NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Alina jeszcze jest?
Costine zabrała ją do szpitala.
Odgryzł jej nos!
Puszczajcie mnie!
Puszczajcie!
Puśćcie. Dajcie mu ręcznik.
Pan z policji?
- To mój budynek. - Znam swoje prawa.
- Prawa? - Mogę wezwać adwokata,
zadzwonić do ambasady
i pozwać was jak skurwysyn.
A to dlaczego?
Grzebała mi w portfelu.
To kłamstwo! Kłamiesz!
A skąd pani wie?
Kamera!
Macie tu kamery?
Teraz dopiero was pozwę.
- Wynocha... - Czekajcie.
Wyjdźcie i zamknijcie drzwi.
Nie pozwiesz nas.
Wrócisz do domu i się prześpisz.
Wezwę policję.
Jest 2.25. O tej porze
dyżur ma Axel, Manu albo Joran.
Nie, Manu ma urlop.
Chuj mnie to obchodzi.
Spadam stąd.
Zanim odejdziesz, oddasz mi zegarek.
- Co? - Okaleczyłeś kobietę.
Nie będzie mogła pracować.
Pokryjesz jej straty.
Pierdol się!
Wypuśćcie mnie!
Wypuśćcie!
Mogło być po dobroci.
Co ty wyprawiasz?
To rzeźnik, Sylvie.
To, co zrobił chłopakowi...
Ma stąd zniknąć!
Zostaje na Alasce!
Co mówi Mathieu?
Tankuje.
Co za różnica, co mówi? Nie rządzi tu.
Moglibyście pozwolić mi wyjaśnić.
Nie znacie kontekstu.
Kontekstu?
Zabójstwa?
Nikogo nie zabito.
Wyjaśnię to.
Wyjaśnij to.
- A co z tobą? - Co?
Od początku wiedziałeś, że coś jest z nim nie tak.
Teraz wiemy co, a ty masz to gdzieś.
Chłopiec śpi, dupku.
Nie nazywaj mnie tak.
Chłopiec śpi, a ty się drzesz. Dupku.
- Próbuję... - Uspokójcie się!
Próbuję chronić pasażerów.
- Twoja Biblia każe ci... - Nie.
Nie jest „moja”.
Biblia nie wspomina,
że tylko idealni mogą się czepiać?
Nie rzucam kamieniem. Mówię o sprawiedliwości.
O przestrzeganiu zasad moralnych.
Tylko one nam zostały.
Zatankowane.
Okno wytrzyma?
Przyciąłem, wszystko pasuje.
Myślę, że wytrzyma,
ale dobrze byłoby zdobyć oryginalną część w Belgii.
Nie lecimy na południe, na Hawaje?
Zaraz świt. Musimy lecieć na zachód.
Zachód super jest
Doorsów nie znasz?
Są z zeszłego wieku?
Mathieu?
Ayaz musi tu zostać.
Idę spać. Mówcie, jak skończy się popisywać przed Terenziem.
Nie chodzi o niego.
Ale musimy coś zrobić.
Ty i Terenzio
chcieliście wspólnych decyzji.
Co z tego?
Przedstaw argumenty, a zdecydują wszyscy.
Startujemy za 20 minut.
Przyznajesz się do zbezczeszczenia zwłok,
stręczycielstwa i handlu narkotykami?
Mówiłem, że dywersyfikuję inwestycje.
- Jesteś przestępcą. - Ocalałym!
Po co ryzykować i trzymać kogoś takiego?
Po co postępować wbrew temu,
co uważamy za słuszne?
Przyjechałem do Belgii 25 lat temu. Nie miałem nic.
Nie przeproszę za wolę przetrwania.
Obcokrajowcy nie mają wyboru.
Jak śmiesz?
Moja świętej pamięci mama też nie miała nic,
- a zmarła... - Z całym szacunkiem,
ale zapewne zmarła z niczym.
- Proszę... - Nie mów tak.
Nie jesteś mężczyzną. Ani muzułmaninem.
- Słuchajcie. - No.
- Mamy pięć minut. - Jasne.
Mówiłeś o lądowaniu w Belgii.
Żeby dotrzeć na Hawaje, musimy naprawić okno.
- Mamy tam części. - Nie chcę tam wracać.
- Nie chcę tego widzieć. - Rozumiem.
Ale mamy też inny powód.
W NATO nie mówili tylko o katastrofie,
ale też o schronie.
- Co? - Schron?
Gdzie?
Nie znam szczegółów, ale muszą być jakieś papiery.
Wiem, jak radzi sobie w stresie.
- Jest świetny. - Co?
Nie podejmę się takiej misji bez niego.
Co ty, zmiękłeś?
Bo ocalił ci życie!
Właśnie.
Dopiero teraz mówisz?
Oddałem armii życie. Gdy uznali, że nie jestem...
potrzebny, nie mogłem się z tym pogodzić.
Ale jednocześnie sądzę, że w NATO znajdziemy ratunek.
Nie możemy stracić najlepszego człowieka przed misją.
Nie potrzebujesz go. Masz mnie.
Mathieu, Horsta...
Szkoliłem żołnierzy.
Tylko on poza mną jest wojownikiem.
Nie zapominaj o wojowniczce, która nas ocaliła.
Jasne, przepraszam.
Ale ona musi ci pomóc na pokładzie.
Jeśli się nie zgodzimy
i nie pozwolimy, żeby ci pomógł, ty nie pomożesz nam?
Tak.
Ręczę za niego.
Jeśli znów popełni błąd,
wyrzucicie mnie razem z nim.
Kto się zgadza, ręka w górę.
Świetnie.
Wszyscy na pokład.
Dziękuję.
Ocaliłeś moje życie, a ja twoje. Nie przyjaźnimy się.
Jesteśmy kwita.
Trzymaj się z dala. Do Brukseli.
Jasne, partnerze.
Dobre?
Od siedmiu lat nie jadłam słodyczy.
Teraz mam to gdzieś.
Słuchaj... Zarabiasz w Internecie, nie?
Tak. Jestem tak zwaną influencerką.
Powinnam znać to słowo, ale...
Ludzie płacą mi za promowanie produktów w mediach społecznościowych.
- Rozumiesz? - Niezbyt.
Nie korzystam z nich.
Ja też pewnie przestanę.
- Chcesz? - Nie, dzięki.
Sprawdzisz, czy jest coś nowego?
O NATO albo Hawajach.
- Ja? - Tak.
Czemu nie Horst?
Nie jest specjalistą od sieci?
Robi coś z Laurą.
Coś?
Że... „coś”?
Dziewczyna nie traci czasu.
- Horst chce pogadać. - To nic pewnego.
Chce pogadać.
Dobrze.
Lepiej, kolego?
- Tak. - Lepiej.
Idę po wodę, może...
Nie trzeba. Zostaw nas.
Do Brukseli kawał drogi. Wypocznijcie.
Osman i Jakub wkrótce podadzą obiad.
Z czym cię przysłała Laura?
Pasażerowie skarżą się na smak jedzenia z Kanady.
Mówiłem.
- Jabłko smakowało jak... - Nic?
- Można tak powiedzieć. - Właśnie.
Bo było niczym.
Cokolwiek się dzieje ze Słońcem, powoduje też to.
Psucie się żywności?
Jeśli problem wynika ze wzrostu promieniowania jonizującego,
niezależnie od przyczyny zabija wskutek modyfikacji struktury atomowej.
Powoduje rozpad cząsteczek.
Pogubiłam się.
Promieniowanie miesza DNA żywności.
Trzeba było tak od razu.
Wybaczcie.
Świeże jedzenie mogło stracić wartość odżywczą.
Niedobrze.
Serio?
Żywność w puszkach wydaje się w porządku.
- Nie wiem, co będzie dalej. - Super.
Zginiemy z głodu.
No dobrze. Trzeba zrobić spis zapasów z Brukseli.
Dobry pomysł.
Ale nikomu o tym nie mówcie.
- Dość już kłótni. - Jasne.
Zaraz przyjdę. Pogadam tylko z Mathieu.
Ciągle to samo.
Zasrany złom.
Powinniśmy się przesiąść.
Mathieu...
Jeśli mamy współpracować,
musimy sobie ufać, prawda?
Tak.
Już od jakiegoś czasu...
nie jesteś sobą.
Nic dziwnego. Frustracja, wyczerpanie.
Nie pomogę, jeśli mi nie powiesz.
Chloé...
stewardesa...
Która została w Brukseli?
Byliśmy blisko.
Była w ciąży.
Prosiłaś o szczerość.
Osman?
Dziękuję, że się wtrąciłeś.
Miło wiedzieć, że jest tu dobry muzułmanin.
Przykro mi, że odniósł pan mylne wrażenie.
Gardzę tym, co zrobił, ale pana też nie cierpię.
Jest pan chamem i ignorantem.
Mój bohater.
Nie lubię tyranów.
- Pozbieram. - Nie trzeba.
Nie ma Gabrielle, chcę pomóc.
Była miła.
Znałeś ją? Z lotniska?
Załoga nie zadaje się ze sprzątaczami.
Co robiłeś wcześniej?
Przed przyjazdem do Belgii.
W Maroku?
Rodzice mieli restaurację.
- Ja oprowadzałem wycieczki. - Tak?
Uwielbiam kuchnię marokańską.
Ja też.
Myślisz, że przyrządzą tadżin?
Inszallah.
Umrzemy z głodu?
Nie chcemy siać paniki.
Nie mówił o śmierci głodowej.
Co się dzieje?
Zebranie klubu książki. Sio.
Muszę do kibla.
Idź do tego z przodu.
Już.
Idź sobie.
Tylko ciebie słucha.
Wychowałam trzech braci. Radzę sobie...
Co się stało?
Nie wiem, czy dam radę tam wrócić.
Przepraszam.
Każdy inaczej zniesie powrót.
Tak.
Jakiego jedzenia z Brukseli ci brakuje?
Bo mnie małży.
Małży już nie będzie.
- Wiem. - Niczego świeżego.
- Z nieświeżym też nie wiadomo. - Wiem.
Tylko zagaduję.
Pod moim mieszkaniem
był koszerny mongolski sklep mięsny.
Co?
Henri pod koniec prawie nic nie jadł.
Nic mu nie smakowało.
Ale tam sprzedawali marynowaną wołowinę.
Henri uwielbiał ją do samego końca.
Najbardziej brakuje mi mongolskiej wołowiny.
Pasażerowie, mamy mały problem,
ale się z nim uporam. Usiądźcie. Dziękuję.
Co się dzieje?
- Co to? - Wysokościomierz. Jesteśmy za wysoko.
Co to znaczy?
Nad ptakami. Rzecz jasna.
Za kogo my się uważamy?
Musisz odpocząć.
Zrób sobie przerwę.
Nie trzeba.
Horst chce z tobą pogadać.
Po co?
Nie wiem.
Pewnie o jedzeniu.
Żołądek dalej mnie boli.
Idź, poradzę sobie.
Nie może tu przyjść?
Ja jestem kapitanem.
- Zaraz wrócę. - Jasne.
Rik, Ayaz, chodźcie.
- Co jest? - Mamy problem.
- Wszystko gra? - Kurwa, jak gorąco.
Mam dość.
Kurwa, przysięgam.
Zasrany złom.
Same problemy, co?
Czemu jest tak gorąco?
Jak tam, Mathieu?
To nie Horst.
- Co ty knujesz? - Teraz!
Ayaz!
Przestań!
Zabraniam, puśćcie!
- Nie skrzywdźcie go! - Puść!
Jestem kapitanem! Puszczajcie!
Puśćcie go!
- Chcemy pomóc. - Co jest?
- Puśćcie. - Co z nim?
Czekaj.
- Musisz wypocząć. - Wiem. Boże!
Było mi za gorąco.
Za gorąco.
- Wszystko gra? - Tak!
Jasne.
Tylko opłuczę twarz.
Opłuczę twarz.
Musi się przespać.
Od wylotu z Brukseli spał 10 godzin.
Czekajcie.
Coś słychać w radiu.
- To alfabet Morse’a? - Nie.
Po wiadrze koksu byś tak nie stukał.
Brzmi jak dane pakietowe.
Co?
Służą do komunikacji maszyn.
- To satelita? - Możliwe.
Ludzki głos. Jaki to język?
Chyba... rosyjski?
Co mówi?
Nie wiem. Tata zabraniał wszystkiego, co ruskie.
I amerykańskie. Nienawidził wszystkich.
- Ta Rosjanka... - Zara.
Idź po nią.
Klejnoty, które połknął...
Skąd je wziąłeś?
- Ukradłem. - Dla forsy?
Co za różnica?
Mój syn cię lubi.
Podziwia cię.
Zanim powiem mu prawdę, chcę wiedzieć, czy się myliłam.
Nie dla pieniędzy.
Chciałem anonimowo odesłać je do Turcji.
Mama byłaby dumna.
Tak sądzę.
Ciężko w to uwierzyć?
Chyba ci wierzę.
- Tym razem. - Dlaczego?
Zrobisz wszystko, by przetrwać.
To nie czyni cię złym.
Mały czuje się lepiej?
Śpi, to dobrze.
Kończą nam się leki.
Liczę, że w Brukseli je znajdziemy.
Przepraszam.
- Pomoże nam pani z tłumaczeniem? - Tak.
To rosyjski?
Tak, ale z obcym akcentem. Chyba ukraińskim.
Co mówi?
Star... Stara 17.
Stara 17? Pierwsze słyszę.
W sensie gwiazda?
„Wschód...
świt... gwiazda”.
- Mówi o Słońcu. - To ma sens.
Nie, o jakimś miejscu w kosmosie.
O kurwa.
Jest w kosmosie.
Szlag, to Międzynarodowa Stacja Kosmiczna.
Tak nazywają moduły.
- Astronauta. - Kosmonauta.
Jesteśmy nad rosyjskim przekaźnikiem.
Nikt nie odpowiedział.
- Koniec. - Minęliśmy przekaźnik.
Utknął tam? A myślałem, że my mamy kiepsko.
- Jakim cudem przeżył? - Dobre pytanie.
Może dzięki temu coś wymyślimy.
- Jak szybko porusza się MSK? - Nie wiem, szybko.
Trzeba powiedzieć Mathieu.
- Tej Marsjańskiej Kuli nie ukończono. - Co?
Co jest?
Ines czytała o tej marsjańskiej kopule.
- Kuli. - Nie ukończono jej.
Tamci mają przesrane. Nawet o tym nie wiedzą.
Dobrze, że nie polecieliśmy.
Zostały nam tylko informacje z NATO.
W radio jest kosmonauta.
- Nie znam tego żartu. - Poważnie.
Nie wiemy, co to oznacza,
ale powiedzmy Mathieu i oznaczmy współrzędne.
A nie był z wami?
Widzieliście Mathieu?
- Nie ma go w kokpicie? - Nie.
- Na dole? - Szukaliśmy.
- Co się dzieje? - Widzieliście Mathieu?
Ktokolwiek?
Wyszedł z toalety?
- Zamknięte! - Odsuń się.
Kurwa mać!
Gorączka, obniżone ciśnienie, płytki oddech.
Potrzebuje tlenu.
Co robić?
- Nie jestem lekarzem. - Ale najbliżej ci do lekarza.
Szkolono nas, że odleżyny mogą ulec infekcji.
Powodują sepsę.
Sepsę?
Zatrucie krwi poprzez infekcję ran.
Rana postrzałowa!
- To powoduje halucynacje? - Możliwe.
„Objawy to majaczenie, przyspieszone tętno,
problemy z oddychaniem i otępienie”.
To ma sens.
Co robimy?
Podam mu resztkę antybiotyków,
ale trzeba amputować zakażoną tkankę.
Ayaz ma nóż.
To nie pora na żarty!
Zrobisz to tutaj?
Tutaj? Żartujesz?
Potrzebujemy sterylnej sali, narzędzi,
kroplówki,
a nawet respiratora.
- Jak wylądujemy... - Kto to zrobi?
Nie jestem chirurgiem!
Ręce mi się trzęsą na samą myśl.
- Wierzę w ciebie. - Daruj sobie! To poważny problem.
Teraz go nie rozwiążemy.
Wymyślimy coś w Brukseli.
Jak wylądujemy bez pilota?
Sylvie.
Ona wyląduje.
Potrafi, prawda?
Mowy nie ma.
Umiem obsługiwać autopilota, regulować klapy i ster.
Ale całą procedurę widziałam tu pierwszy raz.
Czyli ją widziałaś?
Widziałam trafienie z 200 m, ale nie jestem snajperem!
A gdybyś obejrzała filmik?
Filmik?
- Powaliło cię? - Poważnie. Poradzisz sobie.
Pomogę ci.
Mamy wybór?
W dobrych warunkach, jeśli samolot nie nawali,
jest malutka szansa, maluteńka, że dowiozę nas w jednym kawałku.
Doskonale.
Ale w żadnym wypadku nie wystartuję.
To o wiele trudniejsze. Tylko Mathieu może wystartować.
Laura musi o tym wiedzieć.
Jeśli uda mi się wylądować,
wszystko będzie w jej rękach.
Dobrze.
Przekażę jej.
Zaraz lądujemy, zapnijcie pasy.
Sytuacja była napięta.
- Nie dokończyłem zdania. - Jakiego?
Że jestem za słaby, żeby pomóc?
Jesteś ostoją moralności.
To w wojsku najważniejsze.
Musisz pójść z nami do NATO.
Mówisz tak, żebym cię nie zdradził.
Nie.
Potrzebujemy wszelkich umiejętności i szczęścia,
jeśli ma nam się powieść.
Możesz na mnie liczyć.
Ustaw prędkość na 209 węzłów.
Jest 209 węzłów.
Klapy na jedynkę.
Jedynka.
Nie wierzę, że korzystamy z samouczka.
Jak przeżyjemy, wystawię mu dobrą recenzję.
Widzisz?
- Czego wypatrujemy? - Czegoś dużego.
Co to?
Atomium.
Już niedaleko.
Kogo to obchodzi?
Dotknął czegoś.
Sterowania ciągiem?
Wyłączył autopilota.
Cholera, to nie to.
Spokojnie.
Klapy na dwójkę.
- Dwójka. - 180 węzłów.
Wiesz, że oni tam mieli inne lotnisko i warunki pogodowe?
Niechętnie to mówię, ale wiem.
To przykład lądowania z Buenos Aires.
Kurwa, nie do wiary.
- Nie uda się! - Spokojnie! Radzisz sobie.
Jeśli się nie uda,
to polecimy do Buenos Aires.
Buenos Aires, świetnie.
Jest!
Cholera, samoloty na pasie.
Zwiększ ciąg.
Oblecimy.
Awaria silnika.
Nie oblatujemy.
- Co? - Nie możemy ryzykować.
Co dalej?
- 2500. - Podwozie.
Co z tym silnikiem?
Przestało.
- Klapy na trójkę. - Trójka.
Cholera!
Nie uda się!
Uda się!
Zwiększ ciąg!
Wyląduję na asfalcie. Co dalej?
Klapy do końca.
A jak trafimy na przeszkody?
Przywalimy.
Tysiąc.
Spokojnie!
Pomogę ci. Chodź.
Jesteś cała?
Trzysta.
Paliwo się skończyło?
Nie, mamy paliwo.
Minimum 200.
- Za krótki. - Wiem.
Niech się trzymają.
- Wyłączam drugi silnik. - Co?
Sto.
Pozycja awaryjna!
- Nie rozbijemy się! - 70, 60, 50, 40, 30, 20, 10.
Rozpocząć hamowanie.
Udało nam się.
Tobie się udało.
Wylądowałaś.
Udało ci się.
Świetna robota.
- Brawo, Sylvie! - Brawo, Jakub!
Zasłużyłaś.
Brawo, Sylvie!
Brawo!
Wystarczy.
Mamy dwie i pół godziny do świtu
i milion rzeczy do zrobienia.
Ty znajdź szpital i go zoperuj.
- Potrzebuję pomocy. - Jasne.
Możemy dołączyć?
Poszukam leków dla Dominika.
W porządku. Osman?
Znasz lotnisko.
- Poszukasz z Ines żywności. - Dobrze.
Ja zostanę.
Dowiem się, czemu silniki się zacięły.
- Ayaz, ty z Terenziem do NATO? - Jasne.
Rik jedzie z nami.
Spróbuję ci pomóc, choć się nie znam...
Nie wiem, co to.
Może pompa paliwowa.
Jakby nie dostarczała paliwa.
Cholera.
- Co? - Co?
Może to nic takiego.
O nie. Co znowu?
Nie ma czasu, mów.
Paliwo zawiera węgiel, jest organiczne.
Jak żywność.
Też się zepsuło?
Niedobrze.
Nie mam pewności, ale to ma sens.
Jak mamy lecieć bez paliwa?
Musimy wystartować.
Co zrobimy?
Co zrobisz?
Napisy: Konrad Szabowicz