ROZDZIAŁ 2 - ZASILANIE
BOSSA NOVA - HITY
WIELCY ESKAPIŚCI
Wybaczcie.
Przypomniało mi się cudowne życie, gdy wymyśliliśmy, skąd brać prąd.
O co pytaliście?
No tak. Co znaleźliśmy w pułapce?
Dobra, zaczynamy.
Za trzy, dwa, jeden.
Zbudowałem ją, by dogodzić Tory'emu.
A w nocy rozpętało się piekło.
Oni tu są! Idą po nas!
-Oni nadchodzą! Kto nadchodzi? -Nie wiem!
Co złapaliście?
Tory miał rację.
Nie byliśmy na wyspie sami.
Złapaliśmy potwora.
Taką bestię!
Witajcie, widzowie. Za mną możecie zobaczyć mój kurnik.
Pierwszy, jaki zbudowałem.
Nie było łatwo, ale jestem zadowolony z efektów.
Przywitajcie się z Bestią.
To dla niej wielki dzień, bo wprowadza się do nowego domu,
który dla niej zbudowałem. Nie mogę...
Potrzymasz to, żebym mógł otworzyć drzwi?
Skieruj go na mnie i na kurę.
Zobacz sama. To twój nowy...
Skieruj go na...
Do niczego się nie nadajesz.
Ja zbudowałem...
Cicho.
Czego dowiedzieliśmy się, odkąd poznaliśmy Bestię?
Że na wyspie jest ptaszydło i nazywa się Tory Bellici.
Na wyspie jest też drugie ptaszydło.
Ale śmieszne.
I składa jajka! Będziemy mieć jajka od kury.
-Dobra wiadomość. -Prawdziwe śniadanie.
-Coś ci powiem... -Co?
Po powrocie zrobimy z tego program.
Ludzie na tym zarabiają, prawda?
-Wszystko udokumentujesz? -Zostanę influencerem.
Influencerem? Kim jest influencer?
To młoda osoba nagrywająca swoje życie do internetu.
Nie rozumiem. Czym to nagrywaliście?
Moim telefonem.
Wybaczcie, wyprzedzam fakty.
Wróćmy do pierwszych kilku dni na wyspie.
Na wraku łodzi znalazłem swój telefon.
Tory! Mówiłem, że nic nam nie będzie.
Co?
-Twój telefon! -Tak!
Świetnie!
Oczywiście był trochę mokry.
Musieliśmy odczekać całe wieki, żeby wysechł i nie doszło do zwarcia.
W końcu nadeszła ta chwila.
To było całkiem ekscytujące.
Zależała od niej nasza przyszłość.
Pokładam w nim całą nadzieję.
Całkiem rozładowany.
Równie dobrze można go teraz wyrzucić.
Może zrobimy baterie?
Potrzeba dwóch różnych metali i trochę kwasu.
Nawet w tym jest kwas.
Naładujemy telefon lunchem?
Potrzeba ich dość sporo. Plus dwa rodzaje metalu.
Sporo, czyli ile?
Jeszcze nie wiem.
Pewnie dużo.
Richard mi nie wierzył. Ale ja wiedziałem,
że musimy znaleźć miedziane pensy ze skarbonki,
drut i gwoździe z wraku. Ostatnim elementem była juka.
Mnóstwo juki.
Proszę bardzo. Dużo juki.
-Tego potrzebujemy. -Jaki jest plan?
Zrobimy tak:
wbijemy gwóźdź w jeden koniec juki.
Cynk zareaguje z kwasem w warzywie.
To zacznie uwalniać elektrony.
Po drugiej stronie wetkniemy coś miedzianego.
Miedź lubi elektrony. Chce je przyciągać.
Trzeba tylko
pociągnąć ołów od gwoździa do miedzi.
I masz prąd. Elektryczność.
Jeśli do obwodu podłączymy telefon,
naładuje baterię, da sygnał. I może się stąd wydostaniemy.
Ile prądu musimy wytworzyć?
Pięć woltów przy jednym amperze.
To chyba niedużo. Więc to wystarczy?
Nie ma mowy, żeby to wystarczyło.
A większy kawałek? Ten wygląda na 15-woltowca.
To na pewno 15-woltowiec.
-Popatrz, jaki duży. -Chyba śnisz.
Więc muszę znaleźć tonę juki.
Tak.
Zostałem rolnikiem.
Nie przerywaj.
Tak!
Niemożliwe!
To dobry początek.
Początek?
Tyle wystarczyłoby, żeby odpalić auto.
Wiecie, że bateria to kompaktowy sposób na magazynowanie energii?
Jasne.
Tu było wprost przeciwnie.
-Tory? -Słucham pana.
Mogę być szczery?
Mam nadzieję, że będziesz.
Wszystko to było dość nudne.
O rany. Tak.
Masz telefon?
Oddaję w twoje ręce.
Dobra, zobaczmy.
-Boże. -Daj mu chwilę.
Chcę się upewnić, że jesteśmy podłączeni.
Te są podłączone szeregowo. Każdy rząd jest podłączony...
Dobrze byłoby, gdybyśmy zobaczyli prostokąt
z czerwonym paskiem z boku jak ta ładująca się bateria!
-Ładuje się! To działa! -To działa!
Nie sądziłem, że zadziała!
Ale to jeszcze nie pulpit. Potrzebuję więcej mocy! Pracuj ciężej!
-Dalej, spręż się! -To działa.
Sprężcie się, moje warzywka!
Nie moje. Wiesz, co mam na myśli.
Potrzebny nam ekran główny.
Ciekawe, jak długo...
Ty! Nie pracujesz dość ciężko.
Ty! Nie zawiedź swoich braci i sióstr.
Może potrzebujemy więcej juki. Jest ekran główny!
-To my! -W porządku.
-Niech się trochę naładuje. -To jest to!
-To szansa, by znaleźć sygnał. -Nie odłączaj go teraz! Nie jest...
naładowany.
Tory, działasz trochę przedwcześnie.
To może być nasza jedyna szansa.
-Co... -To może być nasza jedyna szansa!
-Rozładował się. -Już po nim.
Będzie dobrze. Proszę cię!
Wrócimy do domu i dokończę sobie sudoku.
Więc mieliście sygnał?
Najwyraźniej nie.
Ledwo łapię sygnał na angielskiej wsi,
a co dopiero na wyspie.
Próbowałem to powiedzieć Tory'emu.
Więc zrobiłem więcej baterii.
Udało mi się całkiem naładować telefon.
Szukałem sygnału na całej wyspie.
Ale nic nie mogłem znaleźć. Nada. Nul. Nic a nic.
Mieliśmy naładowany telefon, więc co zrobił Richard?
Zaczął nagrywać głupie filmy.
W tym momencie zdecydowałem, że będziemy wytwarzać prąd.
Musiałem ładować telefon, by zostać wideo-influencerem.
I musiałem naładować szczoteczkę.
Wtedy doznałem olśnienia.
Spodoba wam się to.
Alternator.
To część samochodu, która wytwarza prąd.
A co jeszcze ma alternator?
Łódź.
Zmajstrowaliśmy korbę ręczną do obracania
i podłączyliśmy do panelu sterowania ze sterówki łodzi.
Jeśli to zadziała, będziemy w stanie oświetlić cały dom.
Pojedyncza ruchoma część wewnątrz tego alternatora
to najważniejsza rzecz w naszym życiu.
Przeniesie nas ze średniowiecza do cywilizacji.
Miejmy nadzieję,
że woda morska nie zniszczyła magnesów ani przewodów.
Jesteś takim źródłem nieszczęścia.
A po co nam akumulator z auta? Myślałem, że to wytworzy prąd.
To nie prądnica, tylko alternator.
Wytwarza prąd zmienny. I potrzebuje rozrusznika.
Używam ostatniego akumulatora,
którego nie zmarnowałeś do spawania.
To wystarczy, aby indukować elektromagnes w środku tego.
Obracanie go w alternatorze generuje prąd i go uruchamia.
Gotów to przetestować?
Czemu to ja mam kręcić?
Mówiłeś, że musisz ćwiczyć.
Zaczynaj.
Musisz przyspieszyć.
-Nie jest źle. -Trzymaj tempo.
To łatwiejsze niż krojenie warzyw.
-Gotowy? -Tak, jestem gotowy.
Uruchamiam za trzy, dwa, jeden.
To taka ważna chwila!
-Richard, spójrz. -Nie mogę. Czy to działa?
-To działa! -Tak!
-Światło pulsuje. Mamy napięcie! -Wytwarzam prąd!
Jestem Elektroman!
Co za przełom! Mogę naładować szczoteczkę do zębów.
O Boże! Czy muszę dalej to robić?
Zobaczmy, czy możemy naładować telefon.
-Bolą mnie ręce. -Nie przestawaj.
Będę nieźle przypakowany, gdy nas uratują.
Oto chwila, na którą wszyscy czekali.
-Już prawie. -Daj spokój!
Richard!
To działa. Patrz, ekran z baterią.
-Świetna wiadomość! -Już nie mogę!
-Zmęczyłeś się? -Tak.
-Mam cię zmienić? -Tak.
Stary.
Tak.
Nie rozumiem, o co tyle hałasu.
Zobaczymy za 20 minut.
Dieta złożona z rybek i psiego żarcia nie dostarczy nam dość sił.
Kiedy całkiem się naładuje?
Trochę to potrwa.
Dziennik kapitana... Nie wiem, jaki dziś dzień.
Wytwarzamy prąd z pomocą alternatora z łodzi,
ale jest go za mało.
Nie wystarczy nawet, by nagrać dziennik.
Jak mam dyktować swoje wspomnienia?
Musimy znaleźć sposób na zmechanizowanie procesu wytwarzania prądu...
Chwila.
Chwilunia.
Tory.
Mam genialny pomysł. Naprawdę niesamowity!
To było głupie.
Piliśmy wodę z rzeki od miesięcy.
Musieliśmy tylko zbudować koło wodne.
Skoro Rzymianie zrobili to 2000 lat temu,
my mogliśmy to zrobić z pomocą nowoczesnego złomu z łodzi.
Zbudowałem oś z drewna i metalowej rury.
Potem zszyłem uratowane plandeki do łapania wody.
Skrzydła były kluczowe.
Im dłuższe, tym większa siła skrętu
lub moment obrotowy.
Tego było trzeba, by nadać alternatorowi odpowiednią prędkość.
Wygląda świetnie!
Chodź no tu.
Oby się zmieściło.
Wiem.
Potem musieliśmy tylko podłączyć ten system do alternatora.
Podłączyłem koło wodne do alternatora.
Będzie się obracać. Ma bezpośredni napęd.
Będzie obracać wał podłączony do koła pasowego.
Duże koło jest połączone pasem z małym kołem na alternatorze.
Ten potrzebuje wysokich obrotów na minutę.
Im szybciej się obraca, tym więcej prądu produkuje.
-Mamy tu dużą przekładnię. -Duża i mała dadzą szybkość.
-Lubisz prędkość? -Uwielbiam.
Czy mogę pochwalić twoje urządzenie napinające?
-Jest prymitywne. -Ale działa.
Jest proste, ale napina pas. Fajnie.
To proste rozwiązanie.
Teraz musimy rozruszać koło wodne.
To nie będzie proste, ale chodźmy.
Zbudowanie koła to połowa zadania.
Podłączenie go do takiej ilości wody, by je uruchomić,
to zupełnie inna historia.
Na szczęście mieliśmy rynny natury.
Myślałem, że zgadniecie.
Chodzi o bambus. Bambus to rynny natury.
W każdym razie...
Znaleźliśmy źródło rzeki w pobliżu najwyższego punktu.
Teraz musieliśmy tylko puścić wodę.
-Gotowy, Richard? -Tak.
Włączaj! Czas na chwilę prawdy.
To działa!
Prymitywni hydraulicy!
To genialne! Mamy bieżącą wodę!
Im dłużej tu jesteśmy, tym bardziej cywilizowany się czuję.
Myślę, że spadek z tego miejsca do koła wodnego
da mu prawdziwą moc.
Jeśli uda nam się puścić wodę z jeszcze jednego źródła
i je połączyć, po dotarciu do koła ta rzeczka zamieni się
w rwący potok.
Jasne. Wyjmę sobie tylko pijawki.
Są jadalne?
Niecały kilometr rynien bambusowych spadających
do poziomu morza i mieliśmy energię wodną.
Musieliśmy tylko połączyć ostatnią część rynien,
żeby skierować wodę na koło.
Niestety pozwoliłem zrobić to Richardowi.
Tory!
Już płynie!
Tory! Woda już płynie!
Co ty nie powiesz. Mogłeś mnie ostrzec, że puściłeś wodę.
Spójrz, co dostarczyłem. Wodę do koła wodnego!
To genialne!
Ale nie trafia w koło!
Woda leciała zupełnie nie w to miejsce. Koło minimalnie się obracało,
ale nie dość szybko, żeby uruchomić alternator.
Musi zlatywać do kieszeni koła, żeby zadziałała grawitacja.
-Tak! -Schodzi na dół.
Musimy skrócić rynnę o 30 cm,
by woda trafiała prosto do kieszeni.
Wysunięta za daleko będzie spadać na górę koła,
wypełni kieszenie, a koło nie będzie się kręcić.
-Musimy je skrócić. -Tak.
Ty przesuń rynny, ja zajmę się cięciem.
-Po drodze akurat wyschniesz. -Zabawne.
Można by pomyśleć, że robił to wszystko celowo.
Musicie pamiętać, że on nie jest taki mądry.
Tory, puść wodę!
Płynie!
Tak!
-Tak! -Tylko spójrz!
-O wiele lepiej. -Spada w idealnym miejscu.
O wiele lepiej.
To działa. A czy wytwarza prąd?
To działa! Wytwarzamy elektryczność!
Tak! Wytwarzamy prąd! Mamy prąd!
Moje kochane! Tchnąłem w was życie.
Tylko spójrzcie.
Czas na ten duży.
Tak!
Ale chłodek.
To zbyt piękne...
Co?
No nie!
Co się dzieje?
-Zatrzymało się. -Co zrobiłeś?
Włączyłem różne rzeczy. Po to jest.
Ile?
Niezbędny sprzęt ratujący życie.
Włączyłeś za dużo rzeczy.
Wyindukowałeś pole elektromagnetyczne, które zablokowało alternator.
Co się stało?
Nie rozumiem.
Alternatory działają na zasadzie elektromagnetyzmu.
Gdy koło wodne się kręciło, kręcił się nasz magnes.
Magnes jest wewnątrz cewek drucianych.
Magnes obraca się w cewce i wytwarza prąd.
Ale „niezbędny sprzęt Richarda” czerpał za dużo prądu,
wytwarzając pole magnetyczne w cewkach.
To pole było wystarczająco silne,
by zatrzymać magnes w kole wodnym
i dlatego koło wodne się zablokowało.
-Nie wiedziałem, że to możliwe. -Wiem!
Ale to nie działa.
Musimy zbudować większe koło, aby to przezwyciężyć.
-Większym momentem obrotowym. -To takie amerykańskie. Większym.
-Chcesz mieć prąd na drzewie? -Tak!
Potrzebujemy większego koła.
O Boże!
Idź na całość albo do domu.
Wolałbym wrócić do domu.
Richard kierował budową większego koła.
Zajęło to trochę czasu.
Wkurzałem się, bo chciałem zbudować latarnię morską.
Latarnię morską? To coraz większy absurd!
Marnujesz czas, kapitanie Ahab. Moby'ego Dicka tam nie ma.
A wiesz, że widzę stąd dwa razy dalej
niż ty tam na poziomie morza?
Widzisz na trzy mile. To pięć kilometrów dla was Europejczyków,
czy czym tam aktualnie jesteście.
Ja widzę osiem mil, czyli 11 kilometrów.
Mógłbyś widzieć nawet na 80 mil, a i tak nic nie zobaczysz.
Rozciągnij bardziej nogę.
Widzę delfiny!
A jeśli przypłyną w nocy?
Nie zobaczymy statku płynącego w nocy.
Musimy zbudować latarnię morską.
Latarnię morską, jasne. Wolałbym telewizor.
Rozciągnij się bardziej. Wyprostuj tylną nogę.
Psujesz mi jogiczną atmosferę.
Pomysł nie był taki zły.
A gdyby się tym zajął, przestałby mi przeszkadzać.
Potrzebujemy tylko światła.
Potrzebne nam światło.
To nie jest wystarczająco jasne.
To nie zadziała.
Może moglibyśmy związać te razem.
Wiesz, gdzie jest reflektor z łodzi?
Czegokolwiek byś nie użył,
potrzeba ogromnej soczewki, by światło było widoczne z daleka.
Soczewki?
Nie mamy soczewki.
Chwila.
Możemy ją zbudować.
Wszędzie jest piasek. Musimy go tylko stopić. Świetny pomysł!
Dobra. Poddaję się.
Można by pomyśleć, że znajdę tu spokój.
Na pewno wiecie, że szkło robi się z krzemionki,
inaczej z ditlenku krzemu.
To właśnie podstawowy składnik piasku.
Musiałem rozgrzać piasek, by wytworzyć szkło.
Ze szkła zrobiłbym soczewkę.
Potrzebny mi był piec.
Do budowy pieca potrzeba gliny.
Ku mojemu zdziwieniu Richard wpadł na dobry pomysł.
Czemu mrówki używają gliny do budowy gniazd?
Bo tworzy mocne konstrukcje.
Budują z niej konstrukcje w swoich domkach.
Żeby ich domki się nie zawaliły.
-Dokładnie. -Skąd to wiesz?
Pracowałem przy programach przyrodniczych.
Myślałem, że robisz tylko w samochodach.
Jestem znany w przyrodniczym świecie.
Na przykład, spójrz, tam w środku jest...
Ptasznik?
Tak. Zapewne.
Nie masz o tym zielonego pojęcia.
Może to tylko gil.
Jeśli znajdziemy mrowisko,
oszczędzimy sobie roboty.
-Spójrz, jest. -O Boże! To żyła złota.
Zobacz, jak świetnie się bawią.
Wykonały za nas pracę.
Znalazły glinę, wykopały ją.
My musimy tylko zebrać ją do wiadra.
-Zbudujemy ogromny piec. -No nie?
Jak poznać, czy to mrówki ogniste?
Nie są podpisane. To mrówki.
Jesteś ekspertem od przyrody.
Mrówki to mrówki. Kop.
O rety.
Cholera.
To mrówki ogniste!
Mrówki ogniste!
Mam w spodniach milion maleńkich krokodyli!
Ugryzła mnie w jajka!
To tylko setki malutkich, bolesnych ukąszeń mrówek.
Nie wiem, czemu się złościł.
To nie jego pogryzły w...
W co?
Nieważne.
W końcu zebraliśmy glinę i mogłem zbudować piec.
Byłem dość zadowolony z rezultatu.
To działa?
Jest gorący.
Nie wiem, czy będzie dość gorący, by stopić piasek w szkło.
Musi się rozgrzać do 3000 stopni Fahrenheita.
To 1700 stopni po naszemu. Naprawdę gorąco.
To fakt. Pokażę ci, co robimy.
Latarnie morskie istnieją od tysięcy lat.
W 1822 roku Francuzi zbudowali soczewkę Fresnela...
-Dasz mi wykład? -Tak.
Zaczekaj chwilę.
Tak działa zwykła soczewka.
Masz źródło światła, które zostaje rozproszone.
Sama soczewka zmieni kierunki tego światła w wiązkę,
czego potrzebujemy, żeby wysłać światło jak najdalej.
By statki na horyzoncie mogły nas zobaczyć.
Gigantyczna soczewka byłaby za ciężka,
nie mamy na nią materiału
i pewnie nie unieślibyśmy jej na wieżę.
Więc wymyśliłem to.
To soczewka Fresnela. A działa tak:
składa się z kilku pryzmatów i każdy z nich robi to samo.
Zamieniają kierunek rozpraszającego się światła w jedną dużą wiązkę.
Musimy wytworzyć 48 pryzmatów.
A następnie umieść je w tej konfiguracji.
Najlepsze jest to, że będą dużo lżejsze
i będzie nam łatwiej zanieść je na wieżę.
-Słuchasz mnie? -Tak.
Soczewkę flanelową tworzy 48 pyzatków.
Dobra, teraz zbudujemy pryzmaty.
-Będziemy budować? -Tak.
Koniec szkoły.
Zrobiłem wzór z drewna.
Pokryj to gliną, żeby zrobić formę.
Wypełnimy ją piaskiem
i stworzymy pryzmaty.
Jakie są szanse, że to się uda?
To mój pierwszy raz. Nie mam pojęcia.
Skąd weźmiemy piasek?
-Jestem podekscytowany. -Wiem! Ja też!
To tylko piasek.
Piec jest gorący. Musimy się zabezpieczyć.
Dobra uwaga. Czekaj.
-Po co to? Na głowę? -Dla bezpieczeństwa.
Jest gorący. Ale gorący!
Naprawdę jest gorący?
Jest naprawdę gorący.
No dobrze. Teraz po prostu...
pilnujemy tego, aż się stopi.
Nie mam do tego cierpliwości.
Zadzwoni, jak będzie gotowe?
Nie.
Dobra, sprawdźmy to.
Ale gorąco!
-No tak. -Świeci na czerwono. To dobry znak.
Czuję, jakie wypływa z tego ciepło.
Nie wygląda na stopione.
Wygląda jak piasek.
Tak. Może na dnie?
Tory! Wytworzyłeś gorący piasek!
-Nie jest dość gorąco, prawda? -Owszem.
Wytworzyłem gorący piasek.
W jakiej temperaturze topi się szkło,
gdy już wytworzy się je z piasku?
Chyba 2200 stopni Fahrenheita.
-Czyli 1200 stopni Celsjusza. -Tak.
-Tu jest znacznie chłodniej, prawda? -Tak.
Nie jestem ekspertem.
Ale może wykorzystamy szklane butelki?
Jest ich tam mnóstwo.
Fale nieustannie wyrzucają je na brzeg.
Porozbijamy je. Szkło wymaga mniejszej temperatury.
-Chyba rozumiem. -Mamy tu miliony butelek.
-To naprawdę dobry pomysł. -Tak.
Chciałem być purystą i zobaczyć, czy możemy zrobić szkło, topiąc piasek.
Podziwiam twoją ambicję.
Ale to na nic.
Boże. Nienawidzę, gdy ma rację.
Nawet z pokruszonymi butelkami
dużo czasu zajęło mi wytworzenie czegoś użytecznego.
Ale w końcu, po długim czasie,
miałem coś dość dobrego, by pokazać Richardowi.
Oto pierwszy cały pryzmat.
Stopiło się.
Dużo się uczę o topieniu szkła.
Trzeba zostawić je w środku
i poczekać, aż piec ostygnie.
Inaczej stygnie zbyt szybko i się kruszy.
Jak wyciągniesz to z formy? Przecież może się rozbić.
Porozbijam formę z gliny wokół szkła.
Powinno się udać.
Bez presji.
Pomógłbym, ale boję się to zepsuć,
bo byś się na mnie wkurzył.
-Oto on. -Spójrz tylko!
To jest szkło.
Niezbyt piękne, ale w jednym kawałku.
-Mogę potrzymać? -Jasne. Bądź ostrożny.
Jak pozbędziesz się tych grudek?
Będę rozbijał szkło na mniejsze kawałki
i może gotował wolniej, żeby pozbyć się pęcherzyków powietrza.
Powinienem iść po więcej butelek.
-Proszę bardzo. -Tylko nie ta.
Nie wiem, ile to trwało.
Próbowałem ze sto razy. Może tysiąc.
Udoskonalałem moją technikę.
Cholera.
Polerowałem i szlifowałem szkło.
Aż w końcu miałem 48 idealnie przejrzystych pryzmatów.
-Gotowy to zainstalować? -Dopiero przyszedłem.
Dobra. Oto ona.
Tak!
Oprzemy tę krawędź na tych śrubach.
Ostrożnie, słyszę, jak pęka. Tak. Dobrze.
Teraz to widzę.
Każda z tych tarcz z profilem
naśladuje kształt tarczy soczewki,
ale bez tego, co z tyłu.
-Dokładnie. -Widzisz?
-Jestem pod wrażeniem. -Tak?
Tak. I Fajnie, że wróciłeś. Zrobiłeś się trochę nudny.
-Za bardzo się wkręcam. -Brakowało mi cię.
-Obsesyjnie. -Miło cię widzieć.
-Dobrze, że skończyłem. -Jasne.
-To zajęło dużo czasu. -Jest ładna.
Chwila.
-Co? -Coś przyszło mi do głowy.
Co?
Statyczna wiązka nie przyciągnie tyle uwagi, co obracająca się wiązka.
To musi się kręcić, żeby zwiększyć nasze szanse na uratowanie.
To musi się obracać.
-Ma się obracać? -Tak.
Skończyłeś, a teraz chcesz, by się obracało?
Zbudujemy prawdziwą latarnię.
Zajmę się tym.
Tak?
Byłem chętny, by zaprojektować system rotacji latarni.
Tak?
Dlaczego?
Bo jestem miłym facetem. Poza tym nie chciałem,
żeby użył do niego prądu, którego potrzebowałem do wentylatorów.
Wymyśliłem więc
przyjazne środowisku, pomysłowe rozwiązanie.
O co chodzi z hamakami?
-Tory, przyjacielu. -Tak?
Podejdź bliżej.
-I delektuj się smakiem mojego geniuszu. -Jasne.
Chciałeś latarnię morską.
Obraca się.
-Hej! Spójrz na to! -Tak.
-Dobra robota.
Będziemy ją po prostu kołysać tam i z powrotem po horyzoncie?
Chwila. Włożyłeś ogromny wysiłek
w wytworzenie tych przepięknych soczewek.
To prawda.
Więc oprawa dla twojego klejnotu
także zasługiwała na wkład pracy i wysiłek mojego umysłu.
-Mam się martwić? -To genialne!
Oparłem obliczenia na obwodzie soczewki.
Będąc na statku, zobaczysz krótki błysk
białego światła przez trzy dziesiąte sekundy,
a to standardowy odstęp czasu dla latarni na świecie.
Mogę uzyskać certyfikat dla oficjalnej latarni morskiej.
Gdybyśmy na wyspie był ktoś, kto takie certyfikaty przyznaje.
Ale skoro kierowałeś się
specyfikacją prawdziwych latarni morskich,
czy statki nie będą nas unikać?
Nie. Wszystkie latarnie morskie są na mapach.
Statek zobaczy latarnię, sprawdzi,
że nie ma jej na mapie, zbada to
i uratuje mnie i pewnie ciebie też.
-Naprawdę myślisz, że tak się stanie? -Tak.
-Skoro tak twierdzisz. -Tak.
Nie przejmuj się szczegółami. Chcesz zobaczyć system poniżej?
-A możemy to zmienić później? -Nie! Pracowałem...
Nie ma jakiegoś SOS?
To latarnia. Chodź zobaczyć, jak działa.
Kawał dobrej roboty. Będziesz pod wrażeniem.
Hamaki mają z tym coś wspólnego?
To cały system. Wyjaśnię ci.
Najważniejsze jest to, że to system ekologiczny i bezpieczny dla środowiska,
a opiera się na najbardziej odnawialnym zasobie na planecie, grawitacji.
Jak to działa? Wkładamy ciężar do tego hamaka,
który ciągnie linę, obraca trybiki, a te latarnię?
Stary.
-Co? -Chciałem ci to wyjaśnić.
Wybacz, mów.
-Rozpracowałeś to. -Przykro mi.
Nie chcę marnować ci czasu, skoro jesteś taki szybki.
Nie wiem, czy w ogóle mamy o czym rozmawiać.
To mógł być dobry temat do rozmowy.
Czuję, że chcesz mi powiedzieć, jak to działa.
-Są rzeczy, których nie zgadłeś. -Jakie?
Ciężar musi być odpowiedni, by otrzymać ten impuls światła.
Trzy dziesiąte sekundy, bardzo ważne.
Z odpowiednim oporem przekładni i ciężarem
całkowite zejście zajmie 20 minut.
Drugi hamak wjedzie na górę, a latarnia będzie się obracać.
O jakiej wadze mówimy?
To właśnie zabawne. Potrzeba dokładnie tyle, ile ważysz.
To ty.
Ja mam być ciężarem w tym ustrojstwie?
Czujesz się wyjątkowo?
System opiera się na tobie. Ty jesteś w centrum.
Łechtanie mojego ego nie zadziała.
Chyba czas na demonstrację.
Ty masz idealną wagę, ale Clarkson jest dość blisko.
Wsadzę go do hamaka i pokażę, jak to działa.
-Ręce mu odpadły. -Świetnie.
Clarkson!
Bardzo pocieszające.
Właśnie dlatego nie wejdę do tego hamaka.
Wcale nie musi tak być.
To Clarkson to schrzanił. Jesteś lepszy od niego.
Nie. To okropny pomysł.
Czy to mogłoby być bardziej niebezpieczne?
A może dół z krokodylami na dole?
To nie jest niebezpieczne. To był wypadek.
Udawaj, że go nie widziałeś.
Dodajmy tam kolce.
No proszę. I ruszył.
Całkiem fajnie.
To działa! To genialne!
Jestem pod wrażeniem. Nieźle.
Spójrz, to obraca koła.
-I latarnię morską. -Światło się obraca.
Pozwól, że cię o coś zapytam. Więc kiedy to się stanie...
Co wtedy?
Wtedy jesteś na dole.
Drugi hamak się podnosi, gdy ten zjeżdża.
-Wchodzę do tego? -Biegniesz do góry, wchodzisz do drugiego,
a 20 minut później znów wbiegasz... I tak w nieskończoność.
A co ze snem?
Mam 20 minut. Nie mogłeś zrobić cyklu na osiem godzin?
Śpimy od zmierzchu do świtu, co daje 12 godzin.
To daje 36 dwudziestominutowych drzemek.
Do rana zostaniesz Iron Manem. Będziesz latać.
-Mam wrażenie, że próbujesz mnie zabić. -Nie.
Plan latarni morskiej układał się w całość.
Potrzebny był tylko prąd do lampy.
Pomogłem Richardowi, zbudowaliśmy większe koło wodne
i byliśmy gotowi.
Nareszcie byliśmy gotowi na nasz wielki skok naprzód.
Na chwilę nowoczesności, oświecenia,
cywilizacji, inspiracji, objawienia.
Woda już płynie!
No i mogłem naładować szczoteczkę do zębów.
-Richard! -Tak.
-Woda już płynie? -Tak.
-Czy to zadziała? -Nie wiem. Mam nadzieję.
Tylko spójrz na rozmiar tego koła.
Mam nadzieję, że się uda. Strasznie się napracowałem.
Już płynie! Nie rusza się.
-Rusza się! -Tak!
Co za prędkość!
Aż widać tę energię.
Przez podwojenie długości skrzydeł
podwoiliśmy moc obracania się koła.
Potrzebujemy tej mocy.
Podpiąłem wszystkie lampy, które znalazłem na łodzi.
Jeśli alternator będzie pracował na pełnych obrotach, da nam 45 amperów.
Z łatwością oświetlimy to miejsce. Jeśli się uda.
-Gotowy, żeby go włączyć? -Pójdę tam.
Chcę to zobaczyć z daleka.
Chcę zobaczyć wszystko.
-Gotowy? -Tak.
Uruchamiam za trzy, dwa, jeden!
Spójrz na to!
-Jak w bajkowym zamku. -To działa!
-O rany! -Udało się.
-To jak platforma naftowa. -O Boże. Ale pięknie!
Znów jesteśmy cywilizowanymi ludźmi!
Znów możemy żyć!
À propos cywilizowanego zachowania.
Może chciałby pan posłuchać muzyki?
-Ależ oczywiście. -Muzyka.
Tylko posłuchaj!
Zapomniałem, że ludzie mogą to zrobić.
To miód na moje uszy!
Zrobiliśmy to!
-Najlepszy dzień w życiu! -Tak!
To więcej niż przetrwanie!
-Idziemy popływać nago? -Nie bądź zbok.
To był wspaniały wieczór.
I to zanim Tory wypróbował swoją latarnię naprawdę.
To najbardziej niedorzeczne...
-Wchodzisz tylko do łóżka. -Chcę zostać uratowany.
Ale chcę też być żywy, gdy nas uratują.
Dobranoc. Poczujesz się lepiej po drzemce.
Czemu musiałeś zbudować taki lichy hamak?
Przyzwyczaisz się. Dojdziesz do wprawy.
Trzymaj przyjaciela. Ukoi twoje nerwy.
Co za dżentelmen.
Dobranoc. Słodkich snów.
Jesteś do bani.
Idź spać!
No tak.
Tylko kropelkę.
Co za rozkosz.
ORNITOLOGIA AMERYK
Tory?
Nie śpisz?
Tory?
Tak lepiej.
Życie na wyspie było całkiem niezłe.
Do czasu, gdy Tory zaczął być dziwny.
Masz jakiś problem?
Jestem rozkojarzony. Nie wysypiam się w nocy.
Latarnia morska z hamakiem nie daje mi spać.
Chyba pójdę się zdrzemnąć.
Powodzenia w wędkowaniu.
Co, do diabła?
Wiedziałem! Po prostu wiedziałem!
Wiedziałem!
Richard! To żagiel!
Richard!
Spójrz!
Chodź tu! To żagiel!
Co?
Cicho. Mów szeptem!
Czemu krzyczymy szeptem?
Bo mogą tam być. Mogą być wszędzie.
-Mogą nas teraz obserwować! -Kto?
Ktokolwiek wziął żagiel.
Mówiłem ci. Ktoś jest z nami na wyspie!
To jakiś żagiel.
To nasz żagiel!
Jakiś żagiel.
Fale wyrzuciły go na brzeg.
Tylko spójrz na te wszystkie szczątki.
Oszalałeś? To jest żagiel, który nam zginął!
Weź się w garść.
Jesteśmy tu sami. Tak było od początku.
Co to było?
Wybacz, ten mrożący krew w żyłach krzyk cię zagłuszył.
Co mówiłeś?
Teraz naprawdę się boję. Wracajmy do domu.
Nie zostawiaj mnie.
Napisy: Anna Kurzajczyk
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Małgorzata Fularczyk