SERIAL NETFLIX
- Pani Thea. - Dobry wieczór.
- Pani drabinka się przydała. - Cieszę się.
Udało mi się ściągnąć z góry formę do ciast.
- Wnusia przyjechała. - Uroczo.
Dokąd jedzie pani kot?
Na wycieczkę.
Pani znajomy?
Spieszymy się. Do widzenia!
Dobranoc.
Ludzie powinni wiedzieć.
Co włożyłaś do bagażnika?
Torbę.
I co jeszcze?
Mojego kota.
Waży tylko trzy i pół kilo.
- Żadnych zwierząt. - Mam go od pięciu lat.
- Tak postanowiliśmy. - Wiem.
- Głosowaliśmy. - Wiem.
Do bunkra wejdą tylko ważne…
Przecież wiem!
Waży tylko trzy i pół kilo.
Przykro mi to mówić,
ale za 27 minut lecimy do Bułgarii.
Ja polecę na pewno.
Pani Ancion! Zmiana planów.
Zaopiekuje się pani dziś moim Pompidou?
- Możemy? - Wiecie…
Śnieżka będzie mieć towarzystwo.
Już jadł. Jest milutki i lubi głaskanie po brzuszku.
Czemu nie zostanie u pani?
Nie chcę, żeby siedział sam.
- Dobrze. - Dziękuję.
Naprawdę próbowałam.
Niegrzeczny ten amant. Zasługuje pani na kogoś lepszego.
Kotek uwielbia indyka.
Warto lepiej dobierać sobie znajomych.
Głaszcz go po brzuszku.
Dobrze.
Lepsza samotność niż kiepskie towarzystwo.
Mówiła, że zwariowali? Coś jeszcze?
Nic więcej nie słyszałem.
Markus czeka na transmisję w samolocie.
Żołnierzom odwaliło.
- Nie mamy pewności. - Chyba ty.
Była przerażona.
Może tylko Markusowi tak mówiła?
A to niby czemu?
Czym zajmują się archiwiści?
Od 12 lat archiwum zajmuje się
rejestrowaniem darowizn.
Odkładamy pudła na półki.
A ty to porządkujesz?
Tak.
- Tylko mnie spowalniasz. - Czyżby?
Bunkrem zawiaduje Gerardo, a nie żołnierze.
Ines była śmiertelnie przerażona.
- Co się dzieje? - Markus i Ayaz rozmawiali przez radio.
- Ines mówiła, że oszaleli. - Kto taki?
Żołnierze.
Tego nie wiemy, ale lepiej wróćmy.
- Bez nasion? - Jeśli trzeba.
Od nas zależy przyszłość całego świata.
Zdążymy wrócić dziś wieczorem?
- Jeśli wylecimy w godzinę. - Lecimy.
Weźmy jak najwięcej nasion.
- Nie wiem, kiedy tu wrócimy. - Zajmę się tym później.
Teraz mamy inny problem.
Tylko siłą ją stąd wyciągniemy.
Może zostawmy ją tu?
Przetrwała tygodnie, jedząc nasiona.
- Wrócimy tu, prawda? - Nikogo nie zostawimy.
Świat jest dość osamotniony.
Gia leci z nami.
- Rik? - Tak.
- Jak twarz? - W porządku. Gdzie Ines?
- Wyszła? - Z Heremansem.
Żołnierze pozwolili mi przynieść wam jedzenie.
No tak.
Sylvie ma plan.
Chce, byśmy uniknęli kary za morderstwo Terenzia.
Ona nie zabiła nikogo.
- Żołnierze sądzą inaczej. - I ty też.
Mam nadzieję, że chce wystrzelać żołnierzy.
Przestań.
Czekamy, aż wszyscy się położą.
Wtedy otworzę jej drzwi i Sylvie przyjdzie po was.
A potem?
Będzie trzymać żołnierzy na muszce do powrotu reszty.
Ma pistolet?
Nie zrobi im krzywdy.
A powinna.
Gniew odbiera ci rozsądek. Jej plan to wariactwo.
- To może skończyć się źle. - Nawet Rik się zgadza!
Jeśli coś się stanie, nie będzie odwrotu.
- Horst, proszę. - Nie.
Sylvie ma rację. Musimy się chronić.
Będziemy gotowi.
Pozwolili ci nas nakarmić
i dali ci klucze?
Ufają mi.
Skoro tak, to zapytaj Heremansa o Ines.
Zapytam.
Jest tam kto?
Wpuść mnie!
Otwórz drzwi!
Otwierać drzwi!
Wpuść mnie!
Otwórzcie!
Proszę!
- Po co te maski? - Miałaś rację.
Nie chcieliśmy cię straszyć.
Na dworze unosi się trujący gaz.
Maski nas chronią, ale nie wolno oddychać zbyt głęboko.
Musimy lecieć. Wróć z nami.
Najpierw muszę skończyć pracę.
Skończę, to wracam do córki.
- To nara! - Nie.
Jeśli wylecisz z nami, pomożemy ci wrócić do córki.
Przez ten trujący gaz nie wiadomo,
kiedy przyleci następny samolot.
Gia…
proszę cię.
A nie mówiłam!
Co teraz, kapitanie?
Jakub, Ayaz i Gia wymontują fotele.
Osman zatankuje bak.
- My spakujemy nasiona. - Dobrze.
- Kiedy odlatujemy? - Za 47 minut.
Sprawdźcie na górze, czy nie latają inne samoloty.
Postawiłeś samolot tak, że Rosjanie nie wylądują.
Ale mogą się wkurzyć i nas zbombardować.
Co wtedy zrobimy?
- Uciekniemy. - Pomodlimy się.
Gia, chodź.
A moi koledzy?
Pochowaliśmy ich w maskach.
Pewnie pojechała do miasta
z tą Czeszką Sarą.
Niemożliwe.
Przed chwilą widziałem Sarę w sterowni.
Skąd mam wiedzieć, gdzie jest Ines?
Pasażerowie się martwią, bo rozpłynęła się w powietrzu.
Kto się martwi?
Zastanawiają się.
Powiedz im…
żeby przestali się nad tym zastanawiać.
Pięć godzin do świtu.
Co zrobisz?
Poszukasz czegoś do wyłamania drzwi.
Jeśli wszystko pójdzie dobrze, wrócisz do bunkra,
w którym jest twój niedoszły zabójca.
Tutaj jesteś.
Przepraszam, że przeszkadzam.
Czuję się zobligowany poinformować,
że zbliża się kryzys.
Jaki kryzys?
Ludzie znikają.
Knują spiski.
Mówią o karze śmierci.
O strzelaniu do ludzi.
Rik, spokojnie.
Nie chcę buntu.
Chcę, by panował spokój i zgoda.
Dobrze. Ja również.
Kto ma problem?
Masz chwilę?
Chcę wiedzieć, że nasza motywacja jest słuszna.
Nie rozumiem?
Mówiłeś, że chcesz się zemścić na żołnierzach.
Jak bardzo tego chcesz?
Sugerujesz, że wymyśliłem sobie kryzys w bunkrze?
Niczego nie sugeruję, tylko pytam.
Chcę poznać twoja motywację.
Bez tych wszystkich nasion nie przetrwamy.
Śmieszny jesteś.
Nawet nie zaprzeczyłeś.
Chcesz usłyszeć, czy jestem kłamcą?
Nie jestem.
Odsuń się.
O co ty mnie podejrzewasz?
Dotknęła cię tragedia.
Rozumiemy, że noszą cię emocje…
Jedźmy do samolotu!
Mnie noszą emocje?
Tak i to normalne.
To masz emocje.
Co się stało?
Po co to, kolego? Tylko pytałem.
Nie masz maski!
- Kłamcy! - Chwila.
Skłamaliście, żebym poleciała z wami!
Nie chcieliśmy cię okłamywać.
Nigdzie nie polecę!
Ona chce tu zostać.
Mathieu i Thea się nie zgodzą. Weźmy ją do samolotu.
Posadzimy ją w kokpicie.
- Obiecałeś… - Sierżancie, do mnie.
Przykro mi, ale nie rozwiążemy tego sami.
Ty mu powiesz czy ja?
- Zaufałem ci. - Co jest?
Rik mówi, że Sylvie planuje atak.
To nie atak!
- Kiedy? - Dzisiaj.
Sylvie nie chce nikogo skrzywdzić.
Chce jedynie chronić pasażerów.
Powiedziałem, że nic się nie stanie, ale ona denerwuje…
Już dobrze.
Zajmę się tym. Dobrej nocy.
- Jak? - Rik i ja coś wymyślimy.
Połóż się, bo nie spałeś całą noc.
Mamy identyczne cele jak Sylvie:
bezpieczeństwo i przetrwanie.
Prawda?
Dziękuję.
Dobranoc.
Dobrej nocy.
A teraz…
zdecydujmy razem, co robimy.
Cholera.
Jest tam kto?
Słyszysz mnie?
Wchodzę.
Jest tu kto?
Kto tu jest?
Pojedziemy razem jeszcze raz zatankować.
- Razem? - Tak, będzie szybciej.
- A jeśli Ines się odezwie? - Ktoś inny usłyszy.
Ayaz, pomożesz mi? Sam nie dam rady.
- Chwila. - Dobrze.
Nie za ciasno?
Gdy wymontujemy fotele, usiądziesz cię obok nas.
- Dlaczego? - Będzie ci wygodniej.
Mówiłeś prawdę o problemie ze słońcem?
Na co to wszystko?
Czemu zabieracie mnie i ziarna?
„Ocalić jedno życie to ocalić człowieczeństwo”.
To ma być człowieczeństwo?
Znajdziemy twoje leki.
Co cię to obchodzi? Nie znasz mnie.
Fakt.
Jeśli mówisz prawdę…
to znaczy, że moi bliscy nie żyją.
Przykro mi.
To mnie wypuść.
Błagam cię, Ayaz.
Będę biec, aż słońce mnie wykończy.
Nie mogę tego zrobić.
Ale przywiązać to już możesz?
Skąd u ciebie ta agresja?
- Słucham? - No skąd?
Gdy przycisnęłaś mi lufę do skroni, to nie była agresja?
Bałam się.
- Gia? - Słucham.
Już dobrze. Nie winię cię.
- Bałaś się. - Tak.
Musisz przeżyć.
Nawet jeśli nie wiesz dlaczego.
Na tym polega człowieczeństwo.
- Co robisz? - Wypatruję Sylvie. Załóż kurtkę.
- Słucham? - Załóż kurtkę!
- Zostaję tutaj. - Nie bądź głupia.
Byłeś arogancki i uroczy. Teraz ani śladu po uroku.
Wybacz, że chcę cię uratować.
Chcesz uratować jedynie swoje posiniaczone ego.
Niedługo tu będzie.
Jeśli nie wrócimy z Norwegii, przeczytaj to.
Mnie brakuje odwagi, by to powiedzieć.
Co to, kurwa, było?
Ambasadorze, muszę ci coś pokazać.
Chodź.
Przyszła.
- Jesteś! - Rik wam powiedział?
- Tak. - Nie idę.
- Idziesz! - Nie rozkazuj mi.
Bez ciebie nie pójdę i wszystko będzie na darmo.
Ma rację.
Robię to dla ciebie, Sylvie.
- Gdzie Rick? - Chyba wrócił do pokoju.
Udaje głupka. Zdrajca gra na dwa fronty.
Zaryzykował.
To dlatego żołnierze udają, że śpią?
Chodź.
Nie masz zwidów. To był helikopter.
Prawdziwy helikopter.
Wszyscy śpią.
Słyszeliście to?
Chodź.
Mam zwidy czy nie?
Kim jesteś?
Odsuń się! Kto to, kurwa?
Wygląda na wariatkę.
Zastrzelić ją?
Jeszcze nie.
Jesteś z NATO?
Nie, byłam w samolocie, teraz mieszkam w bunkrze.
Długo by opowiadać.
Czemu wysadziliście nasze samoloty?
- Że co? - I nasze komunikatory.
Wysadzają samoloty, bo są złymi ludźmi.
Wyrzucili mnie, bo się zbuntowałam.
Wyrzucili cię?
Tak. Skazali na śmierć.
Zabiorę was do bunkra, jeśli pomożecie mi wejść.
Tak?
Sami go nie znajdziecie. Chodźcie!
Jedziemy z nią.
- To dla ochrony? - Tak.
Co do diabła?
Stój!
Ręce do góry!
- Dobrze, że jest ambasador. - Przestań!
Dość!
Nie mogę już was chronić.
Nie chcieliśmy nikogo skrzywdzić.
Jedynie się chronić.
Przemoc i groźby nigdy nie są rozwiązaniem!
A co robiło twoje NATO?
Słucham?
Do środka!
Co zamierzasz robić?
Zamknijcie pijawki z Rikiem.
Idziemy.
Jazda!
Halo? Jest tam kto?
Markus? Ayaz?
Jest tam kto?
Zacięło się.
Odsuń się.
Wypchnę je z szyny.
O co chodziło z Osmanem?
Małe nieporozumienie.
Jest tu kto?
- Słyszałeś? - Halo?
Ines!
Markus?
Halo?
- Jest tam kto? - Ines?
- Markus? Ayaz. Słyszycie? - Ines?
- Ines! - Halo?
- Ayaz. - Ines?
- Ayaz.
- Ines, nic ci nie jest? - Tak i nie.
Wróciłam do bunkra dzięki rosyjskim żołnierzom.
- Co takiego? - Już mówię.
Myślą, że wysadziliśmy ich samoloty.
Co odwalają żołnierze NATO?
Myślą, że Sylvie zabiła Terenzio.
- Dlaczego? - Bo to prawda.
Aresztowali nas wszystkich. Nie wiem, co zrobią.
Czekajcie na nas. Wrócimy wieczorem.
Markus tam jest?
Jest na zewnątrz.
Dlaczego pytasz?
Osman, powiedz mi coś.
Gdzie się nauczyłeś tak dobrze angielskiego?
Znajdujemy się w wapiennej jaskini.
Berberowie zamieszkiwali je przez wieki.
To tutaj spał Herkules podczas wielkiej misji.
Pan przewodnik?
Welcome. Bienvenue. Bienvenidos. Dobro pożałować. Wilkommen.
- Niemiecki też? - Tylko podstawy.
„To twój chłopak czy brat?”
Osman?
- Tak? - Skończyliście?
Zatankujemy jeszcze jedną ciężarówkę.
Pospieszcie się. Odlatujemy za kwadrans.
Zrozumiałem.
Mamy kwadrans.
Wkrótce odlatujemy.
- Wytrzymajcie. - Spróbujemy.
- Wybacz, miałaś rację. - Wolałabym się mylić.
Zamknąć się!
Nigdy nie trzymałem broni.
Musi być ten pierwszy raz.
Jak tylko wrócą z Norwegii,
zaczną na nas wieszać psy.
Za co?
Za proces Sylvie?
Za sprawiedliwość.
- Wymierzysz ją dziś. - Właśnie ty.
Ja?
Jeśli zrobi to nasz ambasador,
to reszta zrozumie jedno:
kto mieczem wojuje, od miecza ginie.
Co do cholery?
Zostańcie tu!
- Co teraz? - Kryć się!
- Zacznę rozładunek. - Postaw skrzynie na płycie.
Przed odlotem trzeba zabrać fotele z pasa.
- Będziesz miał co robić. - Ines wie, że wracamy?
Tak.
Osman już jedzie.
- Gia się uspokoiła? - Chyba tak.
Związaliśmy ją.
To dlaczego jest w kokpicie?
Do diaska!
- Cholera! - Co się stało?
- Zamknięte. - Otworzysz?
Nie!
- Wystraszysz ją. - I dobrze!
Otwórz te jebane drzwi!
Otwieraj!
Nigdzie nie polecę.
Odsuń się!
Nie polecę!
Ayaz! Czekaj.
- Niszczy samolot! - Co robimy?
Znajdziemy inny?
Nie ma takiego w promieniu 2000 kilometrów.
Jak mamy wrócić?
Napisy: Aleksandra Domke-Jarre