NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Nie ruszy, jak nie włożysz.
Sierżant Ricci.
Dokąd jedziemy, majorze?
No...
Nie wiem...
Ty tu rządzisz.
Tak jest.
Pokazałeś Ayazowi, kto jest górą.
- To był wypadek. - Czyżby?
Nie przepraszaj za siłę.
- Przepraszam... - Co mówiłam?
Dobrze.
Boli.
Bo jesteś słaby, Terenzio.
Wszyscy za wyrzuceniem Terenzia?
Pierdolcie się! Otwierać!
Czego się dowiedziałeś?
Dobre wieści są takie, że współrzędne...
Tylko tyle mówili generałowie.
Współrzędne z NATO odpowiadają
elektrowni wodnej w okręgu Stara.
To ma sens.
Jeśli sowieci budowali tajny bunkier, bliskość tamy...
Tamę i tak trzeba chronić.
Podwodny bunkier ochroni nas przed słońcem.
A dobre wieści?
Świetnie.
- Rozdasz posiłki. - Tylko się odleję.
„Odleję”? Tak teraz mówią młode damy?
Nie wiem, jak mówią damy.
Zajęte?
Ayaz już wyszedł?
- Wszystko gra? - Czekaj.
Chwileczkę.
Współrzędne, które usłyszał Rik...
- Tylko tyle powiedzieli. - Nie winimy cię.
Podali dwa miejsca po przecinku.
Horst mówi, że to dokładność do 250 metrów.
Żaden problem, jeśli wiemy, czego szukać,
- jak mamy opis... - Ale nie mamy.
- Właśnie. - Właśnie.
Prowadziłem szkolenia z rekonesansu. Znajdę bunkier.
Już dość nam pomogłeś. Milcz.
Powiadomię Mathieu.
Ty szukaj w sieci.
Spróbuj zlokalizować bunkier.
Jest ukryty od jakichś 70 lat.
Mamy go znaleźć dzięki zdjęciom z sieci?
Oby. Inaczej będzie po nas.
Wylądujemy w bazie wojskowej 15 kilometrów od bunkra.
Na Białorusi?
- W Bułgarii. - Gdzie to jest?
- Obok Turcji. - Co za różnica?
Ważne,
że mamy pół godziny,
by dotrzeć z bazy do bunkra przed świtem.
Jak to zrobimy?
- Dominik nie może tyle chodzić. - Mogę!
W bazie wojskowej są jakieś pojazdy.
- A jak nie będzie? - Zaniosę go.
- Nie ma czasu. - To...
Musimy...
- Nawet jeśli... - Dość!
Może i Mathieu uważa, że musi was motywować
i chronić,
ale ja nie muszę. Nie dowodzę tu.
Powiem jedynie, że jeśli to nie wypali,
nie wystarczy nam czasu ani paliwa na plan B.
Wszyscy musicie być gotowi.
Tama może być oświetlona.
Może ją zobaczymy, przelatując.
Dobrze, jak dolecimy do bazy. Lecimy pod wiatr.
Zabraliśmy za mało paliwa.
Jakub zatankował całą cysternę.
Trzeba było wziąć dwie.
Sylvie, zrobiłaś, co mogłaś.
To za mało.
Nie ma czasu na użalanie się nad sobą.
Nie użalam się.
Tylko im współczuję.
Są ci wdzięczni. Dobrze dowodzisz.
Jasne...
Nie wiem, czemu lotnictwo tego nie dostrzegło.
Mówiłam, że mnie wyrzucili. To nieprawda.
Co?
Możemy pogadać?
- Jasne. - Nie przy Dominiku.
Nie da się nieść kogoś 15 kilometrów, i to w pół godziny.
Coś wymyślisz. Jesteś twarda.
Nie muszę ci tego mówić.
Kto stawił czoła Terenziowi?
Muszę ci coś wyznać.
Miesiąc temu przeszłam operację.
Nie mnie to oceniać.
Nie taką.
Potrzebowałam pieniędzy dla Dominika.
Sprzedałam nerkę.
Była odpowiedniej wielkości, zdrowa, nie ćpałam...
Dostałam 15000 euro.
Teraz wiem, czemu tak chciałaś lecieć do Moskwy.
Nigdy nie chodziło o mnie.
Nie tylko Dominik jest osłabiony.
Też daleko nie dobiegnę.
Więc ciebie też zaniosę.
Nie o to proszę.
Jeśli nie nadążę, obiecaj mi...
że zaniesiesz mojego syna.
Obiecuję.
Możesz na mnie liczyć.
Wiem.
Wybaczcie.
Ayaz, możemy pogadać?
Przez pierwsze osiem miesięcy mało się widywaliśmy.
Jego wysłali do Mali, mnie do Afganistanu.
Potem oboje trafiliśmy do Belgii.
To było coś...
Pewnego dnia zaczął się skarżyć
na zmęczenie i utratę wagi.
Kazałam mu się nie martwić.
Śmiałam się,
że niepotrzebnie wziął sobie cztery lata młodszą.
Przeze mnie tygodniami ignorował ból.
Rak trzustki.
Wyżarł go od środka.
Odeszłam dzień po jego śmierci.
Nikt nie powinien mnie słuchać.
Współczuję ci.
Naprawdę.
Ale...
W całym życiu
nie słyszałem czegoś równie głupiego.
Musisz sobie wybaczyć.
Jeśli masz umrzeć, to nie z taką myślą.
Ciężko tu o prywatność.
Możesz iść do Terenzia.
- Powinienem. - Co?
Powinienem siedzieć tam z nim.
Ayaz...
Musisz mi wybaczyć, że cię tam zostawiłem.
Terenzio ci powiedział, że odjechałem.
- Skąd miałeś wiedzieć? - Widziałem.
Na monitorze.
Przez sekundę, nie byłem pewny...
I nic nie powiedziałeś?
Gdybyś wtedy zginął,
nie musiałbym z tobą rozmawiać po tym,
jak chciałem cię wyrzucić.
Wybaczam ci.
- Tak po prostu? - Nie tego chciałeś?
Tak, ale...
„oko za oko”.
- Co? - Musimy być kwita.
Przywal mi.
- Rik... - Poważnie.
Uderz mnie.
Dwadzieścia lat temu trafiłem za kratki.
Nie chciałem odwiedzin żony i dzieci.
Obiecałem im,
że jak wyjdę, będziemy żyć, jak gdyby nic się nie stało.
Trzy lata później
wyszedłem i nie wróciłem już do domu.
Nigdy już nie wrócę.
Przyznanie się do błędu wymaga odwagi. Wykazałeś ją.
Zapomnijmy o tym.
Dobrze.
Zgoda.
Skoro wyznajemy prawdę,
to skłamałem w sprawie lotu do Rosji.
Nie leciałem na konferencję.
Poznałem w sieci kobietę.
Wiem, wstyd.
Czemu wstyd?
Może i nie.
Zakochałeś się?
Nie trwało to długo, ale takiej kobiety szukałem.
Była dobra i honorowa, do tego ciężko pracowała.
Miała salon kosmetyczny.
- Piękna. - To prawda.
Zaraz lądujemy.
Pomożecie czy kupujecie kolczyki?
Co?
To reklama kolczyków.
Poznałam tę modelkę. Straszna zdzira.
Dziękuję, Ines.
Co z nim?
Szybciej obniżymy pułap, żeby zyskać na czasie.
A po wylądowaniu nie będziemy szukać schodów,
wyjdziemy lukiem bagażowym.
Przejdziemy przez wycięty otwór.
Jak będę oddychać?
Nie możemy zabrać bagażu.
Weźmiesz koncentrator.
Bez wyjątków. Nie ma czasu.
Jedziemy na jednym wózku.
Paliwo.
- Nie możemy niczego wziąć. - Wiem.
Ale ty jesteś wyjątkiem.
Dobrze?
Dolecimy.
Lecimy na oparach, ale dolecimy. Wkrótce się odezwę.
Gdy wylądujemy, nie będę mógł szybko...
Pomogę ci. Horst i Jakub też.
Pomóżcie słabszym pasażerom.
- Ale... - Nie mówię, że się poddaję.
Ale jeśli będę was spowalniał, obiecaj,
- że zostawicie... - Nie myśl o tym.
Muszę. Nie wiem, co nas czeka.
- Obiecaj. - Przestań.
Inaczej...
równie dobrze
- mogę rozbić samolot. - Co?
Jak mam wszystkich zabić, to bezboleśnie.
Dobrze.
Ale nie będzie potrzeby.
Zaraz wrócę.
Ayaz? Rik?
- Zegarki zsynchronizowane? - Mamy 39 minut.
- Zgadza się. - Tak.
A lokalizacja?
Ja i Ayaz mamy współrzędne.
Jeszcze jedno.
Przechodząc przez luk, miniemy Terenzia.
Co z nim zrobimy?
Ja bym go tam zostawił.
Mógł pokazać, że nie jest dupkiem.
- Nie udało mu się. - Jest niebezpieczny.
Niech Ayaz zdecyduje.
To ciebie chciał zabić.
Nie wiem.
Nie wiem, co nas czeka po śmierci, ale jeśli mam umrzeć,
nie chcę, by moją ostatnią decyzją było skazanie kogoś na śmierć.
Dobrze.
Ale zostanie w kajdankach.
Wybaczyć a zapomnieć to co innego.
Co mówił Jakub o bunkrze?
Niczego konkretnego nie znaleźli.
Po kolei.
Pasażerowie lotu 21, zaraz lądujemy.
Pamiętajcie, że mamy 30 minut. Niczego nie zabierajcie.
Wszystko będzie dobrze. Obiecuję. Słyszysz?
Gdy znajdziemy pojazdy,
podzielimy się na grupy i znajdziemy bunkier.
Spróbujemy.
Cokolwiek nas czeka, cieszę się,
że dotarliśmy tu razem.
To Globemaster?
- Tak. - To dobry znak.
Czyli to właściwe lotnisko.
Podzielcie się na dwie grupy.
Słyszeliście? Nie ma czasu.
- Kto ma klucz? - Co za różnica? Kajdanki zostają.
Sprawdź poziom paliwa.
Kiepsko wyglądasz.
Ty też, nic nowego.
Nie będę narzekał,
skoro ty tu rządzisz i mnie nie zostawiasz.
Nie ja cię ocaliłem, tylko Ayaz.
Ktoś, kogo zostawiłeś na pastwę losu.
Jaki czas?
Mamy 34 minuty.
I pełny bak paliwa.
- A u ciebie? - Też.
Martw się o siebie.
Nie robię tego dla siebie.
Będziesz musiał przyznać, że mechanik ocalił pilota.
To mnie trzyma przy życiu.
Szybko!
- Znasz drogę? - Wszystko mam tutaj.
Wszyscy są?
Dobra!
Jeśli już się nie spotkamy, to była dobra robota. Dziękuję.
- Widzisz ich? - Tak.
Czasem mi znikają na zakrętach.
Jeszcze trzy kilometry.
Nie ma zasięgu.
- Kurwa! - Co?
- Nic. - To ma być „nic”?
Spieszyliśmy się, miało nie być bagażu...
Nie wzięłam prochów Henriego.
Wrócimy po nie z bunkra,
jak znów zapadnie noc.
- Dobrze. - Jasne.
Nie wierć się.
Chętnie zobaczę, jak trzymasz równowagę
w kajdankach.
- No pewnie. - Daj mu spokój.
Nie myślę tak o tobie.
Pewnie, nie zdążyłbyś,
bo albo chcesz kogoś zabić, albo puknąć Ines.
Kogo?
Ślinisz się do niej.
Laura, proszę.
Mniejsza o twój charakter, ale jesteś dwa razy starszy.
To mniejsza różnica niż u ciebie.
- O co ta kłótnia? - Był moim pracodawcą.
- Tak, jasne. - Może wysiądziesz?
Nikt cię tu nie chce. Tylko nam przeszkadzasz.
Jak wtedy, gdy was ocaliłem?
Co? Tylko dlatego, że byliśmy już na pokładzie.
Jasne.
Przyszło ci do głowy, że nie chcieliśmy ratunku?
Może niektórzy woleliby zostać z bliskimi.
Wszystko gra?
Na razie tak.
Masz sygnał?
Ile zostało?
Nie, to dzicz.
Do świtu mamy 24 minuty.
Czego szukamy?
Niestandardowej formacji...
Co?
- Mamo! - Co jest?
- Ayaz? - Ayaz!
Mamo!
Uważaj!
Patrz na drogę!
Coś ich nie widać. Może zwolnij.
Znają drogę.
Jest rozwidlenie.
Jeszcze kilometr.
Świetnie.
- Którędy teraz? - W prawo.
Moja głowa.
- Wysiadamy! - Dobra.
Szybko!
- Co się stało? - Nie wiem.
Dominik!
Mój łeb!
- Co się stało? - Nie wiem, nie rusza się.
Jesteś cały, Ayaz?
Znowu to samo?
Jak to znowu?
Ocknij się. Słyszysz mnie?
Słyszysz?
Omówimy to po drodze, ale wygląda na to,
- że musimy iść pieszo. - Co?
- Odpalaj! - Nie ma szans. Idziemy.
- Oszalałeś? - Nie ma czasu.
W drogę. Nie ma czasu.
Idziemy!
Brama jest otwarta!
Osiemnaście minut do świtu!
Brama! Stój!
- Co? - Brama. Stój!
Co jest?
Pozostali muszą wjechać.
Zepchnijmy ją z prowadnicy.
Boże!
Nie dotykajcie, jest pod napięciem!
Osman, ocknij się!
Trzeba ją otworzyć!
- Gdzieś musi być panel. - Osman!
- Ja go zaniosę. - Po tym, co mówiłaś?
- Ponoć jestem twarda. - Tak.
To ciebie ktoś powinien zanieść.
Od dawna tak masz?
Od wczoraj. Parę razy.
Zabiję Terenzia.
Ayaz!
- Chodźmy. - Idziemy.
Którędy?
Dzwoń po resztę!
Nie ma sygnału.
- Cholera. - Myśl, Ayaz.
- Nie pamiętasz? - Chyba w prawo.
- Chyba? - Albo w lewo.
- Co teraz? - Wybieraj.
- Nie pamiętam. - A jak ci się wydaje?
- Przepraszam. - Nie ma co naciskać.
Nie mamy czasu!
- W lewo. - W lewo?
- Tak myślę. - Dobrze.
- Idziemy. Nie ma czasu. - Ile zostało?
- Mieliśmy 35 minut, tak? - Dwadzieścia pięć!
Dobrze. Ruszajmy.
Wyczuwam puls, ale słaby.
Udało się.
Idziemy.
- Co z Osmanem? - Nieprzytomny, ale ma puls.
Połóżmy go z tyłu.
Co się dzieje?
- Trzeba trzymać przycisk. - Nie zablokujemy go?
To zabezpieczenie przed czymś takim.
Co teraz?
Zablokujemy bramę autem?
Inni nie przejdą. Jest pod prądem.
Zostało tylko 16 minut!
- Jak znajdziemy bunkier pieszo? - Jak go przeniesiemy?
Przytrzymam przycisk.
Ja to zrobię.
Jak przyjadą, wsiądę do ich auta.
Nie musisz.
To kwestia paru minut. Przyjadę z nimi.
To moja pokuta.
Dobrze.
Zdejmijcie mu kajdanki.
Jasne.
Jeśli znajdziemy bunkier, zaparkujemy przy wejściu.
Wypatrujcie jeepa.
Dobry plan.
Wsadźcie Osmana. Dajcie kluczyk.
Porzucasz go, ratujesz i jesteście kwita?
Rik mówi, że Bóg wybacza skruszonym.
Daj rękę.
Dzięki.
Co ty robisz?
Jeśli chcesz się ratować,
jak mamy wierzyć, że zaczekasz na resztę?
Zdejmą ci kajdanki.
Wiesz, kim jesteś?
Tak. Dowódcą.
Szmatą! Zwykłą szmatą!
Ogrodzenie!
Łańcuch. Zamknięte.
- A gdzie wejście? - Nie ma.
To nie tędy.
Zawracamy.
Nie ma kierownicy.
I tak nie ma czasu.
Chcesz przejść przez płot?
Pójdę pierwszy. Przerzucę koszulę.
Ayaz, nie!
Spójrz na znak. Jest pod napięciem.
- Kurwa, co teraz? - Wracamy!
Nie! Czekajcie.
Słońce zaraz wzejdzie.
Dajcie mi pomyśleć.
Dziewięć minut i 45 sekund.
Zaraz świta.
Wozy z lotniska. To dobrze.
Masz rację.
Pozostali zobaczą jeepa.
Co to?
Komin wentylacyjny. Dobry znak!
Tu są schody.
Szybciej, Ayaz.
Dawaj.
Słuchajcie. Czysta fizyka.
Staniemy na czymś, co nie przewodzi prądu,
i nie będziemy dotykać przewodów o odwrotnej biegunowości.
Tak wejdziemy na płot.
Zaraz wzejdzie słońce.
Zróbcie coś!
Jak mamy się zabezpieczyć?
Zdejmijmy opony. Staniemy na nich.
- Guma to świetny izolator. - Jak je zdjąć?
Znajdź lewarek!
Zakryjemy drut ubraniami.
Drzwi!
Uważaj, mogą być pod napięciem.
Nie ma czasu.
Zamknięte!
Trzeba jakoś wyłamać zamek.
Dawaj, Ayaz!
Ostrożnie.
Puśćcie. Ostrożnie.
Widzicie? Nie dotykam dwóch przewodów jednocześnie.
Jasne? Po kolei.
Trzymaj.
- Powoli. - Dobra.
Masz.
Stój!
Czekaj!
Uderzaj do wewnątrz, bo zablokujesz zamek.
Dalej.
- Co robisz? - Zaczekam na resztę.
Nie rób tego!
Rik, ile mamy czasu?
- Trzy minuty i 27 sekund. - Zdążę.
- Skąd będziesz wiedzieć? - Idź! To rozkaz.
Zasrana menda!
Biegiem!
Tutaj!
Sylvie!
- Chodźcie! - Dobra!
- Gdzie reszta? - W środku.
A Terenzio?
- Nie ma go z wami? - Nie. Do środka!
- Gdzie macie ciuchy? - Długa historia.
Ayaz.
Chociaż ci pomogę.
Już dobrze. Dominik.
Dalej, pokaż, co potrafisz!
Nie boję się.
Jestem gotów.
Śmiało, wal.
Sukinsyny.
- Gdzie pozostali? - Nie wiem.
Tam są drzwi. Jesteśmy blisko.
Cofnąć się!
Która to Sylvie?
Ja.
Mówiłaś, że ty dowodzisz.
Tak. Gdzie pozostali?
W środku.
Gdzie ten włoski żołnierz?
Nie ma go tu?
Nie.
- Ponoć jesteście wyczerpani. - Tak.
Tu nie odpoczniecie.
Za mną.
- Są. - Udało im się!
To cud!
Co tu robicie?
Wasz pilot mówił, że od tygodnia uciekacie.
Tak.
Cóż...
Rozwiążemy ten problem.
Ale musicie nam pomóc.
Napisy: Konrad Szabowicz