NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Nie ruszy, jak nie włożysz.
Sierżant Ricci.
Dokąd jedziemy, majorze?
No...
Nie wiem...
Ty tu rządzisz.
Tak jest.
Pokazałeś Ayazowi, kto jest górą.
- To był wypadek. - Czyżby?
Nie przepraszaj za siłę.
- Przepraszam... - Co mówiłam?
Dobrze.
Boli.
Bo jesteś słaby, Terenzio.
Kto za wyrzuceniem?
Pierdolcie się! Otwierać!
Czego się dowiedziałeś?
Dobre wieści są takie, że współrzędne...
Nic więcej nie mówili.
Współrzędne z NATO odpowiadają
elektrowni wodnej w obwodzie Stara.
To ma sens.
Jeśli Sowieci budowali tajny bunkier dawno temu, to tama...
jest idealnym, bezpiecznym miejscem na jego ukrycie.
Podwodny bunkier ochroni nas przed słońcem.
No dobrze. To dobre wieści. A jakie są złe?
Hej.
Świetnie.
- Rozdasz posiłki. - Tylko się odleję.
„Odleję”? Tak teraz mówią młode damy?
Nie wiem, jak mówią damy.
Zajęte?
Ayaz już wyszedł?
- Wszystko gra? - Czekaj.
Chwileczkę.
Współrzędne, które usłyszał Rik...
- Nic więcej nie mówili. - Nie winimy cię.
Podali dwa miejsca po przecinku.
Horst mówi, że to dokładność do 250 metrów.
Żaden problem, jeśli wiemy, czego szukać,
- jak mamy opis... - Ale nie mamy.
- Właśnie. - Właśnie.
Prowadziłem szkolenia z rekonesansu. Znajdę bunkier.
Już dość nam pomogłeś. Milcz.
Powiadomię Mathieu.
Wy szukajcie w sieci.
Spróbujcie zlokalizować bunkier.
Jest ukryty od jakichś 70 lat.
Mamy go znaleźć dzięki zdjęciom z sieci?
Oby. Inaczej będzie po nas.
Wylądujemy w bazie wojskowej 15 km od bunkra.
Na Białorusi?
- W Bułgarii. - Gdzie to jest?
- Obok Turcji. - Co za różnica?
Ważne,
że mamy tylko pół godziny,
by dotrzeć z bazy do bunkra przed świtem.
Jak to zrobimy?
- Syn tyle nie przejdzie. - Przejdę!
W bazie wojskowej są jakieś pojazdy.
- A jak nie? - Zaniosę go.
- Nie ma czasu. - To...
Musimy...
- Nawet biegiem... - Dość!
Może i Mathieu uważa, że musi dodać wam otuchy
i was chronić,
ale ja nie muszę.
Nie dowodzę tu.
Powiem jedynie, że jeśli to nie wypali,
nie wystarczy nam czasu ani paliwa na plan B.
Po lądowaniu wszyscy musicie być gotowi.
Tama może być oświetlona.
Możemy nad nią przelecieć.
Dobrze, jak dolecimy do bazy. Lecimy pod wiatr.
Zabraliśmy za mało paliwa.
- Jakub zatankował całą cysternę. - Trzeba było wziąć dwie.
Sylvie, zrobiłaś, co mogłaś.
To za mało.
Nie ma czasu na użalanie się nad sobą.
Nie użalam się.
Tylko im współczuję.
Są ci wdzięczni.
Dobrze dowodzisz.
Jasne...
Nie wiem, czemu lotnictwo tego nie dostrzegło.
Mówiłam, że mnie wyrzucili. To nieprawda.
Co?
Możemy pogadać?
- Jasne. - Nie przy Dominiku.
Nie da się nieść kogoś 15 km i to w pół godziny.
Coś wymyślisz. Jesteś twarda.
Nie muszę ci tego mówić.
Kto nie bał się stawić czoła Terenziowi?
Muszę ci coś wyznać.
Miesiąc temu przeszłam operację.
Nie oceniam cię.
Nie taką.
Potrzebowałam pieniędzy na leczenie Dominika.
Sprzedałam nerkę.
Mówili, że mam odpowiednią masę ciała,
jestem zdrowa, nie biorę narkotyków.
Dostałam 15 000 euro.
Teraz wiem, czemu tak chciałaś lecieć do Moskwy.
Nie chodzi o mnie.
Nigdy nie chodziło.
Chcę powiedzieć, że nie tylko Dominik jest osłabiony.
Ja też...
pewnie daleko nie dobiegnę.
Więc ciebie też zaniosę.
Nie o to proszę.
Jeśli nie nadążę,
obiecaj mi...
że zaniesiesz mojego syna.
Tak.
Obiecuję.
Możesz na mnie liczyć.
Wiem.
Wybaczcie.
Ayaz...
możemy pogadać?
Przez osiem miesięcy mało się widywaliśmy.
Jego wysłali do Mali, mnie do Afganistanu.
Potem oboje trafiliśmy do Belgii.
To było coś...
Pewnego dnia zaczął się skarżyć
na zmęczenie i utratę wagi.
Kazałam mu się nie martwić.
Śmiałam się, że niepotrzebnie wybrał sobie cztery lata młodszą.
Przeze mnie tygodniami udawał, że go nie boli.
Rak trzustki.
Wyżarł go od środka.
Odeszłam dzień po jego śmierci.
Nikt nie powinien mnie słuchać.
Współczuję ci.
Naprawdę.
Ale...
W całym życiu
nie słyszałem czegoś równie głupiego.
Musisz sobie wybaczyć.
Cholera.
Jeśli masz umrzeć, to nie z taką myślą.
Ciężko tu o prywatność.
Możesz iść do Terenzia.
Powinienem.
Co?
Powinienem siedzieć tam z nim.
Ayaz...
Musisz mi wybaczyć,
że cię tam zostawiłem.
Terenzio ci powiedział, że odjechałem. Skąd miałeś...
Widziałem cię.
Na monitorze.
- Przez sekundę, nie byłem pewny, ale... - I nic nie powiedziałeś?
Bo może...
gdybyś wtedy zginął,
nie musiałbym już ci spoglądać w oczy
po tym, jak chciałem cię wyrzucić z samolotu.
Wybaczam ci.
- Tak po prostu? - Nie tego chciałeś?
Tak, ale...
„oko za oko, ząb za ząb”.
- Co? - Musimy być kwita.
Przywal mi.
- Rik... - Poważnie.
Uderz mnie.
20 lat temu trafiłem za kratki.
Nie chciałem odwiedzin żony i dzieci.
Ale obiecałem im,
że jak wyjdę, będziemy żyć, jak gdyby nic się nie stało.
Trzy lata później wyszedłem,
ale nie wróciłem już do domu.
Nigdy już nie wrócę.
Przyznanie się do błędu wymaga odwagi.
Wykazałeś się nią.
Zapomnijmy o tym.
Dobrze.
Zgoda.
Skoro wyznajemy prawdę,
to skłamałem w sprawie lotu do Rosji.
Nie leciałem na konferencję.
Poznałem w sieci kobietę.
Wiem, wstyd.
Czemu wstyd?
Może i nie.
Zakochałeś się?
Nie trwało to długo, ale takiej kobiety szukałem.
Była dobra i honorowa, do tego ciężko pracowała.
Miała salon kosmetyczny.
- Piękna. - No jasne, że tak.
Zaraz lądujemy.
Pomożecie czy kupujecie kolczyki?
Co?
To reklama kolczyków.
Poznałam tę modelkę.
Totalna katastrofa.
Dziękuję, Ines.
Co z nim?
Kochani, szybciej obniżymy pułap, żeby zyskać na czasie.
A po wylądowaniu nie będziemy szukać schodów,
wyjdziemy lukiem bagażowym.
Przejdziemy przez wycięty otwór.
Jak będę oddychać?
Nie możemy zabrać bagażu.
Weźmiesz koncentrator.
Bez wyjątków. Nie ma czasu. Jedziemy na jednym wózku.
Paliwo.
- Nie możemy niczego wziąć. - Wiem.
Ale dla wyjątkowego chłopca robi się wyjątek.
Dobrze?
Uda nam się.
Lecimy na oparach, ale dolecimy. Wkrótce się odezwę.
Gdy wylądujemy, nie będę mógł szybko...
Pomogę ci. Horst i Jakub też pomogą.
Pomóżcie słabszym pasażerom.
- Ale... - Nie mówię, że się poddaję.
Ale jeśli będę was spowalniał, obiecaj,
- że zostawicie... - Nie myśl o tym.
Muszę.
Nie wiem, co nas czeka.
- Obiecaj. - Przestań.
OK.
Inaczej...
równie dobrze
- mogę rozbić samolot. - Co?
Jak mam wszystkich zabić, to lepiej szybko.
Dobrze.
Ale tak nie będzie.
Zaraz wrócę.
Ayaz? Rik?
- Zegarki zsynchronizowane? - Mamy 39 minut.
- Zgadza się. - Tak.
A lokalizacja?
Ja i Ayaz mamy współrzędne.
Jeszcze jedno.
Przechodząc przez luk, miniemy Terenzia.
Co z nim zrobimy?
Ja bym go tam zostawił.
Wielokrotnie mógł pokazać, że nie jest dupkiem.
- Nie pokazał. - Jest niebezpieczny.
Niech Ayaz zdecyduje.
To ciebie chciał zabić.
Nie wiem.
Nie wiem, co nas czeka po śmierci,
ale jeśli mamy dziś umrzeć,
nie chcę, by moją ostatnią decyzją było skazanie kogoś na śmierć.
Dobrze.
Ale zostanie w kajdankach.
Wybaczyć a zapomnieć to co innego.
Co mówił Jakub o bunkrze?
Niczego konkretnego nie znaleźli.
Po kolei.
Pasażerowie lotu 21, zaraz lądujemy.
Pamiętajcie, że mamy tylko 30 minut. Niczego nie zabierajcie.
Wszystko będzie dobrze. Obiecuję. Słyszysz?
Gdy znajdziemy pojazdy,
podzielimy się na grupy i znajdziemy bunkier. Spróbujemy.
Cokolwiek nas czeka, cieszę się,
że będziemy razem.
To globemaster?
Tak.
Dobry znak.
Wiemy chociaż, że to właściwe lotnisko.
No dobrze. Dwie grupy.
Słyszeliście? Nie ma czasu.
- Kto ma klucz? - Co za różnica? Kajdanki zostają.
Sprawdź poziom paliwa.
Kiepsko wyglądasz.
Ty też, ale to nic nowego.
Nie powinienem pewnie narzekać,
skoro jesteś lepszy ode mnie i mnie nie zostawiasz.
Nie ja cię ocaliłem, tylko Ayaz.
Którego zostawiłeś na pastwę losu.
Jaki czas?
Mamy 34 minuty.
I pełny bak.
- A u ciebie? - Też.
Martw się o siebie.
Nie robię tego dla siebie.
Myśl o opowiadaniu, jak mechanik ocalił pilota,
trzyma mnie przy życiu.
Szybko!
- Znasz drogę? - Wszystko mam tutaj.
Wszyscy są?
Dobra!
Jeśli już się nie spotkamy, dobra robota.
Dziękuję.
- Widzisz ich? - Tak.
Ale znikają mi na zakrętach.
Trzy kilometry.
Nie ma zasięgu.
- Kurwa! - Co?
- Nic. - To ma być nic?
Spieszyliśmy się, miało nie być bagażu...
Zostawiłam prochy Henriego.
Wrócimy po nie z bunkra,
jak zapadnie noc.
- Właśnie. - Tak.
Nie wierć się.
Chętnie zobaczę, jak trzymasz równowagę
w kajdankach.
Pewnie, że chętnie.
Daj mu spokój.
Nie myślę tak o tobie.
Pewnie, nie zdążyłbyś.
Albo zabijasz, albo lecisz na Ines.
Na kogo?
Ślinisz się do niej.
Laura, proszę.
Mniejsza o twój charakter, ale jesteś od niej dwa razy starszy.
Młodszy niż starzec, z którym byłaś.
O co ta kłótnia?
Był moim pracodawcą.
- Tak, jasne. - Może wysiądziesz?
Nikt cię tu nie chce. Tylko nam przeszkadzasz.
Jak wtedy, gdy uratowałem ci życie?
Co? Tylko dlatego, że byliśmy już na pokładzie.
Jasne.
Przyszło ci do głowy, że nie chcieliśmy ratunku?
Może niektórzy woleliby zostać z bliskimi.
Wszystko gra?
Na razie tak.
Masz zasięg?
Ile zostało?
Nie, to dzicz.
- Do świtu mamy 24 minuty. - OK.
Czego szukamy?
Nietypowe formacje...
Co?
- Mamo! - Co jest?
- Ayaz? - Hej!
- Ayaz? - Ayaz...
Co jest?
- Uważaj! - Patrz na drogę!
Ayaz!
Coś ich nie widać. Może zwolnij.
Znają drogę.
Jest rozwidlenie.
Jeszcze kilometr.
Świetnie.
- Którędy teraz? - W prawo.
- Cali? - Co to było?
Wszystko OK?
- Wysiadamy! - Dobra.
Szybko!
- Co jest? - Nie wiem.
Dominik!
Mój łeb!
- Co się stało? - Nie wiem, zastygł w bezruchu.
Jesteś cały, Ayaz?
Znowu to samo?
Jak to znowu?
Ocknij się. Słyszysz mnie?
Słyszysz?
- O nie. - Zajmę się tym.
Omówimy to po drodze. Wygląda na to,
- że musimy iść pieszo. - Co?
- Odpalaj! - Nie ma szans. Idziemy.
- Wariat! - Nie ma czasu.
Już. Nie ma czasu.
Idziemy!
Trzymaj mu głowę.
Chodź.
Brama jest otwarta!
Osiemnaście minut do świtu!
Brama! Stój!
- Co? - Brama!
Co jest?
- Reszta musi wjechać. - Zepchnijmy z prowadnicy.
Boże!
Nie dotykać, pod napięciem!
Osman, ocknij się!
Trzeba ją otworzyć!
- Musi mieć panel. - Osman!
- Wezmę go. - Po tym, co mówiłaś?
- Ponoć jestem twarda. - Tak.
To ciebie ktoś powinien zanieść.
Od dawna tak masz?
Od wczoraj. Parę razy.
Zabiję Terenzia.
Ayaz!
- Chodź. - Tak.
Którędy?
Dzwoń po resztę!
Nie ma zasięgu.
- Cholera. - Myśl, Ayaz.
- Nie pamiętasz? - Chyba w prawo.
- Chyba? - Albo w lewo.
- Co teraz? - Wybieramy.
- Nie pamiętam. - A jak czujesz?
- Przepraszam. - Nie naciskajmy.
Nie mamy czasu!
- W lewo. - W lewo?
- Tak myślę. - Dobrze.
- Idziemy. Nie ma czasu. - Ile zostało?
- Mieliśmy 35 minut, tak? - Dwadzieścia pięć!
Dobrze.
Trzymajmy się razem. Ruszajmy.
Wyczuwam puls, ale słaby.
Udało się.
Idziemy.
- A Osman? - Nieprzytomny, ale ma puls.
Połóżmy go z tyłu.
Co się dzieje?
- Trzeba to trzymać. - Nie zablokujemy?
To zabezpieczenie przed robieniem czegoś takiego.
To co robimy?
Zablokujemy bramę autem?
Nie przejdą. Auto będzie pod prądem.
Zostało tylko 16 minut! Szesnaście!
- Jak znajdziemy bunkier pieszo? - Jak go przeniesiemy?
Ja przytrzymam.
Przytrzymam przycisk.
Jak przyjadą, wsiądę do ich auta.
Nie musisz.
To kwestia paru minut. Przyjadę z nimi.
I będę miał czyste konto.
Dobrze.
Zdejmijcie mu kajdanki.
Jasne.
Jeśli znajdziemy bunkier, zaparkujemy przy wejściu.
Wypatrujcie jeepa.
Dobry plan.
Wsadźcie Osmana. Daj kluczyk.
Porzucasz Ayaza, teraz ratujesz
i jesteście kwita?
Rik mówi, że Bóg wybacza skruszonym.
Daj rękę.
Dzięki.
Hej! Co ty robisz?
Skoro martwisz się tylko o siebie, jak wierzyć, że uratujesz innych?
Zdejmą ci kajdanki.
Wiesz, kim jesteś?
Tak.
Dowódcą.
Suką!
Zwykłą suką!
Ogrodzenie!
Łańcuch. Zamknięte.
- A gdzie wejście? - Nie ma.
To nie tędy.
Czekaj.
Zawracamy i idziemy drugą drogą.
- Nie ma kierownicy. - Nie ma czasu.
Chcesz przejść przez płot?
Pójdę pierwszy. Przerzucę koszulę.
Ayaz, nie!
Płot jest pod napięciem. Jest znak.
- Kurwa, co teraz? - Wracamy!
Nie!
Czekajcie.
Słońce zaraz wzejdzie.
Dajcie mi pomyśleć.
Dziewięć minut i 45 sekund.
Zaraz będzie świtać.
Wozy z lotniska. To tutaj, nie?
Tak. Masz rację.
Pozostali zobaczą zaparkowanego tu jeepa.
Co to?
Wentylacja. Dobry znak!
Tu są schody.
Szybciej, Ayaz.
Dawaj.
OK, słuchajcie.
Czysta fizyka.
Stajemy na czymś nieprzewodzącym prądu
i nie dotykamy jednocześnie przewodów o odwrotnej biegunowości.
Tak wejdziemy na płot.
Nie możemy. Zaraz wzejdzie słońce.
Zróbcie coś!
Jak to zrobić?
Jak mamy się zabezpieczyć?
Opony.
Zdejmijmy i staniemy na nich.
- Guma to świetny izolator. - Jak je zdjąć?
Lewarek!
Zakryjemy drut ubraniami.
Drzwi!
Uważaj, mogą być pod napięciem.
Nie ma czasu.
Zamknięte!
Trzeba jakoś wyłamać zamek.
Dawaj, Ayaz!
Ostrożnie.
Puśćcie. Ostrożnie.
No dobrze.
Widzicie? Nie dotykam dwóch przewodów jednocześnie.
Jasne? Po kolei.
Weź go.
Powoli.
Dobra.
Proszę.
Stój!
Czekaj!
Uderzaj do wewnątrz, bo zablokujesz zamek.
Dalej.
- Co robisz? - Zaczekam na resztę.
Nie rób tego!
Rik, ile mamy czasu?
- Trzy minuty i 27 sekund. - Zdążę.
- Co ty gadasz? - Idź! To rozkaz.
Zasrana menda! Jesteś zasraną mendą!
Biegiem!
Tutaj!
Sylvie!
- Chodźcie! - Gdzie to jest?
- Gdzie reszta? - W środku.
A Terenzio?
- Nie z wami? - Nie. Do środka!
- Gdzie macie ciuchy? - Długa historia.
Ayaz.
Chociaż ci pomogę.
Już dobrze. Dominik.
Dalej, pokaż, co potrafisz!
Nie boję się.
Jestem gotów.
Śmiało, wal.
Co za dranie.
- Gdzie pozostali? - Nie wiem.
Tam są drzwi. Jesteśmy blisko.
Cofnąć się!
Która to Sylvie?
Ja.
Mówili, że ty dowodzisz.
Tak.
Gdzie pozostali?
W środku.
A gdzie ten włoski żołnierz?
Nie ma go tu?
Nie.
Ponoć chcielibyście odpocząć.
Tak.
Tu nie wypoczniecie.
Za mną.
- Są. - Udało im się!
To cud!
Co tu robicie?
Wasz pilot mówił, że od tygodnia uciekacie.
Tak.
Cóż...
Rozwiążemy ten problem.
Ale musicie nam pomóc.
Napisy: Konrad Szabowicz