SERIAL NETFLIX
LOT DO MOSKWY
Dwie godziny przed lotem, tak?
- O której masz lot? - Około północy.
Bądź tam godzinę wcześniej.
Horst?
Możemy porozmawiać?
Oczywiście.
- Przestań. - Nic nie widziała.
Mamy już bilety.
Nie lecę.
Co?
Czemu nie?
Co jest grane?
Laetitia zrywa z Horstem. Tak powiedziała Charline.
- Ich związek już trochę trwa. - Tak, ale narozrabiał.
Po pijaku wyznał jej, że była jego pierwszą.
Co?
Nic nie czujesz?
Czuję, ale coś się zmieniło.
Lepiej, że teraz ci powiedziałam.
Możemy się kolegować?
Może kiedyś.
- Europejska Agencja Środowiska. - Pan Baudin?
- Nie ma go. - Kiedy wróci? To pilne.
- Nie wiem. Przekazać coś? - Oddzwonię.
Miałeś telefon.
- Od kogo? - Nie wiem.
Miał bliskowschodni akcent, był nerwowy.
Oddzwoni do ciebie.
Źle się czuję. Będę pracować z domu do wyjazdu.
Co powiedzieć, jeśli oddzwoni?
Co chcesz. Dzięki.
Może to naiwne, ale…
wierzyłem w NATO.
Bo wierzę w pokój.
Wierzyłem w prawdę,
trybunały i sprawiedliwość.
- Ręce do góry! - Padnijcie!
Co wy odpierdalacie? Spokój!
Kurwa mać!
- Co się odjebało? - Zostań tu!
- Co robimy? - Kryjmy się!
- Kim jesteście? - Rzuć broń!
Rzuć broń!
Ty rzuć!
Odłóżcie broń!
- Jak nie, to strzelę! - Spokój!
Uspokójmy się.
Porozmawiajmy.
O tym, że zniszczyłeś nasze samoloty?
Co?
Nie rozumiem.
Przejrzałem cię.
- Zastrzelmy ich. - Rosjanie?
Jakim cudem żyjecie?
- Mieszkają w rosyjskim bunkrze. - W jego gruzach.
- Wy zniszczyliście nasze samoloty. - Znamy prawdę.
Od kogo?
- Kurwa. - Od niej.
Ines?
Co im powiedziałaś?
Jaki kit im nawciskałaś?
Wyrzucił mnie na pewną śmierć.
Rzucić broń!
Opuśćcie broń!
Już dobrze.
Zostawiłeś pijawki same?
Na ziemię! Ręce do tyłu!
Mamy ich!
Kurwa mać!
Odpocznij.
- W hangarze nic nie ma. - Tym nie otworzymy.
Otwórz, kurwa!
Cofnąć się! Strzelę w zamek.
Nie! Te drzwi są wytrzymałe.
- Narażasz ją i nas! - Do diabła z nią!
Szybciej!
Rik?
Pomożemy ci.
- Strzelili? - Do Gerarda.
- Zrobili to żołnierze albo Rosjanie. - Rosjanie?
Zatamujemy krwotok szmatką.
Rosjanie pomogli mi wrócić do bunkra.
Myślą, że rozwaliliśmy ich samoloty.
- Dlaczego? - Nie wiem.
Odklejam taśmę. Raz, dwa, trzy.
Co się stało?
Sylvie, jestem idiotą.
Coś ty zrobił?
Chciałem, żeby wszyscy byli bezpieczni.
Zapewniali, że też tego chcą.
Nalegali, żebym oddał klucze,
więc zrozumiałem, że kłamią.
Nie!
Szarpałem się, ale byli silniejsi.
Nie!
Nie mnie chcieli słuchać.
Wyjawiłeś im nasz plan, idioto.
Zasrany lizusie.
Chciałem tylko pomóc.
Ty nas w to wpakowałeś.
To moja wina. Ja zamordowałam Terenzia.
Nie chciałam, ale tak wyszło.
Niepotrzebnie go zabiłam.
Przyznam się do winy.
Działałam sama, więc odczepią się od was.
Przecież dźgnęli Rika.
Zastrzelili Gerarda.
- Co? - Jesteśmy ich celem!
Musimy atakować.
Musimy poczekać na resztę.
- Jak głupki? - Wrócą za kilka godzin.
Właśnie! To nasz najlepszy plan!
Może wymontować szybę?
To dobry pomysł?
Kabrioletem nie polecimy.
Wstawimy ją, gdy Gia wyjdzie.
- Ile to zajmie? - Z godzinę.
Nie wrócimy do bunkra przed świtem.
Po jego śmierci chciałam kierować grupą.
Nie potrafię was nawet chronić.
Nie mów tak! Do niczego się nie przyznasz.
- Albo przyznam się z tobą. - I ja.
Nie pozwolę na to!
To zaczekajmy.
Mathieu i reszta wrócą wkrótce i problem się rozwiąże.
Nie mamy wyboru.
Gia, słyszysz mnie?
Życie wielu ludzi zależy wyłącznie od ciebie.
Gia?
Da się lecieć bez szyby?
I zamarznąć na śmierć.
Polećmy niżej.
Nie zdążymy przed świtem, bo lot potrwa dłużej.
- Co teraz? - Właśnie.
Co robimy?
Módlmy się, żeby uszkodzenia dało się naprawić.
- A jeśli się nie da? - To utknęliśmy tu na zawsze.
Nawet tak nie mówcie!
Na lotnisku muszą być jakieś narzędzia.
Jeśli nie znajdziemy ich w kwadrans, to nie odlecimy dziś!
Nie rozumiem ani słowa!
Ale wiem jedno.
Musimy wrócić do Ines i reszty.
Ruchy!
Spróbuję ją przekonać, żeby otworzyła drzwi.
Dobry pomysł. Powodzenia.
Gia, słyszysz mnie?
Cholera!
- Nie obwiniaj się. - Muszę. Zastrzeliłem go.
- Celował do ciebie. - Ma tu rodzinę?
Nikt z nas nie ma.
Masz rodzinę w bunkrze?
Miałem brata.
Już nie mam.
Dziękuję.
- Coś na rozgrzanie. - Dziękuję.
Jednak nie umierasz z głodu?
Może chcesz nas otruć.
Mam 40 ludzi, mógłbym was spokojnie zastrzelić.
Musisz nam zaufać.
- Na to trzeba zasłużyć. - Tak.
Rakiety nie były wasze?
Widziałeś zniszczenia na lotnisku?
Po co mielibyśmy to siebie robić?
Jeśli nie wy, to kto?
Dobre pytanie.
Mąż mówił, żebym nie jechała.
Bał się, że stres pogorszy mój stan.
Wszyscy są wyczerpani tą sytuacją.
Nie jesteś sama.
- Jesteśmy sami. - Nie.
Wszyscy jedziemy na tym samym wózku.
Ostatnie tygodnie nauczyły mnie,
że potrzebujemy siebie nawzajem.
Musimy być solidarni.
Mówi ci to ktoś,
kto zawsze miał innych w nosie.
Praca była całym moim życiem.
Ci ludzie są dla mnie jak rodzina.
Nadali mojemu życiu sens.
To nie sens, lecz próżność. Boisz się śmierci.
Otwórz, to sobie pogadamy.
Nie musimy nigdzie lecieć.
Pogadajmy sobie tylko.
Kłamiesz!
Chcesz mnie omotać, jak z maskami.
Nie.
Proszę, otwórz drzwi.
Musimy wrócić, żeby pomóc innym.
Wszystkich nie ocalimy.
Możemy chociaż spróbować?
Kurwa.
Otwórz te jebane drzwi!
Ty wariatko!
Gdzieś się kręci uzbrojona, nieznana grupa.
Nieustraszone pyszałki z pistoletami.
Amerykanie?
Nie, to za daleko.
Gdyby to była inna baza NATO,
wiedzielibyśmy o tym.
Obserwujemy wszystkie silosy, nikt nic nie wystrzelił.
Stąd można coś wystrzelić?
Tak.
Są blisko, bo słyszeli przez radio o locie do Norwegii
i zaatakowali te dwa miejsca.
Kto to może być?
Nie wiem.
Lepiej dowiedzmy się prędko.
Osman, ruszamy!
Udało się?
Znaleźliście coś?
Warsztat jest pusty, wszystko trzymają na lądzie.
Co teraz?
Nic nie zrobimy.
Przeczekamy dzień w magazynie.
Pozwolimy, by słońce ją zabiło?
Jutro wyciągniemy jej zwłoki przez szybę.
Naprawimy samolot
i wracamy do bunkra.
Mogliśmy wam powiedzieć.
Co?
NATO wiedziało, co się dzieje.
Nie mieliśmy złudzeń.
Świat by nas posłuchał.
Całe rodziny mogły gdzieś schronić się razem.
- Niepotrzebnie rozdrapujesz przeszłość. - Wiem.
Ale dzięki Gii zrozumiałam, że nadciągający koniec świata
można przetrwać jedynie w gronie bliskich.
Tylko wtedy życie nie było pustą egzystencją.
Ona nie jest wariatką.
Jest najmądrzejsza i najodważniejsza z nas wszystkich.
Więc chcesz umrzeć tu z nią?
Może.
Rozumiem.
Ale nie poddam się, bo mogę pomóc innym.
Wracamy do magazynu.
Mam nadzieję, że przyjdziesz.
Słyszałaś, Gia? Ostatni dzwonek.
Myślisz, że jestem odważna?
Tak.
W przeciwieństwie do mnie.
Mieli wrócić i co?
Dziś nie wrócą, bo już po świcie.
Wypuszczacie nas?
Zjedzcie coś i śpijcie.
Pytała, czy nas wypuścicie.
Gerardo powiedział coś mądrego.
„Trzeba zaprowadzić sprawiedliwość”.
Co to ma znaczyć?
Po zachodzie słońca
gdy wszyscy wstaną, zrobimy proces.
- Osądzimy wszystkich. - Tylko ja zabiłam Terenzia.
- Sylvie! - Widziałeś nagranie.
Jakie nagranie?
- Ani się waż! - Śpijcie dobrze.
Zabiją nas.
Laura ma rację, trzeba stąd uciec.
Dokąd?
Do Norwegii, tam będziemy bezpieczni.
Powiemy reszcie, by na nas czekali.
Czym tam polecimy?
Ines widziała helikopter.
Jest z nami pilotka helikoptera.
- Cholera, no tak. - Serio?
Latasz helikopterem?
Duży jest? Jaki to model?
Nie wiem. Wywalili wszystko, żeby był lżejszy.
- Przeleci 1000 km. - Svalbard leży dalej.
Rosyjskie helikoptery polecą nawet na kiepskie paliwo.
- Zatankujemy po drodze. - Super!
Jak stąd wyjdziemy?
Może tędy?
Wentylacja prowadzi do różnych pomieszczeń.
Potrzebujemy palnika.
Zawsze potrzebujemy palnika!
Od teraz ktoś zawsze ma palnik.
- Może coś zmajstruję. - Palnik?
Serio?
Spróbuję.
Podaj baterie i przewody.
Powinno wystarczyć.
Czekajcie.
Droga wolna.
Widzę dwóch.
- Kogo? - Tanina i Dippera.
Największe dupki.
- Musimy ich ominąć. - Niby jak?
Są inne wyjścia?
Nie, tylko to.
Odetniemy prąd. Niczego nie zobaczą.
A my jak coś zobaczymy?
Dobre pytanie.
Już po nas.
Dominik bawił się noktowizorem.
Może teraz nam się przyda?
Dobry pomysł.
Co teraz?
Mamy minąć ich w ciemnościach z noktowizorem na głowie?
To szaleństwo!
Dziesięć minut do zachodu.
Mamy przejebane.
Sto lat, sto lat
Niech żyje, żyje nam
Jeszcze raz, jeszcze raz
Niech żyje nam
Kurwa.
Zniszczyła wszystko.
Jest źle?
Niedobrze.
Zobaczymy dopiero w środku, czy jest tak źle.
I jak?
Ayaz pyta.
Niech pakuje nasiona. Może zabierzemy wszystko.
Nie lecimy tej nocy?
Nie wiem.
- Ayaz? - Mów.
Mathieu nie wie, czy dziś polecimy.
Ale ładujcie dalej nasiona.
- OK. Daj nam znać. - Dobrze.
Co powiedział?
Że nie wiadomo.
Co?
Jeśli go nie naprawią, to nie polecimy.
Przeszło mi to przez myśl.
Trzymajcie się blisko!
Co padło?
- Kurwa! - Chyba generator.
Dipper, wstawaj. Awaria prądu.
Dajcie latarkę.
Masz latarkę?
Nie ma paliwa?
Poświeć mi!
Zepsuł się.
Podaj śrubokręt!
Ktoś go wyłączył?
Pijawki.
Co?
Nie zamkniemy drzwi.
Rosjanie rozwalili zamek.
- Trzeba je zatarasować. - Mam pomysł!
Mamy przerąbane?
Możemy to naprawić.
Czym?
Nie mamy żadnych narzędzi.
Po co zabierałem tu Markusa?
Obaj piloci są tutaj, więc nikt nas nie uratuje.
A tajemnicza grupa, o której mówili Rosjanie?
Mówiłeś, że Rosjanie to kłamcy.
Kiedyś tak było, ale może teraz mówili prawdę?
Jeśli zjawi się trzecia grupa po nasiona,
przekonamy ich, że nie chcemy wojować?
Nie wylądują, bo zablokowaliśmy pas.
Odholujemy samolot.
W ciężarówkach na pewno są łańcuchy do holowania.
- Wylądują i nas uratują. - A jeśli nie ma nikogo?
To sami zrobimy części zamienne.
Latarka!
Sukinsyny!
- Co jest? - Leć po młot pneumatyczny!
Zablokowali drzwi jeepem.
Bez samolotu nie ma radia.
Mamy przemarznięte nasiona, które nie zakiełkują.
Więc co?
Umrzemy z głodu?
Nie chcę tak umierać.
Moja rodzina wyemigrowała z Egiptu.
Widzieli wiele wojen,
piaskową, sześciodniową, na wyczerpanie.
Dziadek mawiał tak:
„Jeśli nie możesz przyznać się do porażki,
pozostaje ci tylko krzyk”.
Pora krzyczeć.
Szybciej!
Przyciśnij!
Jest tam kto?
Ayaz? Markus? Słyszycie mnie?
Powinni nas usłyszeć z ziemi i nieba.
Jeśli samolot jest włączony.
Będzie dobrze.
Markus da radę.
Co?
Chciałam wam coś powiedzieć po powrocie reszty.
Zaciskam mocniej, bo wciąż krwawisz.
Ale nic ci nie będzie.
Powiedział mi, że ma anemię.
- Nieprawda. - Powiedziałeś mi!
Dlatego nie byłeś w wojsku.
Ale to nieprawda.
Bałem się.
Całe życie się boję.
Dźgnęli cię, żeby wyrwać ci klucze.
Nic cię już nie przerazi.
Jesteś bohaterem.
Odholowujemy samolot z pasa.
Potrwa to kilka godzin.
Do zobaczenia.
Gdzie oni są?
Poleci na to paliwo?
Powinien.
Pytanie, czy nie będzie za ciężki.
Tamci lecieli we trójkę z kanistrami.
Co robisz?
Samolot jest zniszczony.
Utknęliśmy tutaj.
Miałem z tym zaczekać na powrót,
ale nie odlecimy dziś.
A może nawet wcale.
- Co się stało? - Ines przeczytała twój list.
Powiedziała mi wszystko.
Tak.
To prawda.
Nie będę kłamać.
Aleś ty szlachetny.
Lom chciał ją nastraszyć.
Czemu?
Bo ciągle się z nim kłóciła.
Chciał tylko nastraszyć Zarę.
Wydał mi rozkaz.
Żołnierz musi wykonać rozkaz.
Nie wiedzieliśmy, że do drzwi nie ma klucza.
Że też akurat do tych…
Chciał ją nauczyć, że bunkier jest niebezpieczny
i że nas potrzebuje.
Też cię czegoś nauczę. Na kolana.
Klękaj!
- Nie wiesz, jak cierpiałem. - Raczej wiem.
Przepraszam.
Słyszałeś?
Samochód!
Zbliżają się!
Działaj!
Coś się stało?
Nie wiem.
Zapłon, kontrolki, pełen gaz.
Powinien odpalić!
Są coraz bliżej!
- Co to znaczy? - Nie znam rosyjskiego!
Odpalam jeszcze raz.
Jesteś bohaterem, Rik.
- Co robimy? - Paliwo jest.
Znalazłam!
Odlatuj już!
To zajmie chwilę.
Nie mamy ani minuty!
Co on wyprawia?
- Wróć! - Musimy uciekać!
Musimy go powstrzymać.
Rik, wracaj!
Uciekajcie!
Rik?
Powstrzymajmy go!
Musimy lecieć.
Leć!
Rik?
Wróć!
Sumienie mnie cały czas gryzie.
Sam nie jesteś potworem, ale wypełniasz ich rozkazy!
Halo?
Jest tam kto?
Widzę ich! Gazu!
Można strzelać?
- Na pewno? - Strzelaj!
Ognia!
Nie boję się!
Co tu się dzieje?
- Rzuć broń! - Zabije mnie!
- Jesteś Turkiem? - Tak, bracie. Odłóż broń.
Naukowcem z łodzi podwodnej.
Odejdź!
Porozmawiajmy!
Nie rób tego!
Każdy płaci za swoje!
Gdzie oni są?
Co to?
- Sprawdzisz? - Pieprz się!
- Cholera! - Jezu!
Horstowi się udało!
Napisy: Aleksandra Domke-Jarre