NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Co to było?
Skarbie?
Kochanie?
Spałeś? Przepraszam. Obudziłam cię?
Nie szkodzi.
Zapomniałam kupić jajek.
Wrócę za pół godziny.
Może byś wziął prysznic i nakrył do stołu?
Uszkodzone, na pewno.
Ale może jeszcze chyba wytrzymać?
Musiałbym sprawdzić od zewnątrz.
Wyjdziesz?
Prowadź.
Jakubie...
Nie poszła za tobą.
To nie twoja wina.
Wiedziałeś...
że żeglarze zabierali cytrusy w dalekie podróże przez szkorbut?
- Co to szkorbut? - Szkorbut...
To...
Nie wiem.
Może Laura albo Horst wie.
Dziękuję.
- Smakuje jak kreda. - Tak?
Znajdę coś innego.
Nie widać świateł.
Pewnie lecimy nad Pacyfikiem.
- Co to? - Pacyfik? Ocean.
Ciało tego staruszka jest z bagażami?
Tym się nie przejmuj.
Chodź.
Wszystko dobrze.
- Wszystko gra? - Tak.
Wracaj na miejsce.
Trzymaj się z dala ode mnie i od syna.
- Proszę? - Zgrywasz księcia z bajki?
Mnie nie oszukasz.
Przykro mi, że tak pani myśli.
- Możesz usiąść. - Tam?
To jakiś żart.
- Trzeba mieć na to oko. - A jak mnie wyssie?
Przed plastikiem jest jeszcze wypukła szyba. Bez obaw.
Musimy decydować wspólnie.
- Proszę? - Decydujesz o wszystkim.
Okno, lądowania, żołnierze...
Chciałeś lecieć z zabójcami?
Tego nie powiedziałem.
Odpowiadam za pasażerów.
Czyżby?
Za kobietę, którą zostawił, też odpowiadałeś.
- Nie żyjesz. - Czekaj.
Dość tego.
To nie jego wina.
Nie tylko jego. To wasza wina. Twoja, twoja i jego.
Decydujecie, jakbyśmy byli dziećmi.
Mam wam zapewnić bezpieczeństwo.
Twoja linia lotnicza już nie istnieje.
Nie ma pracy. Zostaliśmy sami.
Będziemy współpracować.
On tylko chce współpracy.
Zgadza się. Bez współpracy...
Nie chcę tego użyć.
Mamy już dość wymachiwania bronią.
- Tak? - Zastrzel mnie, śmiało.
- Nie wierzysz? - Samolot!
Mam inny samolot! Na radiu!
Są jeszcze jacyś inni?
Jeszcze raz. Hawaje?
Tak. Marsjańska Kula.
Oczywiście.
Podwodny ośrodek do misji kosmicznych.
- Marsjańska Kula? - Czytaliśmy o tym w Internecie.
Podwodny ośrodek szkoleniowy dla astronautów.
Woda blokuje pewnie promieniowanie czy cokolwiek to jest.
Przyjąłem. Słyszeliście o tym w Vancouver?
Tak jakby.
Współrzędne namalowano na terminalu.
Chcieli pewnie poinformować innych.
Radio ma niewielki zasięg.
Musimy być blisko was.
Polecicie za nami na HNL?
Pilot mówi, że ośrodek pomieści 100 osób.
Jest tam tlen i żywność.
Dam znać, gdy dowiem się więcej.
Nie wierzę, znowu za nas decyduje.
Milcz, kapitan mówi.
- Skończ pieprzyć. - Nawet nie zaczęłam.
Angole może i byli źli,
ale mieli rację co do szerokości geograficznej.
Hawaje są o wiele za daleko od naszej lokalizacji.
No i?
Jeśli z Hawajami się nie uda,
nie będziemy zbyt blisko równika, żeby uciec?
- Jeśli będzie trzeba lecieć. - Tak.
Aż tak zaufamy plotce?
A ile wytrzymamy?
Kiedy coś pójdzie nie tak?
Padnie silnik i po nas. Skończy się paliwo i po nas. Do cholery!
Rozwalimy oponę...
Dobrze!
- Chciałam to omówić. - Omówione!
Przepraszam.
Moja ręka, głowa... Nie jestem sobą.
Cóż.
Laura miała ci dać coś przeciwbólowego.
- Zastrzyk, tabletki... - Zostawiłem dla pasażerów.
Weź leki. Potrzebujemy cię.
- Odpocznij. - Tak...
Jak przy tym odpocząć?
Co tam się znowu dzieje?
- Co to... - Ja pójdę.
Zostań i odpocznij.
Potrzebujemy choć pozorów porządku.
- Bez gróźb. - Co się dzieje?
Nie dadzą nam jeść, jak ich nie posłuchamy. Trzymają żywność.
Chcemy ustalić zasady.
- Zasady? - Primo,
jeśli Hawaje nie wypalą, wspólnie ustalimy kierunek.
Secondo, wszystko dzielimy po równo.
Żywność, napoje, a nawet koce.
Terzo, nie wyrzucimy nikogo bez głosowania.
Masz coś na sumieniu? Boisz się, że cię wyrzucimy?
Odpierdol się.
- Spokój! - Sylvie, do kokpitu!
POWAŻNA AWARIA
POŻAR APU
- Co to? - Pożar generatora. Rozdział 6.
Ty czytaj, ja to zrobię.
Klapa wylotu?
- Rozdział szósty... - Robi się.
Dobrze. „Wyłączyć autopilota. Wyłączyć trójfazowe źródło TR3...”
- Ruszyłaś coś? - Nie.
Ja też nie.
Awaria czujnika?
Klima? Przegrzała się?
Dwa niepowiązane fałszywe alarmy?
Niemożliwe.
Dwukrotne przegrzanie, brak pożaru...
- Chyba że... - Co?
Systemy łączy podwozie. Jeśli ktoś go dotknął...
- Dotknął? - Jak ktoś tam jest...
Ale kto?
Jeden z żołnierzy.
Wlazł tam podczas startu.
Niemożliwe.
Cholera.
Czytam.
To na pewno ona?
Tak.
Co się dzieje?
Gabrielle znalazła Ines na Instagramie.
- Co napisała? - Że nas nie wini.
Bo niby czemu? Nie wiedzieliśmy.
Masz jej krew na rękach.
Przeszłości nie zmienimy.
Ale teraz też mamy problem.
Jaki?
Jeden z żołnierzy wszedł na podwozie.
Próbuje wejść do ładowni.
- To możliwe? - Nie.
- Nie ma przejścia. - Na razie.
- Skąd wiesz, że jeden? - Nie wiem.
Tam jest mało miejsca.
Jeśli rozwali hydraulikę, nie opuścimy podwozia.
- Zatrzymajmy go. - Zamierzamy.
Nadal lecimy na Hawaje?
Tak.
Wzniesiemy się.
Temperatura spadnie i zabraknie tlenu. Straci przytomność i odlecimy.
A my nie stracimy?
Nie, ponieważ...
ciśnienie w kabinie jest regulowane.
Można było wyjaśnić.
Protekcjonalny dupek.
Jednak mówisz po włosku?
- Mój tata to chociaż prawdziwy Włoch. - Włoski trup.
Pierdol się!
Proszę o zapięcie pasów.
Rozwiążemy problem.
O to mi chodzi. Powinniśmy decydować wspólnie.
Żołnierz ma zniszczyć samolot?
Mówię, że na pokładzie są też inni. Niech pamięta.
Czy ktoś uważa, że powinniśmy mu pozwolić zniszczyć samolot?
Nie? Świetnie!
Demokracja.
A teraz siadaj i zapnij pas.
WYSOKOŚĆ
- Trzy, cztery tysiące. - Utknął w przewodach klimatyzacji.
- Stąd przegrzanie. - 3-4-0.
Jeśli zniszczy zbiornik, padną dwa istotne układy.
- Trzy-pięć. Ile mamy maksymalnie? - Podają 3-9-1.
Pewnie sprawdzali do 15000 m.
Jest minus 40 stopni. Kto by to przeżył?
Czytałem o gapowiczu,
który przesiedział tak dziewięć godzin do Bostonu.
Stracił przytomność,
ale chłód spowolnił funkcje życiowe.
Otworzyli podwozie, spadł do zatoki i dopłynął do brzegu.
Szlag.
Na Hawajach też tak może być?
Tak.
Chyba że...
Jeśli teraz je otworzysz, zamarznie i wpadnie do oceanu, tak?
Szybko się uczysz.
Grupa białych mężczyzn szlochających, bo pierwszy raz nie kontrolują sytuacji.
Ludzie w obliczu zmian i stresu mogą czuć się bezsilni.
Jesteś buddystą?
W pracy wiele widuję.
- Gdzie pracujesz? - Tu i tam.
- Podejrzane. - Nie chcę cię zanudzać.
W nieruchomościach.
Restauracje, transport.
Faktycznie sporo robisz.
TOALETA – ZAJĘTE
Ohyda.
W NATO było tak samo.
Turcy zgrywali wielkich panów
zamiast dziękować za zaproszenie.
- Nie do wiary. - Fakt.
- Przykro mi. - Muszę się napić.
Tak? To niech kapitan uzna demokrację.
Pewnie, żołnierzyku.
Poważnie?
Za kogo ty się uważasz?
Przyniesiemy wodę...
Morda w kubeł, wieśniaku.
Co wy wyprawiacie? Demokracja? Zasady?
- Boże. - Mamy dość!
- Okno. - Co?
- Okno! - Co?
Załóżcie maski i zostańcie na miejscach.
OK!
Stabilizacja na 1-0-0.
Pułap: 3000.
Przyspieszone.
Horst!
Łap mnie, gdybym wyleciał.
- Poniżej FL 3-1-0... - OK.
- aktywuj hamulec. - Tak jest.
To ten żołnierz?
Nie sądzę.
Jakub!
Oddychaj.
Gdzie rurka?
Wszystko dobrze. Oddychaj, skarbie.
- Oddycha? - Tak.
Ale nadal puchnie.
Obudź się.
Co się stało?
Wypadła mu rurka.
Nie może oddychać. Drugiej nie mamy.
Nie lecimy niżej?
Tak, ale bez regulacji. Jest jak na szczycie góry.
Nosem. Jeszcze raz.
Okno miało wytrzymać.
Twój kolega miał je mieć na oku. Siedzieliście jak kretyni.
Gdybym się nie przesiadł, byłoby po mnie.
Powiedziałeś nam, że nic nam nie grozi.
Przed sprawą z żołnierzem.
Zanim zwiększyliśmy pułap.
Dajcie taśmę.
Tlenu w maskach wystarczy na 10 minut.
Nie o to mi chodzi.
Spokojnie.
- Jak wniosłeś nóż? - Wyjąłem z torby w Szkocji.
Utnij parę kawałków.
Oddychaj, synku.
Bez gwałtownych ruchów.
Już, już.
To nie Hawaje.
- Żołnierza już nie ma? - Oby.
- Ale Hawaje odpadają. - Co?
Na tej wysokości nie zdążymy przed świtem.
A jak przyspieszymy?
Polecimy przy następnym okrążeniu.
Czego? Planety?
- Dokąd lecimy? - Powiem, jak się dowiem.
Jak się dowiesz? Poważnie?
Nie możemy się wznieść i przyspieszyć?
A jak wyrównać ciśnienie z dziurą w oknie?
Zakleimy sarkazmem twoim i twojego szefa.
Terenzio nie jest moim szefem.
Jasne.
O tak.
Oddychaj.
Działa?
- Tak. - Tak!
Dobrze, synku.
Mathieu!
Co teraz?
Hydraulika.
Hydraulika...
Czy nie o nią martwił się Jakub?
To ten gość.
Grzeje się, żeby przeżyć.
Powinno być 300 barów, a jest 600.
Podwozie się nie wysunie. System uzna, że jest pusto.
Można je otworzyć teraz?
Przez okno lecimy za nisko i zbyt wolno.
Samolot nie da rady.
To co robimy?
Ktoś musi tam wejść...
i go wyciągnąć.
Nie, palnik zostaje z nami, aż coś się zmieni.
Dla odrobiny władzy ryzykujesz naszym życiem?
Skoro to odrobina, to się zgodzisz.
Uparty sukinsyn.
Dziękuję.
Nie czas na kłótnie.
- Mamy gdzieś, co myślisz. - OK.
Dobrze. Od tej pory w każdej sprawie będziemy głosować.
Świetnie.
Zapytaj ich, czy mamy go znaleźć i się go pozbyć.
Już.
Kto uważa, że powinniśmy wyciągnąć stamtąd żołnierza
i się ratować?
Proszę. Nie było tak źle.
Fakt. Daj palnik i broń.
Nie oddam nikomu broni.
Dla pewności.
Daję słowo, że ją odzyskasz.
Jasne, słowo.
- To kto tam pójdzie? - Ja.
Użyję palnika, Ayaz mi pomoże.
Polak i Turek.
Żadnej wojny nie wygrali.
Chwała włoskiemu imperium.
Jeśli chcecie mieć broń, idę z wami.
Bierz.
- Dzięki. - Potrzebujecie pomocy?
Nie ma miejsca.
Zostań tu i miej na nich oko.
Uważajcie.
Nie patrz, ale widziałeś nóż Ayaza?
Ponoć wyjął go z torby.
Muszę pogadać z Mathieu.
Jeszcze tu jest.
Później.
Włoch stanowi problem.
Mówisz tak, bo cię postrzelił.
Mówię poważnie.
Może trzeba będzie się go pozbyć.
Dokąd lecimy?
Może wyspa Attu na Aleutach?
Alaska. To 1600 mil.
Są w pobliżu inne lotniska w razie powtórki z Islandii?
Coś znajdę, ale Attu zamknięto w 2010.
To lotnisko awaryjne.
Wreszcie mnie zastąpisz.
Wprowadźmy współrzędne.
Nie głosujemy?
Słyszałam o waszej umowie.
To najbliższe lotnisko, idealne. Musimy załatać okno.
- Prawda? - Tak.
Nie ma o czym dyskutować.
- Proszę. - Dzięki.
Dziękuję.
Jak się czujesz?
Lepiej.
Tylko świat się kończy.
- Gabrielle się odzywała? - Nie.
Już od paru godzin.
- Ta wiadomość... - To nie nasz problem.
Odpisałaś?
- Nie wiedziałam co. - Kto by wiedział?
Olałam nieboszczkę.
Żałosne.
Nie mów tak.
Poradziłaś sobie z Włochem. Jesteś silna.
Powtarzam sobie, że złapałam na imprezie złego tripa
i zaraz się obudzę.
Może. Jeśli tak, to naćpałaś się strasznym gównem.
Czemu nie wejść przez kabinę?
Bo jest tam masa kabli, dzięki którym Mathieu pilotuje.
Latarka.
Dzięki.
Chcesz?
To mukowiscydoza?
Najpierw podejrzewali toczeń.
Potem, że to przez moje palenie.
Przestałam więc palić w domu.
Nie pomogło.
Ty pierwszy.
Nie, nalegam.
Idź.
W klatce?
A badania genetyczne?
Czy jestem nosicielką?
Nie.
Jego ojciec jest.
To jedyne, co mu zostawił.
W Moskwie testują nową terapię genową.
Lecieliśmy tam, nim świat się rozpadł.
Czym go leczycie?
Leki?
A czego on nie bierze?
Dornaza alfa, roztwór chlorku sodu, mannitol,
prawie zawsze sterydy.
Zostało nam niewiele.
Oddychaj. Dobry chłopiec.
Ostatnia gródź.
Tnij.
- Jaki jest plan? - Wytnie część...
A ty nie daj się zastrzelić.
Niedobre?
Smakuje jak papier.
Tak?
Jak ręka?
Tak boli, że już jej nie czuję.
Trzeba przemyć wodą utlenioną.
Pomogę.
Mały Dominik poczuje się lepiej, jeśli obniżymy pułap.
Niżej polecimy wolniej. Musimy oszczędzać paliwo.
Attu jest bliżej. Może obniżymy o 300 metrów?
A jak nie będzie tam paliwa? Co wtedy?
To tylko dziecko.
To miłe, że go pani wspiera, ale ja odpowiadam za wszystkich.
Sylvie, mogę pomówić z nim na osobności?
Pójdę po wodę.
A gdyby był pańskim synem?
Nie mam dzieci.
Miałem starszą żonę. Zwlekaliśmy.
Druga stewardesa była w ciąży.
Która?
Ta, która została w Brukseli.
Ta, z którą pan sypiał.
Gabrielle napisała Ines coś do pana.
Co takiego?
Że nie ma pan honoru.
Ale ja wiem, że to nieprawda.
Widzę to.
O człowieku nie świadczą wyłącznie błędy.
Proszę powiedzieć jego matce, że obniżę lot.
Ale nie zejdę zbyt nisko.
Ciekawe, ile to potrwa.
Terenzio się tym zajmie.
Wierzysz w niego.
Stopnia majora nie przyznają za pomyłki.
Jest odważny i honorowy.
Byłeś w wojsku?
Nie. Mam niestety anemię.
Drobna rana i krwawię jak prosiak.
Skoro jest taki honorowy,
to czemu nie ostrzegł innych o słońcu?
Pewnie nie zdążył.
Dalej.
Raz, dwa, trzy!
Widzisz coś?
Nic. Ciemnica.
Poświeć mi tu.
Strzelaj!
Gryzie mnie!
Co powiemy reszcie?
- Że Ayaz go załatwił. - Nie.
My go załatwiliśmy.
Powiedz, że to nieprawda.
Zrobiłem, co musiałem.
Nie.
Mówię o brylantach.
Brylantach?
Słyszałem, że w Kanadzie rozciąłeś młodemu Arabowi żołądek,
- żeby wyjąć brylanty. - Od kogo?
- Nieważne... - Ode mnie.
Zobaczyłem krew na kocu.
Morderca.
Jak się obronisz?
Na dole ocaliłem wam życie.
Tutaj nagle
jestem przeklętym Turkiem, który musi się tłumaczyć?
Tego nie mówię.
Nie musisz.
Załatwimy to raz na zawsze.
Rasista.
- Obrona? - Tak.
Dość.
Doceniam to, ale...
W 1922 roku sułtan Mehmed VI uciekł ze Stambułu,
a Imperium Osmańskie upadło.
Zanim zniknął,
zabrał ze sobą te klejnoty.
Szmaragdy,
nie brylanty.
Boże.
Klejnoty skradziono mu we Włoszech.
Pojawiły się rok temu w muzeum w Antwerpii.
Rozciąłeś mu żołądek?
Gdy już nie żył.
Skąd pan wiedział?
Zapłaciłem mu, żeby je przemycił w żołądku.
Wiedział, że spotka się z kimś w Moskwie. Nie wiedział, że ze mną.
I go zabiłeś.
Nie.
Sam się zabił.
Nieprawidłowo zapakował klejnoty.
„Nieprawidłowo”?
Dlaczego?
Dlaczego to zrobiłeś?
Mówiłem, że robię w transporcie.
Nie.
Dlaczego się przyznałeś?
Po co?
Bo to prawda.
Ja nie kłamię.
Popełniłeś przestępstwo.
Wszyscy jesteśmy wyczerpani.
- Odetchnijmy przez chwilę. - Mowy nie ma.
Anglików wyrzuciliśmy za to, co zrobili dawno temu.
Ale ten przestępca
pociął drugiego pasażera.
- Ja proponuję głosowanie. - W sprawie?
Uwięzienia tego terrorysty,
aż wymyślimy odpowiednią karę.
Mam kajdanki.
Z pracy, jestem ochroniarzem.
Demokracja.
Tak, demokracja.
No dobrze.
Podnosimy ręce.
Wygodnie?
Pożałujesz tego, kochany.
Napisy: Konrad Szabowicz