Ta koszula ładnie pachnie.
No…
dostatecznie.
Jeśli mam ci usunąć tę krostę, nie wierć się tak.
Bennie, poświeć mi, użyję obu rąk.
Mowy nie ma. Nawet własnych uszu nie ruszam.
Tato, mówiłam ci, że potrzebuję wkładek,
ale nie hamulcowych.
Za późno mi o tym powiedziałaś.
Po 21.30 nic nie słyszę.
Przepraszam. Coś drasnęłam paznokciem.
Lekarz powinien ci to obejrzeć.
Lucretia, nie zrobiłaś kawy? Co tu właściwie robiłaś?
Wszystko.
Przecież to nie moje dzieci.
Z nim nawet nie jestem spokrewniona.
Czyszczenie uszu łączy ludzi.
Co za bzdury.
Ranki były lepsze, kiedy Regina tu była.
Już od miesiąca nie żyjemy w takim świecie.
Mam tego dość. Kiedy wróci mama?
Mama ma pewne problemy.
Wszyscy mamy pewne problemy.
Właśnie.
Codziennie to samo.
Nie możemy jej poganiać. Nie odeszła na zawsze.
Ale nie jest jeszcze gotowa, żeby wrócić.
Musimy wziąć się w garść i jej to ułatwić.
A to znaczy, że Bennie Upshaw musi kiwnąć palcem.
Wiesz co, mam tu dla ciebie palec.
Oby nie. Dziś trzeba umyć Mayi włosy.
No to wszystko gra.
- Ja mogę zrobić kawę. - Młody, zostałeś moim ulubieńcem.
A ty czym się pochwalisz?
Skurczami i wkładkami hamulcowymi.
Żaden but nie pasuje do żadnego innego buta.
Mogę iść do szkoły w skarpetkach?
Jeszcze raz i przyjdzie tu opieka społeczna.
Skoro nie dostanę tu jedzenia, dasz mi 20 dolarów na lunch?
- Mnie też. - Dość.
Jeśli ktoś poprosi o coś jeszcze, nagrają o nas podcast kryminalny.
Nie wierzę, że to mówię, ale zgadzam się z Benniem.
Czy choć raz możemy nie witać waszej matki kompletnym chaosem?
No, niech to będzie dom, do którego chciałaby wrócić.
Dość tych kłótni!
To może być kiepski moment, ale skończyły się filtry.
Weź ręcznik papierowy.
- Też się skończył. - O Boże.
Lucretia, nie robisz zakupów?
Nawet na mnie nie patrz.
Nie chcesz, żebym je robiła.
- Bo kupię sobie trumnę. - Pięknie.
I co, kupisz ziemię…
- Nie wiem. - …żeby mnie pochować.
Nie mam kasy.
…żeby się martwić.
- Cześć. - Cześć.
Witaj, rodzino.
Cześć, kochanie. Jak leci?
Wszystko dobrze? Wyglądasz dobrze.
Wszystko dobrze.
Miałam relaksujący poranek.
Miałam nawet czas kupić sobie latte.
To miło.
- Gotowi do szkoły? - Pora do szkoły.
Właśnie zaczynałem się nad nimi rozczulać.
To bardzo szczęśliwy dom.
Pewnie zbyt rzadko wam to mówię.
Dziękuję, że o wszystko dbacie.
- Możesz na nas polegać. - Zawsze.
Zabierz łapę!
SZPITAL SAGE MEDICAL
Nie wiem, w czym rzecz.
Mieszkam u siostry i chciałabym wrócić do domu,
ale gdy tam jestem, czuję się jakoś dziwnie.
No jasne.
Miałaś zawał we własnej kuchni.
To zdecydowanie bodziec.
Nie w tym rzecz.
Dobrze, pobawmy się.
W czym rzecz?
O nie.
Ty jesteś terapeutką.
Moja siostra nie płaci ci, żebym sama tu wszystko robiła.
Jak z tą pracą domową.
Dałam ci książkę do przeczytania.
To była twoja książka.
I musiałam za nią zapłacić.
Ciekawe, że takie są zasady.
Niełatwo się utrzymać z terapii.
Medicare mnie oskubało.
Skup się.
Ja?
To ty tu przyszłaś, żeby coś omówić.
Czemu nie chcesz wrócić do domu?
Sama chciałabym wiedzieć…
Pogubiłam się.
Wykonałaś tu kawał dobrej roboty.
Nie mówię tego wszystkim.
Przychodzi tu wielu waria…
I jak się przez to czujesz?
Nie rób tego.
Jeśli naprawdę chcesz wrócić do domu,
może ci się przydać odmienna perspektywa.
O nie. Nie nabierzesz mnie.
Nie możesz mnie naprawić, więc chcesz się mnie pozbyć.
Żeby.
Chodzi o to, że może byłoby dobrze, gdybym spotkała się z twoim mężem.
Żeby poznać jego zdanie o tym, co się stało.
No.
Próbujesz mnie wkurzyć.
A ty grasz na czas.
Nie ma mowy, żeby Bennie Upshaw poszedł na terapię.
Przydałaby mi się świeża perspektywa.
Może coś przegapiłyśmy.
Chociaż go spytaj.
Sama go spytaj.
- To twój mąż. - To twój pomysł.
To twoje samopoczucie.
Skończył nam się czas.
Wygrałam.
Dobra. Zapytam go.
Wiem, co powie.
Dobrze wiesz, że nie pójdę na terapię.
To dla ludzi z problemami.
Ja mam problemy.
Nie chodzę do pracy. Mieszkam u siostry.
Daj spokój. Musisz tam pójść.
Mówiłaś, że to nie ma nic wspólnego ze mną.
- Wiedziałem, że kłamiesz. - To oczywiste.
Zawsze wszystko przez ciebie.
Gdybyś wcześniej na to wpadł, oszczędziłabym dużo kasy.
Przestań. To nie ma z nim nic wspólnego.
Ale to mi przypomina,
że przesłałam ci ostatni rachunek.
We wtorek przekroczyłam czas o 10 minut,
a ona policzyła nam za całą godzinę!
„Nam”?
Przecież jest nam dobrze.
Doktor Edmunds chce poznać inną perspektywę.
Ale ta perspektywa to ja.
Namawiasz mnie, żebym tam poszedł,
i nagle jestem częścią problemu.
W porządku.
Nie idź. Nie pomagaj.
Zrozumiem, co się ze mną dzieje, bez ciebie.
Zajmie to więcej czasu.
Więcej czasu?
Bennie, idź na terapię, żebym miała dom dla siebie.
Ale nie spiesz się, to czysta radość cię gościć.
Siostrzyczko.
Nie rozmawiałbyś z nią o naszym małżeństwie,
opisałbyś tylko, co się stało.
Jakbym składał zeznanie?
Wszyscy wiemy, jak to się skończy.
Zostaw go i znajdź sobie mieszkanie.
Choć będzie mi przykro, gdy się wyprowadzisz.
Wiedziałem.
Obie się na mnie uwzięłyście.
Tak samo będzie z tą terapeutką.
Za to chętnie zapłacę.
Nie, Bennie.
Nie będzie mnie tam.
Nie dowiem się, co powiesz.
Ta kobieta wszystko ci powie.
- Kobiety paplają. - Ona nie może.
Może źle to wyjaśniłam.
Pójdziesz tam na prywatną rozmowę.
Nie usłyszę ani słowa.
Ani słowa. Dla mnie to będzie tak, jakby cię tam w ogóle nie było.
Dla niej w tym momencie jestem na terapii.
No nie wiem. Wygląda na to, że żona ci ufa.
Wiem, że jesteś nowy, ale nie bierzemy jej strony.
Masz rację. Moja wina.
Cieszę się, że tu w ogóle jestem.
Zjesz wszystkie nachosy?
Tak.
A ten ser ściekający po ściance?
Stary.
Mój ser to mój ser.
Zasłużyłem na to. Nie mam spokoju odkąd się wyprowadziła.
Powiem wprost, mam za dużo dzieci.
Nic nie widać. Jakbyśmy naprawdę byli na terapii.
No nie?
Co się stało? Punkt dla nas?
Mecz się nie zaczął.
- Będą rzucać koszulkami. - Tutaj!
- Tutaj.
Co ja robię?
Ta koszulka doleci tu dopiero jutro.
Cholera.
Dużo tych schodów.
Dopiero przyszedłeś? Wchodziliśmy razem.
Wiesz, że miałem operowane kolana.
Dwa razy.
Po drodze oberwałem koszulką.
Daj mi to.
Czemu jest taka mokra?
Bo zaraz dostanę zawału serca, dupku.
Może być mokra,
bylebym znał powód.
Potrzebujemy lepszych przyjaciół.
Psujecie mi terapię.
Terapia działa.
Zrobiliśmy z mamuśką duży postęp w poradni dla par.
Powiedz, że masz dziewczyną, którą tak nazywasz.
Dawniej tak myślałem, ale dzięki terapii wiem, że nie.
Sam na to nie wpadłeś?
Zajmij się swoimi sprawami.
W casa de Davis wszystko gra.
W końcu mam łóżko wodne.
„Masz łóżko wodne”.
Gdybym poszedł na terapię, nie wywaliliby mnie z armii.
Tu nie chodzi o ciebie, Larry.
Nie mogę czegoś wyznać? Skomplikowane macie zasady.
Regina się cieszy, bo myśli, że poszedłem.
Ja się cieszę, bo nie poszedłem.
Rozumiem cię. Nie można im nic mówić.
Ani o swoich uczuciach, ani o tym, gdzie jesteś.
Twoje jedzenie, kotku.
Terry, a musztarda?
Nie zjem precla i hot doga bez musztardy.
Nie prosiłaś o nią.
Bo to jasne.
Nigdy mnie nie słuchasz.
Słucham cię. Nie powiedziałaś „chcę musztardę”.
Terry, tu nie chodzi o musztardę.
Nie? Przecież rozmawiamy o musztardzie.
W ogóle mnie nie zna.
Nie.
Zamień się ze mną. Nie będę się w to mieszał.
Nie. Już usiadłem.
Jak już usiądę, to nie wstaję.
- Mam jeść takie suche? - Cholera, przyniosę ci musztardę!
Chyba im się nie ułoży.
Wiecie, co teraz. Praca domowa.
Tylko o nic nie pytajcie.
Skończyłam dziś Most do Terabithii.
Skrzywdzili tę dziewczynę.
Muszę to zagryźć.
Może mama ci coś przyrządzi. Mamo?
Mamusiu? Matko?
Możesz choć raz nie być zgorzkniała?
Mogę ci zrobić omlet.
Pielęgniarka mówi, żeby ich nie jeść. Mówiła, że mam zamglone oczy.
Jaja są pełne złego cholesterolu.
Proszę.
Zjedz gofra. Ma owoce.
Mama pozwala nam je jeść tylko w weekendy.
Może zmieniła zdanie. Spytajmy ją.
- Mamo? Mamusiu? - Daruj sobie.
Czasami mamusie odchodzą.
Czasami tatusiowie odchodzą. Takie życie.
Gdybym mogła być taką szczęśliwą idiotką…
Powinnaś podziwiać matkę za to, co robi.
Potrzeba odwagi, żeby naprostować sobie życie.
Musimy zdobyć się na wyrzeczenia.
A ty czego się wyrzekłaś?
Prywatności, zdrowia psychicznego
i szans na gorącą wodę.
Brudzi mi podłogi, opróżnia mój barek.
I używa moich ręczników!
Mam ręczniki dla gości. Czemu używa moich?
Opowiedz mi o tej przekąsce. Smaczna?
Nie zjadłam ani jednej magdalenki, odkąd jest u mnie.
Ciocia dobrze mówi.
Nie jesteśmy jeszcze tak blisko.
Pomyślałem, że…
Skoro tu mieszkam…
Nie?
Z serem czy bez?
Wiecie co?
Ja zjem omlet na kanapie.
Nie potrzebuję serwetki.
Skoro ona je na wszystkich moich meblach…
Tak, mogę być ciętą suką.
Maya, zabierz się stąd.
- Za co? - Przypominasz swoją mamę.
Cześć.
Wróciłaś? Bennie poszedł na terapię?
Doszłaś do siebie? To koniec?
Przyszłam po więcej swetrów.
Więcej?
Tak. Nie mogłam przekręcić termostatu.
Bo zawsze mi gorąco.
Zwłaszcza ostatnio.
Pojadę do ciebie, żeby wziąć długą, gorącą kąpiel z pianką.
Z moją francuską lawendą?
Żeby!
Zużyłam ją w zeszłym tygodniu.
Importowałam ją z Prowansji, ale może znajdę więcej w markecie.
Gorąco tu.
- Co się stało? - Brzmisz jak glina.
Wiwatuj razem z tłumem.
Wierni fani Pacera,
ktoś z was będzie miał szansę na rzut z połowy.
- Jeśli siedzicie na balkonie… - To my.
- …w sekcji 209, rząd 18… - To my!
- …miejsce ósme… - To my!
…zapraszamy. Masz szansę wygrać samochód Kia Sportage.
Hej!
- Wstawaj, Davis. - Nie.
- Rusz dupę. - Co ty gadasz? To ty!
Nie będę łaził schodami dla Kii Sportage.
Wybierzcie kogoś innego!
- Kurde. Zamieńmy się. - Nie…
Czego nie rozumiesz? Jak usiądę, to nie wstaję.
Czekając na szczęściarza, poszukajmy szczęśliwych par!
Jest pod butem tak jak ty, Tony.
Patrz! To my!
O nie.
To nie jest moja żona.
Jej facet poszedł po musztardę.
Zastąpisz go.
- Pokazują mnie na ekranie. - Co jest?
Daj spokój. Wali od ciebie ziołem.
Nie rób tego.
Nie rób tak. Nie chcę.
Patrz. Już nas nie pokazują.
- Czemu to robisz? - Co jest, do cholery?
- Podbijasz do mojej dziewczyny? - To wariatka.
- To jej pomysł. - Jak ją nazwałeś?
Co, chcesz się bić?
Zmiażdżę cię!
- Nie upuść musztardy. - Co jest grane?
Nic się nie bój.
Larry, jesteś nowy w grupie.
Zasłoń go przed tym dużym. No już.
Nie, sam się tym zajmę.
Cholera!
O tak!
O rany!
Nie, czekaj!
- Wariat! - Puszczaj!
I tak zaraz będzie syf.
Może zdążę wymienić zamki.
Zasłużyłam na to.
Hej.
O, pijemy na poważnie?
Tak jest!
Potrzebuję tego.
Czyli to nasza whiskey.
Zabiję Benniego.
Mówisz tak,
ale kupiłam ług sodowy i wciąż nic.
Dzwoniła doktor Edmunds. Nie przyszedł na terapię.
Muszę zagryźć gniew.
Czyli to nasze precelki.
Dziwi cię, że Bennie nie zrobił czegoś, o co prosiłaś?
Jestem wściekła. Chyba już nigdy nie wrócę do domu.
Niech go szlag.
Widzisz? Ty mnie rozumiesz.
Cieszę się, że spędzamy razem tyle czasu.
Whiskey jest paskudna.
Za bardzo pali.
Jak ty to możesz pić?
Zwykle w spokoju.
Czemu?
Czemu Bennie to zrobił?
Mówiłam mu, że ma iść na terapię,
żebym mogła wrócić do domu.
Może mnie tam nie chce.
Może przesadziłam i ma mnie już dość.
Czy to koniec?
Kurde, będę musiała znowu randkować?
Masz moje wsparcie. Idź na miasto. Już.
Nie.
Regino, przestań. Nakręcasz się.
Doktor Edmunds by mnie upomniała.
Może Bennie ma dobry powód.
Wiesz, że nie ma.
Nie wiem tego.
Nie będę się stresować, dopóki z nim nie porozmawiam
i nie dowiem się wszystkiego.
Inaczej znowu komuś porysuję auto.
Dopóki nie porozmawiamy, po prostu się uspokoję.
Wiesz, co mnie uspokaja?
Wieszanie kurtki na wieszaku.
Patrz, ile tu pustych haczyków.
Nie.
Pedicure.
Wezmę twój dobry lakier!
Tym razem go nie rozleję.
Tym razem?
No dobrze. Do środka.
Co za bzdura.
Poczekacie na koniec meczu.
Jak opuścicie teren stadionu, możecie się pozabijać.
Masz szczęście, że twoi kumple ci pomogli.
Gram ostro gdy się boję.
Trzymaj się swojej strony,
jeśli nie chcesz znowu oberwać.
Powinniście mnie przytrzymać.
- Co z wami? - Co?
- Mogłem znowu oberwać. - Moment.
My ci przecież pomogliśmy.
To Davis siedział.
Nie wstałem po samochód.
Tym bardziej nie wstanę po lanie.
Jestem tu, bo powiedzieli, że podrzucą mnie na parking.
Jak wytłumaczę, że oberwałem na terapii?
Otworzyła ci się klapka w głowie i trzepnęła w oko.
Śmiej się.
- Zabiję cię, jak wyjdziemy. - To ona się przystawiała.
Weź mnie trzymaj.
To dlatego poprzednio oberwałem.
Byliśmy na kamerze.
Cały stadion by pomyślał, że ten frajer nie chce mnie pocałować.
Nie tak miało być.
Miałem ci się oświadczyć, Sharice.
Na tych tanich miejscach?
Chłopie, błagam.
Czemu taka jesteś?
Czemu?
Jest kobietą.
Wszystkie takie są.
To nie ja jestem problemem.
Wiecie co?
Róbcie, co chcecie.
Ja poczytam książkę.
Stary.
Puszczają twoje nagranie na ekranie.
Gdziekolwiek jest Sharice, mamy nadzieję, że powiedziała „tak”.
O co chodzi?
- Musisz zakręcić wodę. - Co się stało?
- Twoja stara. - Nie, bo twoja!
Ja tylko zadałem pytanie.
Mówię dosłownie o twojej starej.
Pławi się w mojej wannie, Bernard.
W mojej wodzie. W mojej pianie.
I to ma być nagły wypadek?
Ona próbuje się z czymś uporać.
Uporała się już z preclami.
Jest okropna.
Musisz ją stąd zabrać.
Bo dojdzie do nagłego wypadku.
Porozmawiaj z nią. Powiedz jej o tym.
Ona próbuje się z czymś uporać.
Może się wyprowadzę.
Na początku siedziała w swoim pokoju i płakała.
Nie jadła. Nie kąpała się.
To było spoko.
Ale wyszła.
Dopóki się z tym nie upora, nic nie poradzisz.
Zrobiła spore postępy. Co chcesz zrobić? Znowu ją zasmucić?
Pamiętasz naszą suczkę, która zdechła?
Weszłaś do łazienki, żeby mnie o to spytać?
Nie, poszłam do łazienki dla gości, ale nie było cię tam.
Pamiętasz, jak się smuciłaś, kiedy rodzice wrócili do domu z obrożą?
Szczerze mówiąc, byłam wtedy mała.
Ledwo ją pamiętam. Zawsze myślałam o niej jako o twoim psie.
Cholera.
Pamiętasz, że nie miałaś pary na bal maturalny?
Byłaś pożałowania godną dziewczyną w ciąży,
siedziałaś w domu, byłaś gruba…
To było smutne.
Smucę się na samą myśl.
A ja wkurzam. Co to ma być?
- Co ty robisz? - Wspominam.
Twoje towarzystwo przywołuje wspomnienia.
Pamiętasz, jak pan Johnson wygnał siostrę Celie?
Lucretia, o co ci chodzi?
Cieszę się, że tu jesteś i że mogę ci pomóc,
ale mam swoje nawyki.
Mogłaś to powiedzieć, psycholko.
Nie musiałaś sięgać po Kolor purpury.
Byłam zdesperowana.
Posłuchaj.
Naprawdę bardzo mi pomogłaś.
Wiem o tym i jestem ci wdzięczna.
Jeśli cię zlekceważyłam, to kurde, bardzo mi przykro.
Coś ci powiem. Pójdę stąd, żebyś mogła odetchnąć.
Wrócę do domu.
Muszę pogadać z Benniem.
A kiedy tu wrócę,
powiesz mi, czego oczekujesz.
- Dobra. - Dobra.
Dobrze. Dziękuję.
Już od miesiąca nie tańczyłam nago do Chaki Khan.
Możesz tańczyć nago, to nie problem.
To, jak to robię, to problem.
Dentysta nie mógł zabić.
Zostały trzy godziny do końca.
Sam nie wiem. Robię dla niej wszystko.
To nie jest audiobook.
Sam to nagrałem, żeby zaoszczędziła dwa dolce.
I to dentysta zabił.
Nie robiłeś wszystkiego, póki nie depilowałeś dziewczynie pleców.
Musisz pobyć sam.
Żaden z was nie został porzucony tak, jak ja przez żonę.
- Zostawiła cię? - Tak.
Czuła, że tkwi w martwym punkcie.
Była smutna. Brakowało jej poczucia celu.
Kupa takich drobiazgów.
Chyba ma spory problem.
O Boże. Zabili brata?
Tak. Regina ma spory problem.
I zaciąga mnie na terapię, żeby go na mnie zwalić.
Ona na mnie też wszystko zwala.
Może mam problem.
Nie rób tego.
Nie pozwól jej ci tego wmówić.
- Na pewno chodzi o mnie. - Nie, ona taka jest.
- Jak mam to naprawić? - To nie ty masz ją naprawić.
Jeśli chce, niech sama to zrobi.
Możesz jej tylko pomóc.
Cholera.
Może o to chodzi Reginie?
Tak.
Nie chce mnie zostawić.
Chce wrócić do domu.
Muszę pomóc swojej kobiecie.
A ja rzucić swoją.
A ty dokąd? Siedzimy w stadionowym pierdlu.
To nie jest więzienie.
Drzwi nie są zamknięte.
Ale następne drzwi są.
Ukochana chce, żebym poszedł na terapię, to pójdę.
Chaka mnie zagłusza.
Czemu jesteś taka obwisła?
- Boże. - Alexa, zatrzymaj muzykę!
Co robić?
Napiję się.
Co to było?
Cholera.
Boże.
Moje oczy muszą się upić.
Napisy: Krzysiek Ceran