NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Wystarczy, nie żyje.
Nie możemy stracić i pani.
Nie do wiary. Był taki...
Chory?
Młody.
To chciałam powiedzieć.
Myśli pan, że naprawdę coś połknął?
Nie, bredził.
Co teraz? Pochowamy go?
Czy zabierzemy ze sobą?
To zależy.
Zostajemy czy lecimy? Jaki jest plan?
Naszym planem było się z wami zabrać.
Jestem mechanikiem. Freddie to elektronik. John to pilot i nawigator.
Zapraszamy. Ale dokąd polecimy?
Do świtu 45 minut. Na zachód.
No tak.
Lecimy na zachód?
Wracajmy do Brukseli ratować bliskich!
Idiota.
- Co on mówi? - Chce wracać do Brukseli.
Zaraz świta.
Mówi, że nie zdążymy.
Co mnie on obchodzi?
My też mamy rodziny.
- Co się dzieje? - Czekaj.
Powiedz im.
Dobrze.
Angielscy żołnierze potwierdzili słowa Terenzia.
Słyszeli, że ludzie giną nawet w bunkrach.
- Co? - Że co?
- Co ty gadasz? - Tyle wiem.
Jako kapitan odpowiadam za wasze bezpieczeństwo.
Polecę jedynie na zachód.
Nie spróbujemy nawet ocalić bliskich?
- Nie widziałeś, co się dzieje? - Nie oszukujcie się. Ucieczka to egoizm!
Nie egoizm, a spryt.
Odłóż broń. Zaraz ci pokażę spryt.
Każdemu jest ciężko, ale nie ma czasu. Nie mamy wyboru.
Chodź, skarbie.
W porządku.
Już dobrze.
Jak możemy pomóc?
Potrzebujemy zapasów.
I spieprzać stąd.
Gdzie żywność?
Inni pewnie wszystko zabrali.
Dlaczego nie odlecieliście?
Sprawdzaliśmy, czy nikt nie został.
Wracając...
Usłyszeliśmy startujące samoloty.
Zostawili was?
Panował chaos. Setki ludzi.
Mathieu chce rozciąć czymś podłogę, żeby dostać się do radia.
Proszę.
Palnik?
Sprawdź tam, a ja tutaj.
Tam sprawdzone.
Zajrzyj do toreb.
Sam sobie zajrzyj.
Chodzi ci o niego?
Olej go.
Nie rozumiem. Przecież nie wrócimy do Brukseli.
Można go pochować tu.
No tak, ale Arabowie potrzebują więcej czasu.
Na swoje islamskie rytuały.
Zresztą...
- To wszystko? - Tak.
Kapitan każe się szykować.
- Ale jest problem. - Tylko jeden?
Rosyjska mamusia chce zostać.
Może mogłabyś ją przekonać albo jakoś pomóc?
Słońce nas zabije? Gówno prawda. Okłamują nas.
- Kto? - Nie wiem...
Rząd. Wszyscy. Autor tej ściemy!
Niby po co?
Lot powoduje zmiany ciśnienia w płucach.
Rozumiesz? Nie chcę go już narażać.
Rozumiem.
Ale na razie nie mamy wyboru.
- A co cię to obchodzi? - Martwimy się o was.
- Naprawdę. - Nie znacie nas.
Masz rację, mam cię gdzieś.
Ale nie pozwolę ci zabić syna.
- Zabić? - Jeśli zostanie, zginie.
- Zawiozę go do szpitala. - Nie ma już szpitali. Nie ma...
Zostawcie nas!
- Mamo! - Dominik!
- Trzymaj ją. - Dominik!
- Mamo! - Wbijaj! Teraz!
Skarbie, chodź tu!
Zostaw mnie! Puszczaj!
Skręcaj.
Miejsce!
- Może pomogę. - Nie trzeba. Połóżmy ją.
- Obudzi się? - Tak, skarbie. Usiądź tu.
Mamusia jest tuż obok.
Zaczekaj, aż się obudzi.
Zapnij pas.
Zajmowanie się pasażerami to nasza praca.
Nie ma już pracy. Nic już nie ma. Nic nie ma sensu.
„Nasza praca”. Jasne.
Żeby mieć słońce za sobą i pozostać w mroku,
musimy utrzymać prędkość 1666 km/h razy cosinus
- szerokości geograficznej. - Cosinus...
Chodzi mu o to, że na równiku byśmy nie uciekli.
Bo Ziemia ma tam większy obwód?
- Tak. - Dobra.
A myślałam, że mamy pecha.
Musimy lecieć w tym zakresie,
zakładając, że utrzymamy prędkość. Niech pan spojrzy.
Inne samoloty o tym wiedzą?
Może ktoś rozwiąże problem i się o tym dowiemy.
Jeśli uda się naprawić radio.
Staramy się. Wi-fi też.
Proszę usiąść, ja wrócę na miejsce.
- Nie jest pani pilotem? - Nie takim.
Ale pomogła wylądować.
Jak zawodowiec.
Jakieś postępy?
Zaraz się dowiemy.
Mathieu mówi, że radio jest tutaj.
- To robota Jakuba. - Odmówił.
Ale on też jest mechanikiem.
Dobra.
Wszystko gra?
Tak.
Na pewno?
Co z nią?
Budzi się.
Jak byłem w twoim wieku, mieszkałem w Moskwie.
Już mi pan to mówił.
Niedługo tam dolecimy.
Gdzie Dominik?
- Spokojnie, jest tutaj. - Spałaś.
- Wszystko dobrze? - Tak.
Pan mówi, że lecimy do Moskwy.
Pan Wołkow traci czasem jasność umysłu.
Szczęściarz.
No.
Masz zasięg?
Lecimy do Kanady, choć nie wiem dokąd.
Zamierzamy dolecieć jak najdalej na tym paliwie.
Parę tygodni temu wyznała, że mnie kocha.
Ja wysłałem jej emotkę kota z sercami zamiast oczu.
Nie możesz żyć przeszłością.
Ksiądz ci to powiedział?
Nie.
Terapeutka. Jak powiedziałam, że chcę się zabić.
Kiedy to było?
Wczoraj.
Parę tygodni temu kupiłam te bilety z Henrim, moim facetem.
Miało być miło.
Gdy zmarł,
postanowiłam polecieć sama i się zabić.
Po co żyć, nie?
To właśnie pomyślałam, jak dojechałam na lotnisko.
„Po co żyć?”
Teraz muszę pilnować, by chłopiec leciał z nami.
To daje mi powód do życia.
Póki co.
Jeśli naprawisz radio, też mógłbyś to poczuć.
Pomógłbyś wszystkim, którzy jeszcze żyją.
Same węglowodany.
Ulubione czekoladki pana Wołkowa.
Grzebaliście nam w torbach?
Kapitan kazał.
Nie pozwoliliśmy na to.
Kazał zrobić inwentaryzację.
- Powinniście... - Wracaj na miejsce.
Za kogo ty się uważasz?
Za kogoś, kto ocalił pani życie.
Proszę je wziąć.
Sporo zostało.
Podziękuj jej. To ona cię ocaliła.
Nie do wiary.
- Jakie uszkodzenia? - Nie wiemy.
Używamy innego systemu. Nie mogę go rozgryźć. Jak myślisz?
Belgijska linia, załoga mówi po francusku, a ten wali do nas po angielsku.
Proszę?
Moglibyśmy w to pruć seriami, a wyglądałoby lepiej.
Niedobrze.
Podepnę kabel sieciowy, żeby sprawdzić, czy system działa. Chyba nie.
- Znasz się na komputerach? - Niezbyt.
Na studiach serwisowałem sieci.
Ale tu mógł paść router, satelita, nie wiem.
Ale nawet jeśli naprawisz, Internet na całym świecie padł, nie?
Czytałem kiedyś taki artykuł.
Serwery mogą trochę podziałać same.
Zobaczymy, dobra?
Zobaczymy.
- Proszę. - Dziękuję.
- Kogoś mi pani przypomina. - Kogo?
Przyszłą żonę.
Raczej pańską matkę.
Obyta i z klasą. Zapewne wie pani, czego chce.
Chodźmy do toalety i zapomnijmy o świecie.
I tak się kończy, więc można się, kurwa, zabawić.
- Zabawny pan jest. - A pani piękna. Remis.
Smacznego.
Działa!
Nic nie działa.
Co jest?
Chyba Internet działa.
Żadnych wieści od godziny.
W Belgii już jest dzień?
Chyba tak.
„Kochana mamo... nie mogę zasnąć.
Nigdy ci tego nie mówiliśmy, ale to szczęście mieć taką mamę.
Ściskamy cię i całujemy. Kochamy cię. Valy”.
Naukowcy mówią o jakimś problemie z biegunowością Słońca.
Z czym?
- Coś takiego. - Możesz powtórzyć?
Tak, chwila.
„Heliofizycy z Uniwersytetu Oksfordzkiego podejrzewają,
że katastrofa może być wynikiem niedawnego przebiegunowania Słońca”.
Przebiegunowanie, ciekawe.
- Tym się zajmujesz? - Nie.
Jestem unijnym klimatologiem, trochę o tym wiem.
Możesz nam to przybliżyć?
Co 11 lat następuje przebiegunowanie Słońca.
Nie wiemy dlaczego, ale to zwykle nic istotnego.
Czy ja wiem?
Chwileczkę. To nie moja dziedzina, ale...
ostatnie cykle były słabsze.
Nie znamy przyczyny.
Może nabrało mocy...
Czy to wyjaśnia obecne wydarzenia?
Może. Doszłoby wtedy do ogromnej emisji promieni gamma.
Nie rozumiem ani słowa.
To jak wybuch miliarda bomb neutronowych co sekundę.
Kiedy to się skończy?
Wiem tyle co pan.
Wygląda na to, że ktoś się tym zajmuje.
Prawda?
Kiedy opublikowano artykuł?
Jakąś...
godzinę temu.
Jeśli słońce zabija, a tak sądzimy,
to autorzy tego artykułu...
zginęli w Anglii o świcie.
Czyli oni... Już?
Zapewne nie żyją.
Czyli...
To chyba jasne, co się dzieje.
Bóg zawsze przemawiał przez ogień.
Gorejący krzew.
Palenisko na ołtarzu.
Słup ognia z Księgi Wyjścia.
- To bujdy. - Bujdy?
Sam mówisz, że najznamienitsi uczeni
nie wiedzą, dlaczego tak się dzieje. A teraz?
- Ale... - Żadnych „ale”!
To twoja niepewność...
kontra moja pewność.
To musi coś znaczyć.
Prawda?
Muszę się napić.
- Horst! - Zostaw go.
- Możemy pogadać? - Jasne.
Na osobności.
Pewnie.
Co jest?
Godzina modlitwy w islamie zależy od słońca.
W ciemności będzie ciężko.
Właśnie. Sprawdziłem godzinę świtu na tamtym lotnisku.
Szukając go, znalazłem ten artykuł.
...ZARZUTY GWAŁTU I MORDERSTWA W KABULU.
Byli w Afganistanie.
Włamali się do tłumacza, zabili go, zgwałcili jego żonę
i spalili dom.
Moment.
Pamiętam to. Byłam tam.
To nie pierwszy raz.
Zbrodniarze wojenni.
- Co teraz? - Nie wiem, ale...
Dadzą nam punkty za ten lot?
Może.
Nie dopuścimy ich do pasażerów.
Mamy ich wyrzucić?
Nie wiem. Wymyślmy coś.
To wyrok śmierci.
Zasłużyli sobie.
- Gwałt i morderstwo. - Wiem.
Co tam szepczecie?
Proszę.
Dziękuję.
- Jest pan z Maroka? - Tak.
- Skąd? - Z Tangeru.
Czyje to?
Grzebiesz mi w torbie?
Rozkazy były jasne.
Żywność i napoje składamy razem.
To nie do picia. To interesy.
- A wygląda jak szampan. - Uważaj na niego.
To prototyp. Wchodzę na rynek.
- Czy chcemy... - Nie!
- Mamy się kłócić? - Nie!
Kolejny strzał.
- Po łyczku dla każdego. - Puść!
- Nie. - Patrz, co robi!
Strzelają! Uciekamy!
Nie, panie Wołkow!
Nie!
- Nie podchodź! - Proszę, nie!
Panie Wołkow! Nie!
Panie Wołkow!
Słyszy mnie pan?
Proszę nie zamykać oczu.
Słyszy mnie pan?
Zabierz mnie do domu.
Panie Wołkow?
Zabiłeś go!
Co?
Zabiłeś go, skurwielu!
Zginęlibyśmy przez niego!
Nie można ich otworzyć podczas lotu.
- Nie szkolili cię? - A ciśnienie?
To starzec! Co ty...
- Co się stało? - Zaszła pomyłka.
- Pomyłka? - Wypadek.
Nie można tak po prostu kogoś zabić!
Uspokój się.
Spokojnie.
Zabiorę go stąd.
Widzisz chłopca?
Jest przerażony.
Tylko go zabiorę.
Dobrze.
Świetnie.
Pomóżcie mi.
Co się dzieje?
Wołkow chciał otworzyć drzwi. Sprzeciwił się.
Pozabijałby...
- Dość, odłóż broń. - Daj mi to, Freddie.
Nie chcesz ich skrzywdzić. Nie jesteś taki.
Usiądź. Już dobrze.
Był skołowany.
Czasu nie cofniemy.
Do lądowania zostało parę godzin.
Spróbujmy się przespać.
Ale dokąd lecimy?
Do Edson w Albercie. W Kanadzie.
To mała mieścina, ale uzupełnimy zapasy.
I znajdziemy nowe radio. To padło.
I poszukamy radia.
Od dwóch godzin nie aktualizują belgijskich stron.
Wszędzie to samo.
Jesteśmy w drodze wiele godzin. Odpocznijcie.
Dobrze?
Dam znać, gdy będziemy blisko.
To dobry człowiek.
Zapewniam, że czuje się gorzej niż inni.
Rozumiem. Chciał chronić pasażerów.
Cześć.
Laura jest wstrząśnięta. Ja zmienię ci opatrunek.
Poradzę sobie.
Bez przesady.
Daj rękę.
Muszę ci coś powiedzieć, ale nie możesz zareagować.
Tych żołnierzy... nie zostawiono przypadkiem.
Czekał ich sąd wojskowy. Za morderstwo.
Mówi się...
że jak w pobliżu mówią w obcym języku, to często o tobie.
Wybacz, nie znam terminologii medycznej.
Nie szkodzi.
Żartuję.
To pilot.
Pozostali to urzędnicy.
Trzeba się ich pozbyć.
- Kiedy to się stało? Gdzie? - Afganistan.
Afganistan?
Służyłam tam.
Widziałam wiele ran.
Kiedy?
W 2016 i 2017.
Miałem wtedy drugą turę.
Poważnie?
To... co teraz?
Mam plan, ale musisz mi pomóc.
W porządku?
Oby.
Zapnijcie pasy.
Będziemy lądować.
Proszę zapiąć pasy.
Pasy.
Ines, zaraz lądujemy.
Taki tam spokój.
Spokojnie tu nie było.
Nie przestaję myśleć o jednym.
Pierwsi, którzy zobaczyli słońce,
nie zdążyli się zorientować.
Ale ci u nas...
Którzy już wiedzieli.
Nie chcę myśleć...
Pas.
Padli, gdzie stali.
Słuchajcie.
Dwie godziny do świtu. Nie ma czasu.
Jeśli pojazdy są sprawne, rozdzielimy się i poszukamy zapasów.
Tak sobie myślałem...
Wy poszukajcie może radia. UHF, VHF.
Nawet morskiego.
Czemu my?
Angielskie oznakowanie.
Dobra.
On idzie z nami.
Chcą, żebyś dołączył.
On nie zna angielskiego.
Ale wie, czego szukać.
W porządku.
Pójdę.
Ona też.
Ja?
Znasz oba języki. Będziesz tłumaczyć.
- Nie rozumiem... - Ja mówię lepiej.
Nie.
Wolimy stewardesę.
To jak?
Dobrze.
Uważajcie na siebie.
Wszyscy.
Jedziesz po złej stronie, jełopie.
To mało istotne.
Boże.
Nie patrz, skarbie.
LICEUM HARRISONA
Uwaga.
Później powiemy więcej, ale...
ci żołnierze nas oszukali.
To mordercy i gwałciciele.
- Że co? - Co?
- Skąd pan wie? - Co?
Sądzą ich.
Sądzili.
Ty?
Gość, który zabrał mi broń? To wasze źródło?
- To prawda. - Nie ma czasu na wyjaśnienia.
Jakub spróbuje ich zgubić, ale musimy być gotowi,
gdy on i Gabrielle wrócą.
Paliwo i żywność. Dziel i rządź.
Jasne?
Trzeba pochować Nabila.
Byle szybko.
Jakub załatwi nam może pół godziny.
Do dzieła.
Sam cukier. Zdążymy poszukać sklepu?
Dwanaście minut, nie zdążymy.
Dobra. Weź też banany.
To mogą być nasze ostatnie.
Szykowałem ciało ojca.
Miałem 21 lat.
Postrzelono go w plecy.
Nawet nie zapłakał.
Też byłeś twardy.
Boże.
Jego usta...
Jak upieczony w mikrofalówce.
Mniej więcej tak było.
Osman!
Znajdziesz jeszcze jeden koc?
Jasne.
Salon kosmetyczny, bank i pizzeria.
Nie wiem, czy znajdziemy tu radio.
To adres, który podał mi Jakub.
Zapytaj Polaka, o co chodzi.
Gdzie sklep z elektroniką?
Przy Linden Street 5100.
Podałeś mi inny adres.
Taki znalazłem w sieci.
Co powiedział?
Źle usłyszałam adres. Przepraszam.
- Nie twoja wina. - A czyja?
Szlag.
Jesteś tego pewien?
To na pewno przestępcy?
Ayaz znalazł o nich artykuł.
Z bazy lotniczej wieziono ich na proces.
Ale wywalić kogoś?
To niebezpieczne. A jak jutro wywalą nas?
- Kpisz ze mnie? - Mówię tylko...
A ja mówię, żebyś poszedł po tych od pochówku. Zbieramy się.
To rozumiem.
Niezły sprzęt.
Chcesz iść na ryby, kretynie?
Może kiedyś.
Kocham Amerykę.
To Kanada, debilu.
Radia im się skończyły.
Niech sprawdzą w magazynie.
Jakub mówi, żeby sprawdzić zaplecze.
- Dobra. - Chodźmy.
Co robisz?
- Spadamy. - Nie. Co się dzieje?
- Nie ma czasu. - Stój!
Przerażasz mnie.
To mordercy, uwierz mi. Chodź!
Gabrielle, chodź! Gabrielle!
Dalej!
- Kurwa! - Za nim!
Stójcie!
Nie!
Zara?
Pan Wołkow powiedział coś po rosyjsku, zanim umarł.
Co?
„Zabierz mnie do domu”.
Ktoś jedzie!
Jeśli to nie Jakub i Gabrielle, zamknij drzwi.
Dobrze.
Jadą?
Ktoś jedzie.
Jadą tu!
Gdzie Gabrielle?
Nie dotarła.
Leć!
- Masz radio? - Tak.
Ale Gabrielle tam została.
Co?
To moja wina.
Strzelają do nas!
Strzelają.
- Nie bez Gabby. - Nie ma wyjścia.
Trzeba chronić pasażerów. Twoje słowa.
- Dranie! - Kurwa!
Stać.
V1.
Rotacja.
Stój.
Stać!
Napisy: Konrad Szabowicz