SERIAL NETFLIX
Chcę opowieści dodać O moich ostatnich przygodach
Szukałam części klucza Gdy widzieliśmy się
Znalazłam je, Wojowniczkę też
Wracając, utknęliśmy W Nigdziemiejscu między portalami
Na gratulacje czas
Koń i Wojowniczka znowu razem
Jest jeszcze kilka rzeczy.
Daj skończyć.
W ryfcie Król Nicości wolności wypatrywał
Niechcący go wypuściłam i w tym sęk
Nadchodzi z armią Też musimy ją mieć
Wróciłam do świata centaurów Zwerbować was do walki
Wasze problemy podziemia nie interesują
Ale wasze najścia irytują
- Wilgoć - Nie widzisz
Rozejrzyj się
Wasze stado zniszczyło ślub kretaurów
Daj spokój
Tak. To ślub.
- Co? - Teraz to widzę.
- Przepraszamy. - Masz sukienkę i te inne.
Ale skoro już tu jestem…
Chciałam zwerbować was na wojnę
- Wojnę? - Nadchodzi horda z mieczami
- Minotaury spalą to miejsce - Upieczemy pianki?
Nie! Ten ogień zabija i rani
Widziałam go w moim świecie nie raz Musimy utworzyć armię
Więc
Zapraszam was do wspólnej walki
Bo jeśli nie, możecie zginąć
Może i tak umrzecie
- Ja? - Ten mały
- Mówi do ciebie - Nie, do niego
Może do was obu
Zajefajnie, Koniu!
Nie teraz.
Przeraziłaś ich na śmierć Zaskoczka
- Przywiodłaś nas do miśtaura? - Nie mamy wyboru.
- Potrzebujemy każdego. - Nie wejdę.
- Ja też. - Nie wchodzę.
To twój pomysł. Ty idziesz.
Miałam być częścią jego kolekcji.
Ostatnim razem kopałaś i kradłaś
Kopałaś drzewo i ukradłaś nasze rzeczy
Racja. Przepraszam.
Jak to jest kopać drzewo?
Nie wiemy, bo drzewa się nie kopią
Przepraszam.
- Mówiłem, że nie powinnaś. - Co? Też ją kopnąłeś.
Nie okradamy się
- To nie ja. To Koń. - Powinnam była ciebie kopnąć.
Jeśli prosisz o pomoc, odmawiamy
- Nie? - Nie
- Nie
Dobrze. To chyba dzięki za wasz czas.
W świecie centaurów
TAK SIĘ NAZYWAM
Nikt nie zawalczy w obronie świata centaurów?
Zrobiłaś, co mogłaś, Koniu.
Przynajmniej zrujnowaliśmy ślub. Fajnie.
To był przypadek.
Nikogo nie zwerbowałaś. Zero.
Wiem, Gilu.
Dziwne, że fatygowałaś się
rekrutować śpiewem.
Wiem, Gilu.
Mógłbym ciut konstruktywnej krytyki…
Piosenka mi się podobała,
Ale nie podobały mi się słowa.
Śpiewałaś o wielu strasznych rzeczach,
a teraz jestem ojcem.
A mi ktoś śpiewał, gdy był czas wojny?
Nie. Zarzucili mi siodło,
owinęli łeb torbą z karmą
i wrzucili w chaos.
I wiecie co? Było dobrze. A dlaczego?
Bo my, konie, to rozumiemy.
Chwila. Macie tu końtaury?
- Tak. - Znowu!
Masz na myśli markę „Centaury”? Proszę.
Markę?
Konie pozwały wszystkich
o prawo do nazwy „Centaury”.
- Bo są najgorsze. - Czemu na to nie wpadliśmy?
- Bo są najgorsze. - Ty byś wpadł, Gilu.
Wyglądają jak ja?
Znaczy… gdy tu przybyłam pierwszy raz?
Nogi nie do zdarcia, jeden procent tkanki tłuszczowej,
grube mięśnie po obu stronach szyi od barków po uszy.
Chyba tak. Ale są też dość egocentryczne.
W nieujmujący sposób.
Dobrze.
Końtaury są bardzo…
trudne.
Jak ty, gdy tu przybyłaś.
Tak. Są umięśnione.
Jeśli po nich idziecie, ja zostaję.
Dobry plan. Chodźmy.
Gbur
Po co te głupie mury?
Nikt nie chce wejść, końtaury.
To forteca.
To ochrona. Widzicie?
Myślą jak wojownicy.
Przez całą tę gadkę o wojownikach,
śmierci i zniszczeniu
Ranka nie może zasnąć.
Kto to Ranka?
Ranka, mój synek.
Możemy przestać mówić o okropnościach?
W porządku.
Witajcie, Centaury.
Jestem Koń. Nie stąd.
Proszę o audiencję u przywódcy.
Mówiłem. Nikt nie słucha Gila. Strata czasu.
Mów za siebie.
Hej, ty! Tak, ty.
Rusz się. Mam czas na jeszcze jeden.
Kolejna błyskotka!
Mam!
Żywcem mnie nie weźmiecie.
Tak!
Wielkie torsy! Ramiona jak dłutem ciosane!
Duzi chłopcy.
Trójkątna sylwetka!
To dokładnie to…
O nie!
Dzień dobry!
Przybyliśmy tu, by…
Imię?
Koń.
Nie widzę konia.
Nie skończyłam. To znaczy…
Głupie centaurowe imię?
Horsatia Wighair?
Co?
Nazwisko?
Czy to działa?
Zaryzykujmy.
Beansz?
Przez „s” czy „z”?
To i to?
Spójrzmy.
Proszę bardzo.
Witam, pani Beansz.
Horsatia Wighair Beansz? Serio?
Jestem taka dobra!
Tragarz zabierze pani…
bagaże.
Nie kradnij mnie!
Przepraszam! Nie jesteśmy bagażami!
Spoko.
Ramiona jak dłutem ciosane.
Jestem we właściwym miejscu.
Mam wicehrabinę Horsatię Wighair Beansz
z rodu Chatterly-on-Whist Beansz Wighair Beansz.
Witam.
Podobno pięknie u was o tej porze roku.
Bardzo ciepła woda?
Tak. Ciepło. Którędy do przywódcy?
Zaprowadzę panią do stolika.
Dziękuję, Pliptorio.
Uspokój się.
Co cię wystraszyło?
Ten stukot?
Pewnie tak.
Ta dziewczyna tupie nogą.
To nic. Jest zdenerwowana.
Wiesz, co? Pilnuj swoich spraw.
Głupi stajenni. Wszyscy tacy sami…
Masz rację, wybacz.
Rozumiem. Też byłam kiedyś stajenną.
Masz ambicje. Chcesz być zauważony, być żołnierzem.
Ale musisz szanować dowództwo.
Masz rację. Doceniam tę radę.
Nie ma sprawy. Nieźle pleciesz warkoczyki.
Przypomina mi mojego konia.
Naprawdę?
Dziwne, bo w liście napisałaś,
że twój koń wygląda jakby
„dwie piłki plażowe miały dziwne dziecko”.
O rany.
To ty jesteś Generałem. Oczywiście!
Tak. Dużo tu napisałaś.
- Trudno przez to przebrnąć. - To…
Nigdy cię nie spotkałam.
Praktycznie rzecz biorąc…
Uspokój się. Nie masz kłopotów.
Ludzie zwykle nie rozpoznają mnie bez hełmu,
ale jest zepsuty. Muszę go naprawić.
Chyba będzie wojna
w naszym świecie i w świecie centaurów.
O jej! Wierzysz mi?
Niektórzy z nas wierzą, że przed wojną
ten świat był połączony z innym.
Nadzieja na magię wszechświata
trzymała nas, starych wojowników, przy życiu.
Potrzebuję najlepszych żołnierzy, a oni najlepszych koni. Ty weź Becky.
Naprawdę? Dajesz mi swojego konia?
Nie jest mój. To koń Gary’ego.
Choć dawno go nie widziano.
Dzięki?
Jeszcze nie dziękuj. Jest trudna.
Koniu.
Dziewczynko.
To ty.
Koniu.
Wiem. Cześć! Gdzie byłaś?
Byliśmy tam z bagażami.
O dziwo, mają tu słabą ochronę. Też…
Nie musisz szeptać.
Jest brudniej, niż myśleliśmy.
Sio!
Ranka czuł się bardzo źle.
Ranka?
Nazywam się Filip Łamaczkości.
Byłeś ranny, więc teraz jesteś „Ranką”.
Mów do mnie „Tatleton”.
Nieważne. Konie zaraz pokażą swoją siłę.
- Księżna! - Księżna!
Przedstawiam księżną,
panią baronową, Jej Panieńską Mość,
panią Lambsbury z Centaurów.
To pewnie przywódczyni.
Patrzcie na te ramiona jak dłutem ciosane.
Ich głowy są dużo mniejsze niż ich ciała!
Co? Ogłoszenie. Dobrze.
Dziękuję za przybycie na podwieczorek.
Kto jest czym teraz?
Masz rację. Co tam podwieczorek.
Znamy wasz cel.
Już prawie czas,
by zobaczyć tych dużych chłopców!
Nasi przyszli sojusznicy zaprezentują się.
Tłuszczanki, naoliwcie mnie.
Jak dostać tę pracę?
Tak.
En garde.
Tak. Co?
En garde!
Brawo!
Teraz rękami!
Robię to!
Nie zrobił tego!
- Spokojnie, stary. - Nie.
Co się dzieje?
Co o tym sądzisz? Nadepnął na tulipan.
Jak wiecie, co nazwa sugeruje,
ten, kto nadepnie pierwszy,
przegrywa.
Żegnaj, Chestbergu!
Wchodzę w to.
Ranko, wiedz, że to nie jest normalne.
Zresetujmy na drugą rundę z 3032…
I co teraz?
Muszę iść do kosza z posypką?
To dla mnie nowość. Ruszam!
Co za siuśki.
To nie znaczy,
że nie są dobrymi wojownikami, Gilu.
Pogadam z nią.
Tragarzu! Kazałam ci wsadzić bagaż
pani Wighair Beansz do przechowalni.
O nie. Proszę, nie wsadzaj mnie
do pokoju z cudzą własnością.
Nienawidzę tego.
Gilu, co ty tu robisz?
Znam ich.
Nazwijmy to wspólną przeszłością.
Mogę ci się przydać.
Przeszłość?
Nieważne. Pogadamy później.
Ty, ja, brunch, napoje, cokolwiek.
No proszę. Nie jadamy razem brunchu.
Witam. Przepra…
Pudrują mnie.
Jasne. Przepraszam, że przeszkadzam,
pani Centaur…
Proszę! Wighair Beanszowie
przychodzą na podwieczorek od wieków!
Mów mi po imieniu.
Tak, jasne.
Głupie imię świata centaurów?
Malangella?
Co? To ja!
Udało ci się! Malangella.
Tak! To mój dzień!
Znam to coś, mamo!
Mówi do ciebie?
- Malandrew! - O nie.
Malandrew!
Tak, babciu?
Demon.
Demon!
Chodź zobaczyć! To Gilrick!
To znaczy Gilerick Gilward Gillington Gilison Gilboy.
Co za…
Witaj z powrotem, przyjacielu.
Wyślizguje się.
Dotknęła mnie!
Potrzebujemy ich pomocy.
Wyluzuj.
Świat centaurów was potrzebuje. Nie każdego chronią takie mury.
Mówisz o biedocie? Jasne, że nie.
Są biedni! Dlatego tak ich nazywamy.
Nazywamy tu rzeczy po imieniu.
Patrz, obraz.
Rusza się.
Wszyscy tu są muskularni.
Macie cały ten arsenał i fortecę.
Macie szansę to wykorzystać,
by pomóc centaurom.
Jest na to słowo: „przywilej”!
Ale czy tego chcę?
Tak.
Bez waszej pomocy świat centaurów zginie.
Mówisz, że jeśli nie skorzystam
z mego przywileju,
będziemy mieć więcej plebsu?
Tak.
Sprzedane!
Widzisz? Okropne.
Pilnujcie mojego kapelusza.
Podobno wielkie przywileje
Dają wielką władzę
To prawda, ale życie tutaj nie jest łatwe
W porządku?
Pewnie myślisz, że zabijamy czas
Wyprawiając tu bale
To prawda!
Przywileje to w sumie brzemię
Nawet tak wysokie mury Nie zatrzymają walki za drzwiami
Jesteście końmi Powinniście dołączyć do wojny
Marnujesz czas. Patrz.
Miej sobie siedem dań Kapelusze i gorsety
- Krynoliny, pudrowane peruki - Masz tupet.
Minotaury szybko zmiażdżą ten blichtr
Upieką cię na ogniu jak świnię
- Gilu! - Co?
Przyszliśmy tu po pomoc
A ty myślisz tylko o sobie
Niech mają swoje bale
Dziwne kwietne tańce
Ciągły brzęk głupich szampanówek Stukoty kolacji
Etykietę koktajlową
Żałosny krykiet na wsi Oby przyszły minotaury i skopały…
Niestety spójrz na godzinę
Miła piosenka
Ale teraz biegaj
To był dla mnie zaszczyt
Czyli to znaczy „tak”?
Trudno powiedzieć.
Co? Przepraszam.
Wchodzę w fazę REM.
Odpowiedź brzmi: „Nie”.
Dzięki za nic.
Malandrew! Wiem, że się chowasz
za tym parawanem.
Wiedz, że mam twojego lizaka.
Zabieram go, bo zemsta jest słodka!
Jest w moim wieku, wiesz? Wieczny chłopiec.
Tragarz ma pani bagaże.
Zadzwoń.
To była porażka.
Mówiliście mi. Nie chcę słyszeć:
„A nie mówiłem?”.
Nie taka porażka.
Patrz, kto w końcu zasnął.
Potrzebuje antybiotyków.
Czemu ma tam wciąż nóż Wojowniczki?
Widzisz? Mówisz tylko o wojnie.
Gdy go od tego odciągnąłem,
w końcu zasnął.
Od razu rozpoznam infekcję.
Źle to wygląda.
Z zewnątrz wydaje się
Że jesteśmy różni
Ale jeśli jesteś taki jak ja
A możesz być
Możesz się bać
Że do walki dołączyć czas
Pewnie poznałeś to wojenne życie
Dawno zapomniałeś, po co to
Zbroja cię nie chroni
Przed strachem, który czujesz
Wojna się zbliża
Nie ma gdzie się ukryć
Ale jest ci dobrze
Wszystko jest porządku
Nigdy nie odejdę
Od ciebie
Zostanę
Mój maluchu
Przy tobie
Moje maleństwo.
Syn stał się ojcem.
Dziękuję.
Obserwują nas.
To te brudne potwotaury z fortecy.
Spokojnie.
Ten syk to tylko… zaburzenie opozycyjno-buntownicze.
Nie kontroluję go. Przybywamy w pokoju dołączyć do wojny.
Przepraszam.
To nie ja. Nic osobistego.
Co?
Słyszeliśmy, co mówiłeś o ochronie świata centaurów.
- Zgoda. - Do dzieła! Na wojnę!
Kto lubi walczyć?
Dobrze. Jest was wielu, więc to już coś.
Plus nasze choroby.
Okej. Nie o to mi chodziło, ale…
witajcie w armii.
Już dość ciemno, Horsatio.
Myślisz, że zdążymy na podwieczorek
i kwietny taniec?
Oczywiście, Horsatio.
Nie przybyliśmy tu aż z Chatterly-on-Whist Beansz
lub nie nazywam się wicehrabia
Horsatio Wighair Beansz przez „s” und „z”.
KONIEC
Napisy: Anna Izabela Wiśniewska