NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Każdego dnia o wpół do drugiej Kici-ha, a kici-hej
Kotaury brykają z szykiem i stylem Pachną wanilią i karmelem
Ubierają boa Noszą cylindry
Kocie kociaki i cydrowe cydry Ciastka są lepsze z mlekiem
Walczymy o szarfę Szytą magią i jedwabiem
Johnny Filiżanka żyje w porcelanie Kciuk w górę to miłowanie
Cenimy centaury o licach ładniutkich Sercach kocich, futrach mięciutkich
Szykowne są turkus i oliwkowy A ulubiony sok kotaurów? Soczkowy
Kto wygrywa to dzień w dzień? Fiku-miku, hacjenda, grzebień!
Piękniutkim być to piękniutko czynić Kto z was zwykł szpilki…
- Chcecie dostać drugą? - Kici-nie!
Mówiłem, że będą intensywne.
Nienawidzą butów.
Czemu się tak na mnie gapicie? Nawet stąd czuję, jak mnie oceniacie.
No skądże. Nie oceniamy, ale…
Czy ty masz lokówki?
Tak czy inaczej, oto Dolina Kotaurów.
Znam miejscowego szamana. Niezłe ziółko. Radzę ukraść część i spadać.
Mów dalej.
Nie. Ledwo wyszliśmy z więzienia, niech nikt niczego nie kradnie.
Nikt!
To boli.
Zulius ma tu jakąś przeszłość. Dobrze, że zna szamana.
Prawda, Durpletonie? Mniejsza z tym.
- Nawet nie słuchasz. - Co?
Nieważne. Nikt mnie nie słucha…
W Świecie Centaurów
Antena była wygięta. Tak w temacie,
wiesz, czego nie znoszę w telefonach samochodowych?
Dobra.
Bywaj! Nie lubię kotów.
Dobra, zróbmy to już. Zuliusie, gdzie znajdziemy szamana?
Nie słyszałaś ich? Każdego dnia o wpół do drugiej…
Kici-ha, a kici-hej
Sio, koty! A kysz!
Wasze worki brokatu są bez dna, ale nie macie dusz.
Dobra, uspokój się.
- Teraz nosisz szlafroki? - „Teraz nosisz szlafroki?”
Tak, to szlafrok! Jest wygodny.
Gdzie jest szaman?
Johnny Filiżanka?
Od konkursu „Najlepsza wersja mnie”?
Każdego dnia jest konkurs, a Johnny Filiżanka, szaman,
wybiera zwycięzcę, niekoniecznie zasłużonego.
Nie docenia harówy innych. A zwycięzcy daje szarfę.
Szarfa to ukośny pas w drodze na imprezę.
Robią to codziennie?
Ależ tak.
Robimy to codziennie.
Niegdyś Dolina Kotaurów Była nieskażona złem
Ale Wielka Wojna Sprowadziła śmierć i kot-tastrofę
Jakoś te rany zaleczyć musieliśmy Ów ból widowiskami i zapałem przykryliśmy
Bowiem kotaury mają pewną dzikość Tak wyrażają swoją inność
Pozujemy na wybiegu I robimy sztuczki kocie
Robimy to codziennie
Na pewno dziś wygram szarfę
Kiedy Johnny zobaczy, jak z włóczką walczę
Nie, ja zgarnę szarfę Gdy Johnny talenty moje usłyszy
Ćwiczyłam na pianinie swoją grę… Co słuch cieszy
Kto z nas szarfę zdobędzie? Tylko Johnny to wie
Oto Dayvin
Mój trener Pomaga jazzowymi rękami machać
Przyklejam do głów peruki Ohyda, ale trzeba jakoś zarabiać
Będę śpiewać
- Kale - Shar
Brokacięta
- Mam dużo kapeluszy - Dużo kapeluszy
- Przyniosłem je - Wszystkie
- Noszę wszystkie - Nosi je
- Każdy mój kapelusz - Każdy
- Mam ich 50 - Ile?
- Mam 50 - Sporo
Kto z nas szarfę zdobędzie? Tylko Johnny to wie
I robimy to codziennie
Brawo!
Hej, znalazłem plakat.
Napisano tu, że robią to codziennie.
Tak, Durpletonie.
Właśnie zaśpiewali o tym całą piosenkę. Byłeś tam!
Też macie wrażenie, że Zulius przeżywa tu załamanie?
Chwileczkę.
Moja część klucza!
Co za kotaurowe fatum!
Bilet do domu ma być częścią durnego,
frywolnego konkursu piękności z pokazami świetlnymi?
Bardzo frywolne. Nie wiem, kto chciałby…
Koniu! To twoja część klucza!
Zuliusie, gdzie jest szaman?
Nie mam czasu na te bzdury.
No hej.
KOLEKCJONER INTRYG
Szaman mieszka na górze tego tandetnego zigguratu.
Ale Johnny Filiżanka nie odda nikomu szarfy.
Trzeba na nią zasłużyć.
Co się właśnie stało?
Każda molekuła w moim ciele płonie.
Spojler. Koń nie wie, że mam magiczną zdolność
zamrażania czasu i sprzedawania wam – hej! – plotek.
Skutki uboczne?
Czasem wywołuje w pobliskich ciałach uczucie palenia się.
Mówię na to: Gorące Plotki!
Nazwa robocza. Może ją zmienię.
Przestań to robić. Strasznie boli.
- Gdzie jest szaman? - Już miałem mówić.
Bywam pomocny. Chcę być złożoną postacią.
Szarfa jest tam.
Ale Johnny nie pozwoli ci… Koniu!
Ostrzegałem cię.
Wymarzona ilość schodów.
Część klucza!
O tak.
O, cześć.
O rajuśku.
Jaki jesteś uroczy.
Rozumiem, czemu Zulius cię nie lubi. Z zazdrości. Prawda?
Ty słodziaku.
Tak jest. No więc, muszę zabrać tę część klucza
i nie wezmę udziału w głupiusieńkim konkursie.
Po prostu sobie to wezmę.
Ale byłeś uroczy!
Nawet nie myśl, że to było latanie. Ani trochę. Koń nielot.
Słodkość jako broń?
Jak on śmiał!
Koniu, sądzisz, że to dobry pomysł?
Posłuchaj mnie!
Johnny, próbowałam…
- Tak nie zdobędziesz szarfy, Koniu. - Wiem!
Czy to znaczy, że ktoś musi
wygrać szarfę?
Jestem nieprzygotowany, nic a nic, ale jeśli ktoś…
Witajcie, hołoto.
Dziękuję.
Dziękuję. Tak, to ja, wasz aktualny mistrz, Splendib.
Splendib!
O matulu!
Czekaj na oklaski.
Bu! Nie robi to na nikim wrażenia.
No i kto tutaj przybiegł jak kot z…
Jak kot z odciskiem.
Kale. Shar. Splendib.
Zulius.
- Kale. - Shar.
Durpleton!
O co biega?
Koty ze sobą drzecie? I skąd się znacie?
No dobrze.
Kogo? Jego? Nie znam go
Chce szarfy? Chętnie mu pokażę
Patrz, ręce precz Jasna sprawa
Mistrz chroni szarfę Przed niegodnymi rękoma
Jakaś pomyłka Nie znamy się
Zechcę szarfę, to poproszę
Albo wygram szarfę Twe miejsce drugie
W konkursie „Najlepsza wersja mnie”
Kurka, Splendib. Gość zachowuje się, jakby cię znał.
Nie znam, nie znam Nie znam, nie znam go
Nie znam, Nie znam, nie znam go
- Nie znamy się - Wątpliwe
Litości nie Ale co się rozwodzić?
Nie bywam w dolinie Ponoć latem jest ładnie
Przybyłem wygrać szarfę Korona z głów spadnie
Wam. Nie?
Nie znam, nie znam Nie znam, nie znam go
Wybacz Czy się przesłyszałem?
Wygranie szarfy? W twoich snach
Bo konkurs jest dla duchem młodych
Ty szans nie masz To nie dla starych
Powiedział „starych”?
Wiecie co? Chyba jednak się znają.
Dyskwalifikacja z racji wieku?
Dobra, jaka jest granica wieku?
Wiek, który tutaj prezentujesz. Tak będzie lepiej.
Nie chcemy powtórki z rozrywki, prawda?
To, jak ukradłeś moje Brokacięta?
Hej, Kale. Shar.
Zulius.
Durpleton?
Trzymają tylko ze zwycięzcami.
Kale! Shar!
Durpleton!
Zulius jest za stary…
- Zulius jest za jaki? - Zulius został zdyskwalifikowany,
więc jedno z was…
Dobra, zrobię to.
- Co? - Co?
Zrobię, co trzeba, żeby wrócić do Wojowniczki.
Czeka nas dużo pracy.
Splendib zasabotażował moją trasę stadionową.
Ukradł mi Brokacięta sprzed nosa!
Stworzyłem Kale i Shar! Tak mi się odpłacają.
Wiesz, że jedna z nich miała świerzb. Nie powiem która. Kale.
Zuliusie, zapomnij o tym.
Powiedz mi, jak wygrać.
Tak, musisz wygrać!
Wiem! Tak zdobędę część klucza.
Jasne, laska!
Ja muszę się zemścić na Splendibie, a ty na Wojowniczce.
Nie! Muszę wrócić do Wojowniczki.
Więc jesteście przyjaciółkami.
Więc czemu chcesz się mścić?
- Frajerzy! - To Splendib. Jest lepszy od was.
Dziękuję, Brokacięta. Na scenie zacznie się pierwsza runda konkursu.
Powiedz mi, co mam robić. Proszę.
Urocze. Wierzysz, że się liczysz.
Witajcie na konkursie „Najlepsza wersja mnie”.
Witamy zawodników.
Zork Presto. Madame Żela. Bimbam.
- Kale. Shar. - Splendib.
A to kto?
Chyba jakiś koń.
Nie znam jej.
Mam wątpliwości co do Konia. Mam atak gęsiej skórki.
Prędzej rozpłynie się w powietrzu, niż wygra.
Możemy sprawić, że się rozpłynie? Byłoby czadowo.
Słuchajcie!
Koń wygra, tylko musimy głośno dopingować!
Mam doping!
Dwa, cztery, sześć, dziewięć,
kręgosłup konia jest piękny i bez pęknięć!
Naprzód, Koniu!
- Dajesz! - Tak, Koniu!
Co jest? Co mam teraz robić?
Konkurs zacznie się, jak zejdziesz. Zjedź po linii.
W ten sposób?
Robimy to codziennie, ale mówię zasady.
Zawodnicy walczą o punkty w paru trudnych konkurencjach.
Zwycięzca zmierzy się ze mną.
- Splendib. - To szarfa. Mój skarb.
Skarb.
Zaczynamy od najlepszej fryzury na koci liz.
Że co?
FRYZURA NA KOCI LIZ
Tak.
Tor przeszkód z kuwet.
Tyle kupek!
A to co?
Dość!
Ignorowanie laserowego wskaźnika. Dacie radę?
Tak. Nic z tego nie rozumiem.
Przerwa!
- Hej, Splendib. - Brokacięta.
Szaleni zawodnicy szykują się na pokaz talentów.
My pogadamy z sędzią, Johnnym Filiżanką. Co tam?
Zgoda. Johnny mówi, że to jak oglądać żałosne niemowlęta,
które raczkują. Jego słowa, nie moje.
- Jesteś w tym okropna. - Zawsze mówicie jednocześnie?
Tak.
- Tak. - Paszoł won w stronę księżyca!
Ujmę to delikatnie: Jesteś najgorsza
- i grozi ci utrata tego, co kochałaś. - Co za absurd.
Nie jestem brykającym kotaurem, tylko żołnierzem!
Moment, na który wszyscy czekaliście.
Zwycięzca bierze wszystko.
Konkurencja finałowa „Najlepszej wersji mnie”!
- Słyszałaś. Musisz być najlepszą. - W czym?
NIE POLICZKOWAĆ KONI.
Nie w czym. Tylko bądź najlepszą.
Co to w ogóle znaczy?
WEZWIJ ZAKLINACZA KONI, POMOŻE
- Bądź najlepszą wersją siebie. - Czyli niby kim? Popatrz na mnie!
TO TY JESTEŚ PROBLEMEM
Auć. Przestań.
BRAWO, LASKA.
Nie! Spójrz na mnie. Weź się w garść. Brak ci stylu, elegancji, Brokaciąt.
Jak moja przeszłość jasno wskazuje, stanowi to problem!
To miało mi dodać otuchy?
Ta kradnąca tancerzy tygrysica nie pokona znów najlepszego mnie!
Wyjdź tam i pozuj na zabój!
No i załóż te szpilki.
Do twarzy ci we wszystkim. Zazdroszczę ci. Kocham!
O nie.
Jak można w tym chodzić?
Czas na występ! Dajesz!
Rany, Madame Żela. Piękna ilustracja darcia kotów.
- Najgorsze zostawiliśmy na koniec? - Dam radę.
Wygram szarfę.
Kim ona jest?
Laska jest wystrzałowa Tańczy, puszy się i śpiewa
- Jej magia tak inspiruje - Ale kim ona jest?
Ta klacz to bożyszcze
Zuliusie, obcasy robią się coraz wyższe? Szczerz się i znoś to jak kłamczuch
Będę pozerką Dopóki mi szarfy nie oddasz
Dobra, który sierściuch mnie przewrócił?
- Brokacięta, prawda? - Nie. To nie my.
Widzę to po głupich, winnych minach.
- Nie wiemy, o czym mówisz. - Macie rację.
- Wiemy. - Nie nadaję się do tego.
- Zwrot akcji! - Nie wychodzi mi.
Nie wychodzi mi
Nie!
Wybacz, Zuliusie, ale – cytując ciebie – no nie mogę.
Kim ona jest?
Jest silna Ale skrywa głęboko swe lęki
Kim ona jest? Będzie walczyć, póki do domu nie wróci
Kim ona jest?
Jest żołnierzem Stawała oko w oko z mrokiem
Jest pełna wad, ale uczy się
Jest osobliwa Ale tęskni za osobą tego wartą
Jest trudno, ale jest tego warta
Hej, Johnny Może i nie jestem z bajki twojej
Ale drugiej kocicy takiej Nie znajdziesz w dolinie tej
Oto i ja w okazałości całej
Gdy pytasz
Kim ona jest?
Udało się!
- A masz! - Raczej ty masz. Twarz.
I ciało. Wszystko! Wiem, że będziesz to nienawidzić.
Co?
Sama zobacz. Jakaś katastrofa.
- O nie! Co to jest? - Wyrzuć to z siebie. Nic nie zaradzisz.
Ale szeroka!
Ale chybotliwa.
Ale światcentaurowa!
Nie! Stało się! W pełni się przemieniłam!
Nie! Przestańcie. Nie wiwatujcie!
Jest bardzo niedobrze!
- Wiwaty są nie na miejscu! - Koń! Noszący sok!
Nie mam przy sobie soku.
Uspokójcie się wszyscy.
Decyzja należy do Johnny'ego Filiżanki…
Coś słyszę.
Wygląda na to, że ona…
Cóż…
Zrób to. Daj jej.
Wygrała! Daj jej szarfę!
Już dobrze.
Na pewno?
Zamknijcie się już.
Okazuje się, że soczewicy nie należało jeść na surowo.
Zwrot akcji!
- Przyjazny Doug? - Durpleton?
Rany, chyba mamy spóźnionego zawodnika.
Co ty robisz?
Tak, Johnny? Nigdy nie widziałeś kogoś aż tak najlepszego?
Przybyłem.
Miauowy miau, syczący syk Puszcza bąki i ma niezrównany szyk
Jego szyk nie ma sobie równych.
Zwycięzcą jest ewidentnie ten wzdęty kretaur.
Sorki.
Jakim cudem to pokonało to?
Nie zaprzyjaźniaj się, Dougu. Jutro ją odzyskam.
Kici-nie!
Tak! Wyzwalam się! Wypełniaj moją wolę, mój wyznawco!
Dajesz, laska.
Zaniemówiłam. Jestem zaszczycona.
Nie. Dajesz. Teraz.
Szaman w filiżance! Dajesz!
Jesteś zaprzeczeniem słodziaka!
Dobrze, Koniu,
weź moją część klucza, ale wasza drużyna do krainy Króla Nicości zmierza.
Kim jest Król Nicości? Wciąż słyszę to imię.
Cichuteńko Ukryjcie się, malusieńcy moi
Szybciuteńko W samym pustkowia środeczku
Gdzie śpiew i śmiech skonają
Przybycie gości Wielce uraduje Króla Nicości
Gdy ujrzy, że znika z waszych oczu błysk
Napisy: Przemysław Stępień