NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
SZPITAL - PARYŻ
Ładnie to tak śmiecić?
Jedziemy?
Przytyłaś.
Dobrze teraz wyglądasz.
Masz zdrową wagę i o to chodziło.
Cześć.
Jak było?
Szałowo.
Poznałaś jakieś ciacha?
Głupi jesteś.
Daj numer do któregoś.
Mieliśmy zakaz telefonów.
Wszyscy pacjenci to świry.
Zwłaszcza ty.
Ja?
- Twój kumpel to szczur. - Hugo to rodzina.
Witaj, córciu!
- Cześć. - Witaj.
Już wyjeżdżasz?
Mam występy w Brukseli, a potem lecę do Moskwy.
Liczyłem, że zostaniesz na jakiś czas.
Wiem.
Moglibyśmy obejrzeć film albo kupić jakieś płyty.
Chętnie, ale straciłam już miesiąc koncertów.
- Zobaczysz się z nim? - Nie.
- Nie zasługuje na ciebie. - Tato.
- Pieprzyć go! - Tato, proszę!
- To jego wina. - Wcale nie.
To była moja wina.
On się tylko napatoczył.
Pomuzykujemy trochę przed wyjazdem?
Pewnie.
Kto cię nauczył gotować?
Co?
Kto nauczył cię gotować?
Twoja stara.
Moja stara nauczyłaby cię smażyć na oleju.
Ines, jesteś tam?
Słyszysz mnie?
Tak. Mów.
Zaraz będziemy. Wszystko w porządku?
- Zróbmy jutro pogrzeb. - Thea mówi, że nie ma czasu.
Nie ma czasu to i nie ma szacunku.
Chce być w Norwegii przed Rosjanami.
Ma rację. Pułkownik też tego chciał.
Obyśmy otworzyli te drzwi, bo trzeba napełnić generatory.
Jak tylko pijawki otworzą drzwi,
urządzą uroczysty pogrzeb dla swoich.
- „Pijawki”? - Pasażerowie lotu.
To takie żyjątka, co wysysają krew.
Byłem na Oksfordzie, gdy miałeś mleko pod nosem.
Zrobią z matki i synalka męczenników, choć to była ich wina.
Ambasadorze, musimy…
Właśnie, musimy…
oznakować czymś grób.
Kamieniem albo krzyżem?
Wrócili!
O Boże!
Matko Boża, miej w swojej opiece tego aniołka.
Przyjaciele Hioba usiedli z nim i milczeli przez siedem dni.
Będę przy tobie, Ayaz.
Ale milczeć nie będę.
Kto tam jest?
Cześć.
Dlaczego wysiadł prąd?
Reperują generator.
Weszli do środka?
Przed chwilą.
Zara i Dominik…
też byli w środku?
- A gdzie mieliby być? - Tak pytam…
Nadzieja umiera ostatnia, wiesz?
Nie wiem.
- Co tam masz? - Ciuchy.
Kurtki dla załogi lecącej do Norwegii, ale nie tylko.
- Chcesz sobie przejrzeć? - Może potem.
Ayaz jeszcze nie wyszedł?
Mathieu i Sylvie kazali mu przekazać,
że chcą pochować Zarę i Dominika.
Jeśli chcecie, to przyjdźcie.
Dziękuję.
Słyszałeś?
Będzie pogrzeb.
Ayaz?
O czym myślisz?
Myślę , że gdybym wtedy spóźnił się na samolot,
nie cierpiałbym teraz.
To była wola Boża.
Racja.
Ukarał mnie za wszystkie grzechy.
Nie.
Co to znaczy?
Nieważne.
Mathieu, Markus i ja poszukamy samolotu.
Osman i Jakub pojadą po paliwo.
Jakub pojedzie z nami. Przyda nam się mechanik.
- Osman sam dowiezie paliwo? - Pojadę z nim.
Wolałbym, żebyś poleciała z nami po nasiona.
Lepiej żeby było więcej pilotów niż mniej.
Może tak po angielsku?
Co nas obchodzi wasze zdanie?
Rozdzielamy obowiązki.
Osman przywiezie paliwo.
Reszta załogi to ja, Mathieu, Markus, Jakub i Sylvie.
Sylvie, kto będzie pilnować pasażerów?
Poza ambasadorem.
Nie trzeba nikogo pilnować.
Może ja zostanę?
Bez urazy, ale oni słuchają się Sylvie.
- Jest ich przywódczynią. - Tak.
Też byłoby dobrze mieć na miejscu pilota.
- Pilotuję helikoptery. - Raz mają rację.
Racja.
Dobra, zostanę.
- Doskonale, ruszajmy. - Jeszcze nie.
Najpierw pogrzeb.
W takie dni Jezus wzywa, abyśmy nie tracili wiary.
Mówi tak: „w domu Ojca mego
jest mieszkań wiele”.
Nie ma wątpliwości,
że w niebie jest miejsce dla Zary i Dominika.
W takie dni człowiek też zastanawia się,
dlaczego Bóg powołał ich do siebie.
W takie dni…
- Przestań… - Czemu?
…gapić się na zegarek.
Przepraszam.
Zero szacunku.
To na pewno!
Nie chcę nikogo lekceważyć,
ale musimy wylecieć za trzy godziny.
Wydarzyła się ogromna tragedia.
- Mamy prawo ich opłakiwać… - Daj spokój.
Myślicie, że nie mam serca?
Chcę, żebyśmy wszyscy przeżyli.
Wyrazy współczucia, Ayaz.
Ich już nie ma.
To tylko dwa ciała.
Ich dusze odeszły dawno temu.
Racja.
Święta prawda.
Musimy żyć dalej…
dla nich.
Zatem żyjmy.
- Prawda? - Tak.
Mogę się przydać?
Pojedź po paliwo z Osmanem.
Dobrze.
Dwoma cysternami przywieziecie więcej paliwa.
Dobry pomysł.
Odlot za dwie godziny.
- Dziwne, nie? - I to bardzo.
- Coś się kroi? - Nie wiem.
Thea pewnie się cieszy, że nie jedzie z nim.
Co robisz?
Gerardo chce, żeby ktoś tu zamieszkał.
Może ty?
Coś chciałeś?
Przywiozłem to dla ciebie z miasta.
Dzięki.
Coś jeszcze?
Nie.
Znaczy się…
jest jeszcze coś.
Wczoraj wieczorem
chciałem ci coś wyznać…
Jeśli nie wrócimy z Norwegii, przeczytaj to.
- Mnie brakuje odwagi. - Czemu macie nie wrócić?
Rosjanie mogą nas zestrzelić.
Wrócisz.
Chyba muszę.
Chcę cię zobaczyć w roli didżejki.
Pojebało cię? Był dziś pogrzeb.
Wiem.
Matka i dziecko leżą teraz w piachu.
Oczywiście.
Ines…
Kiepsko z nim.
Ines!
Na zewnątrz za pięć minut!
Tym się zajmowałeś, zamiast przyjść na pogrzeb?
A co?
Zakazałeś żołnierzom udziału w pochówku.
Leć już.
Ostrzegam: nie rób problemów pod naszą nieobecność.
Też chcę uniknąć problemów.
Mamy wspólny cel.
Mówisz?
Dlatego przezywasz ich od pijawek?
Kto ci wypaplał?
Wiesz, kto odczłowieczał ludzi, porównując ich do zwierząt?
Naziści.
Znasz się na rzeczy.
Dupek!
Miłej podróży!
Martwię się o nas.
Gotowi?
- Ayaz poszedł… - Nie ma czasu!
Już jedziemy.
Szefowa się znalazła.
Ayaz dziwnie się zachowuje?
Mówił, że pogrzeb jest ponad jego siły,
a nagle się pojawił.
Może tylko zmienił zdanie?
Może.
Będę miał go na oku.
- Szykujesz się na nasiona? - Tak.
Zadaniem Horsta można nawozić glebę skorupkami jaj.
Kończą nam się jajka.
To wymyślimy coś innego.
Załóżmy, że uda się uprawiać warzywa.
Co ze słońcem?
- Nie rozumiem. - Lom mówił, że znajdziemy rozwiązanie.
Pracują nad nim ludzie z całego świata…
- Nie rozwiążemy go. - Co?
Jeden kanadyjski naukowiec…
Chce wystrzelić rakiety w pasy Van Allena.
Głupota.
- To pseudonauka, złudna nadzieja. - Skąd wiesz?
Wiem, że nikt nie wie, jak to rozwiązać.
Dobrze.
- Nie musisz być chamski. - Pracujemy, Lauro.
Gotów.
Cel.
Pal!
Gotów.
- Cel. - Pal!
Gotów.
- Cel. - Pal!
Prezentuj broń!
Pułkowniku, dziękujemy za twoją służbę.
Nie zapomnimy o twoim poświęceniu.
Rozejść się!
Dziękuję, ambasadorze.
Thea ma gdzieś pogrzeb pułkownika.
Żołnierze są wdzięczni, że chociaż ty przyszedłeś.
Thea myśli o większym dobru.
Martwi się, że rozpamiętywanie śmierci pułkownika
tylko rozzłości żołnierzy.
To był wypadek.
Dobrze, że to mówisz.
Wypadek a zabójstwo to nie to samo.
Oczywiście.
Mogliby czuć złość, gdyby go zamordowano.
Na pewno.
Do czego zmierzasz?
Do niczego.
Trzeba znać zasady.
Jeśli zbombardowali nas Ruscy, to zrobią to znowu.
- Tak myślisz? - Bez obaw.
Ochronimy wszystkich,
musimy tylko trzymać się razem.
Oczywiście.
Jeszcze raz dziękuję.
Paliwo do samolotu musi być z podziemnego zbiornika?
Paliwo zepsute przez słońce niszczy silnik samolotu.
Zaś samochodu już nie.
Ile zajmie zweryfikowanie stanu samolotu?
To zależy.
Nie mamy czasu.
Ty wiesz najlepiej, bo ciągle gapisz się w zegarek.
- Przestań. - Jakub!
Chcę pomóc innym pasażerom,
ale idioci z NATO niech się jebią.
Co jest?
Nic.
Ines opróżni pokój Zary i Dominika.
Dobrze.
Moglibyśmy zrobić loterię, a zwycięzca dostanie ich pokój.
Może to poprawi morale żołnierzy?
Przydziel pokój Loma Ayazowi.
Ayazowi?
W pokoju Zary i Dominika nie zazna spokoju.
Rozumiem. Opróżniamy też pokój Loma.
Gdybym miał wybierać, przydzieliłbym go Rikowi.
On chrapie jak smok.
- Kto tu był? - Któryś żołnierz.
Podziwiam cię.
Wybaczyłeś Thei. Szacun, stary.
Miała rację.
Dokonaliśmy trudnego wyboru, by przetrwać.
Chciała dobrze.
A reszta?
Thea chce, żebyśmy przeżyli.
Żołnierze są samolubni.
Jeśli żołnierze…
Tureccy mafiozi mają takie powiedzenie.
Co to znaczy?
„Każdemu przyjdzie zapłacić za zło”.
Dostaniemy to, na co zasłużyliśmy.
Jak nie od razu,
to później,
ale dostaniemy za swoje.
- Niedobrze. - Są za małe?
Mają za małe silniki i luk.
- To miało być prawdziwe lotnisko. - Duże pewnie odleciały.
- Dokąd? - Jakie to ma znaczenie?
Może zatankujemy po drodze?
- A paliwo? - Nie wiem. Myślę na głos.
Gdybyśmy tankowali zepsute paliwo,
i tak nie dolecielibyśmy przed świtem.
Masz chwilę?
- Co tam? - Zająłeś pokój Loma.
Gerardo kazał uprzątnąć rzeczy pułkownika.
Ale nie kazał ci go zajmować.
Ty go chcesz?
Nie.
Możemy tam spać razem.
A może Ayaz?
- Dlaczego? - Serio nie rozumiesz?
- Nie chcę być dupkiem. - To nie bądź.
Chcę, żeby każdy przestrzegał zasad.
- Wiem. - Zwierzęta nie mają zasad.
- Nie jestem zwierzęciem. - Rozumiem.
Ten chłopiec był…
w wieku moich kuzynów.
Oczywiście.
Więc rozumiesz, że Ayaz doceniłby taki życzliwy gest.
Powiedz mu, kiedy wróci.
Dziękuję, Felipe.
Nie ma sprawy.
Cholera!
Widzicie włącznik?
Tutaj!
Jakie cudeńka!
Szkoda, że nie jedziemy autem.
Mamy plan awaryjny?
Na północ stąd jest inne lotnisko.
Zdążymy na styk.
Możemy tam polecieć?
Bez przesiadki nie damy rady.
- Dobra. - W drogę.
Jasny gwint!
Chwila!
Tą bryką zajedziemy szybciej.
Masz kluczyki?
Niemiec za kółkiem niemieckiej bryki.
Co? Nie ma samolotów?
Dobrze.
Znalazłem cysternę.
- Zmiana planów. - OK.
Jedziemy na inne lotnisko i nie wrócimy przed świtem.
Lecimy do Norwegii?
Chyba tak.
Wrócimy za kilka dni.
Właśnie tak.
Dobra.
Jedziemy.
Tu też nic nie ma.
Tam!
Dalej!
- Model 319? - Nie, mały 318.
To źle?
- Duży jak to auto. - Pytam poważnie.
Usuniemy fotele z pokładu.
- Niby kiedy? - W Norwegii.
Ruchy!
Po co te schody?
Sprawdzali stan techniczny.
Obejrzę go z zewnątrz.
- Co to za przewoźnik? - Lokalny.
Da się je wyrwać?
Trochę to potrwa.
- Zrobię to, gdy zalecimy. - Czujesz to?
Zgniłe żarcie?
Oby.
Cholera.
Pilot?
Raczej rolnik.
Pewnie dostali cynk i czekali na lot.
Nikt się nie pojawił, więc próbowali odlecieć.
- O nie. - Co?
Trzyma dziecko.
Nie wchodź tu.
W porządku?
Tak.
Co tak…
- Pochowamy całą trójkę. - Trójkę?
Jest dziecko.
O Boże!
- Co? - Nie chcesz wiedzieć.
Poszukajcie z Markusem holownika.
- Ruchy. - Dobrze.
Szukałam cię.
Poszliśmy po ziemię.
Rik, dasz nam chwilę?
Jasne.
O co ci chodzi?
Tylko nie mów, że o nic.
- O nic. - Nieprawda.
- Trzymam się faktów. - Wiem.
Fakty są takie:
kocham cię.
A ty Ayaza.
Nie odbierają.
Bez paliwa nie polecimy.
Zgubili się?
A jeśli nie przyjadą?
Przyjadą.
- Rik? - Co?
Masz chwilę?
Jasne. Co jest?
Pokażę ci w sterowni.
Dobrze.
Nie uda nam się.
To tylko prototyp.
Chodzi mi o wspólną pracę. Nie po tym, co powiedziałeś.
Chciałem tylko…
Myślisz, że wiesz, co czuję.
Czemu ci się tak wydaje?
Podsłyszałem twoją rozmowę z Ayazem.
Co powiedziałam?
„Jeśli się poddasz, nie będę mieć powodu, by żyć.”
Tak.
Nie dałbym rady, gdyby Ayaz stracił nadzieję.
To nie znaczy, że go kocham.
Nie?
Nie, durniu.
To ciebie kocham.
Mnie?
Mamy problem!
- Co się stało? - Chodźcie!
Markus i Thea, pomóżcie Jakubowi.
Zdejmijcie korki wlewu.
Odlot za 15 minut!
- Dokąd idziesz? - Połączyć się z bunkrem.
Świetnie. Powiem reszcie.
Dziękuję.
- Załoga samolotu? - Tak.
Wkrótce odlecą.
Co?
Często na piłce przybijałyśmy piątki.
Grałaś w piłę? Jestem w szoku.
Oni też byli, więc mnie wywalili.
- Skończyli? - Prawie.
Pierwszy raz tym lecę.
Leciałem z pilotką helikoptera, więc z tobą też dam radę.
Dzięki. Jak stoimy z czasem?
Mamy trzy minuty.
Tak źle ci szło?
Nie.
Może trochę.
Nie musimy o tym gadać.
Luz. Zerem nie byłam.
Ale czasem…
mdlałam podczas meczu.
Porobili mi różne badania.
Podejrzewali u mnie anemię lub niedocukrzenie.
Dowiedzieli się, że się głodziłam.
Przed meczami?
Jadłam.
Ale potem zwracałam.
Nie wiedziałam.
Pewnie było ci ciężko.
Moja kuzynka też miała bulimię.
Ale jest już lepiej?
Tak.
Słońce zaraz wzejdzie.
Przekażmy wieści reszcie.
Gotowi?
Gotowi!
Możemy lecieć?
Oby wszystko poszło dobrze.
Co do cholery?
Usiądźcie.
Jak nie, to was przywiążemy.
- Co ty odwalasz? - A jak myślisz?
Myślę, że kota nie ma, więc myszy harcują.
Chętnie bym poharcował,
ale prowadzę proces o zabójstwo żołnierza.
Co?
Prędkość V1.
Majora Gallo.
Terenzio?
Myślisz, go zabiłam?
My to wiemy.
Tego dowodu nie podważysz.
Źle to wygląda.
Całkowicie się mylisz.
Napisy: Aleksandra Domke-Jarre