บทที่ 2 ติดเครื่อง
เพลงฮิตบอสซาโนวา
เหล้าจิน
สองซ่าพาติดเกาะ
โทษที
กำลังนึกถึงว่าชีวิตดีขนาดไหน ทันทีที่เราหาวิธีสร้างกระแสไฟฟ้า
คุณถามว่าอะไรนะ
เออใช่ เราเจออะไรในกับดักคน
เอาละ เริ่มละนะ
ในสาม สอง หนึ่ง
ผมสร้างมันขึ้นเพื่อตามใจโทรี่เท่านั้น
แล้วกลางดึกคืนนั้น กลับเกิดเรื่องไม่คาดฝัน
พวกเขามาแล้ว พวกเขามาตามหาเรา
- พวกมันกำลังมา! ว่าแต่ใครมา - ไม่รู้สิ
แล้วคุณจับอะไรได้
เอ่อ คุณตำรวจ โทรี่พูดถูก
บนเกาะนั้นไม่ได้มีแค่เรา
และเราจับปิศาจได้ตัวหนึ่ง
ปิศาจแห่ง...
สวัสดี ผู้ชม ข้างหลังผมนี้ คุณจะเห็นเล้าไก่เล้าแรกในชีวิตผม
เล้าแรกที่ผมเคยสร้างมา
ไม่ง่ายอย่างที่เห็น แต่ผมค่อนข้างพอใจนะ
และทักทายไอ้ปิศาจกันหน่อย
นี่เป็นวันสำคัญสำหรับไอ้ปิศาจ เพราะมันจะย้ายเข้าบ้านใหม่
ที่ผมสร้างให้มันเป็นพิเศษ ผมไม่สามารถ...
เพื่อน ช่วยถือให้หน่อย ระหว่างที่ฉันเปิดประตู
ไม่ใช่ หันกล้องมาที่ฉันและไก่สิ
ดูว่าแกคิดยังไง ไปเลย นั่นบ้านใหม่...
ไม่ หันกล้องไปที่ไก่...
นายที่ถ่ายไม่เป็นเลย เอามานี่
ผมเป็นคนสร้าง...
ไม่ต้องพูด
เราเรียนรู้อะไรบ้าง ตั้งแต่ไอ้ปิศาจเข้ามาในชีวิตเรา
ข้อแรก มีไก่ตาขาวอยู่บนเกาะตัวหนึ่ง ชื่อโทรี่ เบลเลชี
ข้อสอง มีไก่ตัวหนึ่งอยู่บนเกาะ
เขาตลกดีนะ
และมันวางไข่ด้วย เราจะมีไข่จากไก่ตัวนั้น
- นั่นเป็นข่าวดี - เราจะมีอาหารเช้าจริงๆ
- จะบอกอะไรให้ นี่ ฉันคิดว่า... - อะไร
พอกลับถึงบ้าน ฉันอาจเอานี่ไปทำรายการ
คนทำเงินจากของแบบนี้ จริงไหม
- บันทึกประสบการณ์ทั้งหมดนี้เหรอ - ฉันจะเป็นอินฟลูเอนเซอร์
อินฟลูเอนเซอร์เหรอ คืออะไร
คนหนุ่มสาวที่ใส่ชีวิตทั้งหมดของตัวเอง ไปบนอินเทอร์เน็ต
ผมไม่เข้าใจ คุณถ่ายวิดีโออะไรไว้ได้ยังไง
โทรศัพท์ผมไง
โทษที ผมข้ามตอนไปหน่อย
ผมจะย้อนกลับไปเล่าถึง ตอนสองสามวันแรกบนเกาะ
ผมกำลังคุ้ยซากเรืออับปาง แล้วเจอโทรศัพท์ของผม
โทรี่ บอกแล้วไงว่าเราจะไม่เป็นไร
อะไร
- โทรศัพท์นาย - ใช่
เจ๋งไปเลย
เห็นๆ ว่ามันเปียกนิดหน่อย
และเราต้องรอเป็นชาติให้มันแห้งสนิท เพื่อไม่ให้ไฟฟ้าลัดวงจร
แต่แล้วเวลานั้นก็มาถึง
น่าตื่นเต้นทีเดียวแหละ
รู้สึกเหมือนอนาคตเราขึ้นอยู่กับมัน
ฉันจะไม่โกหก ฉันฝากความหวังทั้งหมด ไว้กับโทรศัพท์นี่
ตายสนิท
เปลืองที่เปล่าๆ โยนทิ้งไปดีกว่า
ถ้าเราทำแบตเตอรี่ใหม่ล่ะ
นายแค่ต้องใช้โลหะสองชนิดกับกรด
ฉันหมายถึงในนี้มีกรดอยู่แล้ว
เราชาร์จโทรศัพท์ ในอาหารกลางวันของเราได้
ถ้าเรามีนี่มากพอและโลหะสองชนิด ก็ชาร์จได้
มากแค่ไหนถึงพอ
ยังไม่รู้เหมือนกัน
อาจจะต้องใช้เยอะ
ริชาร์ดไม่เชื่อผม แต่ผมรู้ว่าเราก็แค่ต้อง
เอาเหรียญเพนนีที่เป็นทองแดง จากกล่องใส่เหล้าของเรือ
ลวดและตะปูจากซากเรือ องค์ประกอบสุดท้ายคือมันสำปะหลัง
ใช้มันสำปะหลังเยอะๆ
เอาไปเลย มันสำปะหลังเยอะเลยนะ
- ใช่ เราจะต้องใช้ - แผนเป็นยังไง
วิธีที่จะได้ผลคือ
เราจะเสียบตะปู เข้าที่ปลายฝั่งหนึ่งของมันสำปะหลัง
ธาตุสังกะสีจะมีปฏิกิริยากับกรดข้างใน
ทำให้เริ่มปลดปล่อยอิเล็กตรอน
แล้วเราจะเสียบบางอย่างที่เป็นทองแดง เข้าไปอีกฝั่งหนึ่ง
ทองแดงชอบอิเล็กตรอน มันจะดึงดูดอิเล็กตรอน
แล้วที่ต้องทำคือ
แค่ต่อสายไฟจากตะปูไปยังทองแดง
ทีนี้ก็มีการไหลของกระแส เรามีกระแสไฟฟ้า
ถ้าเราต่อโทรศัพท์เข้ากับวงจรนี้
มันจะชาร์จแบตเตอรี่ รับสัญญาณ เราอาจจะได้ออกจากเกาะนี้
เราต้องสร้างกระแสไฟฟ้ามากแค่ไหน
เราต้องการไฟฟ้าห้าโวลต์ขนาดหนึ่งแอมป์
ฟังดูไม่เยอะ แลัวมันพอไหม
ไม่ ไม่มีทางที่ชิ้นนี้จะพอ
แล้วถ้าหัวใหญ่ล่ะ ก็คงจะ... นั่นคงได้ 15 โวลต์ถ้า...
หัวนี้ได้ 15 โวลต์แน่ๆ
- ดูขนาดของมันสิ - นายกำลังฝันเฟื่อง
หลักๆ แล้วฉันต้องไปเก็บมันอีกเยอะเลย
ใช่
เอาละ ตอนนี้ฉันเป็นชาวไร่
เอามาเรื่อยๆ
โอ้ ใช่เลย
ไม่ซะหน่อย
นี่เป็นจุดเริ่มต้นที่ดี
เริ่มต้นเหรอ
เยอะขนาดนี้ฉันใช้สตาร์ตรถได้เลยนะ
คุณรู้ใช่ไหมว่า แบตเตอรี่เป็นวิธีเก็บพลังงานที่กะทัดรัด
แน่นอน
แต่อันนี้ไม่ใช่
โอเค
- โทรี่ - ว่าไง
ฉันขอพูดตรงๆ นะ
หวังว่านายจะคิดถูกนะ
ทั้งหมดนี้บางครั้งก็น่าเบื่อมาก
แน่นอน เห็นด้วย
มีโทรศัพท์ไหม
เอาไปเลย
โอเค เอาละนะ
- ให้ตาย - ให้เวลามันหน่อย
ฉันรู้ ฉันแค่อยากให้แน่ใจ ว่าเราต่อสายครบ
ทั้งหมดนี้ต่อแบบอนุกรม แล้วแต่ละชุดถูกต่อ...
คงจะดีว่าไหม ถ้าเราเห็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า
กับแถบสีแดงที่ปลายฝั่งหนึ่ง เหมือนกำลังชาร์จแบตเตอรี่
- กำลังชาร์จจริงๆ มันได้ผล - มันได้ผล
ฉันไม่คิดว่าจะได้ผล
แต่นั่นไม่ใช่หน้าจอหลัก ฉันต้องการไฟฟ้ามากกว่านี้ ทำงานหนักขึ้น
- เร็วเข้า เค้นออกมา - มันได้ผลจริงๆ
เค้นออกมา ผักของฉัน
ไม่ใช่ผักจริงๆ แกรู้นะว่าฉันหมายถึงอะไร
เราต้องเข้าหน้าจอหลัก
อยากรู้จังว่านานแค่ไหน...
เร็วเข้า แก! แกกำลังอู้งาน
แก! อย่าทำให้พี่น้องผิดหวัง
เราอาจต้องใช้มันสำปะหลังเยอะกว่านี้ หน้าจอหลักมาแล้ว
- เรานี่ - เอาละ
- รอให้มันชาร์จมากขึ้น - นี่แหละ
- นี่คือโอกาสที่เราจะหาสัญญาณ - อย่าเพิ่งเอาไป มันยัง...
ชาร์จไม่เต็ม
โทรี่ นายเอาออกเร็วเกินไปหน่อย
ไม่ นี่อาจเป็นโอกาสเดียวของเรา
- อะไร... - นี่อาจเป็นโอกาสเดียวของเรา
- แบตหมด - หายไปเลย
ไม่เป็นไรหรอก ไม่เอาน่า
ไว้กลับถึงบ้าน ฉันค่อยเล่นเกมซูโดกุให้จบ
ตกลงว่าคุณเจอสัญญาณไหม
เห็นๆ ว่าไม่
ในชนบทอังกฤษ ผมยังแทบหาสัญญาณไม่เจอ
อย่าว่าแต่บนเกาะร้างเลย
ผมพยายามบอกโทรี่แล้ว
ผมเลยทำแบตเตอรี่เพิ่มอีกเพียบ
ผมสามารถชาร์จโทรศัพท์จนเต็ม
แล้วผมเดินหาสัญญาณจนทั่ว
แต่ไม่เจอเลย ไม่มีเลย โบ๋เบ๋ บ๋อแบ๋
พอเรามีโทรศัพท์ที่ชาร์จแล้ว ริชาร์ดทำอะไรน่ะเหรอ
เริ่มทำวิดีโองี่เง่า
เวลานี้แหละที่ผมตัดสินใจ จริงจังกับการผลิตไฟฟ้า
ผมต้องชาร์จโทรศัพท์ เพื่อทำวิดีโออินฟลูเอนเซอร์
อีกอย่างผมต้องชาร์จแปรงสีฟันไฟฟ้า
และนั่นคือตอนที่ผมปิ๊งไอเดีย
คุณจะชอบอันนี้แน่
ไดชาร์จ
มันคือส่วนที่ผลิตกระแสไฟฟ้าในรถ
และอะไรอีกที่มีไดชาร์จน่ะเหรอ
เรือไง
เราหาอะไรมาต่อเป็นด้ามเพื่อใช้หมุน
แล้วต่อสายไฟไปยังแผงควบคุม ที่ได้จากห้องควบคุมเรือ
แปลว่าถ้ามันได้ผล เราก็อาจมีไฟส่องสว่างทั่วบ้าน
ส่วนที่ขยับส่วนเดียวในไดชาร์จนั้น
คือส่วนสำคัญที่สุดในโลกของเรา
นั่นจะพาเราออกจากยุคมืดไปสู่ความเจริญ
ใช่ เรามาหวังกันว่า
น้ำทะเลไม่ทำลายแม่เหล็ก หรือสายไฟไปหมด
นายนี่ชอบมองโลกในแง่ร้าย
งั้นทำไมเราต้องใช้แบตเตอรี่รถ ฉันนึกว่านี่จะปั่นไฟให้เรา
ถ้าเป็นไดนาโมก็ใช่ แต่นี่มันไดชาร์จ
มันสร้างไฟฟ้ากระแสสลับ เราต้องปล่อยไฟเข้าไปให้มันเริ่ม
ฉันจะใช้แบตเตอรี่ก้อนสุดท้าย
ซึ่งยังมีพลังเหลือเล็กน้อย ที่นายไม่ได้ใช้หมดไปกับการเชื่อม
แค่พอเพียงให้เหนี่ยวนำแม่เหล็กไฟฟ้า ที่จุดศูนย์กลางนี้
แล้วพอฉันปั่นไดชาร์จก็ทำให้เกิดกระแสไฟ และทำให้เครื่องเริ่มทำงาน
พร้อมจะดูการทำงานหรือยัง
ทำไมฉันถึงเป็นคนหมุน
นายบอกว่านายต้องออกกำลังกาย
เริ่มเลย
นายต้องหมุนเร็วกว่านั้น
- ไม่เลวนะ - ทำให้มันสม่ำเสมอ
ฉันทำได้ ง่ายกว่าการสับผัก
- เอาละ พร้อมไหม - อือ พร้อมแล้ว
เราจะเริ่มในสาม สอง หนึ่ง
เป็นช่วงเวลาตื่นเต้นจริงๆ
- ริชาร์ด ดูสิ - ดูไม่ได้ มันได้ผลไหม
- ได้ผล - ไชโย
- ไฟกะพริบ เรามีแรงดันไฟฟ้า - ฉันกำลังผลิตกระแสไฟฟ้า
ฉันคือมนุษย์ไฟฟ้า
นี่เป็นจุดเปลี่ยน ฉันชาร์จแปรงสีฟันได้แล้ว
โอ้ พระเจ้า ฉันต้องทำแบบนี้ต่อไปเหรอ
อือ เอาละ มาดูว่า เราชาร์จโทรศัพท์ได้ไหม
- โทรี่ แขนฉันปวดแล้ว - หมุนไปเรื่อยๆ
ฉันกล้ามโตแน่ตอนมีคนช่วยเรา
โอเค เอาละนะ ช่วงเวลาแห่งความจริง
- เกือบเสียบแล้ว - เร็วเข้าน่า
ริชาร์ด
มันได้ผล ดูสิ ขึ้นหน้าจอแบตเตอรี่
- นี่เป็นข่าวดีมาก - ฉันหมุนต่อไปไม่ไหว
- นายชักเหนื่อยเหรอ - ใช่
- อยากให้ฉันรับช่วงไหม - ใช่
โอยตาย
อือ
ไม่เห็นยากอะไรเลย
ทำสัก 20 นาทีสิ
ฉันไม่คิดว่าปลาตัวเล็กๆ กับอาหารหมา ที่กินเข้าไปจะเพียงพอให้เราทำแบบนั้น
อีกนานแค่ไหนกว่าจะเต็ม
คงสักพักหนึ่ง
บันทึกของกัปตัน... ผมไม่รู้ว่าวันนี้เป็นวันอะไร
เราพยายามผลิตไฟฟ้าในค่าย โดยใช้ไดชาร์จของเรือ
และมันได้ผล มันผลิตไฟฟ้าแต่ไม่พอ
ผมยังมีไม่พอที่จะอัดบันทึกกัปตันเลย
ผมจะบันทึกความทรงจำ โดยไม่มีไฟฟ้าได้ยังไง
เราต้องหาทางใช้กลไก ในกระบวนการผลิตไฟฟ้าของ...
เดี๋ยวนะ
รอแป๊บนึง
โทรี่
โทรี่ ฉันนึกอะไรดีๆ ออกแล้ว แบบว่าสุดยอด
จริงๆ ก็งี่เง่านะ
เราดื่มน้ำจากแม่น้ำมาหลายเดือน
สิ่งที่เราต้องทำคือสร้างกังหันน้ำ
ถ้าคนโรมันทำได้เมื่อ 2,000 ปีก่อน
ผมก็มั่นใจว่าเราทำได้ ด้วยเศษเหล็กทันสมัยจากเรือ
ผมสร้างเพลาด้วยไม้และท่อโลหะ
แล้วเย็บผืนผ้าใบที่ลอยมาเกยตื้น เพื่อใช้รับน้ำ
แต่แขนกังหันคือสิ่งสำคัญ
ยิ่งแขนยาวเท่าไหร่ก็ยิ่งมีแรงหมุน
หรือแรงบิดให้เรามากเท่านั้น
และนั่นคือสิ่งที่เราต้องการ เพื่อให้ไดชาร์จปั่นเร็วพอ
ดูดีมาก
เอามาสิ
หวังว่าจะพอดี
ใช่
ที่เหลือคือต่อระบบเฟืองให้ไปหมุนไดชาร์จ
เอาละ ฉันต่อกังหันน้ำเข้ากับไดชาร์จแล้ว
กังหันจะหมุน มันเป็นการขับเคลื่อนโดยตรง
มันจะหมุนเพลานั้น ซึ่งจะไปหมุนรอกยักษ์นี้
รอกอันใหญ่ต่อสายพานเข้ากับรอกอันเล็ก ที่อยู่บนไดชาร์จ
ทีนี้จำไว้นะ ไดชาร์จต้องการ การหมุนต่อรอบสูง
มันชอบ ยิ่งหมุนเร็ว ก็ยิ่งปั่นไฟให้เรามากขึ้น
- แปลว่าเรามีระบบเฟือง - ใช่ เฟืองใหญ่ เฟืองเล็ก เร็ว
- นายชอบเร็วๆ นี่ - ฉันชอบเร็วๆ
ขอชมเรื่องอุปกรณ์แรงดึงนะ
- งานหยาบเนอะ - ฉันชอบนะ มันใช้ได้
เรียบง่าย แต่ทำให้เกิด แรงดึงสายพาน เจ๋ง
เป็นทางออกง่ายๆ
ที่เหลือก็ทำให้กังหันหมุน
ไม่ใช่งานเล็กๆ แต่ลงมือทำกันเถอะ
การสร้างกังหันเป็นงานแค่ครึ่งเดียว
การต่อให้มันได้รับน้ำเพียงพอ เพื่อจะให้มันหมุน
นั่นเป็นอีกเรื่องหนึ่งเลย
โชคดี เรามีรางน้ำตามธรรมชาติ
นึกว่าคุณจะโพล่งตอบออกมา
ไม้ไผ่ไง ไม้ไผ่น่ะ เป็นรางน้ำตามธรรมชาติ
ยังไงก็ตาม...
เราเจอแหล่งน้ำใกล้จุดที่สูงที่สุด
แล้วเราก็แค่ต้องดึงน้ำมาใข้
- พร้อมไหม ริชาร์ด - พร้อมแล้ว
เปิดเลย นี่แหละ ช่วงเวลาแห่งความจริง
มันได้ผล
เราเป็นช่างประปาโบราณ
นี่มันเจ๋งมาก เรามีน้ำไหล!
นั่นสิ อย่างกับว่ายิ่งเราอยู่ที่นี่ ฉันรู้สึกว่าก็ยิ่งพัฒนา
ฉันว่าการไหลลงไปถึงกังหันน้ำ
จะทำให้เกิดแรงจริงๆ
ถ้าเราสามารถต่อรางน้ำเล็กๆ เพิ่ม ระหว่างทางแล้วมารวมกัน
ต่อเข้าด้วยกัน เมื่อไปถึงกังหันน้ำ นี่จะเป็น
กระแสน้ำเชี่ยวกราก
แน่นอน ฉันจะดึงปลิงออกเดี๋ยวนี้
มันกินได้ไหม
แค่นั้นแหละ จริงๆ นะ รางไม้ไผ่ 800 เมตร
ลงมาถึงระดับน้ำทะเล แล้วเราก็มีพลังน้ำ
สิ่งที่เราต้องทำคือต่อรางน้ำช่วงสุดท้าย
เพื่อให้น้ำไหลไปที่กังหัน
ผมดันโง่ให้ริชาร์ดจัดการเรื่องนั้น
โทรี่ โทรี่ มัน...
มันมาแล้ว
โทรี่ โทรี่ น้ำมาแล้วๆ
ไม่บอกก็รู้ นายน่าจะเตือนฉันก่อน ว่านายให้น้ำไหล
ดูสิว่าฉันเอาอะไรมาให้ น้ำมาสู่กังหันน้ำ
ไม่เอาน่า เจ๋งออก
แต่มันไม่ตรงกับกังหัน
ตำแหน่งของน้ำห่างไปเยอะ กังหันหมุนเพียงเล็กน้อย
แต่ไม่เฉียดความเร็วที่เราต้องใช้ เพื่อให้ไดชาร์จทำงาน
มันต้องลงมาที่กระเป๋าผ้าใบ แรงโน้มถ่วงถึงจะทำงาน
- ใช่ - หมุนลงมา
สิ่งที่เราต้องทำคือตัดออกหนึ่งฟุต
น้ำจะได้ไหลลงกระเป๋าผ้าใบ
ถ้าตัดสั้นเกินไป น้ำจะไหลลงตรงกลางกังหัน
จะทำให้น้ำเต็มกระเป๋าแต่กังหันไม่ขยับ
- เราต้องตัดให้สั้นลง - ใช่
นายไปย้ายรางน้ำ ฉันเลื่อยเอง
- ระหว่างทางเดี๋ยวตัวก็แห้ง - ตลกนะ
มันง่ายที่จะคิดว่า เขาเจตนาทำเรื่องทั้งหมดนี้
คุณต้องรู้นะ เขาไม่ฉลาดเท่าไหร่
โทรี่ ปล่อยน้ำ
มาแล้ว
ใช่เลย
- ใช่เลย - ดูนั่นสิ
- ดีขึ้นเยอะเลย - ใช่ มันไหลลงไปตรงจุดเป๊ะ
ดีขึ้นเยอะ
ใช้ได้แล้ว มันสร้างกระแสไฟไหม
ใช้ได้แล้ว เรากำลังผลิตไฟฟ้า
ไชโย เรากำลังผลิตไฟฟ้า ไฟฟ้า เรามีไฟฟ้า
ใช่เลย ที่รักของฉัน ใช้งานได้ครบ
ดูแกสิ
ทีนี้ก็ตัวใหญ่
ใช่เลย
จะได้เย็น
มันเกือบจะ...
อะไรกัน
ไม่เอาน่า
เกิดอะไรขึ้น
- มันหยุดแล้ว - นายทำอะไร
ฉันเปิดเครื่องใช้ไฟฟ้าน่ะสิ มีไฟฟ้าก็ใช้
มากแค่ไหน
อุปกรณ์ช่วยชีวิตที่จำเป็น
อะไรก็ตามที่นายเปิด มันมากเกินไป
นายเหนี่ยวนำให้เกิดสนามแม่เหล็กไฟฟ้า ทำให้ไดชาร์จหยุด
เกิดอะไรขึ้น
ฉันไม่เข้าใจ
คืองี้ ไดชาร์จทำงาน ด้วยพลังงานแม่เหล็กไฟฟ้า
ขณะที่กังหันน้ำของเราหมุน มันหมุนแม่เหล็กไปด้วย
แม่เหล็กนั้นอยู่ในขดลวด
ขณะที่แม่เหล็กหมุนอยู่ภายในขดลวด มันทำให้เกิดไฟฟ้า
แต่เมื่อ "อุปกรณ์ที่จำเป็น" ของริชาร์ด ดึงไฟฟ้าไปมากเกินไป
ทำให้เกิดสนามแม่เหล็กภายในขดลวด
สนามแม่เหล็กนั้นมีพลังมากพอ
ที่จะหยุดแม่เหล็กที่หมุนในกังหันน้ำของเรา
ดังนั้น กังหันน้ำก็เลยหยุด
- ไม่ยักรู้ว่าทำอย่างนั้นได้ - นั่นน่ะสิ
แต่มันไม่ทำงาน
สิ่งที่เราต้องทำคือสร้างกังหันใหญ่ขึ้น เพื่อไม่ให้มีปัญหานี้
- เราต้องการแรงบิดมากขึ้น - แก้ปัญหาแบบอเมริกันจริงๆ ใหญ่ขึ้น
- อยากมีไฟฟ้าใช้ไหม - อยาก
เราจะต้องใช้กังหันใหญ่กว่านี้
ให้ตายสิ
ไปให้สุดไม่ก็กลับบ้านไป จริงไหม
ฉันอยากกลับบ้าน
ริชาร์ดมีหน้าที่สร้างกังหันให้ใหญ่ขึ้น
ใช้เวลาอยู่พักหนึ่ง
ซึ่งน่ารำคาญ ผมอยากเริ่มสร้างประภาคาร
ประภาคารเนี่ยนะ เรื่องไร้สาระนี่ชักไปกันใหญ่
นายกำลังเสียเวลาเปล่า กัปตันอาฮับ ไม่มีโมบิดิกหรอก
ใช่ แต่รู้ไหมว่าบนนี้ ฉันเห็นได้ไกลกว่า
ที่นายเห็นระดับน้ำทะเลข้างล่างสองเท่า
นายมองเห็นแค่สามไมล์หรือห้ากิโลเมตร สำหรับคนยุโรปอย่างนาย
หรือคนอะไรก็ตามที่นายเป็นตอนนี้
ฉันมองเห็นได้แปดไมล์หรือ 11 กิโลเมตร
นายจะเห็น 130 กิโลเมตรก็ได้ แต่ไม่มีอะไรให้ดู เพราะไม่มีอะไรมาเลย
ยืดขาออกไปอีก
ฉันเห็นโลมา
ถ้าพวกเขามาตอนกลางคืนล่ะ
ถ้าเรือแล่นตอนกลางคืน เราจะไม่เห็นพวกเขา
เราต้องสร้างประภาคาร
อือ ประภาคาร ฉันอยากได้ทีวี
ยืดอีก ขาหลังของนาย ต้องเหยียดตรงกว่านี้
นายทำลายบรรยากาศเล่นโยคะ
อันที่จริงก็ไม่เลวนะ
บอกตามตรง ถ้าเขาสร้างประภาคาร เขาก็จะไม่มารบกวนผม
เราแค่ต้องการหลอดไฟ ฉันแค่ต้องการหลอดไฟ
เราแค่ต้องหาหลอดไฟ
ไม่ สว่างไม่พอ
ใช้ไม่ได้
ฉันว่าเราอาจเอาไฟพวกนี้มามัดรวมกัน
รู้ไหมว่าสปอตไลต์ของเรืออยู่ไหน
ไม่ว่านายใช้หลอดไฟอะไร
นายจะต้องใช้เลนส์ขนาดมหึมา ให้คนมองเห็นจากระยะไกล
เลนส์เหรอ
เราไม่มีเลนส์
เดี๋ยวนะ
เราสร้างเลนส์ได้นี่
มีทรายอยู่เต็มไปหมด เราก็แค่ต้องหลอมทราย เยี่ยมเลย
อือ ฉันยอมแพ้
ใครจะไปคิดว่าฉันหาความสงบได้ที่นี่
ผมมั่นใจว่าคุณรู้ว่าแก้วทำมาจากซิลิกา
หรือชื่อเต็มๆ ว่า ซิลิกาไดออกไซด์
นั่นคือองค์ประกอบหลักของทราย
และผมรู้ว่าถ้าผมทำให้ทรายร้อนมากพอ ผมก็จะได้แก้ว
ถ้าผมมีแก้ว ผมก็ทำเลนส์ได้
สิ่งที่ผมต้องการตอนนี้คือเตาเผา
แต่ผมต้องหาดินเหนียวมาทำเตาเผา
แล้วอย่างคาดไม่ถึง ริชาร์ดก็เกิดความคิดที่ดี
บอกฉันอีกทีสิ ทำไมมดถึงใช้ดินเหนียวสร้างรัง
เพราะมันดีต่อโครงสร้าง
ในการทำโครงสร้างต่างๆ ภายในรังของมันไง
ก็มีเหตุผลนะ จะได้ไม่พังลงมาทับพวกมัน
- ถูกต้อง - นายรู้มาได้ยังไง
ฉันเคยทำรายการธรรมชาติวิทยามาเยอะ
ฉันนึกว่านายทำแค่รายการรถ
ฉันโด่งดังมากในวงการธรรมชาติวิทยา
ตัวอย่างเช่น ดูสิ นั่นเหมือน... ในนั้นคือ...
แมงมุมประตูกลเหรอ
ใช่ อาจจะใช่
นายไม่รู้ว่ากำลังพูดอะไรสินะ
นั่นอาจจะเป็นแค่ขี้มูกก็ได้
ประเด็นคือถ้าเราเจอรังมด
มันก็ทำงานไว้ให้เราแล้ว
- ดู นั่นไง - โอ้ พระเจ้า เพียบเลย
ดูสิ มดกำลังสนุกใหญ่เลย
พวกมันทำไว้ให้แล้ว
มันเจอดินเหนียวไว้ให้เรา ขุดขึ้นมาให้ด้วย
เราตักใส่ถังก็เป็นของนายแล้ว
- เราจะได้สร้างเตาเผาขนาดใหญ่ - ใช่ไหมล่ะ
นายมองออกไหมว่าเป็นมดคันไฟหรือเปล่า
มันไม่มีป้ายบอก มันคือมด
นายเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านธรรมชาติ
มดก็คือมด ขุดเหอะ
ตายละ
เวร
มดคันไฟ!
มันเป็นมดคันไฟ
อย่างกับมีจระเข้จิ๋วเป็นล้านตัว ในกางเกงฉัน
มันกัดไข่ฉัน มันกัดไข่ฉัน
บอกตามตรง มันก็แค่มดกัดเจ็บมากๆ เป็นร้อยๆ ตัว
ไม่รู้ทำไมเขาถึงโกรธนัก
ฟังนะ เขาไม่ใช่คนเดียวที่โดนกัดที่...
ที่ไหนเหรอ
ช่างเถอะ
ในที่สุดเราก็ได้ดินเหนียว และผมสามารถสร้างเตาเผา
ผมพอใจมากกับผลงานที่ออกมา
ใช้ได้ไหม
ก็ร้อนนะ
ไม่รู้ว่าร้อนพอที่จะหลอมทราย ให้เป็นแก้วหรือเปล่า
เราต้องให้ร้อน ถึง 3,000 องศาฟาเรนไฮต์
ก็ประมาณ 1,700 องศาเซลเซียส ร้อนมากนะ
ร้อนมาก ฉันจะแสดงให้ดูว่าเราจะทำอะไร
ประภาคารมีมานานเป็นพันๆ ปีแล้ว
แต่ในปี 1822 ชาวฝรั่งเศส ได้ทำเลนส์เกลี่ยแสงและ...
- นี่จะเป็นการสอนบรรยายไหม - ใช่
รอเดี๋ยวนะ
นี่คือวิธีการทำงานของเลนส์ปกติ
ถ้ามีแหล่งกำเนิดแสง มันจะกระจายออก
แต่เลนส์จะเปลี่ยนทิศทางของแสงนั้น ให้เป็นลำแสง
ซึ่งเป็นสิ่งที่เราต้องการ เพื่อทำให้แสงไปให้ได้ไกลที่สุด
ออกไปถึงขอบฟ้า ตรงที่มีเรือ พวกเขาจะได้เห็นเรา
เราจะทำเลนส์ขนาดมหึมาก็ได้ แต่มันคงจะหนักเกินไป
เราไม่มีวัสดุ
และเราคงยกขึ้นบนหอคอยไม่ไหว
ฉันเลยใช้แผนนี้
นี่คือเลนส์เกลี่ยแสง วิธีการทำงานของมันคือ
มันประกอบด้วยปริซึมหลายอัน และทุกอันจะทำหน้าที่เหมือนกัน
มันจะนำแสงที่กระจาย เปลี่ยนทิศทางเป็นลำแสงขนาดใหญ่หนึ่งลำ
เราแค่ต้องสร้างปริซึม 48 อัน
แล้ววางมันในรูปแบบนี้
ข้อดีที่สุดคือมันเบากว่ามาก
เราขนมันขึ้นหอคอยได้ง่ายกว่ามาก
- ฟังอยู่หรือเปล่า - ฟัง
นักโทษ 48 คนทำเลนส์สักหลาด
เราจะทำปริซึมกันล่ะ
- เราจะลงมือสร้างแล้วใช่ไหม - ใช่
เอาละ เลิกเรียน
โอเค
ฉันใช้ไม้ทำแบบไว้
คลุมด้วยดินเหนียว แล้วก็ได้แม่พิมพ์
แล้วเราจะเอาทรายใส่แม่พิมพ์นี้
และทำปริซึม
มีโอกาสมากแค่ไหนที่จะได้ผล
นี่เป็นครั้งแรก ฉันก็เลยไม่รู้เหมือนกัน
เราจะเอาทรายมาจากไหน
- ฉันตื่นเต้นมากเลย - นั่นสิ ฉันก็ด้วย
แบบว่ามันเป็นแค่ทราย
ร้อนแฮะ บางทีเราน่าจะใส่อะไรป้องกัน
อือ เข้าท่า รอเดี๋ยว
- เอามาทำไม คลุมหัวนายเหรอ - เพื่อความปลอดภัย
โอเค
ร้อน มันร้อน
ร้อนจริงๆ เหรอ
จริง ร้อนมาก
เอาละ ทีนี้เราก็คง...
เฝ้าดูจนมันละลาย
ฉันใจร้อนกับเรื่องแบบนี้
พอมันสุกแล้ว จะมีเสียง "ติ๊ง" ไหม
ไม่
เอาละ มาดูกันเถอะ
ร้อนมากเลย
- ก็ใช่น่ะสิ - สีแดงแจ๋ เป็นลางดี
ฉันรู้สึกได้ว่ามีความร้อนออกมา
ดูไม่ค่อยละลายนะ
ดูเหมือนทราย
นั่นสิ ข้างล่างอาจจะละลาย
โทรี่ นายได้ทำทรายร้อน
- เตาร้อนไม่พอใช่ไหม - ใช่ ไม่พอ
ฉันเพิ่งทำทรายร้อน
แก้วละลายที่อุณหภูมิเท่าไหร่
ทันทีที่ทรายกลายเป็นแก้ว
คิดว่า 2,200 องศาฟาเรนไฮต์นะ
- งั้นก็ 1,200 องศาเซลเซียส - ใช่
- นี่มันเย็นกว่ามาก - ใช่
ฉันไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญนะ
แต่ถ้าเราเอาขวดแก้วมาใช้ล่ะ
มีขวดแก้วเกลื่อนไปหมด
ขวดที่เราเจอซัดขึ้นฝั่งมาเรื่อยๆ น่ะเหรอ
ถ้าเราทุบขวดใส่เข้าไป มันเป็นแก้ว ใช้ความร้อนน้อยกว่า
- ฉันเข้าใจที่นายสื่อ - มีขวดเยอะแยะ
- เป็นความคิดที่ดีมาก - ใช่
ฉันอยากใช้วิธีดั้งเดิม อยากเห็นว่า เราทำหลอมทรายเป็นแก้วได้ไหม
ฉันชื่นชมความทะเยอทะยานของนาย
แต่มันใช้ไม่ได้
ให้ตาย ผมเกลียดเวลาเขาพูดถูก
ถึงจะใช้ขวดที่ทุบแล้ว
ผมก็ยังต้องพยายามอย่างมาก ที่จะทำบางอย่างที่ใช้งานได้
แต่ในที่สุด หลังจากพยายามอยู่นาน
ผมก็ได้บางอย่างที่ดีพอจะอวดริชาร์ด
นี่เป็นปริซึมอันแรก
มันก็ละลายนะ
ฉันเรียนรู้มากมายเกี่ยวกับการหลอมแก้ว
นายต้องทิ้งมันไว้ในเตาเผา
และปล่อยให้มันเย็นลงพร้อมเตาเผา
ไม่งั้นมันจะเย็นลงเร็วเกินไปแล้วแตก
ทีนี้จะเอาออกจากพิมพ์ยังไง เพราะเห็นๆ ว่าพิมพ์อาจแตกได้
ใช่ ฉันจะทุบพิมพ์ดินเหนียว ให้หลุดออกจากแก้ว
น่าจะทำได้
ไม่ได้กดดันนะ
ฉันอยากช่วยนะ แต่กลัวว่าจะทำพัง
แล้วนายจะโกรธ
- เรียบร้อย - ดูสิ
เป็นแก้ว
ไม่สวย แต่ไม่แตก
- ขอจับได้ไหม - ได้สิ ระวังนะ
นายจะกำจัดส่วนที่เป็นก้อนๆ นั่นยังไง
ฉันว่าฉันคงต้องทุบแก้วให้ละเอียดกว่านี้
และอาจจะทำให้มันเดือดช้าลง จะได้ไม่มีฟองอากาศ
ฉันควรไปเก็บขวดเพิ่ม
- นี่ไง - ไม่ ไม่เอาขวดนั้น
ผมไม่รู้ว่าใช้เวลาอยู่นานแค่ไหน
ผมคงลองอยู่เป็นร้อยครั้ง หรืออาจจะพันครั้ง
ปรับปรุงเทคนิคของผม
เวร
ขัดเจียระไนแก้ว
จนกระทั่งในที่สุด ผมมีปริซึมใสแจ๋ว 48 อัน
- พร้อมจะติดตั้งไหม - ฉันเพิ่งมาถึง
โอเค มันอยู่นี่
ใช่
เราจะวางขอบนี้ไว้บนสกรูพวกนี้
ระวังหน่อย ฉันได้ยินเสียงกึกกัก
ตอนนี้ฉันเข้าใจแล้ว
ปริซึมแต่ละหน้ามีด้านข้างบนพื้นผิว
มันจำลองรูปร่างของหน้าของเลนส์
แต่ไม่มีอะไรอยู่ข้างหลัง
- ถูกต้อง - เห็นไหม
- ฉันประทับใจมากเลย - จริงเหรอ
จริง และดีใจที่นายกลับมาแล้ว ตอนนั้นนายน่าเบื่อนิดๆ
- บางครั้งฉันตั้งใจมากไป - ฉันคิดถึงนาย
- หมกมุ่น - ดีใจที่ได้เจอนาย
- รู้สึกดีที่ทำเสร็จ - ดีแล้ว
- นั่นใช้เวลานาน - มันสวยดี
เดี๋ยวนะ
- อะไร - ฉันเพิ่งนึกได้ ริชาร์ด
อะไร อะไรเหรอ
แสงที่อยู่นิ่งๆ ไม่ดึงดูดความสนใจ เท่าแสงที่หมุน
เราต้องทำให้มันหมุน จะเพิ่มโอกาสให้คนมองเห็น
มันต้องหมุน
- นายอยากให้มันหมุนเหรอ - ใช่
นายทำมันเสร็จ ทีนี้นายอยากให้มันหมุนเหรอ
เราต้องทำให้เหมือนประภาคารจริงๆ
ฉันจะทำเอง
นายจะทำเหรอ
ผมกระตือรือร้นมาก ที่จะทำระบบหมุนของประภาคารนี้
งั้นเหรอคะ
ทำไม
เพราะผมเป็นคนดีน่ะสิ และเพราะผมไม่อยากให้เขา
ใช้ไฟฟ้าอันมีค่าที่ผมต้องใช้เปิดพัดลม ไปใช้กับประภาคารแทน
ผมเลยคิดวิธีแก้ปัญหา
ที่แยบยลและเป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อม
เอาเปลมาทำอะไร
- โทรี่ เพื่อนเอ๋ย - ว่าไง
- มานี่สิ - โอเค
- และมาฉงนกับความอัจฉริยะของฉัน - ได้
นายต้องการประภาคาร
มันหมุน
- เฮ้ย ดูสิ - ใช่
- ดีมาก
แล้วเราทำยังไง เราหมุนมันกลับไปกลับมาเหรอ
เดี๋ยวๆ นายทุ่มเทความพยายาม
ในการทำเลนส์สวยๆ พวกนี้
ใช่แล้วล่ะ
ฉะนั้นขาตั้งผลงานอันงดงามของนาย
ก็ต้องใช้ความคิดและความพยายามพอกัน และฉันก็ให้มันตามนั้น
- ฉันควรวิตกไหมเนี่ย - มันล้ำเลิศ
ฉันคำนวณตามเส้นรอบวงของเลนส์
ซึ่งแปลว่าถ้านายอยู่บนเรือในทะเล นายจะเห็นไฟขาวจ้าวาบหนึ่ง
เป็นเวลา 0.3 วินาที
ซึ่งเป็นระยะเวลาไฟกะพริบ จากประภาคารที่ใช้กันทั่วโลก
ฉันเอามันไปให้รับรอง เป็นประภาคารอย่างเป็นทางการได้
ถ้าคนรับรองประภาคารอย่างเป็นทางการ อยู่บนเกาะนี้ด้วย
แต่เดี๋ยวนะ ถ้านายทำมัน
ตามข้อกำหนดประภาคารของจริง
คนจะไม่เลี่ยงไปทางอื่นเหรอ
ไม่ เพราะประภาคารทุกแห่ง อยู่ในแผนที่แล้ว
เรือจะเห็นว่า "นั่นมันประภาคาร" ดูแผนที่
มันไม่ควรอยู่ตรงนั้นนี่ แล้วมาสำรวจ
แล้วมาช่วยฉันและอาจจะนายด้วย
- นายคิดว่าจะเป็นแบบนั้นเหรอ - ใช่
- ก็ได้ ถ้านายว่างั้น - ใช่
อย่าเพิ่งสนใจรายละเอียด นายอยากเห็นระบบที่อยู่ข้างล่างไหม
- เราเปลี่ยนมันทีหลังได้ไหม - ไม่ได้ ฉันทำงาน...
มีสัญญาณขอความช่วยเหลือไม่ใช่เหรอ
นั่นคือประภาคาร มาดูว่ามันทำงานยังไง
มีคุณภาพ นายจะประทับใจ
วิธีการทำงานเกี่ยวข้องกับเปลพวกนี้เหรอ
ทั้งระบบ ฉันจะอธิบายให้ฟัง
สิ่งสำคัญคือนี่คือระบบ ที่ดีต่อสิ่งแวดล้อมเต็มที่
ที่ใช้ทรัพยากรหมุนเวียนมากที่สุดในโลก แรงโน้มถ่วง
ทำยังไง ใส่น้ำหนักเข้าไปในเปล
มันดึงเชือก หมุนเฟือง แล้วหมุนประภาคารเหรอ
โห เพื่อน
- อะไร - ฉันกำลังจะอธิบายแบบนั้น
โทษที ว่าไปสิ
- นายอธิบายมาแล้ว - โทษที
ฉันจะไม่เสียเวลา ถ้านายมองออกเร็วขนาดนั้น
ฉันไม่รู้ว่าเราจะคุยเรื่องอะไรบนเกาะอีก
นั่นคงจะได้เป็นหัวข้อสนทนาที่ดี
ฉันรู้สึกได้ว่านายอยากบอกฉันว่า มันทำงานยังไง
- มีหลายอย่างที่นายยังไม่ได้คาดเดา - เช่นอะไร
น้ำหนักจะต้องเหมาะพอดี เราต้องการให้ไฟกะพริบ
เวลา 0.3 วินาที สำคัญมาก
ต้องมีแรงดึงในระบบเฟืองมากพอ ด้วยน้ำหนักที่เหมาะสม
จะใช้เวลา 20 นาทีลงไปจนสุด
เปลอีกอันจะขึ้นมาและประภาคารจะหมุน
เราต้องใช้นำ้หนักเท่าไหร่
นั่นแหละที่ตลก น้ำหนักนายพอดี
นายนี่แหละ
นายอยากให้ฉันเป็นน้ำหนัก ถ่วงอุปกรณ์นี้เหรอ
นายรู้สึกพิเศษขนาดไหน
ระบบนี้สร้างมาเพื่อนายเลย นายคือศูนย์กลาง
ถึงชมฉันก็ไม่ได้ผลหรอก
ฉันว่าคงต้องสาธิตให้ดูก่อน
คลาร์กสันไม่ใช่น้ำหนักที่ถูกต้อง นายต่างหาก แต่เขาก็ใกล้เคียง
ฉันจะใส่เขาลงไป และเขาจะแสดงให้ดูว่ามันทำงานยังไง
- แขนเขาหลุด - เยี่ยม
คลาร์กสัน
อืม อุ่นใจดีนะ
เพราะงี้ไงฉันถึงจะไม่ลงไปในเปล
มันอาจไม่เป็นแบบนี้
นั่นคลาร์กสันทำเสียเรื่อง นายดีกว่าเขา
ไม่ เป็นความคิดที่แย่มาก
นายทำให้อันตรายกว่านี้ได้ไหมเนี่ย
อาจจะมีบ่อจระเข้ข้างล่าง
ไม่อันตรายหรอก ก็แค่อุบัติเหตุ
แกล้งทำเป็นว่าไม่เห็นน่า
เพิ่มเหล็กแหลมข้างล่างด้วยสิ
นั่นไงล่ะ เขาลงไปแล้ว
เจ๋งทีเดียว
ใช่ มันใช้ได้ ยอดเยี่ยม
ฉันประทับใจนะเนี่ย เจ๋งทีเดียว
ดูสิ มันกำลังหมุนล้อ
- ใช่ และประภาคาร - และไฟก็หมุน
เอาละ งั้นขอฉันถามหน่อย พอเป็นแบบนี้...
แล้วยังไงต่อ
แล้วนายก็อยู่ข้างล่าง
เปลอีกอันก็ขึ้นมาขณะที่อันนี้ลงไป
- แล้วให้ฉันปีนไปในเปลนั้นเหรอ - วิ่งขึ้นมา ลงไปในเปลอีกอัน
ยี่สิบนาทีต่อมา นายวิ่งขึ้นมาอีกและ... เป็นแบบนั้นไปเรื่อยๆ
แล้วเรื่องนอนล่ะ
ฉันมีเวลาแค่ 20 นาที นายทำให้มันเป็นแปดชั่วโมงไม่ได้เหรอ
เรานอนตอนพลบค่ำถึงรุ่งเช้าใช่ไหม นั่น 12 ชั่วโมง
งั้นก็ 12... เป็นการงีบเอาแรง 36 ครั้ง ครั้งละ 20 นาที
พอถึงเช้านายจะเป็นไอรอนแมน นายจะบินได้แน่ๆ
- รู้สึกเหมือนนายพยายามจะฆ่าฉัน - เปล่า
แผนประภาคารกำลังไปได้สวย
เราต้องการแค่ไฟฟ้ามาทำให้ไฟสว่าง
ผมเลยร่วมมือกับริชาร์ด เราทำกังหันน้ำใหญ่ขึ้น
แล้วเราก็พร้อม
ในที่สุดเราก็พร้อมจะก้าวกระโดดครั้งใหญ่
ช่วงเวลาแห่งความทันสมัย ความสว่างรู้แจ้ง
อารยธรรม แรงบันดาลใจ เหตุผล
มันมาแล้ว
อีกอย่าง ผมจะได้ชาร์จ แปรงสีฟันไฟฟ้าของผม
- ริชาร์ด - อือ
- น้ำกำลังมา - ใช่
- มันจะได้ผลไหม - ไม่รู้สิ หวังว่านะ
แบบว่าดูขนาดของกังหันสิ
ฉันหวังว่ามันจะได้ผลนะ ฉันต่อสายไฟไว้เยอะมาก
มันมาแล้ว ไม่เห็นขยับเลย
- ขยับแล้ว - ใช่เลย
ดูมันหมุนสิ
นายมองเห็นพลังได้
การเพิ่มความยาว ของแขนกังหันเป็นสองเท่า
เท่ากับเราเพิ่มพลังหมุน ของกังหันเป็นสองเท่า
มันจะต้องผลิตไฟฟ้าได้เยอะ
ฉันต่อไฟทุกดวงที่เก็บมาได้จากเรือ
ถ้าเราทำให้ไดชาร์จหมุนได้เต็มกำลัง เราอาจได้ไฟฟ้าถึง 45 แอมป์
ซึ่งทำให้ที่นี่สว่างได้ไม่ยากถ้ามันได้ผลนะ
- พร้อมจะเปิดไฟหรือยัง - ฉันอยากไปตรงนั้น
ฉันอยากเห็นจากระยะไกล
เดี๋ยว ฉันอยากเห็นทั้งหมด
- พร้อมไหม - พร้อม
เอาละนะ ในสาม สอง หนึ่ง
ดูสิ
- อย่างกับปราสาทเทพนิยาย - มันได้ผล
- เหลือเชื่อเลย - เราทำสำเร็จ
- อย่างกับแท่นขุดเจาะน้ำมัน - โอ้ พระเจ้า สวยจัง
เราเป็นมนุษย์มีอารยะอีกครั้ง
ทีนี้เราจะได้ใช้ชีวิต
พูดถึงพฤติกรรมมีอารยะ
นายสนใจจะฟังเพลงหน่อยไหม นี่มีไฟฟ้าแล้ว
- เอาสิ - ดนตรี
ฟังสิ
ฉันลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่ามนุษย์ทำแบบนี้ได้
เพลงช่างไพเราะเสนาะหู
เราทำสำเร็จ เราทำได้แล้ว
- เป็นวันที่ดีที่สุดเลย - ใช่
ฉันจะรอดยิ่งกว่ารอด
- เราแก้ผ้าลงน้ำดีไหม - อย่าทะลึ่งสิ
ใช่ นั่นเป็นค่ำคืนที่ดี
แต่นั่นคือก่อนโทรี่ลองประภาคารเขาจริงๆ
นี่มันบ้าบอมาก...
- นายกำลังเข้านอนนะ เพื่อน - ฉันอยากให้มีคนมาช่วยก็จริง
แต่ก็อยากมีชีวิตตอนมีคนมาช่วยเรา
หลับให้สบายนะ นายจะรู้สึกดีขึ้นหลังจากได้งีบ
นายทำให้มันโยกเยกมาเลยนะ
เดี๋ยวก็ชินเอง เดี๋ยวก็เก่งขึ้น
เอาไป มีเพื่อนตัวน้อย ช่วยให้สบายใจ
เป็นสุภาพบุรุษเหลือเกิน
ราตรีสวัสดิ์ เพื่อน นอนหลับฝันดีนะ
นายห่วยแตก
หลับซะ
อือ
นิดนึง
สุขี
ปักษีวิทยาของทวีปอเมริกา
โทรี่
นายตื่นอยู่ไหม
โทรี่
ค่อยยังชั่ว
ชีวิตบนเกาะนั้นดีทีเดียวแหละ
จนกระทั่งโทรี่เริ่มทำตัวแปลกๆ
มีปัญหาอะไรเหรอ
สมองฉันตื้อไปหมด กลางคืนฉันไม่ได้นอนเลย
ประภาคารเปลนั่นทำให้ฉันไม่ได้นอน
เอาละ ฉันจะไปงีบสักหน่อย
โชคดีกับการตกปลานะ
อะไรวะ
อะไรเนี่ย
ว่าแล้วเชียว ฉันว่าแล้วเชียว
ว่าแล้วเชียวๆ
ริชาร์ด ใบเรือ
ริชาร์ด ริชาร์ด
ดูสิ
มานี่ ใบเรือ
อะไร อะไร
เบาๆ กระซิบ
ทำไมเราตะโกนแบบกระซิบกัน
เพราะพวกนั้นอาจอยู่ในนั้น อาจอยู่ที่ไหนก็ได้
- พวกนั้นอาจจับตาดูเราอยู่ - ใคร
ใครก็ตามที่เอาใบเรือนี้มา
ฉันบอกแล้วไง มีคนอยู่บนเกาะกับเรา
นั่นใบเรือผืนหนึ่ง
นี่เป็นใบเรือของเรา
ใบเรือผืนหนึ่ง
และมันถูกทะเลซัดขึ้นไปตรงนั้น
เกิดขึ้นตลอดเวลา ดูซากเรือกับของที่ลอยมาทั้งหลาย
นายจะบ้าเหรอ นี่มันใบเรือที่หายไป
นายต้องตั้งสติ
มีแค่เรา เป็นแบบนี้มาตั้งแต่ต้น
เสียงอะไรน่ะ
โทษที เสียงร้องน่าสยองนั่น ทำให้ฉันไม่ได้ยินนาย
นายพูดอะไรนะ
ตอนนี้ฉันกลัวจริงๆ เรากลับไปที่บ้านกันเถอะ
อย่าทิ้งฉันนะ
คำบรรยายโดย สุดาภรณ์ ปลื้มปิติวิริยะเวช
ผู้ตรวจสอบงานแปล ลลวรรณ