SERIAL NETFLIX
Po dziesięciu bajkach w końcu śpi.
- Wszystko nie wejdzie. - Dwie torby to limit.
Muszę je jeszcze zważyć.
Może to znak.
Kochanie, to podróż życia.
Nie spakuję wszystkiego. To obłęd!
Faza maniakalna jak nic.
Dasz mi spokój?
Widzisz, co robisz?
Trzynaście miesięcy od ostatniego epizodu.
- A jeśli tam się zdarzy? - Nic z tego.
Nowe leki działają i ty to wiesz.
Ja to wiem.
Naprawdę?
Próbuję cię chronić.
Śmieszny jesteś.
Gdy robię coś dla kariery, wmawiasz mi chorobę.
Dziwne, nie?
Pamiętaj o lekach.
- Wciąż nic. - Nikt nie ma kontaktu z Rosjanami.
Przyjąłem.
A jeśli Rosjanie są już w magazynie?
Powiem, że nasion starczy dla wszystkich.
Powodzenia. Informuj nas.
Jasne.
A jeśli się nie podzielą?
Zwykłe śruby.
Wystarczy je wykręcić i wysunąć fotele.
Ile nasion tu wejdzie?
W całej kabinie?
Dużo. Może miliony.
Nie potrzebujemy aż tyle.
Rozwiążemy problem ze słońcem i życie wróci do normy.
Nieprawda. Życie nigdy nie wróci do normy.
Powiedzmy, że mamy nasiona.
Jakie jest twoje ulubione warzywo?
Grillowana sałata, nic wymyślnego.
Bakłażan z czosnkiem.
Rzepa.
Babcia taką robiła z bułką tartą.
- A twoje? - Ayaz, przyjdź do kokpitu.
Twój werdykt?
Frytki.
Co się dzieje?
Co zrobimy, jeśli Rosjanie już tam są?
Dlaczego mnie pytasz?
Nie gniewaj się, ale nie przeszkadzają ci
sytuacje konfliktowe.
Nie gniewam się. Przekonamy ich, że nasion starczy dla wszystkich.
Kazałby im się podzielić.
A jeśli nie przemówimy im do rozsądku?
Dopóki jest ich mniej niż 17, mamy przewagę.
Siedemnastu?
Skąd ta precyzja?
Nie…
Mam 17 kulek.
- Skąd to masz? - Z bunkra.
Schowaj go.
- Mam złe przeczucie. - Na razie nic nie zrobimy.
Mogę zwymiotować ze stresu.
Weź głęboki oddech i zadzwoń do Ines.
Powiesz, że niedługo lądujemy.
Najpierw sprawdźmy, czy możemy wylądować.
Zadzwoń do niej!
Nie widzę sensu.
Rozmowa z Ines na pewno cię rozluźni.
Droczenie jak w podstawówce.
Ines, mówi Markus.
Słyszysz nas?
Ines, słyszysz nas?
Gdzie może być?
Nie wiedziałam. Nikt nic mi nie mówi!
Ale?
Nie wierzę wam, jedynie odpowiadam na pytania.
Kłamie.
Wierzycie w samo nagranie?
Nie ufasz swoim oczom?
Bez dźwięku nie ma niuansów.
- Brakuje kontekstu. - Jakich niuansów?
- Major spłonął w męczarniach. - Taka jest prawda.
Prawda jest taka: nie widzieliśmy, co spotkało Terenzia.
- Naprawdę? - Tak.
- Terenzio porzuciłby resztę. - Nikt nie nadjechał!
Wtedy tego nie wiedziałam.
Był dość samolubny.
Popełnił błędy. Zgrzeszył.
Ale wszyscy grzeszymy.
Sylvie…
Co z nią?
Mów, Rik.
Jak, Ines?
Może Terenzio zasłużył na to, co zrobiła Sylvie.
Co takiego?
Sylvie postąpiła źle.
Nikt nie zasługuje na morderstwo.
Zamordowałaś żołnierza.
Byłaś w wojsku, więc wiesz, że czeka cię kara.
Wiem też, że mam prawa.
Oboje wiemy, że nie masz pojęcia, co robisz.
To przypadek, że w bunkrze zostały słabe pijawki?
Odprawiliśmy twoich sojuszników
i pyskaczy.
Dobrze wiem, co robię.
Przechylasz na moją stronę?
Ostatni lot kontrolny robiłem nad Islandią.
Był istny armagedon. Obyś miał więcej szczęścia.
Chcesz, żebym zwymiotował?
Zaczynamy.
Nie ma Rosjan.
Droga wolna.
Lepiej ci?
Trochę.
- Dwie noce? - Może mniej.
Dni są krótsze na północy, więc mamy więcej czasu.
- A Rosjanie? - Stoimy na jedynym pasie.
Ustawiłem się tak, że nikt inny nie wyląduje.
Kapitan to antykomunistyczny buntownik.
Niesamowite.
Ten widok również.
Kiedyś latałem w pobliżu biegunów.
Co znaleźliście?
Ciała paru techników.
Nic specjalnego.
Pamiętasz, gdy to nie było normą?
Szuja z ciebie. Kim ty jesteś, żeby ją osądzać?
To Bóg osądza!
- Litości. - „Nie zabijaj”.
- Nie znasz przykazań? - Dość.
„Nie mów fałszywego świadectwa przeciw bliźniemu swemu”.
- Sylvie. - Czemu tu siedzicie?
- Tylko tu możemy porozmawiać. - Chowamy się.
Jesteśmy z tobą.
Właśnie.
Na 100%.
Przykro mi, ale zabijanie to grzech.
- Rik? - Przestań.
To już nieważne. Co zrobimy teraz?
- Co oni zrobią? - Żołnierze?
Niektórzy to zło wcielone.
Heremans patrzy na ciebie jak zboczeniec!
Ukarzą tylko mnie.
Biedacy.
Pewnie próbowali wyjść za dnia.
Czemu nie cofnęli się już w korytarzu?
Pomyśl, że idziesz w górę i piecze cię skóra.
- O nie. - Też biegłabyś do drzwi.
Pochowajmy ich.
Nie ma czasu.
Zrobimy to o zmroku.
Każdy wróci do domu Bożego.
Osman, wschodzi słońce.
Spoczywaj w pokoju.
Klub pasażerów lotu nr 21.
Żołnierze nie mają prawa karać pasażerów ani Sylvie.
Oni widzą to inaczej.
Przekonam ich, żeby zaczekali na resztę,
i wstrzymali się z karą.
Za co?
Ona nas uratowała.
Świetny pomysł, ambasadorze.
Ale to negocjacje.
Musimy dać im coś w zamian.
Na przykład?
Proponuję w zamian,
żebyście zostali tu do powrotu reszty.
- Jesteśmy więźniami? - Skądże.
- To ich trzeba zamknąć. - Chodzi o wasze bezpieczeństwo.
Czyżby? Naziści też tak gadali.
Proszę was.
Błagam, zachowajcie spokój i odpocznijcie.
- To się skończy, gdy wróci reszta. - Może. Co będzie z Sylvie?
Świat żołnierza składa się z wrogów i sojuszników.
- Wszyscy możemy być sojusznikami! - Zgadzam się.
Trzeba ich przekonać, że Sylvie jest sojuszniczką.
Zajmę się tym.
Dajcie mi się tym zająć.
Do zobaczenia.
Nasiona są w środku.
- Cholera! - A tamte?
- Zamknięte. - Co?
Zamknięte.
- Wiesz, co robisz? - Wpisuję kod domyślny.
Byłeś włamywaczem?
Potrzeba karty.
Sprawdzimy o zmroku, czy tamci nie mają.
Co teraz?
Czekamy do zachodu słońca.
Trzeba było zostać w bunkrze.
Już chrapanie Rika lepsze.
Prześpijmy się.
Niedobrze mi.
Jak zareagowali na zamknięcie?
Wściekli się?
Wręcz przeciwnie. Doceniają to.
Więc się nas boją?
Nie, są wdzięczni za to,
że zgodziliście się przełożyć proces.
A to ci ambasador, któremu język staje kołkiem.
Uważaj na słowa, sierżancie.
Pisałem doktorat o wojnach i konfliktach na Pembroke College.
- Żartowałem! - Uczyłem się na Oksfordzie!
Pasażerowie przystali na ten plan.
Mam nadzieję, że żołnierze również.
- Chce być lubiany. - Czego oczekujesz od dyplomaty?
Robi, co może. To dobry człowiek.
- Ucieknijmy stąd. - Dokąd?
Bunkier to jedyne schronienie.
Gerardo ma rację. Odpocznijmy.
Przygotujmy się na to,
że mogą odrzucić propozycję.
Sylvie…
zrobiła coś złego.
Nie usprawiedliwia to nas do robienia czegoś złego.
Ani mi to w głowie.
Ale Thei nie ma, pułkownik nie żyje,
więc trzeba zrobić chociaż coś.
Proces?
Też.
Oraz coś na co czekam od dawna.
Co takiego?
- Zdrówko. - Zdrowie.
- Słyszę tę muzykę we śnie. - Chyba w koszmarach.
W kółko te trzy jebane płyty.
Kiedyś wypad na miasto kończył się niespodzianką.
Brakuje mi tego.
Tych niespodzianek.
Już się kładziesz? No weź, stary.
Dokąd on idzie?
Chcesz niespodziankę?
Drzwi! Ktoś idzie!
Horst, Rik, chodźcie.
Nic nie zrobiliśmy.
Spokojnie. Potrzebujemy pomocy.
- Coś wam pokażę. - Co takiego?
Jakiś naukowy szajs.
Chodźmy.
Chwileczkę.
No już, wszyscy czekają.
O co chodzi?
Cholera!
Spokojnie!
Jesteście Niemcami?
On jest.
Belg.
Francuzka.
Marokańczyk.
Polak.
I Turek.
A ty?
- Co ja? - Jesteś Francuzką?
Wynocha z mojej głowy!
- To jakieś jaja? - Wolisz bez rękawic?
Po co mamy się boksować?
Rik potrzebuje oponenta swojej wagi!
Może Ines?
Będziemy walić lekko.
- Rozwal go. - Słucham?
Nazywam się Ayaz.
A ty?
Wybraniec.
- Wybraniec? - Tak.
Jestem wybrańcem, bo ocalałam.
- Na miejsce! - Dobrze.
- Jesteście sami? - Tak.
My też
jesteśmy wybrańcami.
Zgadza się.
Są ich dziesiątki. Po co im Horst i Rik?
Może prowadzą eksperyment naukowy?
W środku nocy?
Właściwie to dnia.
Wiesz, o co mi chodzi.
Coś tu nie gra.
- Tak się przywiązałaś do Rika? - Mam go w dupie.
Ruchaliście się z Horstem?
Język jak z rynsztoku.
Wpadł ci w oko.
Bzyknijcie się.
- No. - Ma rację. Jest fajny.
Prawda?
Może i robią jakiś eksperyment…
Dawaj, Rik!
Bij go, bo jak nie, to zgwałcimy wasze kobiety!
W porządku?
Przytrzymaj go mocno.
- On nic nie zrobił. - Właśnie!
Będziesz bić bezbronnego?
Nie, obejrzy prawdziwą walkę.
Co tu się odpierdala?
Co ty robisz?
Potrzebujemy go do uprawy warzyw!
Jak się czujesz?
Te osoby na zewnątrz pracowały z tobą?
Ansgar pracował na pełen etat.
Ten drugi był naukowcem. Nie pamiętam jego imienia.
Nie zabił was trujący gaz?
Gaz?
- No tak. - Nie!
Ci na górze zginęli od gazu.
To słońce zabija, a nie gaz.
Ma rację.
- Słońce? - To prawda.
Bzdura.
Słońce zabija wszystkich.
- Brzmi jak wariactwo. - Nie jestem wariatką!
Tylko woda może być cieczą, ciałem stałym lub gazem.
Naukowiec mi to powiedział. Jak on się nazywał?
Ty jak się nazywasz?
Gia. Archiwistka ze Światowego Programu Żywnościowego.
Miło cię poznać.
Ile tu już jesteś?
Tamci dwaj zginęli trzeciego dnia mojego pobytu,
czyli pięć tygodni temu.
Od pięciu tygodni nie masz kontaktu ze światem?
Nie mamy telefonu, przed trucizną też nie było.
Nie ma trucizny. To słońce zabija.
Co robiłaś przez cały ten czas?
Unikałam trucizny i sortowałam nasiona.
Chcę wrócić do swojej córki.
Nasiona są w środku?
Wpuścisz nas?
Jestem archiwistką, wszystko porządkuję.
Chodźcie.
Co do cholery?
Ciszej. Oszalała.
Co tu się odpierdala?
Nie znam się na nasionach, ale je jem.
Buduję odporność na trujący gaz.
- Nie ma trującego gazu. - Rozumiem..
Już to mówiliście.
Ale wiem swoje. Przy wejściu Ansgar i Benjamin…
Benjamin!
Wiedziałam, że sobie przypomnę!
- Horst! - Co się, kurwa, dzieje?
Co się stało?
- Mieliśmy umowę. - Idź spać.
Zabierz ją.
Proszę, nie!
- Sylvie! - Puśćcie mnie!
Odłożę je tam.
Albo tu.
Tutaj.
Leżało na podłodze.
„Gia Snow”.
Psychotrop.
- Miałem pracownika… - Co jest Gii?
Ma chorobę dwubiegunową. Lek się skończył.
Jest tu od dawna.
- Współczuję jej. - To nie jej wina.
Niech Markus powie Ines, że wracamy wcześniej.
- I mamy mniej nasion? - Uwiniemy się szybciej.
Gia potrzebuje leków. Może znajdziemy je w Bułgarii.
Mamy problem.
Nie da nasion i nie chce lecieć.
Jednak przypomniałaś sobie!
Czy coś w tym nowym świecie będzie łatwe?
Co on tu robi?
Rik to swój chłop.
Zamknąłem Sylvie, bo zaatakowała Wilsona i Kaplana.
- Gdzie siedzi? - W celi.
Tam jest jej miejsce.
Czułam, że coś planują.
- Gnojek mnie uderzył. - Kto?
Felipe.
To i tak nieważne.
Ważne, bo go zabiję.
Nie mów tak!
Przepraszam.
Nie żartuję.
Znałam masę facetów chętnych do bójki.
Moi bracia, ojciec i wujkowie ciągle to robili.
- Żaden z ciebie bokser. - Myślisz, że mnie znasz?
To miał być komplement.
Możesz przestać?
Mamy mały problem.
Razem z Tomé słyszeliśmy, jak Markus krzyczał przez radio.
Co mówił?
Wrócą wcześniej, bo znaleźli jakąś wariatkę.
- O ile wcześniej? - Ale to nie problem.
Markus wypytywał o Ines,
bo ona miała obsługiwać radio.
I co wy na to?
Tomé powiedział, że ją aresztowaliśmy.
- Co? - Mówiłam, że ściemnia.
I przerwałam transmisję.
Oboje…
jesteście idiotami!
Niech Tomé przyjdzie na słówko.
Nie mogą myśleć, że zrobiliśmy coś złego.
Jeśli tak uznają, mogą wcale nie wrócić.
Zajmę się tym.
Dobra.
Iść z nim?
Heremans!
Daj Rikowi klucze do pokojów.
Co?
- Jak wypuszczę Ines? - Weź klucze od Johansena.
Rik sprawdzi, czy pasażerom nie potrzeba jedzenia lub wody.
Dobrze?
Pomógłbyś im i nam.
Oczywiście.
Co to miało być?
Warto mieć sojuszników.
Rik?
Przyniosłem ci coś do jedzenia.
Proszę.
- Pozwolili ci tu przyjść? - Tak.
Mają mnie za mediatora.
Jestem pasażerem z doświadczeniem w ochronie.
Masz klucze?
Otwórz mi drzwi.
Są otwarte.
- Gdy wszyscy będą spać. - Dlaczego?
- Będą mnie torturować. - Nie.
Ja dam radę, ale reszta nie.
Nie chcą nikogo skrzywdzić.
Ja też nie chcę.
- Przyniosę sobie spluwę. - Nie mów tak.
Przetrzymam ich do powrotu grupy.
Z lufą przy głowie?
Chcę tylko, żeby był spokój.
Sylvie! Oni tylko sobie odreagowali.
Wkrótce będą nasiona.
- I będziemy współpracować. - Rik!
W imię przetrwania grupy.
- Co ty pleciesz? - No tak.
Horsta też obili w imię przetrwania?
Pomyśl o reszcie.
Ines?
- Po co ma iść? - Odpieprz się.
Nie zabierzesz jej stąd.
Zostanie tu.
Zluzuj, Kliczko.
- Co mówił? - „Aresztowali Ines”.
- W jakim języku? - Jak to w jakim?
Po jakiemu mówił Tomé?
Po angielsku.
Po angielsku?
- Ines? - Jego angielski jest słaby.
Wyraził się jasno.
Ines?
- Po co ma iść? - Pomóc z radiem.
Przysięgam na życie matki.
Twoja matka nie żyje.
To na moje życie.
Chodzi tylko o radio. Markus czeka.
Ines? Ktoś?
- Markus? - Ines!
- Jak się masz? - A ty?
Dobrze. Wszystko gra.
Gdzie byłaś? Tomé mówił, że coś się działo.
Nic się nie działo.
Gdzie byłaś?
Odbiło im! Wracajcie!
Komu odbiło? Co się dzieje?
Ines!
Powtórz, błagam.
Co mówiłaś? Komu odbiło?
Powtórz, Ines!
Nie było słychać.
- Słyszysz? - Do Norwegii masz kawałek.
Napisy: Aleksandra Domke-Jarre