nie patrz. To tylko możliwości.
Nie ty.
Scott, gdzie jesteś?
Co ja tu robię?
Spoko. Tym razem się uda.
Co... Czekaj. Nie. Stój.
- Stój! Nie! - Załatwię to, chłopaki.
Załatwię to! Załatwię!
Scott, gdzie jesteś?
Scott!
Gdzie jesteś, Scott?
- Duszę się. - Nie po szyi.
Nie kop!
- Moje plecy! - Umrzemy!
Tato.
Wróć.
Tato...
jeśli mnie słyszysz...
to wróć. Wracaj już.
- Nie rezygnuj. - No, dawaj.
- Wróć jeszcze raz. - Dawaj.
- Potrzebuje nas. - Proszę.
Ona nas potrzebuje. No już, razem.
- Podsadźcie go! - Łap go!
Jazda.
- Podnieście go! - Tak!
- Trzymam cię. Dajesz. - Dobrze.
- Dalej! - Podsadzić go! W górę!
Zróbmy to dla Cassie! Razem, panowie!
Wszyscy razem!
Co ty robisz?
Jak to możliwe?
Powiem ci jak.
Wszyscy chcemy tego samego.
Jestem blisko, Cassie.
Idź po nią, stary.
Wszyscy razem!
Jeszcze!
Jeszcze trochę.
Podsadźcie go!
Trzymajcie się.
Ostrożnie. Pomału.
Powoli. Dawaj.
Jazda.
Co jest?
- O nie. - Co? Udało się?
Wybacz!
- Nie, nie, nie. - Nie, nie, nie.
Hope, jesteś prawdziwa?
Prawdziwa.
Do roboty.
Gotów?
Gotów.
Chodź.
Zabierzmy to stąd.
Nie, czekaj.
On ma Cassie.
- Jak to? - Scott.
- Janet. - Daj mi to.
- Chodźmy. - Nie.
On ma Cassie.
Uratujemy ją, daję ci słowo.
Ale nie możesz mu tego dać.
Nie ufałbym jej.
Janet ma w zwyczaju...
zmieniać zdanie.
Cześć, cukiereczku.
No...
To jak będzie, Scott?
No, proszę.
Toż to mój dawny mistrz.
Cześć, Hank.
Darren?
Pewnie dziwi cię widok ucznia po...
W mordę, Darren.
Co ci się stało?
Jestem bronią ostateczną!
Mam ci go zabrać?
Gdzie moja córka?
Scott.
Przestań.
Była umowa.
Przeżyje bez ciebie.
Na razie, Hank.
Henry.
Zostawiłaś mnie tu na pewną śmierć.
Ciekawe jak im pójdzie.
Co widziałaś?
Nie było okazji o tym porozmawiać.
A ciekawi mnie to.
Gdy dotknęłaś moich myśli...
Co zobaczyłaś?
Potwora...
który ma się za boga.
Kiedy widzisz czas tak jak ja,
nie możesz zamknąć oczu.
I tylko ty widzisz?
Tylko ja widzę, że nie działa.
Kto go zepsuł?
Ja.
Inne wersje mnie.
Moje warianty.
W całym Multiwersum.
Bawiły się czasem jak dzieci.
Widziałem, jak się to skończy.
Widziałem chaos
rozlewający się po wymiarach.
Zderzenia wszechświatów.
Bezmiar kolizji.
Widziałem Multiwersum.
Umierało.
Wszystko przez nich.
Więc przejąłem ster.
Rozpętałeś wojnę.
I zniszczysz każdy wszechświat, który ci zagraża.
Tak robią potwory.
Tak robią zdobywcy.
Palą zepsuty świat.
I tworzą nowy.
Nie obchodzi cię nikt ani nic.
Pragniesz zemsty, bo zostałeś pokonany.
Poniosłeś klęskę.
Poniosłem stratę.
Nie masz pojęcia, co straciłem.
Ogniem oczyszczę czas
z tych, którzy są winni.
Unicestwisz całe chronologie.
Zamordujesz biliony ludzi.
Szkoda, że to bez znaczenia.
Rany. Co ja robię?
Co jest?
Hank!
To twoje mrówki?
Z twojej hodowli?
Tak, Scott, to moje mrówki.
Jak je tu znalazłeś?
Od początku odbierałem dziwne sygnały.
Myślałem, że to awaria.
Jakieś zakłócenia.
Co to jest?
Ale nie.
To mrówki.
Próbowały się skontaktować.
Wszystko przez dylatację czasu.
Przeżyły tysiące lat w jeden dzień.
Wzbogaciły wiedzę, rozwinęły naukę.
Osiągnęły zaskakująco wysoki poziom rozwoju.
Nie znalazłem ich.
One znalazły mnie.
Mówiłem, że są mądre.
Stworzyły technokratyczną cywilizację typu II.
Socjalizm to niepopularna koncepcja,
- ale wiele możemy się nauczyć od... - Tato.
Tak, to moje mrówki.
Mrówki się nie poddają.
Mam gdzieś, kim jest.
I co potrafi.
Idę po Cassie.
Jak możemy pokonać Kanga?
Mamy kilka pomysłów.
Na przykład?
By zacytować pewnego wybitnego autora:
"Nigdy nie jest za późno, by dorosnąć".
Znasz moją książkę?
Znam do bólu.
Do roboty.
Cześć! Przepraszam.
Pewnie cię przestraszyłam.
Co ty tu robisz?
Ratuję cię.
Jak?
Dobre pytanie.
Jest do tego klucz?
Albo karta? Jak w hotelu?
Wiesz, taka...
Cholera!
Skok i cios.
Jentorra.
Przeze mnie twój lud cierpi.
Jak mogę pomóc?
Łał.
Zadając cierpienie.
Ale jesteś spoko.
Masz plan?
Uwolnić ciebie.
A ty masz plan?
Wezwać zdolnych do walki.
Uwolnić naszych z lochów
i zaatakować od środka.
Masz plan. Jak nadać wiadomość?
Chodź.
Dobra. Świetnie.
Stworzyłem tu imperium, Janet.
I zabiorę je ze sobą.
Trzeba było mnie wypuścić, póki mogłaś.
Historii się nie pisze.
Wykuwa się ją.
Dziś wzniesiemy się.
Z tej fortecy zemszczę się na tych, co mnie wygnali.
Dziś podbijemy wieczność.
A dynastia Kanga będzie...
Halo? To działa?
Cassie?
Nie wiem, czy działa.
Chyba jest połączenie.
Zatrzymam ich. Nadawaj.
Ty miałaś nadawać.
Już!
Jesteśmy w środku, w wieży.
Ja i Jentorra.
Nie jest niezwyciężony.
Pewnie myślicie,
że jest za późno,
że wciąż tylko przegrywamy.
Ale bliscy nauczyli mnie
walczyć do końca.
Gdyby tu byli, walczyliby.
Musimy bronić maluczkich.
Wpoił mi to ojciec.
Nie udawał ślepego,
gdy ktoś potrzebował pomocy.
I my nie odmówimy.
Szybciej!
Przyjdźcie pod wieżę! Walczcie!
Wiem, że czekacie. Wybiła godzina walki.
Wie, że nie pokona nas wszystkich.
Przyjdźcie...
Cassie.
Jest sygnał. Mama musi tam być.
- Lećmy. - Ja steruję.
Znajdź córkę Langa.
I zabij.
Chodźcie!
Do boju, za mną!
To koniec, Cassie.
Uwolnij innych. Leć!
Zobaczy nas.
Mam nadzieję.
Uruchamiać.
Tatusia nie ma, Cassie,
ale pewnie jesteś przyzwyczajona.
Kang!
Była umowa!
Porwałeś mi córkę!
W mordę.
Ale wielki.
Okłamałeś mnie!
Słowa muszą coś znaczyć.
Bez tego będziemy niczym!
Zatrzymać go.
Tak jest.
Idź. Zajmę się nimi.
No, chodźcie!
Za dużo ich!
Scott! Nie zatrzymam ich!
Zjawili się.
Brawo, Cassie!
Tak jest!
Za mną! Naprzód!
Rewolucja!
Spalić wszystko!
Do boju!
Kryć się! Padnij!
Jaki jest kod?
Wolę zginąć.
1-8-1-4-7.
Szlag by to!
Przyda ci się.
Cześć.
To nasz dom!
Odzyskajmy go!
Nie!
Mam dziury.
Mam dziury!
Tu mnie zaskoczył.
Kang!
Gdzie ona jest?
Uruchomić!
Co to?
Ucieka.
Co to, to nie.
Nie może dojść do pierścieni.
Tato!
Tato, idę!
Tato!
Nie uciekniesz.
Niech to zadziała.
A ty dokąd?
Walczmy!
Co, to koniec? Dawaj! Chodź!
Darren, przestań...
udawać kogoś, kim nie jesteś.
Nie wiem, kim być.
Powiedz kim.
Nie wiem. Ale nie bądź siusiakiem.
Za późno.
Spójrz.
Siusiak ze mnie.
Zawsze można przestać być siusiakiem.
Musimy go zatrzymać.
Mam pomysł.
Gotów?
Wątpię.
Raz, dwa, trzy. Już!
Tato!
Cassie?
Jesteś wielka.
Jestem.
Kocham cię, słonko.
Ja ciebie też.
Jestem z ciebie dumny.
Czuję się, jakbym ściskał Godzillę.
Tak. Super to jest.
Prawda?
Jestem głodna.
To normalne.
- Mam apetyt na wszystko. - Znam to.
- Ale najbardziej na limonkę. - No nie?
- Cytrusy. Dziwne. - Cytrusy.
To...
Zająć wieżę!
To koniec.
Wciąż nie rozumiesz.
Nie ma końca.
- Musimy uciekać. - Nie.
- Chodź. - Nie.
Wiem, ale musimy.
- Nie! - Chodź.
Oż ty...
- Rany. - Scott.
Chodź.
Myślicie, że to dla mnie nowość?
Wiecie, ile powstań stłumiłem?
Nie, nie, nie.
Ile światów zdobyłem?
Ilu Avengersów zabiłem?
Myślicie, że mnie pokonacie?
Jestem Kang!
A wy...
Wy gadacie z mrówkami.
Mam na imię Darren!
Nie jestem siusiakiem!
Wybaczcie spóźnienie.
Sporo tych mrówek.
To ty zrobiłeś?
Miałaś co do mnie rację.
Darren.
Wszystko okej?
Wątpię.
- Darren? - Cześć, Hope.
Zmieniłaś fryzurę.
Co tu się zadziało?
No wiesz...
Potem ci wytłumaczę.
To było...
Brak mi słów.
Dzięki, Scott.
Zawsze byłeś dla mnie jak brat.
Tak?
Tak.
Przynajmniej umrę...
jako Avenger.
Jasne.
- Fakt. - Tak.
Przyjmujemy cię.
Sporo się dziś wydarzyło.
- Henry? - Janet?
- Mamo, gdzie jesteś? - W wieży.
Chyba możemy stąd uciec.
Ale jest mało czasu.
Jeśli mamy wrócić do domu...
to teraz.
Dokończymy.
Dziękuję.
Dzięki.
Chodźmy.
Wszystkiego dobrego.
Powodzenia. Chodź.
Dzięki, mordka.
Udało ci się.
Chodźmy do domu.
Gdzie Scott?
Był tuż za mną.
Trzeba było udawać ślepego.
Nie bardzo potrafię.
Nie uciekniesz.
Pamiętaj.
Mogłeś wrócić do domu.
Zobaczyć znów córkę.
Ale chciałeś wygrać.
Nie muszę wygrać.
Wystarczy, że obaj przegramy.
Tato!
Gdzie... Gdzie...
Gdzie ona jest?
- Już dobrze. - Gdzie?
Jest cała i zdrowa.
- Są cali. - Ona też?
Udało ci się.
- Przepraszam. - Nie, nie.
Nie puszczaj mnie.
Nie puszczaj.
Nigdy, przenigdy.
Jestem z tobą.
Wróciłaś.
Kocham cię, Hope.
Kocham cię, Scott.
Wracajmy do domu.
Dom jest fajny.
Mam pokręcone życie.
Często o tym myślałem.
"Scott, wraz z rodziną ocaliłeś Wymiar Kwantowy
i wypiłeś gościa bez dziur.
Czemu zdarzają ci się takie rzeczy?
To bez sensu".
Ale wiecie co?
Kto powiedział, że życie ma sens?
Rubin!
Jesteś mrówa!
Pomyliło mi się. Inny robal.
Jesteś mrówa.
Raz duży, raz mały. Wielka mała mrówa!
Tak. To ja. Poproszę kawę.
Dwanaście dolców.
Dwanaście!
Myślałem, czy ten rozdział jest zamknięty,
ale jak mówi Cassie, "Zawsze ktoś liczy na pomoc".
Dla ciebie wróciłem do cukiernictwa.
WSZYSTKIEGO Nalepego CASSie
Łał.
To dzieło twoich rąk?
- A nie piekę już tortów. - Wiem.
To pierwszy od 1997 roku.
Artysta z ciebie.
To była szalona jazda.
Jednego dnia wywalają cię z lodziarni,
a drugiego pokonujesz władcę czasoprzestrzeni.
Bo pokonaliśmy go, nie?
Tak było?
Chciał uciec, ale nie uciekł.
Chyba.
Ale mówił, że coś złego idzie
i że wszyscy zginą, jeśli nie ucieknie.
Chwila. Czyli zabiłem wszystkich?
Wszyscy przeze mnie zginą?
Rany.
Co ja zrobiłem?
Co narobiłem?
Jakoś to będzie.
Życie jest pokręcone,
więc nie zawracaj sobie tym głowy.
Nie ma co kombinować.
Niespodzianka!
Sto lat...
Nie mam dziś urodzin.
Wiem. Próbuję nadrobić.
Jak miło. Wszyscy razem.
Dobrze jest.
Chyba wszystko jest dobrze.
Kang pokonany. Brawo ty.
Już się nim nie martw.
Dzięki.
Wesołych niby-urodzin.
ANT-MAN I OSA: KWANTOMANIA
A więc wygnaniec nie żyje.
Jesteś pewien?
Gdybym nie był, milczałbym.
Pewnie gryziesz się, że to nie ty go zabiłeś.
Żaden z nas
go nie zabił.
To oni.
Zaczynają odkrywać Multiwersum.
Jeśli im pozwolimy,
odbiorą nam...
wszystko,
co stworzyliśmy.
Więc nie marnujmy czasu.
Już późno.
Ilu z nas wezwałeś?
Wszystkich.
Tekst - Kuba Wecsile
Czas jest wszystkim.
Kształtuje nasze życie.
Ale być może my możemy kształtować...
czas.
To on.
Mówiłeś, że jest jakimś potworem.
Bo jest.
Kang powróci