NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Jeden, dwa, trzy, cztery…
Przestań. Dwa, trzy, cztery…
Cicho!
Straciłam rytm.
Podśpiewuj „Staying Alive” Bee Gees.
A jeśli nie lubię disco?
Ale tańczyć lubisz?
Słyszałem, jak mówiłaś Coline i Biance.
Chodźmy potańczyć.
- Skupmy się. - Bo?
- Oceniają parę. - Co z tańczeniem?
- Masz coś do Arabów? - Skądże.
Twoja rodzina ma?
Proszę cię.
Zapraszam cię na kolację do naszej restauracji.
Serwujemy najlepszy kuskus w Brukseli. I rybki.
Postaraj się na dobrą ocenę.
- Mamy bastelę, tażin, rfissę. - Dobra.
Zjemy kolację.
Teraz uciskaj!
- Mój Boże! - Widzisz?
„Zaakuk”?
Zaalouk.
- Niebo w gębie. - Też uwielbiam to danie.
Kolejne, co nas łączy.
Jesteśmy dziećmi imigrantów i chcemy pomagać chorym.
Mów za siebie!
Stresuje mnie widok chorych.
Serio!
Czasem mi niedobrze.
I chcesz być pielęgniarką?
Mogę opuścić dom, ucząc się zawodu lub wychodząc za mąż.
Kandydat ojca nie spodobał mi się.
Jakich facetów lubisz?
Lubię ciebie.
Nie tylko ty wiesz, czego chcesz.
- O nie. - Co?
- Wstawaj. - Co tu robisz?
Wstań i to już!
Śledziłeś mnie?
Coś nie tak?
I dobrze zrobiłem, bo przynosisz nam wstyd.
Nieprawda.
- Spokojnie. - Łapy przy sobie!
- Łapy to ma pies! - Przestań.
Przepraszam.
Wybacz.
- Jesteś dorosła. - Stul ryj!
Proszę, tato.
Przepraszam.
Wyjdź!
Gorąco mi.
Nam też jest gorąco, słoneczko.
Niedługo wrócą z palnikiem.
Wiadomo, czy go znaleźli?
Będą lada moment.
Spokojnie.
Słyszałeś?
Będą lada moment.
Wybuch?
Potwierdzam.
Zobaczymy, czy w stróżówce nie ma palnika.
Od czego ten wybuch?
Od bomby lub rakiety.
- Od rakiety? - Powiedz reszcie.
Od rakiety?
Kto ją wystrzelił?
Oto jest pytanie.
Lot do Norwegii i powrót zajmą jedną noc.
- Są już? - Nie.
- Co jest? - Ktoś zbombardował bazę!
Co?
Rosjanie?
Kosmonauta milczy od trzech dni,
a ich bunkier od wczoraj.
- Przypadek. - Skoordynowane działanie!
Po co niszczyć nasze samoloty?
- Chodzi o nasiona! - Te w Norwegii?
Wczoraj przedstawiliśmy swój plan, a dziś zrobili to!
Rosjanie położą łapę na nasionach. Może już je mają.
- Mamy problem! - Ciszej.
Mamy przejebane!
Może masz rację, a może wybuchło coś innego.
To nie przypadek?
- Może było trzęsienie. - Dwa zbiegi okoliczności?
Nie wiemy niczego na pewno.
- Kto wysłał rakietę? - Nie wiem.
Co z Sylvie?
Szuka narzędzi w stróżówce.
Co mamy robić?
Co się dzieje?
Nie ma palnika, więc szukają innego narzędzia.
- Oszczędzaj siły. - Dobrze.
Słyszysz? Oszczędzajcie siły.
Co robisz?
Ratuję nas.
Musimy sami się uratować.
Kto mógł to zrobić?
Pułkownik nie powiedział.
Tyle to już wiemy.
Klucz gdzieś tu jest!
Wroga namierzymy później.
Musimy przekonać matkę, by włączyła generatory.
- Upał ją zabije. - Albo nas wszystkich.
- Poprosimy ją, by się zabiła? - By się poświęciła.
Horst otworzy zamek.
Ma zabić siebie i syna?
To tragedia, do której sami się przyczynili.
Mamy umierać za ich błędy?
Mamy ratować ludzi, a nie mordować.
Dokąd prowadzi ta rura?
Dokąd prowadzi wentylacja?
- Na zewnątrz. - To chyba dobrze?
- Jesteśmy dwa kilometry pod ziemią. - Można im coś zrzucić?
Albo spuścić linę?
Jest zbyt wąska i powyginana.
Zara i Dominik są mali!
Jeśli wejdą do rury…
- Słyszeliście? - Tak. Spróbujemy.
Pomożesz mi, synku?
Podejdź.
Potrzymaj lampę.
Daj.
Nie zaszkodzi mieć plan B.
I ty też?
Dałaś im czas na rozwiązanie problemu.
Podasz mi śrubokręt?
Poszukaj innego.
Mamy tylko ten.
Chcecie poświęcić życie matki i dziecka?
Gadasz tak, bo boisz się Turasa.
Licz się ze słowami.
Odsuń się i poświeć mi.
I jak?
Uważaj, mamo!
Cofnij się.
A jeśli odmówią?
To ich zmusimy.
Jak? Drzwi są zamknięte.
- Ja to załatwię. - Lepiej nie.
Ja spróbuję. Rik?
Zaniosę im kilka latarek.
Potrzebujemy twojej opinii.
Nie przesadzam, ale to kwestia życia i śmierci.
Oczywiście.
Dalej!
Co jest? Zara? Dominik?
- Otworzyliśmy wentylację. - Świetnie.
Musimy tam wejść.
Chodź.
Będzie dobrze.
Idź pierwszy.
Wchodź.
Jeśli to prawda, trzeba znaleźć lotnisko i samolot.
- Na co masz licencję? - Na C-17, A400M, King Air.
Po nasiona musimy lecieć transportowcem.
Nadal chcesz lecieć do Norwegii?
Po ataku nie mamy wyboru. Jesteśmy zdani na siebie.
A jeśli Rosjanie zestrzelą samolot lub nas zaatakują?
Zabije nas słońce albo umrzemy z głodu.
Musimy lecieć.
Zapytaj Sylvie, za ile wrócą.
Sylvie?
- Znalazłeś coś? - Nie. A ty?
Nie.
Ambasadorowie chcą, żebyśmy rozważyli wszystkie opcje.
Na wszelki wypadek.
Warto mieć plan.
- Wziąłeś ich stronę. - Nie ma stron.
NATO ma jeden cel: przetrwanie.
Wrócą już niedługo.
Za mną.
- Zdechniemy w tym upale! - Cicho.
- Ambasador tylko pyta. - Zejdź mi z oczu.
Spieprzaj.
Wynocha!
Kazałem ci być cicho dla twojego dobra.
Z nimi nie ma żartów.
Wiem.
Ale to niczego nie zmienia.
Chodzi o dobro grupy.
Potrzebuję cię, Osman.
Możemy z nimi porozmawiać?
Sylvie niedługo wróci. Wymyślimy coś.
Wchodź pierwszy.
- Nie chcę iść pierwszy. - Będę tuż za tobą.
Może tam coś będzie.
Siedzenie tutaj będzie dużo straszniejsze.
Będę zaraz za tobą.
Chodź, synku.
- Wszystko w porządku? - Odetchnijmy chwilę.
Nie. Spróbuj jeszcze raz.
Dasz radę!
- I jak? - Dominik spróbuje znowu.
Zuch chłopak!
Dominiku, uda ci się.
Dasz radę!
Wiem, że ich nie opuścisz. Przynieść ci coś?
Nie, dzięki.
Ona jest twarda.
Ty też.
Gdzie jest Sylvie i Jakub?
Dobre pytanie.
Pułkowniku?
Słyszy mnie kto?
Pułkowniku? Ktoś?
Miłosierny Boże, ocal nas. Zbaw nas, Panie.
Co to?
Nagrania z religijnych stacji radiowych.
Straszne.
Od tygodnia to leci.
Niedługo świt.
Jeśli nie wrócą, zostanę tutaj.
Wolę, żeby zabiło mnie słońce niż żołnierze.
Co?
Felipe i Heremans zaraz obwinią cywilów.
Dlaczego?
Chcą mnie zabić za spalone żarcie.
Ale teraz nic nie zawiniłaś.
Tyle to wiem, dzięki.
Nie o to mi chodziło.
- Chciałem powiedzieć… - Zrozumiałam cię.
Ale wiem też, że nas zarżną.
Może.
Jeśli nie wrócą…
zostanę tu z tobą.
Dlaczego?
Pułkowniku?
Moment.
Mamy tylko to?
Nic nie znaleźliśmy.
- Jedźmy do miasta. - Nie.
Mamy sam bubel.
- Miasto jest daleko. - Tylko 26 km stąd.
Ale nieznaną trasą.
Świt za godzinę.
Wracamy za 10 minut.
Wracamy, Sylvie!
Musimy jechać.
A jeśli nie otworzymy drzwi?
Uda nam się.
A jeśli nie?
- Nie walcz z Lomem. - Bo?
Posłuchaj mnie!
Proszę.
„Módlcie się, aby naszą ofiarę przyjął Bóg Ojciec Wszechmogący.
Niech Pan przyjmie ofiarę z rąk twoich
na cześć i chwałę swego imienia,
a także na pożytek nasz i całego kościoła świętego.
Panie, zmyj nasze grzechy”.
Chodźmy.
- Otworzyli drzwi? - Nie, dlatego cię potrzebuję.
- Co jest grane? - Pora ocalić ludzkość.
Dzięki za nic.
Słucham?
- Wszystko w porządku? - Tak, dam radę!
Słowo.
Poradzisz sobie.
Dasz radę. Spróbujmy jeszcze raz.
Chodź!
Nie rób tego!
- Naprawdę nie chcę. - To się powstrzymaj.
- Gotowy? - Tak.
Poczekajmy na pułkownika.
A jeśli nie wróci?
- Musimy się ratować. - Proszę!
- Horst? - Nie mogę zrobić formy!
- Mamy problem. - Wiem.
Zbudowali ten bunkier na zimną wojnę.
- To nie są zwykłe zamki. - Horst!
Mamy większy problem!
Rozkazuję ci przestać!
- Czemu mamy cię słuchać? - Jestem ambasadorką!
Pułkownik mówił: to jednostka pod dowództwem wojskowym.
Wy dupki żołędne!
- Z drogi! - Nie!
Nic ci nie jest?
Powstrzymajcie ich.
Cofnij się!
Co wy wyprawiacie?
Każ Rosjance włączyć generatory.
- Nie ma mowy. - Dalej.
Każ jej włączyć generatory.
- Odłóżcie broń! - Przestańcie!
Jeśli odmówi, zaczniemy strzelać do pasażerów.
Nie!
Co jest?
Jeden trup za każdą minutę zwłoki.
Ty pierwsza.
Ayaz, co się dzieje?
Ayaz!
Żołnierze!
Ayaz, nic ci nie jest?
Jesteście cali?
Ines?
Nie!
Kurwa mać!
Co jest?
Ayaz.
Pomocy! On umiera.
Pomóżcie mu, dupki!
Oddychaj.
- Pułkowniku! - Oddychaj.
Słyszy mnie pan?
Nie żyje.
Wykrwawił się.
Co powiedziała?
Zmarł.
Dzięki, Lauro.
To wszystko wina matki i dziecka.
To wina tych, którzy dzierżyli broń!
- Rozwiązywaliśmy problem. - Który wciąż mamy.
Co teraz?
Macie tylko to?
Szukaliśmy wszędzie.
Przepraszam.
Ayaz, macie coś?
Uda nam się.
Kto mi pomoże?
- Pomożecie mi? - Oczywiście.
Odsuń się, Zaro!
Damy im czas do świtu.
Dziesięć minut.
Potem włączamy generatory.
A co z nim?
Jutro go pochowamy.
Jebać to, chodzi mi o zemstę.
Za zabójstwo żołnierza czeka kara.
Racja.
Ale to nie było celowe.
To był wypadek.
Ani twoja, ani ich wina.
Zwykły wypadek.
Musimy odpocząć, bo jutro czeka nas dużo pracy.
Przepraszam.
Spróbuję znów.
Pamiętasz wzgórze obok działki dziadka?
To była góra.
Tak, stroma góra.
Wdrapaliśmy się na szczyt.
Tak.
Pamiętasz, czemu zatrzymaliśmy się w pół drogi?
Na odpoczynek.
Właśnie. Teraz też musimy odpocząć.
Nic mi nie jest.
Wiem, ale musimy oszczędzać siły.
Ayaz zaraz otworzy drzwi.
Chodź.
Wbij łom w szczelinę.
To nic nie da.
Nieprawda!
No już!
Sylvie?
Przestraszyłaś mnie.
Nie dali rady?
Wciąż próbują.
Trzeba było jechać do miasta.
Którego miasta?
Pierwszego lepszego.
Zrobiłaś, co mogłaś. Jak zawsze.
Zjebałam to.
Już dobrze.
Spokojnie, synku.
Będzie dobrze.
Potrzebuję tego.
Oddychaj spokojnie.
Spokojnie.
Oddychaj powoli.
Teraz lepiej.
Prawda?
Tak.
Zostawcie nas.
Idźcie stąd.
Idźcie, proszę.
Jednak nie dacie rady?
Spróbuję jeszcze raz.
Podziękowałeś mi kiedyś.
Ja też ci dziękuję.
Nie udało mi się.
Próbowałeś.
Próbowałeś nam pomóc.
Zrobiłeś więcej niż większość ludzi.
Uwierz mi.
Włączę generatory.
Nie.
Jeśli umrzemy, nikt ich nie włączy.
Zaczekaj.
Dziękuję za wszystko.
Czekaj.
Mamy czas.
Zaczekaj, Zaro.
Jest jeszcze czas.
Nie rób tego.
Zaro, nie.
Odezwij się.
Proszę.
Nie rób tego.
Zaczekaj.
Mamy czas.
Nie!
W bajce
Możesz sięgnąć gwiazd
I na koniu rączym
Pogalopować na koniec tęczy
Możesz zaprzyjaźnić się
Z reniferkiem i nie tylko
Zmęczone zabawki…
- Chodźmy do Ayaza. - Chce być sam.
Osman, na ile nam starczy paliwa?
Na około sześć godzin.
Musimy otworzyć te drzwi.
Jak tam wejść?
Po zachodzie słońca poszukamy czegoś w mieście.
Sylvie miała rację. Mogliśmy jechać wcześniej do miasta.
Jutro wyślemy ekipę do rafinerii na wybrzeżu.
- Może znajdą paliwo. - Co z żałobą?
- Nie ma na to czasu. - Zginęła matka i dziecko.
Wiem, Osman.
- I Lom. - Wiem!
Przepraszam.
- Osman… - Wybacz.
Nawet jeśli znajdziemy paliwo,
to czym polecimy po nasiona?
Nie mamy żadnego samolotu.
Niedaleko jest lotnisko.
Znajdziemy tam coś.
Jeśli znajdziemy paliwo i samolot, polecimy jutro.
Osman ma rację.
Skąd ten pośpiech?
Zdaniem Loma Rosjanie zniszczyli nasz samolot.
Markus mi to powiedział.
Sojusznicy są mili, gdy niczego nie brakuje.
Jak wezmą wszystko, umrzemy z głodu.
Przypomniałem sobie, że każdy dzień jest darem.
Jutro nie jest pewne.
Banał, ale prawdziwy.
Nie warto niczego odkładać na później.
Trzeba celebrować szczęście i tych, którzy nas uszczęśliwiają.
To nic złego mieć odrobinę wiary.
Pewnie, jeśli komuś to pomaga.
Dziękuję za pozwolenie, Horst.
Przepraszam.
Dupek ze mnie.
Wreszcie się zgadzamy.
Miałaś rację.
Coś zaprzątało mi myśli.
Przynieść ci coś?
Ayaz.
Już wiem, kogo mi przypominasz.
Kolesia z mojego kierunku.
Był pewny siebie i przystojny.
Niczego się nie bał.
Co ty robisz?
Trzeba go pochować jak żołnierza, a nie jak psa.
Natychmiast po otwarciu tamtych drzwi
zrobimy szybki pogrzeb dla Zary i Dominika.
- Bądźmy tam wszyscy. - Nie pochowamy ich obok pułkownika.
Co?
- Co to za różnica? - Żołnierzy i cywilów chowa się osobno.
Zraniłam tamtego faceta.
Siebie też.
Wszystko przez strach.
Bałam się postawić na swoim.
I bronić swoich wyborów.
Wierzę w ciebie.
Jesteś najszczerszą osobą pośród nas.
Zara…
też o tym wiedziała.
Więc nie poddawaj się.
Jeśli się poddasz,
to nie będę mieć powodu, by żyć.
- Widziałeś nagranie? - Nie miałem czasu.
Myślałem, że to bzdura…
To prawda.
Mówił prawdę.
Bałam się, że tam nie zostanie.
Wtedy brama by się nie otworzyła.
Nie czas na wyjaśnienia.
Chciałaś dobrze.
Ale nie każdy tak będzie uważać.
Co to?
Zobaczmy na laptopie w sterowni.
Lom komuś powiedział?
Nie wiem.
To był tragiczny wypadek,
ale my mieliśmy szczęście.
Co teraz?
Co robimy?
Felipe?
Zniszczę nagranie jutro po drodze do miasta.
Dziękuję. Nie przywykłam do życzliwości.
Choć tyle mogę zrobić.
Żyjemy dzięki tobie, naszej pilotce.
Dość już przelało się krwi.
Powiemy reszcie?
Nie. Zemścimy się.
Napisy: Aleksandra Domke-Jarre