NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
- Tu nie możemy. - Czemu?
„Czemu?”
Nie spełnisz ostatniego życzenia?
Powtórz to, a naprawdę będzie ostatnie.
Zrozumiano?
Szlag!
LOTNISKO W BRUKSELI
- Nie trzeba... - Żaden problem.
- Tu nie wolno parkować. - Ja służbowo.
Jesteś? Halo?
Do startu zostało 30 minut.
Bramkę już zamknięto.
To nie moja decyzja.
No pewnie, pani robi swoje.
To nie ja się spóźniłam.
Podróżuje pani z panem Martensem?
Nie.
Nie potrzebuje nowej rezerwacji?
Nie.
Takie życie, co?
Czyżby?
„Takie życie”?
Zobaczę, co da się zrobić.
- Tu jest kolejka... - Przepraszam.
Muszę coś przekazać znajomemu przed lotem.
Nie wejdzie pan tam bez karty pokładowej.
To sprawy NATO.
Możliwe.
Ale tylko pod eskortą ochrony lotniska.
Albo z kartą pokładową.
Zasrany gnojek.
Dobry wieczór.
Ines?
Tak.
- Obserwuję cię na Instagramie. - Fajnie.
- Do Moskwy? - Tak.
- Kręcisz tam? - Nie, tylko się pokażę.
- Miłego lotu. - Dzięki.
Lot 21 do Moskwy.
Tam będzie przesiadka. Przylot w sobotę o 20.20 czasu lokalnego.
Zostały tylko miejsca w pierwszej klasie, ale nie będzie dopłaty.
Dziękuję.
- Bilet na zachód proszę. - Na zachód?
Londyn, Dublin, Nowy Jork...
- Nowy Jork za dwie godziny? - Świetnie.
Dobrze. Kiedy pan wraca?
Bez powrotnego. W jedną stronę.
Mam już tylko miejsce w biznesowej na JFK.
- Za 4235 euro. - Może być.
Co? Naprawdę tak powiedziałaś?
Przecież to absurd. Wiesz o tym.
Dobra. Nie!
- Przepraszam. - Sophie.
Przepraszam.
Wszystko w porządku?
Sophie?
Przepraszam.
To pierwsza klasa nie wsiada pierwsza?
Sophie.
- Aha. - Sophie, wstawaj!
Szybciej nie wylądujemy.
Sophie, co jest? Sophie!
- Sophie! - Co się stało?
Moja przyjaciółka z Nowego Jorku zaczęła się dusić i upadła.
- Co się stało? Nie widzę. - Nie wiem.
Muszę zadzwonić, ale...
do kogo?
Do kogoś, kto nie ma tego w dupie.
Wszystko gra?
Czymś się strułam.
Idę do apteki, tu nic nie ma.
Jasne.
Poproszę kogoś o pomoc w przygotowaniach.
Nie bierz aspiryny.
Zaszkodzi dziecku.
Nie jestem w ciąży.
Ja urodziłam trójkę.
Promieniejesz.
Naprawdę.
Poranne mdłości.
Jest północ.
Mathieu jest ojcem?
- Skąd ta myśl? - Wychodził od ciebie w Helsinkach.
Wie o tym?
Powiem mu w Moskwie.
- Witamy. - Dobry wieczór.
- Jak się masz? - Dobrze.
- Lecę do Moskwy na operację. - Wspaniale.
Czyli to twój samolot.
Co jest grane?
O co chodzi?
Oni nie żyją?
Czas minął.
Jest.
- Ogrzewanie. - Jest.
- Wskaźniki. - Tak jest.
- Wysokościomierz: 2992. - Jest.
Druga kontrola.
Trzecia.
Czy to lot na Bora-Bora? Siema.
Mechanik i zaopatrzeniowiec!
- Dzięki. - Jedz. Ja zrobię obchód.
- Ile ci wiszę? - Nic, wiem, że mało zarabiasz.
Może was rozłączyło albo się wygłupiała.
Fakt, że lubi czarny humor.
Przepraszam.
Co?
Gorąco panu? Bo...
Co panu do tego?
Nic.
Po prostu się pan poci, więc...
Nie lubię latać.
- Mogę prosić o szampana? - Oczywiście. Momencik.
To ma być pierwsza klasa?
Jedziesz do domu?
Zaraz, jakiś dzieciak pomazał stolik.
Z drogi, już!
O kurwa.
Z drogi!
Do tyłu!
Ruchy!
Zjeżdżajcie!
Nie, otwieraj!
Co się dzieje?
Otwieraj!
Chcę pomóc!
Jest uzbrojony.
Zamykaj drzwi!
Zamykaj!
Bo cię rozwalę. Zamykaj!
Siadaj.
- Zabierz nas stąd. - Spokojnie. Tylko spokojnie.
Zrozum.
Jak stąd nie odlecimy, słońce nas zabije.
Jasne?
Wezwiemy policję!
Co to?
Wystrzał.
Wynośmy się!
Kurwa mać.
- Już, szybko! - Dalej.
Musimy wiać, rozumiesz?
- I to przed świtem. - Nie mogę.
- Żartujesz? - Sam nie polecę.
- Wystarczy jeden pilot. - Drążek.
Nim się steruje.
Bez lewej ręki nie dam, kurna, rady.
- Gdzie drugi pilot? - Nie wiem.
Śmieć!
Czy na pokładzie jest pilot?
To kwestia życia i śmierci!
Zginiemy, jeśli nie polecimy.
- Latałam helikopterami. - Chodź.
Nie musi pani.
Już!
Szybciej!
Gdzie policja?
Jak są potrzebni, to ich nie ma.
- Co oni robią? - Pojęcia nie mam.
- Ruszamy. Zapinamy pasy. - Co się dzieje?
Startujemy?
Ruszamy, proszę zapiąć pasy.
- Pasy. - Co z policją?
- Pasy. - Startujemy?
Nie wiem. Proszę usiąść.
Proszę zapiąć pasy.
Wszystko będzie dobrze. Pasy.
Jeszcze może się pan wycofać.
Zaparkuję tam.
Nie. Poinformuj wieżę o starcie!
Nie mogę tak wystartować.
W takim razie ją zastrzelę.
Proszę tego nie robić. Walić go.
Proszę nie robić tego dla mnie!
Informuj!
Wieża, tu lot BE Airways 21.
Proszę o pozwolenie na start z prawego pasa 25.
Wieża, potwierdź.
Potwierdź.
- Bez odpowiedzi. - Co z tego? Leć!
Załoga, za chwilę startujemy.
Zostajemy na miejscach.
Dziękuję.
Większy ciąg.
Pełna moc.
Dokąd lecimy?
Na zachód.
Wie pan, że to bez sensu?
Wiem.
„Słońce zaczęło zabijać”.
Wiem, jak to brzmi, ale nie oszalałem.
Jestem oficerem NATO!
Rozumiem, majorze. Też byłam w wojsku.
Jestem Sylvie.
A to...
Pierwszy oficer Douek. Mówcie mi Mathieu.
W porządku.
A pan jak się nazywa?
Major Gallo. Terenzio Gallo.
- Ostatnie dwie. - Dobrze.
- Nie mam Internetu. - Terrorysta wyłączył?
Może.
To powiązane z przyjaciółką?
W Nowym Jorku?
Nie wiem. Tu porwanie, tam atak gazowy.
Będzie mi pan potrzebny.
- Przepraszam. - Proszę siedzieć.
OCHRONA OBOK MNIE SIEDZI TERRORYSTA!
Nic nie słyszę.
Pasażer pisze o drugim terroryście.
- Co robimy? - Walczymy.
- Wie pan to z NATO? - Podsłuchałem.
Mówili, dlaczego słońce zabija?
Wiem tylko, że gdzie świeci, giną ludzie.
Spotkało to już Azję i obie Ameryki.
Tam się zaczęło.
A teraz?
Słońce dociera na kolejne kontynenty i...
wszyscy zdechną.
On potrzebuje lekarza.
Inaczej nie polecimy.
Nie polecimy.
Pośpiesz się.
Będę cię kryć.
- Kawa? - Chcieliśmy mu chlusnąć w twarz.
Mathieu potrzebuje lekarza.
- Postrzelił go? - Tak, w dłoń.
Znajdźmy lekarza.
Powiedzieli, czemu tak się dzieje?
Nie, ale przysięgam, że gdybyś zapytał kogokolwiek na ziemi,
każdy by się z nami zamienił.
Tylko radio padło.
Kula musiała trafić w sprzęt.
Napraw, to się przekonasz.
Nie da rady.
Dostęp jest tylko z zewnątrz.
Musielibyśmy wylądować.
- Na pokładzie jest mechanik. - Czy ty mnie słuchasz?
Musimy lecieć, bo zginiemy!
Nie rozumiesz?
To ważne. Czy mamy tu lekarza?
Nie jestem lekarką, ale jestem pielęgniarką.
- Proszę z nami. - A ja mogę pomóc?
Co się dzieje?
- Powinniśmy wiedzieć. - Owszem.
Pilot wszystko wyjaśni.
Benzyny jest na lot do Moskwy?
Ile to od Brukseli?
1216 mil morskich.
Jak daleko dolecimy na zachód?
Muszę policzyć.
- To licz. - Dobrze.
Policzę. Obiecuję.
Polecimy jak najdalej na zachód.
Proszę usiąść.
Ty tam.
Proszę pokazać rękę.
Mamy plan?
Tak, mamy.
Bez niespodzianek.
Jak zobaczę miasta,
a nie ocean, będę wiedział, że wracamy.
Jasne.
Ale musi pan coś dla mnie zrobić.
Co takiego?
Nie mówić pasażerom o słońcu.
Wywoła to panikę.
Musimy współpracować.
Pan i ja.
- Co mam im powiedzieć? - Nic.
Ja się tym zajmę.
Jak?
Szanowni państwo, mówi kapitan.
Wszystko jest pod kontrolą. Nic państwu nie grozi.
Jeden z pasażerów zażądał zmiany lotniska docelowego.
Mamy być w Moskwie.
Gdy tam dolecimy,
udamy się do Moskwy.
Przepraszam
za niedogodności.
„Pasażer”, łagodnie powiedziane.
Najważniejsza jest bezpieczna obsługa samolotu.
Proszę dać rękę.
Nie mogę go denerwować ani straszyć pasażerów.
A lotnisko BIKF?
Na Islandii?
To jakieś 1100 mil.
- Dobrze. - Opatrzę ranę.
W rezerwie paliwa zostanie na 600.
Armia zorganizuje nam eskortę.
Nie wysłaliśmy SOS.
To samolot pasażerski,
który wystartował bez zgody i nie odpowiada przez radio.
Przylecą, może mi pani wierzyć.
W apteczce nie ma nic, czym mogłabym to zszyć.
A kauteryzacja?
Co takiego?
Przypalanie tkanki.
Potrzebny mi metalowy przedmiot i źródło ciepła.
W pierwszej klasie mają prawdziwe noże, prawda?
Musimy spróbować.
- Proszę zawołać pilota. - Dokąd lecimy?
Proszę zachować spokój.
O co chodzi ze słońcem?
Jakim słońcem?
Krzyczał pan coś o słońcu.
Źle mnie zrozumiałeś.
Uwaga. Trzy, dwa, jeden.
Doskonale. Proszę oddychać.
Podaj nóż.
Trzymaj mu dłoń.
Ja bym zamknęła oczy.
Mocno.
Proszę posłuchać.
Kupiliśmy bilety do Moskwy.
Syn ma tam jutro operację.
Nie boję się broni ani tej historyjki...
- Siadaj, mamuś. - Proszę.
- Mamusiu, proszę. - Zaczekaj.
- Nie wystarczy panu na nas kul. - Na ciebie i niepełnosprawnego synka tak.
Proszę go nie słuchać.
Pieprzony gnoju, chodź tu!
Mathieu.
To powinno powstrzymać infekcję
na co najmniej parę godzin.
Dziękuję.
Jak się pan czuje?
Lepiej.
To przez lidokainę. Niestety się skończyła.
Powinien się pan napić.
Muszę myśleć trzeźwo.
Przed lotem wypiłam butelkę wódki.
Ten lot pomaga wytrzeźwieć.
Nie wiem, od czego zacząć, totalna abstrakcja.
Nasz samolot porwał jakiś włoski bojówkarz.
Ale jazda.
Cóż...
Nie streamuję na żywo, bo nie mam netu.
Do tego coś spieprzyli i siedzę w ekonomicznej.
- Przepraszam. - Tak?
Jak długo nie ma wi-fi?
Cały tydzień. Mieli naprawić po powrocie z Moskwy.
Przepraszam.
- Wszystko w porządku? - Tak.
Wiem o słońcu.
Tak?
- A pilot? - Tak, ale nie wierzy.
To ściema, nie?
Nie wiem. Jak pani myśli?
Pilotuje pani helikoptery?
Pilotowałam.
Służyłam w lotnictwie, ale mnie wylali.
Potrzebuję pomocy jedynie przy lądowaniu.
Damy radę?
Bez radia i pozwolenia.
Wieża pomoże nam sygnalizacją świetlną. Przeszkolono nas.
- Jasne. - Przećwiczymy to.
Co znowu?
Sprawdzę.
Nie.
Pomocy.
- Co jest? - No tak.
Broń biologiczna.
- Do toalety. - Nie dotykajcie go!
Proszę pomóc.
Chodźmy.
Spokojnie.
- Pasażer ma broń. - Cofnij się!
Mów, jak coś się zapali.
Oddaj mi to.
- Ratuję was! - Okłamał nas pan.
Zamknijcie go w kiblu.
- Już. - Wal się.
- Spokojnie. - Liczę do jednego.
Proszę chociaż pomyśleć o sobie.
Proszę.
- Chodźmy. - Ruchy!
Za mną.
Proszę.
Pan też nas okłamał.
Owszem, ale z dobrych pobudek.
Ten człowiek jest chory.
Bzdura!
Dokąd lecimy?
Chciał lecieć na zachód, więc do Islandii.
Nie możemy zawrócić?
Niedługo zaczynamy lądowanie,
- aresztują go i będzie po wszystkim. - Mówi, że słońce zabija.
- Słońce? - Pan się nie sprzeczał.
Nie miałem wyjścia.
Gdybym nie przyznał mu racji, mógłby wpaść w szał.
Kurwa, ja mówię prawdę!
To prawda.
Sama prawda.
W imieniu linii BE Airways
pragnę państwa przeprosić.
Więcej już nie kłamcie.
Jasne?
Jasne.
Dziękuję.
Doskonale sobie poradziliście. Dziękuję.
- Proszę. - Co jest?
Wkrótce dam państwu znać.
Rejkiawik, tu lot BE Airways 21. Proszę o wektor lądowania.
Radio nie działa.
Ani śladu myśliwców.
Hamulec.
Klapy na jedynkę.
Klapy na jedynce.
- Klapy na dwójkę. - Dwójka.
Podwozie.
Wysuwam podwozie.
Spojlery.
Wychylam.
Światło.
Rejkiawik.
Halo?
Jeśli nikt się nie odezwie, najpierw przelecimy.
Proszę oddychać. Gdzie boli?
- Tutaj? - Tak.
- Dotrze do fotela? - Nie sądzę.
Co mu jest?
To chyba żołądek, ale nie mam pewności.
Spokojnie, zaraz lądujemy.
Może ktoś mówi po arabsku. To chyba ten język.
Czy ktoś zna arabski?
Zna ktoś arabski?
- Ja. - Może pan podejść?
Potrzebujemy tłumacza.
- Światła! - To Islandia!
Zawiadomię o sytuacji awaryjnej, przechylając skrzydła.
Rejkiawik, tu lot BE Airways 21.
Przelatujemy, żeby wysłać sygnał SOS. Mamy...
Co to?
Oni chcieli uciec.
Bez szans.
Pas jest zablokowany.
Musimy zawrócić.
Widzieliście?
Co to miało...
Myślisz...
że major mówił prawdę?
Mamy paliwa na jakieś 595 mil.
Znajdź najbliższe lotnisko.
Pas musi mieć co najmniej 1500 metrów.
W porządku.
Co ty robisz?
Wykiwałeś mnie, cholerny Arabie!
Turku.
Co tam się dzieje, majorze?
Widzieliście. Co dokładnie?
Płonące samoloty, oszalałych ludzi.
Koniec świata.
Bez broni niczego nie powiem.
- Co? - Jak to...
To niemożliwe.
Kurwa...
Daj mu ją.
- Porozmawiajmy o tym. - Nie.
Moment...
To jasne. Zrozumieli to, co usiłuję wam powiedzieć.
Wschód słońca was zabije.
Słońce?
- Jak w Nowym Jorku. - Że co?
- Zginiemy. - Trzeba...
po prostu wciąż lecieć na zachód.
Nie da rady. Została Grenlandia, nie dolecimy.
Kończy się paliwo?
Tego nie powiedziałem.
Ja powiedziałam.
Na zachodzie już nic nie ma. Najbliżej jest szkockie Kinloss. Wschód.
Lotnisko wojskowe? Znam je.
Unijne misje meteorologiczne...
Tam też nie dolecimy.
Zabraknie paliwa?
Na 50 mil.
Ludziom w Brukseli coś grozi?
- Moment. - Nie żyją?
Po kolei.
Pięćdziesiąt mil.
Możemy obniżyć pułap albo zwolnić.
- Przy odrobinie szczęścia... - Co?
Nie polecimy na wschód ani wolniej. Słońce przecież nie zwolni.
- Będzie ciemno. - Jak długo?
Boże, miej nas w opiece.
Chwileczkę.
Obiecuję, że coś wymyślimy.
Najpierw lećmy w bezpieczne miejsce.
Póki co...
proszę wrócić na miejsca i zachować spokój.
Spokój?
A pan... niech nie robi głupot.
Niewiarygodne.
Zaraz zaśniesz.
Proszę Allaha o wybaczenie grzechów. Zwracam się...
To raczej mój ostatni film.
Chciałam tylko powiedzieć...
A jeśli tam będzie tak samo?
To coś wymyślimy.
Nigdzie indziej nie dolecimy.
Wiem!
Przepraszam.
Jakubie, jak wylądujemy, załatw paliwo.
Do wschodu zostanie godzina.
Nie. Zatankujemy i wracamy do Brukseli.
- Zobaczymy. - Nie ma mowy.
- Też masz rodzinę. - Tak, ale...
Nie wiem, jak ty,
ale jeśli nastąpi koniec świata,
spróbuję ocalić żonę.
Spokojnie.
Po kolei. Najpierw wylądujmy.
Dobrze?
Niech Gabrielle przygotuje pasażerów.
- Amator. - Człowiek.
Brak profesjonalizmu.
Proszę zająć miejsca i zapiąć pasy.
Proszę się pospieszyć, lądujemy.
Mogę jakoś pomóc?
Nie wiem, co mu jest.
Na pewno coś z żołądkiem.
Może go zaniosę, żeby zwymiotował?
Nie daje się ruszyć.
Co mówi?
- Co on mówi? - Nie jestem pewien, mamrocze.
Chyba połknął brylanty.
Brylanty?
Tak powiedział.
Silniki wysiadły.
Wyłącz.
Tą dźwignią.
- Wyłączyć? - Tak. Natychmiast!
- Wyląduję lotem szybowym. - Co?
Poślizgiem przodu.
Poślizgiem? Przecież to dla awionetek.
Maleńkich.
Samolot to samolot.
Uwaga, lądowanie awaryjne. Teraz!
Zginę w Szkocji.
- Wśród Belgów. - Ciszej, błagam.
Z całej siły, nogami!
- Próbuję! - Hamulec postojowy!
Ciągnij! Zwolnij. Jak tam?
Jeszcze raz!
- ...coś. Zostań. - Przywalimy.
- Przywalimy! - Nie!
Nie przywalę.
Udało ci się.
Proszę o pozostanie na miejscach i nierozpinanie pasów,
dopóki kontrolka nie zgaśnie. Dziękuję.
Proszę zostać na miejscach.
Dziękuję.
Proszę pozostać na miejscach.
Słyszała pani!
- Z drogi! - Proszę siedzieć! Wyjścia niegotowe.
Proszę zostać na miejscach.
- Gdzie są wszyscy? - Dawaj.
Wychodzą.
Każdy chce rozprostować nogi.
Wszystko gra? Oddychaj. Chodź.
Boże.
Włoch mówił prawdę. Oni też uważają, że słońce...
Ja chyba śnię...
Boże...
O kurwa.
Pędź na lotnisko.
- Ile to potrwa? - Szukam informacji.
To pomoc czy kłopoty?
A jak kłopoty?
Co zrobimy? Wrócimy zjeżdżalnią na pokład?
- Skąd przylecieliście? - Z Brukseli.
- Co wiecie? - Niewiele.
To cholerny koniec świata.
- Zostało was trzech? - Tak.
Wyjaśnimy to, ale teraz nie ma czasu.
Musimy stąd wiać. Już.
Dokąd?
Kierunek: noc.
Napisy: Konrad Szabowicz