‎(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‎เจ้านาย!
‎ฉันก็อยู่ที่นี่ด้วย!
‎เธออยู่ที่นี่แน่ ‎ถ้าฉันตกลงไปเธอก็คงตกลงไปเหมือนกัน
‎นี่ฉันเอง ฮอร์ส! อย่าตกใจที่ฉันพูดได้นะ ‎เดี๋ยวก็ชินเอง
‎รอเดี๋ยวนะฮอร์ส ให้เราช่วยเธอเอง!
‎เจ้านาย!
‎จ๊ะเอ๋ เจ้านาย!
‎พวกเธอ...
‎(ในโลกเซนทอร์)
‎มันก็สนุกดีนี่ ทุกคนโอเคนะ
‎โอ้ย เปียกไปหมดเลย ‎ใครก็ได้บอกฉันทีว่าฉันยังดูดีอยู่
‎เพื่อน นายดูดีมาก
‎เอ่อ... ของพวกนี้มาจากไหน
‎โอ๊ะโอ... เราพังเรือบ้าน
‎ไม่นะ เราเพิ่งทำเรือบ้านของวอเทอร์เบบี้พัง!
‎ใครคือวอเทอร์เบบี้เหรอ
‎จอมเวทย์น่ะสิ
‎ซึ่งก็คือฉันเอง
‎นั่นจอมเวทย์เหรอ
‎อะไรน่ะ
‎สวัสดี สหายตัวแสบของฉัน
‎- เจ๋ง! ‎- เยี่ยม!
‎คุณเคยเห็นมนุษย์ที่เป็นผู้หญิงวิ่งผ่านมาตรงนี้ไหม
‎หุบปากซะ!
‎ที่นี่ไม่มีมนุษย์
‎ฉันรู้ว่าฉันเห็นอะไร
‎งั้นเหรอยะ
‎แน่ใจนะว่านั่นไม่ใช่เจ๊บบรีย์
‎ไม่นะ
‎ฉันต้องหาเสื้อคลุม
‎หนาวจัง
‎ว่าแล้วเชียวว่าเธอให้เราไล่ตามไฟกัสทอร์
‎ม้ากับไฟกัสทอร์นี่มันอะไรกันนักหนา ‎อย่าว่ากันนะเจ๊บบรีย์ นายไม่ได้ทำอะไรผิด
‎วิ่งไปเรื่อยๆ นายจะได้อุ่นเครื่อง ‎อย่างนั้นแหละ ทำสควอตลึกๆ
‎คุณไม่รู้ว่าฉันเห็นอะไรหรอก
‎ฉันรู้ทุกอย่างที่ควรรู้ในโลกเซนทอร์
‎ใช่ไหมจ๊ะ วัมมาวิงก์
‎มากอดกันหน่อยสิแม่หนูน้อยตาแป๋ว
‎วอเทอร์เบบี้ ไม่เจอกันนานหลายปีเลยนะ
‎ทำไมวัมมาวิงก์ถึงพูดจา ‎เหมือนไปอยู่ต่างดาวมางั้นแหละ
‎วอเทอร์เบบี้ นี่ฝูงของฉันเอง
‎เพื่อนๆ นี่คือจอมเวทย์วอเทอร์เบบี้
‎ฉันรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับโลกเซนทอร์นี้ของพวกเธอ
‎ทุกอย่างเหรอ ฉันไม่ได้ทำสิ่งที่คุณคิดว่าฉันทำนะ
‎เรื่องที่พังเรือบ้านของฉันน่ะเหรอ
‎ใช่ ไม่สิ ฮอร์สต่างหากล่ะที่ทำ
‎ขอโทษอย่างสุดซึ้งค่ะ คุณนายขา
‎แต่เดี๋ยวคุณก็รู้ว่าพวกเขาชอบเข้าสังคม
‎พวกเขาน่ารัก ตลก มีพรสวรรค์และเป็นมิตร
‎เลิกพูดสำเนียงนั้นเหอะ
‎สำเนียงอะไร
‎โอเค รับทราบค่ะ คือว่า... ‎ม้าตัวนี้ต้องการตามหาเจ้านายของเธอ
‎และเธอต้องการให้ฉันช่วย
‎คุณรู้ได้ยังไง
‎อย่างที่บอก ฉันรู้ทุกอย่าง
‎ไม่นะ!
‎อันนี้ใช้ไม่ได้
‎เดี๋ยวนะ ถ้าคุณเป็นจอมเวทย์ คุณก็แค่ดีดนิ้ว ‎แล้วส่งฉันกลับบ้านไม่ได้เหรอ
‎เธออยากให้ฉันช่วยงั้นเหรอ ‎งั้นเธอต้องซ่อมเรือของฉัน
‎ที่ซึ่งเป็นบ้านของฉันและพังไปแล้ว
‎วอเทอร์เบบี้ขอตัว
‎วัมมาวิงก์มากับฉัน
‎ซ่อมเรือซะ ฉันเชื่อในตัวพวกเธอ ‎และฉันรักพวกเธอนะ บ๊ายบาย!
‎โอเค มาเริ่มกันเลย พวกนายซ่อมเรือ
‎แล้วฉันจะเข้าไปหาเจ้านายในป่า
‎บาย!
‎เธอก็รู้ว่าเธอกำลังไล่ตามมนุษย์ต้นไม้อยู่นะ
‎มีใครรู้สึกแย่ที่เราทำเรือบ้านพังบ้างไหม
‎เราขอเปิดกลุ่มให้กำลังใจได้ไหม
‎- นายไม่ต้องรู้สึกแย่หรอก ‎- หา
‎เวลาที่นายทำอะไรของใครพัง ‎มันเป็นโอกาสที่จะได้เพื่อนใหม่
‎ก็ได้
‎(เราซ่อมเรือทุกลำที่เราทำพัง ‎แล้วเราก็ได้เพื่อนใหม่)
‎(และสร้างมิตรภาพใหม่ๆ ‎ใช้ทักษะเวทมนตร์ของเราซ่อมสิ่งนี้)
‎(ไม่เห็นต้องอายเลย)
‎(ความเสียหายที่เกิดขึ้น ‎ซ่อมแซมได้ด้วยใบหน้าหล่อๆ ของฉัน)
‎(เราซ่อมเรือทุกลำที่เราทำพัง)
‎(เราได้เพื่อนใหม่และสร้างมิตรภาพใหม่ๆ)
‎(ทำห้องที่มีผนังเป็นกระจกด้วยก็แล้วกัน)
‎(ภาพสะท้อนของฉันเป็นของขวัญให้แก่คุณ)
‎(เราได้เพื่อนใหม่และสร้างมิตรภาพใหม่ๆ)
‎เรือ!
‎พวกเขาจะซ่อมเรือของคุณให้ออกมาดูดี
‎มันจะต้องยอดเยี่ยมมากแน่ๆ
‎แน่ใจเหรอว่าพวกเขาจะไม่เดินหนี ‎เมื่อเจอเรื่องที่ยากเกินไป
‎- เจ็บนะเนี่ย ‎- เชิญเจ็บไปเหอะ
‎แต่เธอทิ้งการฝึกวิชาจอมเวทย์ของฉัน
‎ปลิวไปในอากาศเหมือนกากเพชร ‎ในพายุทอร์นาโด หายวับ
‎ฉันทิ้งข้อความอธิบายเหตุผลให้คุณแล้ว
‎ไม่ใช่เซนทอร์ทุกคนหรอกนะ ‎ที่เหมาะกับการเป็นจอมเวทย์
‎คุณต่างหากที่ไม่ยอมรับความจริงให้เร็วกว่านี้
‎ไม่เอา
‎บิงโก
‎ทีนี้เราเข้าใจกันรึยัง
‎เข้าใจแล้วใช่ไหม
‎ดูแลรูตาเบกานี้ให้ดีด้วยก้นฟูๆ ของเธอ
‎ฉันจะปกป้องมันด้วยชีวิตเลย
‎โอ้ยตายแล้ว ฉันลืมไป ขอโทษจริงๆ
‎- คุณจะช่วยให้ฮอร์สได้กลับบ้านไหม ‎- นั่นขึ้นอยู่กับเธอ
‎เจ้านาย!
‎เจ้านาย
‎ให้ตายสิเจ๊บบรีย์
‎อย่าทำร้ายฉันนะ
‎ฉันหนาว
‎ใจเย็นน่า ฉันแค่นั่งเฉยๆ
‎ฉันคิดถึงเจ้านายของฉัน
‎และนายดูเหมือนเธอเมื่อมองจากไกลๆ
‎ฉันคงไล่ตามนายมาตลอดสินะ
‎มาคุยเรื่องนี้กันเถอะ
‎มีใครนั่งตรงนี้รึเปล่า
‎- ก็ไม่นะ ‎- โอเค
‎ฉันรู้ดีว่าเธอรู้สึกยังไง
‎ฉันทำเสื้อคลุมของฉันหาย
‎เจ๊บบรีย์ ‎นั่นทำให้นายรู้สึกสิ้นหวังในบางทีรึเปล่า
‎ไม่หรอก ฉันแค่รู้สึกหนาว
‎ฉันทำอะไรอยู่เนี่ย ช่างเถอะ
‎รู้ไหม ชีวิตมันยากในบางที
‎แต่อย่างน้อยเราก็มีกันและกันให้พึ่งพา ใช่ไหม
‎โอ้ ฉันจะได้ยืดเส้นยืดสายแล้ว
‎จำไว้เลยนะ ‎อย่าบอกความรู้สึกของเรากับใครอีก
‎เธอกลับมาแล้ว
‎ใช่ฉันกลับมาแล้ว ฉันแค่ไล่ตามเจ๊บบรีย์ไปทั่ว
‎เช๊ดพูดถูก อย่าบอกเขานะ ‎ตอนนี้ฉันอยู่ที่นี่แล้ว มาซ่อมมันกันเถอะ
‎ไม่นะ
‎พวกนายทำอะไรลงไป
‎ซ่อมเรือไง
‎เป็นไปได้ยังไงที่เรือดูแย่ลงกว่าเดิม
‎มันสวยมากซะจนทำให้ดวงตาของฉันตกตะลึง
‎เดินมาชมทางนี้สิฮอร์ส ห้องน้ำสุดหรู...
‎พวกนายจะพาฉันไปชมมันได้ยังไง
‎มันไม่มีประตู!
‎เราไม่จำเป็นต้องมีประตู ถ้าเรารู้วิธีเข้าเรือ
‎นี่ อย่าลืมชมของตกแต่งปิดท้ายนะ ‎พวกเขาตรงนั้นไง
‎เยี่ยม ใช่เลย
‎ฮอร์ส เอาถุงของฉันไปสิ
‎เธอไม่ชอบผลงานของเราเหรอ
‎ไม่หรอก...
‎ฉันคิดว่าฉันชอบสิ่งที่พวกนายทำนะ ‎แต่นี่คือการตกแต่ง
‎นี่คือขั้นตอนสุดท้าย
‎เราต้องสร้างรากฐานที่มั่นคงก่อน
‎เธอคิดว่าตัวเองเป็นใคร
‎หมอฟันที่เป็นเพื่อนบ้านฉัน ‎และแวะมาที่บ้านเราตอนที่พ่อฉันไม่อยู่เหรอ
‎เธอเที่ยวมาบอกให้ฉันทำนั่นนี่ไม่ได้หรอก
‎เรามาร่วมมือกันเพื่อแก้ไขเรื่องนี้กันเถอะ
‎นี่เป็นโอกาสที่ฉันจะได้กลับบ้านนะ
‎- โอเค! ‎- อืม ฉันทำได้
‎- แล้วฉันก็จะหายไปตลอดกาล ‎- เดี๋ยวก่อน
‎ถ้าเราซ่อมเรือนี้ได้ เราจะไม่ต้อง ‎เห็นหน้าม้าโง่ๆ ของเธออีกงั้นเหรอ
‎- ใช่ ‎- โยนไม้นั่นมาให้ฉัน
‎เราต้องสร้างเรือ
‎นายหมายถึงมิตรภาพน่ะเหรอ
‎(กับเรือทุกลำที่เราซ่อมได้)
‎(เราได้เพื่อนใหม่และสร้างเพื่อนใหม่…)
‎น่องไหม้ ไหม้ ไหม้แรงมาก
‎เจอแล้ว
‎เรามาถึงแล้ว
‎เธอจำได้ไหม
‎ฉันจะลืมสนามฝึกจอมเวทย์ได้ยังไง
‎มันเป็นที่ที่คุณสอนให้ฉันทำแบบนี้
‎ก็ไม่เชิงหรอก ‎คุณสอนทักษะของจอมเวทย์ที่เจ๋งกว่านี้
‎แต่ก็นั่นแหละ พวกเวทมนตร์ทั้งหลาย
‎อุ๊ยตาย
‎ฉันตื่นเต้นไปหน่อย ขอโทษที
‎ไม่เป็นไร วัมมาวิงก์
‎ฉันไม่ได้ทำแบบนั้นมาหลายปีแล้ว หรือแบบนี้
‎นี่พวกเธอ อยากไปเที่ยวกับฉันไหม
‎ชอบที่สุดเลย!
‎เอาอีก!
‎ดวงตาเป็นประกาย!
‎นักเต้นโฮโลแกรม!
‎ลูกเตะสูง ที่ฉันใช้กีบเท้าเตะวัมมาวิงก์จิ๋วออกไป
‎และบางครั้งเครื่องหน้าของพวกเราก็ละลายได้
‎ทีนี้ก็ทำให้น้ำลอยขึ้น
‎ทีนี้จะทำอะไรเนี่ย
‎มาดูกันว่าเธอจะใช้เวทมนตร์ของจริง ‎ที่ฉันสอนได้ไหม
‎ทำให้มันลอย
‎ได้ ง่ายจะตาย ง่ายมาก
‎แค่ใช้แววตาที่มุ่งมั่นของเธอ
‎กำลังพยายามอยู่ ขอเวลาแป๊บนึง
‎เร็วขึ้นหน่อย วัมมาวิงก์
‎กดดันกันเกินไปแล้ว
‎ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะใช้ฟองสบู่ของเธอนะ
‎โทษนะ ไม่ได้ยินเสียงเธอเมื่ออยู่ในนี้ ‎และฉันจะไม่ออกไปด้วย
‎มันดูเหมือนบ้านมากขึ้นเรื่อยๆ แล้ว สู้ต่อไปนะ!
‎- ฉันจะไปเอาตะปูมาเพิ่ม ‎- นี่ฮอร์ส
‎ช่วยเอาสิ่งนี้มาให้เราอีกได้ไหม
‎โอ้ ดูนี่สิ
‎เลิศซะไม่มี
‎นี่ฮอร์ส ของวิเศษนี่มันอะไรกัน ‎เธอเรียกมันว่าอะไร
‎พวกนาย นั่นคือกาวนะ
‎กาวเหรอ
‎กะ... กะ... กาว
‎เวทมนตร์
‎มันไม่ใช่เวทมนตร์ มันทำมาจากกระดูก
‎และกระดูกอ่อน
‎และกีบเท้า ส่วนใหญ่เป็นกีบเท้าต้ม
‎เอามันออกไปจากตัวฉัน!
‎จะผิดไหมนะถ้าตอนนี้ฉันชอบมันมากยิ่งขึ้นอีก
‎ผิดสิ! มันผิดมาก
‎กีบเท้า
‎โทษนะ ฉันไม่น่าบอกพวกนายเลย ‎ว่ากาวทำมาจากอะไร
‎- ผมฉัน! ‎- แล้วตอนนี้พวกนายทุกคนก็ตัวติดกัน
‎และตอนนี้เจ๊บบรีย์ก็ติดอยู่ในนั้นด้วยได้ไงก็ไม่รู้
‎หวัดดี เจ๊บบรีย์
‎และทีนี้พวกนายก็ร้องไห้
‎และตอนนี้พวกนายก็กำลังจะทำให้เรือบ้านพังอีก!
‎ไม่นะ!
‎- ทุกคนหยุดขยับตัวเดี๋ยวนี้ ‎- เธอจะมาสั่งฉันไม่ได้นะ
‎หมอฟันมาทำอะไรที่นี่ ‎ฟินช์ทอร์ไม่มีฟันด้วยซ้ำนะแม่!
‎ถอยกลับมานี่นะ!
‎เจ้าไม้บ้านี่ ! เร็วเข้า!
‎ฮอร์ส เธออยากพูดถึงความรู้สึกตัวเองไหม
‎ฉันค้นพบว่าการร้องไห้เป็นเรื่องดีนะ
‎ไม่จำเป็นต้องกลั้นน้ำตากับพวกเราหรอก
‎ไม่สักหน่อย ฉันไม่ได้จะร้องไห้ ฉันแค่ต้องซ่อมมัน
‎ไม่นะ ไม่ๆๆ
‎ตอนนี้เราคือมิตรภาพ
‎แหวะ
‎วัมมาวิงก์ เลิกทำตัวงี่เง่า ‎แล้วย้ายก้นฟูๆ ของเธอออกมาจากในนั้นเดี๋ยวนี้
‎ฉันจะออกเมื่อคุณเลิกกดดันฉัน
‎ได้ งั้นอยู่ในนั้นตลอดไปแล้วกัน
‎เอางั้นก็ได้
‎ฉันจะเสกเค้กกินเอง และเพื่อนในฝูงของฉัน ‎สามารถกอดฉันจากอีกฝั่งก็ได้
‎เอาเลย หนีปัญหานี้ ‎เหมือนตอนที่เธอหนีการฝึกเป็นจอมเวทย์
‎กล้าดียังไง
‎เธอต้องใช้เวทมนตร์มที่ดีพอ
‎เพื่อช่วยให้เพื่อนของเธอ ‎ออกไปจากโลกเซนทอร์ได้
‎คุณต่างหากที่จะพา ‎เพื่อนของฉันออกไปจากโลกเซนทอร์
‎เวทมนตร์ของฉันไม่ได้ดีพอ ‎มันโง่เง่าและตลกแบบนี้และแบบนี้
‎และแบบนี้!
‎ฉันกำลังบิน!
‎ฉันกำลังจะตาย
‎ฉันทำได้ ฉันใช้เวทมนตร์ที่ดีพอได้
‎เธอทำได้เสมอแหละ ‎ที่ผ่านมาเธอแค่ยอมแพ้เร็วเกินไป
‎ประทับใจจัง
‎จะตายอยู่แล้ว
‎โอเค รอเดี๋ยวนะ
‎ทำไมคุณไม่เอาหีบไปเก็บไว้ ‎ในที่ที่เข้าถึงง่ายกว่านี้ล่ะ วอเทอร์เบบี้
‎ขอบคุณ ฉันจะมีชีวิตอยู่ต่อไปเพื่อวันพรุ่งนี้
‎นี่พวก ได้ยินไหม ‎พวกนายคิดว่าเสียงนั่นคือเสียงอะไร
‎ใช่ ฉันก็ได้ยินเหมือนกัน
‎มีใครถูกฆ่าหรือเปล่า
‎ไม่ มันไม่ได้ฟังดูเป็นอย่างนั้นนะ
‎เดี๋ยวนะ
‎ฮอร์ส เธอร้องไห้อยู่เหรอ
‎ไม่ฉันไม่ได้ร้องไห้ นายนั่นแหละร้องไห้ หุบปาก
‎- แต่ฉันว่าเธอร้องไห้อยู่นะ ‎- ไม่สักหน่อย
‎ใช่ เธอร้องไห้ตาแฉะเลยล่ะ ‎ฉันว่ามันก็สมควรแล้วล่ะ
‎ลองคิดดูสิ ‎เธอวิ่งไล่ตามต้นไม้ไปทั่วเหมือนม้าโง่ๆ
‎เธอเพิ่งพังเรือบ้านที่เราทำพังไปก่อนหน้านั้น
‎ทำลายโอกาสเดียวที่เธอจะได้กลับบ้าน ‎ไปพบกับเจ้านายของเธอ
‎ตอนนี้เธอติดแหง่กอยู่ที่นี่ตลอดไปแล้ว ‎ช่างเป็นม้าที่ห่วยแตก
‎- ร้องไห้ก็ดีนะ การร้องไห้ทำให้รู้สึกดีขึ้น ‎- ฉันไม่ได้ร้อง เข้าใจไหม ฉัน...
‎ฉันไม่เป็นไร
‎ทุกอย่างโอเค
‎(มองอะไรกัน ไม่มีอะไรสักหน่อย)
‎(เลิกจ้องตาของฉันได้แล้ว ‎มันคือน้ำตาแห่งความโกรธ)
‎(ขอพื้นที่ให้ฉันหน่อยเหอะ ฉันไม่ใช่หุ่นโชว์นะ)
‎(ฉันเป็นผู้หญิงที่เข้มแข็งมากๆ ‎และฉันมาที่นี่เพื่อย้ำว่า...)
‎(ฉันไม่ได้ร้องไห้ ไม่ได้สะอื้น ‎ไม่ได้ฟูมฟาย เปล่าเลย!)
‎(ฉันไม่ได้คร่ำครวญ ฉันควบคุมมันไว้ได้)
‎(ฉันสาบานเลยว่ามัน ไม่ได้แย่อย่างที่เห็น ‎มันคือน้ำตาแห่งความโกรธ)
‎(ฉันไม่ได้โวยวาย ไม่ได้ครวญคราง ‎ไม่ได้โห่ร้อง ไม่ได้ร่ำไห้)
‎(ไม่ได้เสียใจ ฉันแค่ระบาย ‎ฉันไม่ได้เศร้า ฉันสบายดี)
‎(ฉันแค่รู้สึกเสียใจและแอบกลัว)
‎(ว่าฉัน... ก็นะ นั่นมันไม่เกี่ยว ‎กับน้ำตาแห่งความโกรธนี้เลย)
‎(ไม่ได้เขื่อนแตก ฉันพิสูจน์ได้)
‎(อยากดูตาฉันไหมล่ะ)
‎(ฉันเป็นนักสู้และพวกเธอก็รู้ว่านักสู้ที่มีเกียรติ)
‎(ไม่มีวันร้องไห้…)
‎ให้ตายสิ มันไหลอีกแล้ว
‎(ฉันไม่ได้ร้องไห้ ไม่ได้สะอื้น ‎ไม่ได้ฟูมฟาย เปล่าเลย!)
‎(ฉันไม่ได้คร่ำครวญ ฉันควบคุมมันไว้ได้)
‎(นี่คือสิ่งที่ฉันกลัวที่สุด)
‎(นั่นคือให้พวกเธอเห็นฉันร่ำร้อง)
‎(ด้วยน้ำตาแห่งความโกรธ)
‎ตอนนี้ฉันดูหน้าตาน่าเกลียดมากเลย
‎การซ่อมเรือบ้านของฉันไม่ได้คืบหน้าไปไหนเลย
‎ฮอร์สกำลังเศร้า
‎เธอเพิ่งร้องไห้โฮเป็นครั้งแรก
‎น่าเกลียดมาก
‎ที่จริงมันสวยมาก
‎ฉันได้สิ่งที่ต้องการแล้ว
‎- น้ำตาของฉันเหรอ ‎- ใช่
‎และก็ไม่เชิงหรอก มาเอสโตร
‎ฮูชาบุชา ปิดปากของเธอซะ ‎เวทมนตร์อยู่ในตัวตน
‎เปิดประตู หลับตาสิ ‎รูตาเบกา เซอร์ไพรส์ครั้งใหญ่
‎- พื้นที่ส่วนตัว! ‎- พื้นที่ส่วนตัว!
‎ของสิ่งนี้เป็นส่วนหนึ่งของกุญแจ
‎และนี่ก็คือกุญแจอีกอัน
‎ไม่ใช่ นั่นมันรูตาเบกา
‎ก็ใช่แหละ
‎คุณทำได้ยังไง
‎มีของอยู่สี่ชิ้น
‎และเธอต้องใช้มันเพื่อกลับบ้าน
‎- สี่ชิ้นเหรอ ‎- สี่ชิ้น
‎สี่ชิ้นเหรอ
‎- ฉันจะไปเอาของสี่ชิ้นนี้ได้ยังไง ‎- เงียบแล้วฟัง!
‎เมื่อนานมาแล้วประตูได้ถูกปิด
‎แยกโลกมนุษย์กับโลกเซนทอร์ออกจากกันทันที
‎(เธออยากกลับบ้าน)
‎(และนั่นคือเหตุผลที่เธอมาหาฉัน)
‎(กลยุทธ์สงครามที่เธอรู้จัก)
‎(มันไม่มีประโยชน์หรอก)
‎ไม่ใช่ในโลกนี้
‎(เธอเลยอยากออกไป)
‎(แต่เธอไขปริศนาไม่ได้)
‎(ฉันนึกว่าเธอจะฉลาดกว่านี้)
‎(วัตถุนั่นคือหัวใจของกุญแจ)
‎(และกุญแจที่จะไขประตู ‎ที่เชื่อมระหว่างโลกของเราทั้งคู่ได้)
‎(คือการเป็นผู้สานสัมพันธ์)
‎(สะพานที่จะเชื่อมต่อ ‎ผู้ที่ไม่สมานสามัคคีเข้าด้วยกัน)
‎(ทุกความแตกแยกจะทำให้เวทมนตร์เสื่อมคลาย)
‎(และเราจะหยุดสงครามนี้ได้เมื่อเธอเปิดประตู)
‎(เปิดทางเชื่อม เปิดหัวใจและความคิดของเธอ)
‎(และนั่นคือกุญแจสำคัญ)
‎ฟังฉันให้ดีนะ เด็กน้อย
‎ฉันไม่ใช่เด็ก ฉันเป็นม้า
‎โอ้ โอเค
‎ฉัน... โอเค
‎(เดินตามถนนนี้ไป)
‎(สื่อสารกับจอมเวทย์)
‎(โน้มน้าวให้ทุกคนทำในสิ่งที่ต้องทำ)
‎(และพวกเขาจะมอบ ‎สิ่งที่พวกเขาคุ้มกันอยู่ให้กับเธอ)
‎(ชิ้นส่วนที่ต้องใช้ในการเปิดประตูมิติ)
‎(ถูกซ่อนอยู่ในทะเล ผืนดิน หุบเขาและต้นไม้)
‎(เมื่อเธอรวบรวมพวกมันครบแล้ว ‎ฉันจะมอบสิ่งสุดท้ายให้กับเธอ)
‎(เธอจะรู้เอง)
‎(ฉันจะไปพบเธอ)
‎- ที่รอยแยกระหว่างสองโลก ‎-ฉันจะไปพบคุณ
‎- และเราจะหลอมรวม ‎- และเราจะหลอมรวม
‎- กุญแจ ‎- กุญแจ
‎รอยแยกคืออะไรนะ
‎มันเป็นประตูเชื่อม ‎ระหว่างโลกมนุษย์กับโลกเซนทอร์
‎สว่างเจิดจ้า เรืองรอง
‎นี่มันฟังดูซับซ้อนมากเลย
‎ไม่ซับซ้อนเท่ากับความอันตรายของมันหรอก
‎อันตรายมากและไม่มีจอมเวทย์ตนไหน ‎ใจดีเท่าฉันหรอกนะ
‎- ไม่มีอะไรที่เราทำไม่ได้หรอกนะ ‎- เดี๋ยวนะ เธอจะไปกับฉันเหรอ
‎แน่นอนอยู่แล้ว คิดว่าเราจะทิ้งเธอเหรอ
‎เธอต้องใช้ความสามารถของฉัน
‎- ความสามารถเหรอ ‎- ก็ใช่น่ะสิ
‎ฉันทำให้น้ำลอยขึ้นจากบึงได้นะ
‎บึงคืออะไร
‎และเธอต้องการเราเพื่อปลอบใจ ‎ตอนที่เธอร้องไห้โฮด้วย
‎ฉันไม่ได้ร้องไห้โฮด้วยซ้ำ
‎ฉัน... มันจะไม่เกิดขึ้นอีกหรอกนะ
‎มันเกิดขึ้นแน่
‎เชื่อเถอะว่าเราจะอยู่ปลอบใจเธอ
‎- ฉันจะคอยดูสารรูปหน้าของเธอเลยล่ะ ‎- หลีกทางหน่อย
‎เดี๋ยวนะ ฉันอยากจะด่า
‎คุณซ่อมมันเองได้อย่างงั้นเหรอ ‎คุณคิดว่าคุณเป็นใคร...
‎โอเค ยังไงซะ ทุกอย่างก็จบลงด้วยดี
‎งั้นเราขอกุญแจแล้วออกไป ‎จากที่นี่เลยได้ไหม ขอบคุณ
‎เธอต้องหามันมาด้วยตัวเอง
‎พวกนายไม่ตั้งใจฟังเพลงเลยเหรอ
‎โอเค เราเข้าใจเพลงแล้ว ‎และกำลังจะออกเดินทาง
‎วัมมาวิงก์ เธอดูแลฝูงของเธอได้ดีแล้ว
‎แต่พวกเขายังต้องเรียนรู้อีกมาก
‎ซ่อมเสร็จแล้ว
‎ใช่ เราควรไปได้แล้ว
‎ที่จริงแล้วฉันก็ชอบนะ
‎ฉันรู้ว่าเธอแอบอยู่แถวนี้ ‎ตอนที่ฮอร์สบอกว่าเห็นมนุษย์
‎โชคดีนะที่เจ๊บบรีย์อยู่แถวนั้น
‎เขามีมุมที่ดูเหมือนคนจริงๆ
‎ขอบคุณ
‎เธอคิดอะไรอยู่
‎เธอกำลังจะนำหายนะมาให้โลกทั้งมวลนะ
‎ฉันมีอิสระที่จะใช้ชิ้นส่วนกุญแจของฉัน ‎ทำอะไรก็ได้ เธอมีแผนการอะไร
‎ฉันไม่รู้
‎โอเค จะทำอะไรก็ทำเหอะที่รัก
‎วอเตอร์เบบี้ขอตัว
‎(คำบรรยายโดย เบญจพร กวินทร์)