SERIAL NETFLIX
Proszę przygotować się do startu.
- Powinnaś wyłączyć telefon. - To bzdura.
Chcą, żebyś z nudów kupował napoje.
Nie do wiary. Nie sądziłem, że ze mną polecisz.
Jeśli dobrze to rozegrasz, dam ci się zaprosić jeszcze gdzieś.
Bernard?
Co się dzieje?
Mów wolniej.
Co?
Zawał serca?
Jezu. Gdzie ona jest?
Zaraz tam będę.
Musimy zawrócić samolot.
- Co się stało? - Regina miała zawał serca.
O mój Boże. Nic jej nie jest?
Nie wiem. Zadajesz za dużo pytań.
Dlaczego samolot dalej jedzie?
Wciąż kołujemy. Proszę zająć miejsce.
Muszę wysiąść. Powiedz pilotowi, żeby zawrócił.
Proszę usiąść. To ostatnie ostrzeżenie.
Moja siostra miała zawał serca.
Nie mam ochoty siedzieć, Nancy!
Przynajmniej zawróciłaś samolot.
A jak.
SZPITAL MERCY
Przeszliśmy przez niezłe piekło.
Ostatni raz szłam ci po piwo.
Ostatni raz ci pozwoliłem.
Wystraszyłaś mnie.
Ciebie?
To ja miałam zawał.
Cholerka.
Miałam zawał serca.
Nie myśl o tym.
Doktor mówi, że to nic. Będzie dobrze.
Wiem, ale…
Boże.
Na podłodze jest szkło i rozlane piwsko.
Powiedz, że posprzątałeś.
Musiałem cię tu zawieźć.
Mam wrócić do takiego bałaganu?
Zajmę się tym, Regino.
Nawet nie umiesz porządnie chorować.
Bennie.
Nie mów nic.
Możemy już wejść?
- Mamo! - Cześć!
Maya, zostaw jej rurkę. Nie ruszaj rurki.
To było najmniejsze zło.
Wręcz anomalia.
Nic jej nie będzie.
Dziękujemy.
Było blisko, co?
- Kurczę. - Dla nas też.
Prawda?
Potrzebuję mamy jeszcze na jakieś 20, 30 lat.
Zostanę tu. Weź dziewczynki na coś do jedzenia.
Co zechcesz. Wiesz o tym.
Chcę paragon i resztę.
Chcę iść do Wendy's.
Kwadratowe burgery? Wolę White Castle.
W White Castle są kwadratowe.
Kiedy są małe, jest okej.
- To głupie. - Ty jesteś głupia.
Szpital to nie miejsce na kłótnie.
Boże, gdzie ona jest? Gdzie Regina Upshaw?
Gdzie moja siostrzyczka?
Ciociu!
Teraz wiedzą, że ją znamy.
Co…
Co tu robicie?
- Boże. Spóźniłam się? - Mamie nic nie jest.
Nie tobie oceniać. Ja ocenię, czy nic jej nie jest.
Akurat musiałam lecieć.
Cokolwiek jej zrobiłeś…
- Wszystko gra. - Co jest?
- Pani Upshaw nic nie jest. - Co ci odbiło?
Ale najpierw proszę się uspokoić.
Nic jej nie jest? Aby na pewno?
Tak. To nic groźnego. Pani Upshaw odpoczywa.
Więc po co ta cała panika?
Powinnam wracać. Czuję się dobrze.
Nasze menu. Proszę wybrać lunch i obiad.
Obiad? Nie zostanę na obiad. Muszę zabrać córkę na próbę chóru.
Musi pani wrócić do sił.
Proszę leżeć.
Czekają na mnie obowiązki. Nie mogę…
Jaka wygodna.
Szpitala nie było stać na stypendium dla mnie,
ale na poduszki z gęsim pierzem już tak?
SZPITAL MERCY MENU PACJENTA
No nie. „Łosoś w panierce z makadamii”?
Jadłam go, był pyszny.
A to do czego służy?
Cholerka.
Może jednak z wami zostanę.
Dzięki Bogu nic ci nie jest. Ponoć nic ci nie jest. Nic ci nie jest?
Nic mi nie jest. Nie powinnaś być w Atlancie?
To długa historia, ale przez najbliższe pięć lat nie będę latać.
A ty kto?
Lucretia, wepchnięcie przede mnie wózka było słabe.
Chciałam być sam na sam z siostrą.
Powiedz prawdę. On ci to zrobił?
Nic ci nie jest? Chwila.
Czemu masz spuchniętą nogę?
To masażer na krążenie.
Nie potrzebujesz tego. Ciśnienie rozsadzi ci serce.
Czemu tak mało tu płynu?
Urządzenie reguluje dawkę.
Czyżby?
Dlaczego moja żonka ma głowę tak wysoko?
Bennie, to zalecenie pielęgniarki.
Wiem, co lubi moja żonka.
Podaje jej pani trombolityki? Google mówi, że trzeba.
Dostaje wszystko, czego potrzebuje.
Czyżby?
Po co jej ten gruby koc?
- Moja żonka tego nie lubi. - Okej. Bennie, Lucretia.
Pozwólcie pani pracować.
Kto jest jej lekarzem? Chcę sprawdzić, czy się nadaje.
Doktor Shemena Johnson.
Czemu tu tak jasno? Moja żonka lubi półmrok!
Dlaczego pokazuje mi agentkę nieruchomości?
Doktor Johnson jest tu szefową kardiologii.
Już ja wiem, co to za szpital.
Zniszczyliście marzenie mojej siostry, a teraz chcecie ją dobić.
Dość tego. Do widzenia.
Dzięki Bogu. Nigdzie jej nie zabierzecie. Moja żonka lubi spokój.
Macie większe łóżka?
Moja żonka lubi być małą łyżeczką.
Oboje, do widzenia!
Koniec odwiedzin, moja pacjentka musi odpocząć.
Może to pani pacjentka, ale moja siostra.
Właśnie! I moja żona. Nigdzie się stąd nie ruszamy.
Co chwila mnie ktoś tarmosi.
I tak nie chcę tam być. Moja żonka musi odpocząć.
- Poszukajmy Shemeny Johnson. - Właśnie.
Chcę zobaczyć jej dyplom.
Mówiłem, że chcę bez sera.
Prawie zabiłam mamę.
Ser poczeka. Aaliyah, to nie twoja wina.
Moja, wszyscy to wiemy.
Pojechałam autobusem, mama się wkurzyła i serce wybuchło.
To dosłownie niemożliwe.
Martwicie się? Pani doktor mówiła, że wszystko gra.
Coś jej grozi? Nic mi nie mówicie.
Wszystko będzie dobrze. To tylko stres.
Więc mama nie umrze?
- W końcu umrze. - W końcu?
Kiedyś.
I to będzie moja wina.
Nie nadaję się do tego.
Głęboki wdech.
Wiem, że się wystraszyłyście.
Też się wystraszyłem. Ale już jest dobrze.
To niczyja wina. Nawet Benniego.
Po prostu się nie spodziewaliśmy. Ale mamie nic nie grozi.
Będzie z nami jeszcze długo, długo.
Może jeszcze jedno „długo”?
Będzie tu długo, długo, długo, długo.
Mówię tylko, że gdyby doktor Shemena była taka dobra,
nie miałaby nic przeciwko wyciągnięciu dyplomu z ramki.
Chciałaś tylko zobaczyć go z bliska.
Dziękuję. Dziś wszystko można podrobić.
Wiesz, ile mam paszportów?
Chwila, coś tu nie gra. Kto posprzątał?
Że co?
Co tu robisz? Włamujesz się ludziom do domów?
Dałeś mi klucz. Usłyszałem o Reginie i przyjechałem.
Miała zawał serca, Kelvin. Jest w szpitalu, Kelvin.
Wiem. Tam w niczym nie pomogę.
Pomyślałem, że przydam się tu.
Zrobię pranie. Coś ugotuję.
Odciążę ją.
Też po to przyjechaliśmy.
Ja właśnie wróciłam z ryneczku.
Mogę coś zjeść?
Pewnie. Dzięki, że przyjechałeś.
Drobiazg.
Miałem dużo roboty. Nie wiem, jak Regina to robi.
To nieistotne,
bo teraz ja się tym zajmę, najpierw…
Cholera! Ilu nas tu mieszka?
O nie. To skórki wieprzowe?
- Sorki. To twoje? - Niczyje.
Nie w tym domu.
Moja siostra nie zobaczy tych skórek.
Nie, jeśli jej zjem.
Cicho bądź.
Skórki to zawał serca za dwa dolce.
Ten dom to pułapka. Od teraz żywimy się zdrowo.
Plecy bolą mnie od tego stania.
Umyłeś jeden kubek.
Za to duży. Regina robi to codziennie.
Pranie i znoszenie mnie? Nic dziwnego, że dostała zawału.
Po co komu tyle smakowej śmietanki?
Kawa nie musi smakować jak drożdżówka.
Ani jak sernik z wiśniami. Ani jak… tiramisu.
Święte słowa.
Powinniście lepiej się odżywiać.
Gotowe żarcie, serio?
Macie gotowe żarcie?
Już nie.
Wiem, czego potrzebuje moja żonka.
Na pewno nie tych lodów.
Zjadłbym to wszystko.
Przyda jej się zmywarka.
Moja siostra potrzebuje warzyw. Idę do warzywniaka.
Ja pójdę do sklepu AGD.
Jak mogliście wyrzucić dobre wrapy z szynką i serem?
Kurka.
Prawie zapomniałam śmieci.
No, no, kochani.
Niemal było warto mieć zawał.
Puk, puk, grupa krwi B.
Sheila.
Słyszałam, że tu jesteś.
Kiedy powiedzieli mi, gdzie leżysz,
musiałam zobaczyć, jak się miewasz.
Rozumiem.
Przyszłaś mnie wyrzucić.
Nie.
Proszę cię. Wiem, jak działa ten szpital.
Mam ubezpieczenie.
Wiem. Sprawdziłam.
Przyszłam zobaczyć, jak się czujesz.
Z sercem nie ma żartów. Udało ci się odpocząć?
Zdecydowanie. Tu jest jak na wczasach.
Dziękuję. Staramy się.
Łosoś! Dobry wybór.
Tak.
Teraz muszę tylko wybrać sobie jakąś komedię romantyczną.
Czas na przyjaźń.
A więc Czas na przyjaźń.
Nie pamiętam, kiedy ostatnio obejrzałam film,
a dzieci mi nie przeszkadzały.
Nienawidzę tego. Moje są takie same.
Masz dzieci?
Trójkę.
Od kiedy?
Nigdy o nich nie opowiadałaś.
Wiem.
Nie masz zdjęć na biurku.
Wiem.
Wolę nie zabierać tej energii ze sobą do pracy.
Jak myślisz, czemu zawsze jestem wesoła?
No dobrze, Sheila.
Słuchaj…
Może obejrzymy razem?
Chciałabym, ale muszę wyrzucić panią z sali obok.
Zostanę do sceny z New Edition.
Dzięki za pomoc. Mama będzie zachwycona.
Gotowe. Mamy otwór.
Dobra robota.
Zgrany z nas zespół. Lubię, kiedy robimy coś razem.
Musimy się napić.
Myślisz, że mama tego chce?
Jeśli zawał serca to za mało, to ja się poddaję.
Gdzie moje piwo?
Sok z aloesu?
- Nienawidzę Lucretii. - Dasz mi ten sok?
Ty lubisz takie rzeczy.
Tato, ciocia nas wykończy.
- Zabrała mi cukierki. - Sprawdzałeś szafki?
Same tosty Melba i chipsy z wodorostów.
Umrzemy z głodu.
Postawcie ją tam.
Co ona robi?
Nie wiem. Ale pójdę się upewnić, że wszystkiego nie znalazła.
Ja też. Mam skitrane cukierki na potem.
Co ty robisz? Kto to jest?
Kojarzysz tych braci od remontów? Ci są tacy sami, tylko lepsi.
Montują bieżnię.
Bieżnię? Nie zgodziłem się na to.
Nie pytałam.
Zdrowe serce to dieta i wysiłek.
Dietą się zajęłam. Teraz wysiłek.
Lucretia, przestań. Nawet tu nie mieszkasz.
Z tym też sobie poradziłam.
Rozmawiałam z opiekunami, którzy mnie zastąpią.
Po co? Ja tu jestem.
Właśnie.
Nie zostawię cię z Reginą samego.
Jesteś zagrożeniem.
- Pyszny soczek. - Tak.
Smakowałby Mai. Powinnam już się wypisać.
Daj spokój. Ciesz się wolną chwilą.
Powinnam, ale źle mi z tym.
Nie chcesz o tym słuchać.
Powinnam być na spotkaniu z Jan. Opowiadaj, co chcesz.
Wiesz, co wtedy robiłam?
Tuż przed zawałem?
Narzekałam.
Narzekałam na swoje życie, które przecież jest cudowne.
Wszyscy czasem narzekamy na swoje życie.
Raz poszłam skoczyć ze spadochronu, by móc pokrzyczeć.
Nieźle, ja tylko chodzę na quizy.
Bywałam już sfrustrowana.
Ale to… było coś innego.
- Coś głębszego. - Czyli?
W tym rzecz. Nie umiem tego opisać.
Dzieci doprowadzają mnie do szału. Ale kocham je.
Kocham mojego męża.
Nawet podoba mi się moja nowa praca.
Jeszcze raz dzięki.
Drobiazg. Mąż mówi, że świetnie sobie radzisz.
Zalewasz.
- Doktor Webber to twój mąż? - Tak.
Doktor Webber? Doktor Malcolm Webber?
Wiem. Ciacho, prawda?
Posłuchaj.
Cokolwiek czujesz, musiało w tobie narastać od dłuższego czasu.
Oby przeszło.
Ale jeśli nie… wiedz, że masz prawo czuć, co czujesz.
To naprawdę pomocne.
Dzięki.
Sheila, nie jesteś taka, jak myślałam.
Niezłe ze mnie żądło, co?
Chwila.
Więc o to chodziło z pszczółką?
Pyszny sok.
A niech to pszczoła kopnie.
ZMYWARKA
- Nie zmieści się. - Przesuń ją w lewo.
W twoje lewo, łosiu. Czy nie na tym polega twoja praca?
Jestem kurierem, nie czarodziejem. Zmierzyłeś to pudło?
Tak, wzrokiem.
Ale byłem zjarany. Mogłem mrużyć oczy.
O ile nie chcecie zmywać na podjeździe, musisz ją zwrócić.
Nie będę tego słuchał.
Twoja mama jej potrzebuje.
Ale czy zmywarka musi być większa od auta?
Oddaj ją i kup normalną.
W Home Depot jest za drogo.
Wziąłem ją z wystawy. Żadnych zwrotów.
Co?
Nie chodzisz na wystawy? Nie słuchasz mnie.
Twoja mama jej potrzebuje.
- Tato. - No właź.
Zepsujesz ją.
Musi być dla niej odpowiednia.
Próbujmy dalej.
Maya, potrzymaj.
Przepraszam.
Co?
Ciocia zabrała stoły, żeby mama więcej chodziła.
Teraz ty jesteś moim stołem.
Dasz wiarę, że ona wciąż ma w łazience talk?
Dziękuję, Frank. Ale nic nie pomożesz.
- Zabierz szklankę. - Nie.
- Bierz to, ciołku. - Kończę.
- Pa, Frank. - Bierz!
- Nie!
Oszalałyście?
Jak możecie kłócić się w takiej chwili?
To proste. Ona jest do bani.
- Chyba ty. - Nie, ty.
To twoja siostra.
Nie ma nic lepszego niż posiadanie siostry.
Siostra to twoja najlepsza przyjaciółka. Ktoś, na kogo możesz liczyć.
Masz rację. Przepraszam.
Daj mi tę szklankę.
Chyba że coś się stanie. Wszystkiego nie kontrolujesz.
Możesz wydać mnóstwo pieniędzy.
Ale to nic nie da.
Wciąż możesz ją stracić.
Nie mieć szansy powiedzieć jej, co czujesz.
Jak bardzo lubisz jej pomagać.
Ty wiesz, że jest twoją przyjaciółką, ale czy ona o tym wie?
Nie.
Ponieważ boisz się, że bierze cię za pewnik.
Kiedy powinnaś się cieszyć, że cię potrzebuje.
- Bernard! - Bernard!
Żenada.
Nie płakałam od śmierci Prince'a.
Daj sobie chwilę.
Mam już wszystko, możemy jechać.
Szpital kosztuje. Zabieramy fanty.
Komu ty to mówisz?
Wzięłam sześć paczek galaretki i cztery pary kapci.
Najlepszy wózek w szpitalu.
Sprzęt też bierzemy? No to jazda.
Poważnie?
To dla pacjentów.
Racja.
Może pani ją wieźć.
Ale mam na panią oko. To, że wyzdrowiała,
nie znaczy, że wam ufam.
Przez następne dwa tygodnie proszę odpoczywać,
potem kontrola u doktor Johnson.
Puk, puk, wypisana pszczółko.
Przepraszam, to nawyk.
Przyszłam się pożegnać i dać ci zestaw przetrwania dla matek.
- Butelka wina. - Czerwone. Dobre na serce.
Dziękuję.
Za wszystko.
Co jeszcze tu robię? Jedźmy do domu.
Althea się odezwała?
Dzwoniłam do niej, masz pozdrowienia.
Althea, przygotuj się.
Mam okropne wieści.
Przygotuj się, że dzieci krzykną: „Witaj w domu”.
To miała być niespodzianka, ale nie chcemy drugiego zawału.
Domyśliłam się.
Czemu Maya miałaby stać w oknie z balonami?
Nie przestrasz się, ale Bernard zrobił w kuchni wielką dziurę.
Spokojnie, naprawię to.
- Witaj w domu! - Witaj w domu!
- Dobrze, że jesteś. - Tęskniliśmy.
Nie wyglądasz na zawałowca.
Dziękuję. Kocham was.
Gdzie mój stolik?
Co tu robi ta bieżnia?
Nie ma za co.
Usiądź, mamo.
Poprawiłyśmy ci poduszki.
Cieszę się, że wróciłam.
Ale nie przejmujcie się tak.
Jakbym była chora.
Chcę, żeby było jak dawniej.
Jakby to nie miało miejsca.
Nie sprawdziliście poczty?
Miało być jak dawniej.
Cholera.
Rachunki za szpital szybko przychodzą.
To z Uniwersytetu Indiany.
Aplikowałam tam trzy miesiące temu.
Otwórz.
Dostałam się.
- Tak! - Tak!
- Gratulacje! - Skarbie!
Napisy: Jakub Jadowski