NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
To ja.
- Mamo, ile razy... - Thatcher.
Na piętnastce.
Nie głośniej.
Teraz nie słyszę.
Ale sąsiedzi słyszą.
Gdzie masz aparat?
- Załóż go. - Bateria padła.
Wymienię ją.
Nie byłeś na mszy.
- Miałem coś do załatwienia. - Tak?
Coś ważniejszego niż zbawienie?
Bóg wie, co mam w sercu.
Wiesz, co wie Bóg?
Byłoby zabawnie, ale to bluźnierstwo.
Idę do pokoju.
W piekarniku masz kurczaka.
Nie jestem głodny.
Co w ciebie wstąpiło?
Nic, mamo. Nie martw się.
Położyłem aparat i leki koło zlewu.
Nie połknij aparatu.
Nie, Świeta. Dlaczego tak mówisz?
To nie jest zwykłe zdjęcie.
Jest idealne.
Uroczy jesteś, Rik.
Zawsze wyglądasz tak... porządnie.
Wysłałeś mi już pieniądze na bilet?
Chciałabym już cię poznać.
Trochę o tym myślałem i...
może to ja bym przyleciał?
Ty? Do Rosji?
Tak.
Zobaczę twój salon, przedstawisz mi rodziców...
Ale...
Tak się robi, nie?
Wolałabym, żebyś wysłał mi pieniądze na bilet.
Moment.
Zaraz coś ci wyślę.
Co to?
Moja trasa.
Byłem dziś w biurze podróży, mam nawet miejsce w pierwszej klasie.
Trzy dni.
Za trzy dni wreszcie będziemy razem.
Świeta?
Słyszysz mnie?
Słyszysz, Terenzio?
Mam latarkę.
Czemu ty masz ją mieć?
Pewnie jest więcej, poszukaj.
Jeszcze tu jesteście?
Ayaz poszedł po samochód.
Zbieramy, co się da. Na wypadek niespodziewanych kłopotów.
Jakich kłopotów? W NATO?
Nie wiem, dlatego są niespodziewane.
Jak coś, to Hawaje odpadły.
Co?
Ines wyczytała, że bazy nie ukończono.
Wszystko w naszych rękach.
Właśnie. A czas się kończy.
Widzę, że zastąpiłaś dowódcę.
Chcesz się zamienić?
Bo ja mam to gdzieś.
Chcę tylko nas uratować.
Jasne. Taki jest plan.
W dupie mam twój plan. Chcę rezultatów.
Wiecie co? Jak nic nie znajdziecie, możecie nie wracać.
Dwie godziny i siedem minut.
Cholera!
Co w nią wstąpiło?
Sprawdź to. Pójdę po resztę.
I jak?
Wygląda jak syrop klonowy.
Horst miał rację.
Ale są i dobre wieści. Zbiorniki są niemal puste.
Jak znajdziemy tu dobre paliwo, zmieszamy je z tym, ale...
Ale?
Chyba mamy większy problem.
I co, to paliwo?
Możemy wyciągnąć to zepsute,
ale ciężko będzie znaleźć dobre.
Przecież jest pod ziemią.
Rury są zakopane metr pod ziemią. Paliwo przechowują tam.
Możemy użyć zwykłej benzyny? Wóz działa.
To paliwo gorszej jakości. Samolot na nim nie poleci.
To przesrane?
Nawet jak znajdą coś w NATO.
- Ani paliwa, ani pilota. - Jesteś ty.
- Mówię, że nie wystartuję. - Dobra.
Ale Laura pomoże Mathieu, prawda?
No tak.
I tak musimy znaleźć dobre paliwo.
Co sugerujesz?
Wcześniej pracowałem na terminalu gazowym w Antwerpii.
Przywozili paliwo tankowcami.
Przechowują je w zbiornikach w rzece.
Woda to dobry izolator.
Trasa do Antwerpii...
Ciężko, ale to nasza szansa.
- Zaprowadzisz nas? - Jasne.
Kto pomoże mi z jedzeniem?
Pojadę z Osmanem. Ty pomóż Ines i odpocznij.
Dobrze.
Pomożesz mu najpierw znaleźć cysternę?
Jasne. Chodźmy.
Mamy niecałe cztery godziny.
- Ruszajmy. - Nie.
Musimy wrócić za dwie godziny. Żeby przygotować samolot. Horst.
Na nikogo nie czekamy.
Sylvie kiepsko sobie radzi.
Jak wszyscy.
Przejęła obowiązki Mathieu.
Nie tylko.
Jej facet niedawno zmarł.
Nie on jeden.
Wcześniej.
- Co? - Leciała z nami,
żeby rozsypać prochy, a potem...
popełnić samobójstwo.
Po co mi to mówisz?
Miej na nią oko.
Ja?
- Większych nie było? - Nie.
Dobra. Krok po kroku.
Czekaj. Horst wspominał o żywności w puszkach.
Dobra.
- Damy radę. - Spróbujemy.
Też mi optymista.
Poszukajmy jedzenia.
Zawsze chciałem to zrobić.
Wiecie, że tu było pierwsze lotnisko w Brukseli?
Człowiek ciekawostka.
Mama uwielbiała teleturnieje.
Sporo zapamiętałem.
Podczas wojny był tu hangar dla sterowców.
Ludzie przychodzili na pikniki i je obserwowali.
Jeśli Jakub nie znajdzie wachy,
- będziemy się modlić o balon. - Tak.
Rik, nie słyszałem, po co leciałeś do Moskwy.
Bo nie mówiłem.
Tylko spytałem.
Słuchaj, Ayaz,
mamy wspólny cel, ale nie sojusz.
Mówicie jak ambasadorowie w NATO.
Nie dostali wiadomości.
Zostali na stanowisku.
Poszukaj wózka inwalidzkiego, skarbie.
Szybciutko.
Ale nie biegnij!
- To dobry chłopak. - Tak.
Masz... nieważne.
Dzieci? Nie byłam mężatką.
To nie musi iść w parze.
Nie znasz mojego ojca.
Jak randkować, poświęcając czas dla innych?
Dominik!
Wydech. Spokojnie. Już dobrze.
Będzie dobrze.
Co się stało?
Co tam jest?
Już dobrze.
Myśleli, że słońce tam nie dotrze.
No i?
Pójdziemy inną drogą.
- Z taką cysterną... - No?
jeśli napełnimy ją dobrym paliwem,
przelecimy 1000 mil morskich.
- To niewiele. - Nie.
Dotrzemy do Anglii.
Może do Irlandii.
Tam też mają zepsute paliwo.
Poszukajmy węży.
- Trzeba było wziąć dwie cysterny. - Węże, Osman.
Wybacz.
Będzie dobrze, jak się uda.
Cuchnie tu.
- Nigdy do tego nie przywyknę. - To nie patrz.
Fuck!
Dobrze powiedziane.
Chciała odejść na górze.
Puszki.
Miałaś kogoś, z kim chciałabyś tak umrzeć?
Nie.
Występowałam w Hiszpanii.
Schodzę ze sceny, a mój facet całuje się z moją fanką.
Masakra.
Plus jest taki, że oboje smażą się w piekle.
- Załadujemy tę torbę i coś ogarnę. - Gdzie?
Krótka sprawa.
- Nie ma czasu... - Zaraz wrócę.
Pójdę z tobą.
Pójdę sama.
Dobrze.
Boże.
Wygląda jak pan Wołkow.
Operowali mu serce?
Chyba tak.
Nadal mieli nadzieję.
Pomóż mi z nim.
Jasne.
Czekaj.
Dobra.
- Na podłogę. - Nie! Na stół.
Co za różnica?
Dla niego spora.
Nie potrzebuję aż tylu.
Wiem. To też dla innych pasażerów.
Co zrobił pan Ayaz?
Że wszyscy byli na niego źli.
Wziął coś, co nie było jego.
- Żałuje? - Chyba tak.
A teraz nas uratuje.
Chce mi się pić.
Poszukaj wody, ale się nie oddalaj.
Dominik?
Jak coś zobaczysz, po prostu się odwróć, dobrze?
- Też nie wiem, po co leciałeś do Moskwy. - Na konferencję ochroniarzy.
Z pracy.
To tu?
Tak.
Siedziałem w kabinie tłumaczy.
Ambasadorzy kazali nam wyjść.
Personelowi i tłumaczom.
Coś niezwykłego?
Zdarzało się to tylko podczas poważnych kryzysów.
Ale...
skoro nie było tu personelu ani tłumaczy,
to skąd wiedziałeś o słońcu?
Wyszedłem z kabiny, ale zapomniałem telefonu.
Nie jesteś tłumaczem.
Maria...
Tłumaczka hiszpańskiego.
Wpadłem się przywitać.
No tak.
Włosi. Wszystko jasne.
Co usłyszałeś?
Samą końcówkę.
Mówili, że już za późno i że czas uciekać.
Wyszli, ja na chwilę zostałem.
Myślałem, że zejdę na serce.
Faktycznie sobie poszli.
Co z Marią?
Nie chciała mnie słuchać.
Jeśli to sugerujesz.
Przykro mi.
Kurwa mać!
Coś tu musi być.
Czego dokładnie szukamy?
Mapy, informacji o schronie... Nie wiem!
Będziemy to czytać godzinami.
Nie mamy tyle czasu.
O rany.
Tutaj.
System monitoringu
Peabody 1763. W muzeum mamy taki sam.
I co z tego?
Zaraz, zaraz.
Kamery aktywuje dźwięk.
Czyli nagranie zawiera ścieżkę dźwiękową.
- Biuro ochrony jest na dole. - Tak?
Pełno tam komputerów. To tam?
Może być.
To idź.
Na dole. Idź.
Też chcę jechać.
Proszę. Tu jest strasznie.
Ładuj jedzenie. Reszta zaraz wróci.
Nie zostawiaj mnie tu.
Ładuj żywność.
Kurwa.
Sylvie!
Odbierz...
I jak?
Szczęście nam sprzyja.
- Cysterna pełna? - Po brzegi.
W drogę.
Zobacz, robisz to.
Próbuję coś zrobić.
Trzymaj go, jeśli się ruszy.
Jasne.
Mamo, dasz mi pieniążki?
Dominik! Co się stało?
Tam było zwierzę!
Zwierzę?
Pobiegło tam!
Miałeś się nie oddalać. Chodź.
Już dobrze.
Masa papierów.
Witaj w NATO. Patrz.
Twoi ludzie.
Nie rób tego.
Spoko, żartowałem.
Jak na gangstera masz o sobie i swoim zasranym kraju wysokie mniemanie.
Posłuchaj.
- Co? - Nie obrażaj mojego kraju.
- Spoliczkowałeś mnie? - Ostrzegłem cię.
Co za facet policzkuje drugiego?
Ja.
Kogoś, kto ocalił ci życie?
Jak ja twoje. Jesteśmy kwita.
Znajdźmy to, po co przyszliśmy. Mamy 40 minut.
No i kwita.
Uczciwa wymiana. Jak dwie żony za trzy wielbłądy.
Wstawaj!
Wstawaj.
- Spójrz. - Wygląda jak psia karma.
Pewnie to jadł.
- „Jak szczur, ale nie szczur”? - Tak mówił.
Zawołaj go, niech powie więcej.
Oszalałeś? Dziecko ma to zobaczyć?
Jeśli mamy mu uwierzyć...
Dominik nie kłamie.
Nie, ale...
wyobraźnia może płatać mu figle.
Dominik nigdy nie kłamie.
Czyli ty też nie masz dzieci.
Boże!
Za wyciek pliku odpowiada Stara 17.
Tak, to to.
Rik?
Rik.
Znalazłeś coś?
Co ci się stało?
Ciemna klatka schodowa, potknąłem się. Nic mi nie jest.
Gdzie Ayaz?
Wrócił na lotnisko pomóc reszcie.
- Świetnie. - Znalazłeś coś?
Tak. Oto współrzędne.
W Bułgarii jest bunkier.
- W Bułgarii? - Tak.
Pamiętasz, co mówił kosmonauta?
„Stara 17” czy coś.
Nie chodziło o gwiazdy.
Stara to obwód w Bułgarii.
Liczby 17 nie jestem pewien.
- No to świetnie. W drogę. - Jasne.
- Co to? - Rik.
Spokojnie.
Dziś ty jesteś bohaterem. Idziemy.
- Jasne. - Chodź.
- Udało się. - Czemu nie odbierasz?
- Co? - Sylvie odjechała.
- Dokąd? - Nie powiedziała.
- Miałaś jej pilnować. - Skuć ją?
Tak!
Umiesz przymocować przewód?
Zaciskasz. Zawór do góry, na dół i do góry.
- Jasne. - A ty dokąd?
Poszukam auta i Sylvie.
- Gdzie? - Nie wiem.
Dałeś innym pięć minut!
Pięć minut. Kurwa!
Budzi się.
Udało ci się. Musimy iść.
Musi się ustabilizować.
Grozi mu zatrzymanie akcji serca.
Spokojnie, Mathieu.
Doszło do infekcji. Pomagamy ci.
- Powinniśmy już być na lotnisku. - Musi chwilę tu zostać.
Na nikogo nie czekamy.
Nawet na niego.
Zmusiłyśmy cię do powrotu na pokład.
Inaczej dawno byście zginęli.
Zaczekasz!
- Przepraszam za krzyk. - Zaczekaj tam.
Pięć minut.
Niech się ustabilizuje.
- Znamy lokalizację bunkra. - Co ci się stało?
Wpadłem na twojego chłopaka. Gdzie reszta?
Jeszcze w szpitalu. Jakub szuka Sylvie.
A gdzie Ayaz?
Nie ma go?
Miał skoczyć po jakieś zapasy.
- A gdzie Sylvie? - Nie wiem.
- No to... - Nie wiem!
- Gdzie ten bunkier? - W Bułgarii.
Na wschodzie? W stronę słońca?
Zdążymy?
Pewnie trzeba okrążyć Ziemię.
- Mathieu będzie wiedział. - Ma fana.
Zrobił, co mógł, by nas ratować. Dla większego dobra. Zrozumiałem to.
Nie zwalnia. Co robimy?
Musimy już iść!
Idziemy. Tak?
To...
Spróbujemy.
- Daj go na nosze. - Co mam robić?
Weź to.
- Uwaga. - Dobra.
- Gotowi? - Tak.
Trzy, dwa, jeden...
Sylvie...
Idź sobie.
Mamy paliwo.
Nie zdążysz na samolot.
Bez ciebie nie lecę.
Nie pozwoliłaś mi się poddać. Ja tobie też nie pozwolę.
Niepotrzebnie wyjechałam.
Powinnam była tu umrzeć.
Pewnie jako jedyna przeżyłam dzięki próbie samobójczej.
Tragedia, a zarazem ironia.
Historia jak z polskich powieści.
Przepraszam.
To ludzkie.
Wybacz.
To nic.
- Wcale nie. - Naprawdę.
Ten pokój. Ja...
Chciałaś coś poczuć.
- Rozumiem. - Wiesz...
Wszystko dzieje się tak szybko, że nie zdążamy ogarnąć...
Tak, mamy sporo na głowie.
O wiele za dużo.
Świat bez ludzi, których kochaliśmy...
Tak.
Rozumiem, dlaczego postanowiłaś lecieć.
Rozumiem cię.
Naprawdę.
Ale uważam też, że mam szczęście.
- Czyżby? - Tak.
Bo poznałem was wszystkich.
Ciebie.
Bo biorę w tym udział. Nawet jeśli to się skończy...
Nawet wtedy.
- Jakub zmiękł. - Nie, nigdy.
Brutal jednak ma serce.
To ty rozdajesz pocałunki.
Chodźmy.
Już raz niemal nie zdążyłam na lot.
Jak mnie znalazłeś?
Koszerny mongolski sklep mięsny. Ile takich jest w Brukseli?
Jeden.
Mało paliwa.
Osman mówi, że wystarczy na 1000 mil.
Spytaj, czy są jakieś wieści od Jakuba i Sylvie.
Jasne.
Dasz radę lecieć?
Będę potrzebował pomocy.
Sporo.
Wystarczy powiedzieć.
Usiądź.
Sporo się zmieniło, odkąd siedzieliśmy tu ostatni raz.
W rzeczy samej.
- Cholera. - Co?
Najbliższe lotnisko od tych współrzędnych to baza wojskowa 920 mil stąd.
Zostaje rezerwa na 80 mil.
Nie dolecimy.
Kiedyś już to słyszałam.
Jesteś.
Kogoś jeszcze brakuje?
Ayaza.
Nie możemy czekać.
Gdzie Ayaz?
Nie wiem.
Wyszedł sam.
Gdzie jest Ayaz?
Nie wrócił?
Co ci się stało?
Upadłem i znów niemal zginąłem, próbując nas ratować.
Co się stało?
- Mówiłem... - Co tam się stało, do cholery?
Sądzę, że...
Terenzio zrobił coś złego.
- Nie wiem co, ale... - Zasrany kłamca.
- Co zrobiłeś Ayazowi? - Ja?
Wszyscy na miejsca. Jakub, zamknij drzwi.
- Zabiłeś go. Dlaczego? - Słyszeliście Sylvie.
- Zabiję cię! - Usiądź. Wystarczy.
Załatwicie to później.
Nie ma Ayaza.
- Gdzie jest? - Terenzio go skrzywdził.
Nie możemy go zostawić.
Nie możemy.
Sama mówiłaś, że nie możemy na nikogo czekać.
Gdzie jest pan Ayaz?
Zapnij pas, synku. Już dobrze.
Wybacz mi.
Panie, wybacz mi.
- Gotów? - Tak.
Ciekawe, czy Chloé tam jest.
Ta stewardesa?
Dobrze mi z myślą, że uciekła i jest w bunkrze.
Dla jej dobra.
To możliwe, prawda?
Ten tydzień pokazał, że wszystko jest możliwe.
Mamo, widzisz go?
Nie.
Nie możemy czekać.
Wszystko gra?
Chyba to ty będziesz musiała wystartować.
Wyjaśnię to.
Pełny ciąg.
Poradzisz sobie.
Czekaj.
Widzisz to?
Tak.
Cholera!
Napisy: Konrad Szabowicz