NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
W Świecie Centaurów
Ale stromo.
Ale głód.
Ale płasko.
I bez życia.
Bez urazy, Koniu.
Przestaniecie w końcu narzekać?
Czemu? To przez ciebie ta klątwa za kopanie szamanów.
Ty też ich kopnąłeś.
Nikt nas nie przeklął. Wystarczy iść dalej.
I jesteśmy blisko zdobycia kolejnej części.
Jedną ostrożną część na raz
Zostało 6127 części kl…
Kla… Klaczy… Części klucza
Trzy. Zostały trzy, skarbie. Plus Wodna Buba, czyli w sumie…
Właśnie.
Jeśli numer trzy upadnie na bok, wygląda jak zad,
który upadł na bok.
Jeden ostrożny boczny zad na raz
Cicho wszyscy! I nie ma za co. Przyniosłem jedzenie.
- Co to niby jest? - To? Nie mam pojęcia.
- Jecie czy nie? Słabo mi. - Fajnie, ale to nie jest jedzenie.
Wiedziałem o tym. Dobrze, odniosę.
Próbowałem pomóc, w przeciwieństwie do niektórych…
- Nie jedz! Mówiłam, że to niejadalne. - A co mamy jeść?
Nie jestem głodna. Wy znajdźcie sobie jedzenie.
Prawdziwe jedzenie.
- Coś takiego? - Nie.
- To? - Nie.
- Sir? - Jedzenie! Prawdziwe, jadalne!
- Proszę! - Co?
Proszę, sir
Bardzo mnie to ciekawi, sir
Mówi do mnie?
Czy pomówiłbyś ze mną chwilę?
- Chcę być mądrzejszym chłopcem - Mądrzejszym chłopcem!
Co chcesz wiedzieć?
Hej, sir
Zawsze uwielbiałem moje mniam, mniam
Ale umiem je tylko jeść Więc moje pytanie brzmi, sir
Skąd się bierze żywność?
- Skąd się bierze żywność? - O nie.
Tego młodzieńca Mógłbyś wielce uszczęśliwić
Gdybyś umiał mu przybliżyć
Skąd jego smakołyki ulubione I to, co uwielbia jeść
Biorą się, zanim włoży je do brzusia
- Serio nie wiesz? - O jeju z oleju.
Proszę, sir
- Nie chcę być ecie-pecie - Ecie-pecie
Jestem tylko głodny I chcę informacji
Panie, proszę
Skąd się bierze żywność?
Serio nie wiesz, jak zdobyć żywność? Wystarczy…
I Wojowniczka daje pokarm.
Mój pokarm daje mi Wojowniczka. Wasze pewnie pochodzi od…
Kto popiera wybudzenie szefa kuchni?
Ja. Aż mnie ssie na myśl o śmiechoplackach.
Do tego przystawka śmiechoplacków i potem dokładka śmiechoplacków.
Śpi jak zabita. Nie obudzimy jej po głupie jedzenie. Załatwię to.
Co to za dźwięk?
Żołądek Glendale?
- To nie mój żołądek! - Dochodzi chyba stamtąd. Za mną.
Już blisko. Bardzo blisko.
Cześć.
Gdzie możemy znaleźć coś do jedzenia?
Gdzieś w głębinach cień powoli człapie
Przez wiele tygodni drzemie
Aż wiosenny deszcz nie wymyje smrodu
Raz wybudzony wyda ryk potężnego głodu
I po tym poznacie, że czas się schować
Czas się schować
Ten miśtaur się zakradnie
Wystraszy, dziecko ci ukradnie
Z ciebie zrobi przekąskę Więc pilnuj się
Młodzieńcy i dzieciąteczka
Pędem uciekajcie
Nie dajcie się w kwiecie wieku porwać
Czas się schować
- Dziwne. - Dziwne?
Nie, to było przerażające. Nie słyszałaś, o czym śpiewali?
Czai się tu miśtaur, który chce,
no wiesz, ukraść ci dziecko.
Nie, piosenka dotyczyła chowania się.
Będziemy ciągnąć centbaki, żeby wybrać, kto się chowa,
a kto szuka.
Nikt nie szuka i nikt się nie chowa.
Wammawink dałaby nam zagrać w chowanego.
Nie lubię, gdy to mokre dostaje się do brzusioportala.
Czemu ty dostałaś szykowne futro z Wammawink?
- Od razu lepiej. - Dobrze, przeczekamy gdzieś deszcz.
Wchodźcie.
Miśtaury nie mieszkają w jaskiniach?
Miśtaury? Chwileczkę. Miśtaury istnieją?
Śpiewali o tym.
- No, mieli nawet banjo. - Bardzo ładnie śpiewali.
Kurka! Skoro o tym śpiewali, to musi być prawda!
Pewnie tak, ale ta jaskinia jest pusta. Poświeć oczętami.
Są tam jakieś miśtaury?
Halo?
Nie ma miśtaura, ale chyba w środku jest pięć koni.
Raczej zero. To tylko echo.
Zero, jasne. Bo jeśli liczba zero stoi pionowo,
wygląda jak jaskinia stojąca pionowo.
Żadnych miśtaurów.
- Ale jest pełna jedzenia! - Daj mi jedną taką.
- Powtarzam: To nie żarcie. - Co do…?
Koniu, skoro nikt tu nie mieszka, czemu jest tu tyle rzeczy…
Okej, ktoś tu mieszka, ale teraz go nie ma.
Przeczekamy tylko deszcz.
Poszukam jedzenia. Wy zostańcie tu i nie róbcie nic…
głupiego.
Udało się. Tak!
Nie zdążyłam wyjść, a już wsadziłaś głowę do…
buta.
- Dlaczego tu są ludzkie buty? - Złaź!
- Uratowała nas! - Co byśmy bez ciebie zrobili?
Uratowała, ale utknęliśmy tu.
Głupia. Nie utknęliśmy.
Pouczę cię, jak działają jaskinie.
Jaskinie mają dziurę z jednej strony i drugą z drugiej.
- Tak jak usta są połączone… - Fuj.
…z nozdrzami!
Nie jestem poganinem. Chwila. Nozdrza mają trzy dziurki. Tak…
Co potraja nasze szanse.
Wystarczy znaleźć drugą dziurę. Tędy. Mam dyżur dziurkowy.
Każdy otwór o kształcie dwóch nozdrzy… Dziury!
Których nie ma. Jak podejrzewałem,
to rzadka jaskinia bez dwóch lub trzech dziur.
Wydziobię jedną swym potężnym dziobem.
Czy to…
Toczyliście z nimi wojnę?
Tak.
W moim świecie też.
Nazywali ich minotaurami.
Nie znam żadnego. Ponoć są straszni. Ale patrzcie!
- Mają ciała pływaków. To już coś. - Torsy mają wypasione.
- O tak. - Patrz! Koń.
I ma niezłośliwego guza.
Czyli tak wygląda wojowniczka.
Piękne. Czemu nie pochwaliłaś się, że malujesz?
- Kiedy niby… - Robiłem notatki.
- Nie namalowałam tego! - Nieważne.
Ale to jest zadziwiająco trafne.
Skoro ty nie namalowałaś cudnych obrazków, to kto?
Kto inny w Świecie Centaurów wie o koniach i wojowniczkach?
Też mam mnóstwo pytań, ale najpierw stąd wyjdźmy.
Jasne. A niby jak dokładnie,
gdy śpiący miśtaur blokuje jedyną dziurę?
Już mówię, Chedzie.
Odciągnę go od wyjścia, żebyście mogli czmychnąć.
Co za durny pomysł. Wammawink, wstawaj.
- Potrzebny magiczny sierpowy. - Mówiłam, że to załatwię!
Tak jak załatwiłaś żywność i schronienie?
- A kicha. - Znalazłeś już drugą dziurę, Chedzie?
- No właśnie. - Tak, Koniu?
Nie byłoby nas tu, gdybyśmy byli gdzie indziej.
Tak, bezbłędna matma.
Hej!
Jakoś nie pamiętam twych mądrych pomysłów.
A to? Powinniśmy obudzić Wammawink.
Chyba musimy…
Nic z tego!
Pozwól jej spać!
Jak ma spać, skoro krzyczymy jej nad głową?
Ja nie krzyczę, tylko ty!
- Przekrzykuję twój krzyk! - Nie znoszę tych kłótni!
- Zmuszacie mnie do tego. - Patrz, do czego ją zmuszasz.
Nigdy tak nie robi.
- Hej! - Co?
Uciekajcie.
Dzięki, laska.
Sytuacja wymaga radykalnych kroków.
Biegnij!
Nie podoba mi się to!
Hej!
Futro Wammawink ochroni przed deszczem.
Była ciężka.
Pewnie smutno wam z powodu Konia.
Nieźle jej szło.
Solidna nota cztery na dziesięć.
O czym ty mówisz?
Pogódźmy się z faktem,
że już nie ucieknie z tej jaskini.
Co na to poradzimy?
Wammawink, obudź się! Nie chcę, by Ched dowodził!
Niepokoję się!
Skąd to masz?
Dobra artykulacja. Ale to nie jest twój osprzęt.
Skąd wiesz o mym świecie? Jesteś szamanem?
Nie, ale jestem uczonym historykiem.
To ty namalowałeś te murale?
Moja praca wymaga więcej kunsztu i wyrafinowania.
Co, do…?
Chciałbym pokazać ci moją kolekcję
Stworzono to wszystko ręcznie
Małe dowody na moje oddanie
Aby opowiedzieć o wojnie Która przyniosła traumę tej krainie
Bo mural nie uchwyci w pełni
Bitwy tak jak moje figurki
Spędziłem tu tyle czasu w samotności
Miło się tym podzielić Skoro przybyłaś tu w gości
Pewnie słyszałaś, że czas się chować Gdyby tylko mogli mnie doceniać
Zamiast dziecięcymi rymowankami Ból mi sprawiać
Dla nich jestem dziwnym, starym misiem
Dlaczego mojego trudu nie docenia się
Strasznie dużo tu wątków
Cóż, mam tylko szacunek dla kolekcjonerów
Czas już chyba na mnie
Tak, pójdę już.
Mam rycerza, mam hordę
Mam też stratowane centaury
Mam nawet ich broń maleńką
Ale brakuje mi właśnie ciebie
Nie!
Odsunąć się!
Tracimy ją!
- Tylko kima. - Mówię o Koniu!
Witka, rodzina, znajomi i znajomi, którzy stali się rodziną.
Gotowi szamnąć do następnego szamana?
Ktoś tu jest głodny.
Śmiechoplacki dla wszystkich!
Glendale, Durpleton, Ched, Zulius, Koń.
- Pychota! - Stado, gdzie jest Koń?
- Nareszcie! - Miś. Jaskinia.
Walka. Brak tylnej dziury.
Westchnienie.
Koniu!
Nie wchodź tu! Nie chcesz się w to mieszać.
Dzięki temu zaoszczędzę dużo czasu.
Zwykle zaczynam od kawałka drewna.
Traktuję go dłutem, żeby figurka sama wyłoniła się z budulca.
Ale dzięki tobie przejdę od razu do lakieru ochronnego.
Chcesz przyjąć tę pozę?
Zostaniesz w niej na zawsze.
Ani myślę. Czeka mnie wojna.
Taka prawdziwa z bronią, mieczami, łukami i strzałami.
A nie… Co to jest? Marchewka?
To włócznia.
To marchewka. Włócznie mają ostry, metalowy czubek.
Wszystkie wady mojej kolekcji wynikają wyłącznie z błędów źródłowych.
To nie wyjaśnia szamanów drzewnych w złej skali.
- Mały jest o połowę mniejszy. - Nic nie wiesz o szamanach drzewnych!
Może nie, ale wiem, że minotaury ujeżdżają siebie podczas bitwy.
- Ależ nie. - Ależ tak.
Nie! Malowidła dowodzą, że mam rację.
„Minotaury ujeżdżają siebie podczas bitwy”.
Nieprawda. Widzisz?
Dość udawania bohaterki, Koniu. Liczę do dwóch i wchodzę.
- Raz… - Jazda!
Zdążyłem tylko rzec „raz”.
Mało brakowało.
Przechytrzyłam go. Udawałam, że jestem głupiutka,
gdy w istocie byłam po prostu Koniem.
Byłam po prostu sobą! Ten sam koń, inny dzień.
Czemu się tak na mnie gapicie?
- Mam coś w zębach? - Nie chodzi o zęby.
Tylko o ten obszar.
Co? Co się dzieje?
Co?
Ojej!
Co się ze mną dzieje?
Nie! Ten durny pół miś, pół czubek rzucił na mnie zaklęcie.
- Muszę wrócić, żeby mnie odczarował. - Nie.
To magia o wiele za potężna jak na miśtaura.
Co teraz? Nie wrócę do Wojowniczki w tym stanie.
Osobiście myślę, że świetnie wyglądasz. Nasza maleńka dorasta.
Rach-ciach. Czeka na nas jeszcze trzech szamanów.
Chodź. Poradzimy sobie z tym.
Jedzenie pochodzi z miłości!
Istotnie, Durpletonie. Istotnie.
O rety. Ale daleko zaszliście, gdy spałam.
Następny szaman jest tuż za rogiem.
To była pestka.
Koń wciąż chciała cię obudzić. Wiedziałem, że sami sobie poradzimy.
Bliżej i bliżej,
mądry koniu.
Napisy: Przemysław Stępień