SERIAL NETFLIX
Dwie kawy.
- Mała przerwa? - Nie, mam młyn.
Proszę.
Co podać?
Gofra z karmelem.
Dla pani?
Nie dostaliśmy menu.
O co jej chodzi?
Nie mam pojęcia.
Nie wiedziałem, że tu robisz.
Powiedzieć jej,
jakim ścierwem jest jej mąż?
Naprawdę powinnam.
Ale nie chcę robić przykrości waszemu dziecku.
Jak miło z twojej strony.
Nasz syn…
musi być operowany.
- Koszt to 10000 euro. - Ile?
Mój brat może nam załatwić leczenie eksperymentalne.
Nie było alimentów, prezentów…
- Gdy się urodził dałem… - Kiedy to było?
Masz rację.
Nie mam tyle przy sobie. Wpadnę wieczorem.
W porządku.
Śpią już zmęczone zabawki Książeczki też
Mamo?
Uwielbiałeś tę kołysankę.
Ale źle ją śpiewasz.
Kto to?
Dobranoc.
Wszystko mi wyśpiewał.
Randkowaliście, zaszłaś w ciążę.
Chciał, żebyś to usunęła, a ty odmówiłaś.
„To”?
Przykro mi, że twój syn choruje.
Ale nie damy ci ani grosza.
Jeśli będziesz nas nachodzić,
to gorzko tego pożałujesz.
Spokojnie, kochanie.
„Dzień 9: w bunkrze życie wygląda prawie normalnie.
Ale tu śpimy w ciągu dnia,
a wstajemy o zachodzie słońca.
Myjemy się i ubieramy.
Mama mówi, że koniec świata to nie wymówka, by nie myć zębów.
Potem jemy śniadanie. Żołnierze mają dużo jedzenia.
Lubię makaron i hot dogi.
Mamie brakuje warzyw, ale nie mnie.
Później jest wuef.
Pan Ayaz radzi ćwiczyć codziennie.
Potem zabieramy się do pracy.
Ambasadorzy, pułkownik, Sylvie i Mathieu pracują
z innymi ocalałymi na świecie.
Próbują rozwiązać problem ze słońcem.
Jeszcze im się nie udało.
Inni pracują przy maszynach,
które dają nam światło i utrzymują chłód w bunkrze.
Bez nich byłoby tu gorąco jak w piecu.
Laboratorium pana Horsta to mój ulubiony pokój.
Badają tam, czy szczury są w stanie przetrwać na słońcu.
Za złapanego szczura dostaję dwie kostki czekolady.”
- Coś ty powiedział? - Co?
Szczury roznoszą choroby.
Pan Ayaz mówi,
że biznesmen znajduje i zaspokaja potrzeby.
Czytaj dalej.
„Jestem jedynym chłopcem na świecie,
który chodzi do szkoły.
Jeśli migam się od wypracowań,
dostaję szlaban na wuef. Koniec.”
- Świetna robota. - Co to?
- Zobaczmy! - Dominik, wracaj!
Chodź, mamo.
Spokojnie. Żołnierze popalają w pokojach.
Pewnie tak.
Herman, tam!
Stój!
Nie podchodź.
Pułkownik zabronił ci się bawić tym hełmem.
Nie zepsuję go.
Pułkowniku…
Co się stało?
Ona ci powie.
To był wypadek.
Chciała tylko pomóc.
I po żarciu!
Spalił olej przy gotowaniu,
więc wylałam go, żeby nie spłonął bunkier.
- Do pomieszczenia z olejem? - Nie znam się, dobra?
Idiotka!
Dość!
Nikt nie jest doskonały.
Nawet ty, sierżancie.
Dominik?
Czemu wdychasz ten dym?
- Nic mi nie jest. - Idź do siebie.
Słuchaj się mnie!
Co się dzieje?
Omija mnie najlepsze!
Coś nam zostało.
Ale większość spłonęła!
Przez nich już mieliśmy mniej.
Hermans, ani słowa.
Ma rację.
Jedzenia ubywa, a na powierzchni nic nie rośnie.
- W Norwegii są nasiona? - W podziemnym magazynie.
Mówiłeś, że latanie w te i we wte jest ryzykowne.
Tak, ale teraz mamy problem.
Ile czasu zajmuje uprawa?
Rzodkiew rośnie w trzy tygodnie.
Rzodkiew? Już wolę głodować!
Doskonale.
Cisza!
Czego potrzebujemy?
Paliwa lotniczego z magazynu podziemnego.
W bazie stoją ciężarówki z paliwem.
Co ty wyprawiasz?
Ciężarówki ruszą?
Jeżdżą na gorsze paliwo, którego słońce nie niszczy.
Tak było do tej pory.
Sprawdzę to.
- Pojadę z tobą. - Lepiej zostań.
- Angielski! - Poszukam ciężarówek.
Po nasiona polecą dwaj piloci, kapitan Markus i Mathieu.
Dołączą do nich nasz mechanik Jakub i Ayaz.
Oraz pani ambasador Bisset.
Inni nie mają prawa głosu?
Jesteśmy w jednostce pod dowództwem wojskowym.
- Grozisz nam? - Stwierdzam fakt.
Fakt, że wszystkimi rządzisz?
Albo fakt, że żrecie z synkiem, a nic nie robicie.
To dziecko!
Albo że wszyscy jesteście tu nieproszonymi gośćmi!
Jesteśmy w jednostce pod dowództwem wojskowym.
Raz wydany rozkaz…
trzeba wypełnić.
Zamilcz.
Horst wymyśli, jak wyhodować warzywa.
Pani ambasador, mam prośbę.
Sprawdźcie razem z Mathieu,
czy komuś się udało nawiązać kontakt z kosmonautą.
Jeśli tak, pomoże nam komunikować się z wami podczas lotu.
Jeśli nie, postawimy kogoś z radiem na zewnątrz.
- Kiedy był z nim kontakt? - Trzy dni temu.
Ale najpierw…
trzeba zrobić coś ważniejszego.
Czyli co?
Śniadanie!
Wylecę lada dzień.
- Nie bez paliwa. - Jutro przeszukają magazyn.
Wiesz, co chciałbym zrobić przed wyjazdem?
Jeść tę niezjadliwą papkę?
Skądże.
Żarcie na powierzchni straciło wartości odżywcze,
ale może jest zjadliwe?
Zabiłbym za chipsy.
Ines?
Przed wylotem chciałbym zobaczyć cię w roli didżejki.
Co?
Powtarzasz, że powinniśmy zrobić imprezę.
Chciałbym się na nią załapać przed wylotem.
Zobaczy się.
Zajęliśmy ci miejsce, misiu.
Nienawidziłem wojska.
Olej ich.
Dwa lata z debilami, a teraz to!
Ignoruj ich.
- Tego chcą. - Po co ich wkurzać?
Terenzio był taki sam.
- Jedziesz do bazy? - Sprawdzę stan paliwa.
Wrócę tam wieczorem.
W porządku.
Posłuchaj…
jeśli zobaczysz zwłoki Terenzia…
Suka!
Myślisz, że tam są?
Może pojechał do bazy lub do samolotu. Kto wie?
Jeśli gdzieś tam są,
będziemy musieli jakoś to wyjaśnić żołnierzom.
Nie nasza wina, że umarł.
Wiem.
Ostatni raz widziałam go przy bramie.
Wiem.
- Żołnierze mieli go za dupka. - Ale był jednym z nich.
Potrzebujemy ich po naszej stronie…
zwłaszcza Loma.
Transport nasion zajmie dzień.
Cieszysz się, że lecisz.
Nie cieszę.
Robię to dla nas wszystkich.
Śnił mi się Terenzio.
- Jaki koszmar. - Pukał do drzwi bunkra.
Nie wpuściliśmy go.
Mądre posunięcie.
Nie zastanawiałeś się, gdzie on jest?
W piekle.
Nie zamierzałem nikim dyrygować.
Ale dyrygowałeś.
Poszukam Dominika.
Jak się z nią dogadać?
Mnie nie pytaj.
Nie złości się na nas.
Odbija się na niej wielotygodniowy stres.
Jest bezsilna i przerażona.
Boi się, że nie rozwiążemy problemu ze słońcem.
Pracujemy nad tym.
My, Amerykanie, Rosjanie.
Ona o tym wie.
Ale jako matka martwi się o Dominika.
I ja również.
- Kręcicie coś? - Nie.
Akurat.
Mówię, że nie.
Wiesz…
Gadaj zdrów. Wiem, że się okłamujesz.
Miałeś dzieci?
Nie, może kiedyś.
A ty?
Miałem.
Dlatego ją rozumiem.
Nie powie mi tego, ale cieszy się,
że opiekuję się Dominikiem.
Masz żołnierską mentalność.
i dlatego wybrałem cię do misji
Ale jeśli nie chcesz…
Dziękuję.
Do mnie puszczasz oko?
Świnia!
- Specjalnie mnie wkurwia! - To był żart.
Chcesz się pośmiać? To odetnę ci fiuta!
Przestań.
Daj spokój.
Gnojek.
Spierdalaj, chuju!
Czekaj!
Wiesz, że schody do bunkra liczą 2421 stopni?
Policzyłeś?
- Nie, mały policzył. - Dominik.
- Wybierasz się do bazy? - Taki mam zamiar.
Dobrze.
Zabiorę się z tobą.
- Po co? To tylko zwiad. - Przewietrzę się.
Chodź.
Kosmonauta milczy.
Od wczoraj nie mamy kontaktu z Rosjanami.
Z całym bunkrem?
Dzwoniliśmy i pisaliśmy e-maile.
Nikt nie odpowiada.
- Może to problem z łącznością? - Chciałbyś.
Wysyłamy ekipę do Norwegii po nasiona.
Nie mieliście dużych zapasów?
Już nie mamy, bo wyczerpały się prędzej.
Cholera.
- Co? - Zły klucz.
Pewnie do innego jeepa!
Też nie pasuje.
Za ile wschód słońca?
Za 84 minuty.
Za mało, by wrócić po klucz i ruszyć na zwiad.
No, 2421 stopni w obie strony to kawałek.
Spróbujemy jutro.
Z moich informacji wynika, że pomoc nie nadejdzie.
Drogi szczurze, obyś był cały i zdrowy.
Ojciec mówił, że jestem naiwna.
Też tak uważasz?
Halo?
Sorki. Mówiłaś, że jesteś naiwna?
Odpłynąłeś myślami.
Myślę, czego potrzeba do uprawy warzyw.
Na bank system hydroponiczny.
Byle rosło szybko.
Chętnie by widzieli nas martwych jak te szczury.
Mamy dość jedzenia.
- Powinno starczyć. - Jak to?
Tylko czekają, żeby nas wywalić.
Rozwiążmy problem ze słońcem
i uprawiajmy warzywa bez bicia piany.
Lepiej powiedz to Zarze.
Równo ochrzaniła Loma.
Oby się uspokoiła.
Chcą poderżnąć mi gardło.
Pogadam z nimi.
Co będzie, jak polecisz do Norwegii?
Podobno Lom cię wybrał, bo masz ładny fryz.
Nie. Wybrał mnie, bo jestem pilotem.
- To śmieszne? - Przypomniał mi się żart.
Znasz ten o niemieckim komiku?
Nie.
A Niemcy mają to komików?
Nie czaję.
Krwotok wewnętrzny wywołany promieniowaniem gamma.
„Krwotok wywołany promieniowaniem gamma.”
Od miesięcy to samo.
Nauka jest powolna.
Przerwać eksperymenty! Złapałem nam coś na szczęście.
Jak to?
Spójrz, jaki okaz!
Słodki!
Chyba nie wystawimy go na słońce?
Nauka jest brutalna.
„Nauka jest powolna i brutalna ”.
Nienawidzę nauki.
Dobrze, że tu jesteś.
Inaczej zwariowałbym.
Już ciut oszalałaś.
Zaro?
- Mam dobre wieści. - Jedziemy na słoneczne wakacje?
Odmówiłem Lomowi.
Dlaczego?
Bo cię kocham.
Kocham Dominika.
Nigdy was nie opuszczę.
Nie mów tak.
Już za późno.
Gdy zaczynam się przywiązywać do mężczyzny, to od odchodzi.
Nie chcę skrzywdzić siebie ani Dominika.
Też coś do ciebie czuję.
Wszyscy mamy uczucia. Może…
Dominik wygrał.
Nie smutaj, Rik.
W przyrodzie są małe i duże.
Umiem łapać duże okazy.
Miałeś farta.
Proszę. Prowadzimy badania,
bo widziałeś żywego zwierzaka w szpitalu.
To nie był szczur.
My mamy tylko szczury.
Co robicie?
Cześć, mamo.
Znowu dotykasz szczurów?
Zabroniłam ci.
Mylisz się. To moje zdobycze.
Ale miałem frajdę!
Dominik.
Czas spać.
Łapię je na masło orzechowe.
Dominik?
Dominik!
- Nie wolno ci tu być. - Szczur mi ucieka!
Wracaj! Słyszysz?
Nie!
Wychodzisz?
Chciałam jechać do bazy tuż po zachodzie słońca.
Czemu czuję, że coś ukrywasz?
Ukrywam?
Próbujesz.
- Nie wiem czemu. - Ja też nie.
W każdym razie…
Otwórzcie!
Otwórz te drzwi!
- Zaro? - Sylvie?
Nie ma tu klamki.
- Każ jej otworzyć. - Nie ma klamki.
Co?
Tam jest gorąco! Wyłączmy generator!
Wyłącz generator!
Oczywiście.
Wyłącz go!
Co?
Wyłącz generator!
Stój przy drzwiach.
Oddychaj przez szczelinę.
Dominik.
- Szczelina jest za wąska! - Nie przestawaj.
Idź po klucze, latarki i załogę od generatora.
No już!
Kurwa. Zaraz będą klucze.
Spokojnie.
Idź po Ayaza. On wie, co robić.
- Nie mamy do nich klucza. - Nie?
Zawsze były otwarte.
- Jaki to zamek? - Żaden nie pasuje!
- Dajcie ten klucz! - A niby co robimy?!
Ayaz.
To tylko ja.
Rik?
Był wypadek.
Jebane drzwi!
Jeszcze raz!
Dalej!
Cofnijcie się.
Trzy, dwa, jeden.
Kurwa mać.
Beton na pół metra!
Przetnijmy drzwi.
Palnik jest w samolocie.
Zaro?
- Zara! - Ayaz?
Zara, jestem tu.
Dominik, jesteś tam?
Źle się czuję.
Gorąco tu.
Wyciągniemy was!
Co robimy?
Pojedziemy do samolotu po palnik.
Co to było?
Trzęsienie ziemi.
Czasem się zdarzają.
Pojadę z wami.
I ja. Wiem, gdzie jest.
Pospieszcie się.
Generator trzeba szybko włączyć.
- Przez ciemność? - Nie, przez upał.
Co?
Co jest?
Jesteśmy kilometr pod ziemią,
w strefie subdukcji, więc trzęsienia…
Trzęsienie to żaden problem.
Dość paplania!
Jedźcie już!
Problemem jest nadmiar ciepła.
Na tej głębokości bez klimatyzacji
temperatura podskoczy o 25 stopni.
To źle?
Tak, jeśli chcesz przeżyć.
Ile mamy czasu?
Nie wiem. Ze dwie godziny.
Macie 45 minut.
Mają tyle czasu, ile potrzebują.
Umrzemy od gorąca.
Albo umrzemy na słońcu…
Spokojnie!
Nie gadaj już o śmierci!
Ayaz.
Nikt nie umrze.
Uspokój się.
Ruszajmy.
Ja poprowadzę.
Co teraz?
Poszukajmy czegoś, czym można rozwalić zamek.
Dobry pomysł. Idę szukać.
Zaro?
Nie zostawiaj nas samych.
Nigdzie nie idę.
Musimy otworzyć te drzwi.
Mamy mało czasu.
Czemu jest przykuty do słupa?
Klucze.
Samobójstwo?
Trochę dziwne.
Może chciał pomóc, ale nie ufał sobie, że zaczeka.
- Co? - Może chciał pomóc innym.
Nie ten typek.
Jeśli nie zdobędziemy palnika, skończymy jak on.
Terenzio był bohaterem?
Na to wygląda.
Musimy jechać.
Jedźmy już!
Otwórz bramę.
Brama zamknie się zaraz za nami.
Otwórzmy ją i odetnijmy zasilanie.
- Tak? - Dobry pomysł.
Jeszcze raz. Mocniej!
Słucham?
Mocniej!
Współczuję im, ale nie możemy
wszyscy się poświęcić dla życia dwóch osób.
- Choćby… - Czyli co?
Zara i Dominik są najmniej…
Nawet nie kończ.
Jeśli nie dostaniemy się do środka,
trzeba będzie włączyć generatory.
I zabić chłopca?
Sam miałem synka.
Mocniej!
Milo mieszkał w Madrycie.
Miał cztery latka.
Nie pożegnaliśmy się.
Nie wiedziałem o tym.
Jeśli umrzemy, jego śmierć pójdzie na marne.
Nie pozwolę na to.
Przenigdy.
- O czym wy gadacie? - O Terenziu.
Co to, kurwa, jest?
Nie przebijemy się.
Palnikiem się uda.
Żołnierze mają pociski kalibru 50 mm.
Gdyby zbić kilka i wysadzić nimi drzwi?
- Nie. - Rozwaliłby drzwi.
W środku jest 1500 litrów oleju. Wszyscy byśmy zginęli.
Niedługo wrócą z palnikiem.
Pić mi się chce.
Co jest?
- Pić, mamo. - Wody!
- Ale jak? - Dajcie wody!
Dawaj!
Kurwa mać!
Co to ma być?
- Boże. - Co?
Akumulator Dominika się rozładował.
- Gdzie ładowarka? - W naszym pokoju.
Oddychaj spokojnie.
Spokojnie, synku.
Gdzie oni są?
Trzęsienie?
Już po palniku!
Palnik, nasiona.
Mamy większy problem do ogarnięcia.
To nie było trzęsienie ziemi,
tylko cholerny pocisk.
Napisy: Aleksandra Domke-Jarre