NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Wojowniczko! Też tu jestem!
Jasne, że jest. Musiała wpaść ze mną.
To ja, Koń! Nie świruj, bo gadam. Przyzwyczaisz się!
Zaczekaj! Pozwól, że ci pomożemy!
Wojowniczko!
Chłopaki?
W Świecie Centaurów
Ale zabawa. Wszyscy żyją?
Ale mokro! Niech mi ktoś powie, że wciąż wyglądam pięknie.
Jesteś piękny.
Skąd ten cały złom?
- Zniszczyliśmy pływający dom. - O nie!
Zniszczyliśmy pływający dom Wodnej Buby!
- Co to jest wodna buba? - To szamanka.
Czyli ja.
To ta szamanka?
Co to było?
Witajcie, moje drażliwe słodkotaury.
- O tak! - Klawo!
Przebiegała tędy ludzka dziewczyna?
Nie kłap pyskiem!
Mieszka tu zero ludzi.
- Wiem, co widziałam. - Aby na pewno?
Na pewno nie widziałaś Gebbreya?
O nie!
Muszę znaleźć kurtkę.
Ale zimno.
No tak. Przez nią goniliśmy za fikustaurem.
Czemu konie do nich ciągnie? Bez urazy, Gebbrey. Jesteś spoko.
Biegaj. Rozgrzejesz się. Zrób kilka przysiadów.
Nie wiesz, co widziałam.
Wiem wszystko, co warto w Świecie Centaurów.
Prawda, Wammawink?
Chodź tu, Winklesiątko.
Wodna Bubo! Kopa lat! Tyle lat.
Czemu gada, jakby spędziła rok na Erasmusie?
Wodna Bubo, poznaj moje stado.
Stado, to Wodna Buba, szamanka.
Wiem wszystko o tej zupie centaurowej.
Wszystko? Nie zrobiłem tego, o co mnie posądzasz!
Zepsuliście dom?
No tak. Koń to zrobił.
O jejuśku, proszę im wybaczyć.
Ale zobaczysz, że to paradne stado. Są słodcy, weseli, utalentowani i stadni.
Daj spokój z tym akcentem.
Z jakim akcentem?
O tak. Teraz to słyszę. Koń musi wrócić do Wojowniczki.
I mam jej pomóc.
Skąd wiedziałaś?
Jak mówiłam, wiem wszystko.
Nie!
Ten się nie nadaje.
Jako szamanka nie możesz po prostu mnie odesłać?
Mam ci pomóc? Napraw moją łódź,
która jest też moim domem i zniszczono ją.
Wodna Buba mówi pa.
Wammawink, idziesz ze mną.
Naprawcie łódź. Wierzę w was i kocham. Pa, pa!
Dobra, zaczynajmy. Naprawicie łódź,
a ja skoczę do lasu szukać Wojowniczki.
- Pa! - Masz świadomość, że gonisz za drzewem?
Kto jeszcze czuje się podle, że zniszczyliśmy dom?
Założymy grupę wsparcia?
- Nie czuj się źle. - Co?
Gdy się komuś coś zniszczy, to okazja, by się z kimś zaprzyjaźnić.
No dobrze.
Zniszczoną łódź naprawimy Przyjaciół poznamy
I się zaprzyjaźnimy Dzięki magii odbudujemy
Nie ma się czego wstydzić
Szkody można pousuwać I tę cudną twarz namalować
Zniszczoną łódź naprawimy Przyjaciół poznamy
I się zaprzyjaźnimy
Zrobię pokój z lustrzanymi ścianami
- Moje odbicie sprezentuję ci - Poznamy nowych przyjaciół
- I się zaprzyjaźnimy - Łodzie!
Świetnie się spiszą z twoim pływającym domem.
Będzie niebiański!
Na pewno nie pójdą sobie, gdy zrobi się ciężko?
Auć.
Auciuj sobie do woli. Rzuciłaś moje szamańskie szkolenie.
Wywiałaś jak brokat w centaurnadzie. Puf i zniknęłaś.
Zostawiłam długi liścik. Nie każdy centaur nadaje się na szamana.
Twoja wina, że się nie skapnęłaś.
Nie.
Bingo!
Czyli wszystko gra między nami?
To znaczy tak?
Pilnuj brukwi własną rzycią!
Będę strzegła z narażeniem życia! Śmiechoplacki! Już zapomniałam!
- To pomoże Koniowi wrócić do domu? - Zależy od ciebie.
Wojowniczko!
Wojowniczko?
Wojowniczko!
Kurka, Gebbrey!
Nie krzywdź mnie! Zimno mi.
Wyluzuj. Po prostu sobie usiadłam.
Brakuje mi Wojowniczki. Z daleka mi ją przypominasz.
Chyba cały czas goniłam ciebie.
Porozmawiajmy o tym.
Czy ktoś tu siedzi?
- Nie. - Dobrze.
Rozumiem, co czujesz.
Brakuje mi kurtki.
Gebbrey, nie ogarnia cię czasem uczucie beznadziei?
Nie, tylko zimna.
Co ja robię? Nieważne.
Życie bywa trudne.
Ale zawsze możemy polegać na sobie. Prawda?
Cóż, wracam do rozgrzewki.
Pamiętaj: Nie dzielić się uczuciami.
Wróciłaś!
Tak. Goniłam w kółko Gebbreya.
Ched miał rację. Nie mów mu.
Wróciłam, więc naprawmy to. O nie!
Co wy zrobiliście?
Łódki!
Jak to możliwe, że wygląda gorzej?
Tak piękne, że moje gały się wzruszyły.
Zapraszam. Oprowadzę cię. Luksusowa łazienka…
Jak chcesz mnie oprowadzić? Nie ma nawet drzwi!
Na co ci drzwi, jeśli potrafisz zrobić wejście?
Nie zapomnij o wykończeniu. Zobacz gości.
Tak! O tak!
Moja torebka, Koniu.
Nie podoba ci się nasza praca?
Nie…
Podoba mi się. Chyba. Ale skupiliście się na wystroju.
To się robi na końcu.
Trzeba zacząć od budowy solidnych fundamentów.
Za kogo ty się masz? Za sąsiada dentystę, który odwiedził nas,
gdy tata miał wyjazd? Nie mów mi, co mam robić.
Możemy to razem naprawić? To moja szansa na powrót do domu.
- Okej. - No dobra.
Zniknę na zawsze.
Jeśli to naprawimy, już nie zobaczymy twej durnej końskiej gęby?
- Tak. - Dawaj drewno! Trzeba zbudować łódź.
A nie arkę przyjaźni?
Zniszczoną łódź naprawimy
Przyjaciół poznamy I się zaprzyjaźnimy
Łydki mnie pieką. Parzą. Jakby płonęły.
Znalazłam!
Dotarłyśmy!
Rozpoznajesz?
Nie zapomniałabym o szamańskim poligonie. Tu nauczyłaś mnie tego…
Nie do końca tego, ale bajeranckich szamańskich sztuczek.
Ogólnie magii.
O rajuśku! Trochę mnie poniosło. Sorki.
Nic się nie stało, Wammawink.
Nie robiłam tego od lat. Albo to!
Cześć. Pokręcimy się razem?
Mój ukochany czar!
Jeszcze. Świecenie oczętami!
Tańczące hologramy!
Wysoki kop i strzelam minimną z kopyta!
I Czasem rozpuszczają mi się rysy twarzy.
Teraz lewituj bagno.
Że co?
Pokaż prawdziwą magię, której cię nauczyłam.
Lewituj.
Jasne. Prosta sprawa. Łatwizna.
Wykorzystaj wewnętrzne błyski!
Wykorzystuję. Daj mi chwilę.
Szybciej, Wammawink.
Za duża presja!
Nie czas na tę twoją bańkę.
Wybacz, nic nie słyszę i nie zamierzam wyjść.
Zaczyna przypominać dom. Tak trzymać!
- Pójdę po gwoździe. - Koniu!
Przyniesiesz więcej tego?
No patrzcie.
Nieziemsko.
Koniu. Co to za magiczna breja?
To jest klej.
Klej?
Klej.
Magia.
Żadna magia, tylko kości.
I chrząstki.
I kopyta. Głównie gotowane.
Zdejmijcie to ze mnie!
To źle, że jeszcze bardziej mnie kręci?
Tak, bardzo źle.
Kopyta.
Ups. Mogłam nie mówić, o co biega z klejem.
- Moje włosy! - I zlepiliście się razem.
Teraz Gebbrey też tam jest…
Cześć, Gebbrey.
A teraz płaczecie.
A teraz niszczycie pływający dom!
Nie!
- Nie ruszajcie się! - Nie mów mi, co mam robić.
I co tu robi dentysta? Ziębotaury nie mają zębów, mamo!
Wracaj na miejsce!
Durne drewno! Dalej!
Koniu, pomówimy o twoich uczuciach?
Uważam, że wypłakanie się przynosi ulgę.
Nie duś tego w sobie przez nas.
Nie duszę! Nigdy nie płaczę. Po prostu muszę to naprawić!
Nie!
- Teraz my jesteśmy arką przyjaźni. - Fuj.
Wammawink, dość tych bzdur. Wyłaź stamtąd!
Jak przestaniesz naciskać.
- To koczuj tam po wsze czasy. - Może tak zrobię.
Wyczaruję placki, a stado mnie utuli z drugiej strony.
Droga wolna. Ucieknij przed tym, jak uciekłaś ze szamaństwa.
- Jak śmiesz? - Potrzebujesz poważnej magii,
żeby Koń mógł uciec ze Świata Centaurów.
To ty miałaś pomóc mojej przyjaciółce.
Moja magia nie jest poważna. Tylko głupia i zabawna. Jak to czy to.
I to!
Latam!
Umieram.
Robię to! Rzucam poważne czary!
Zawsze mogłaś, za szybko się poddałaś.
Jestem piękna!
Wciąż umieram.
Dobra. Czekaj.
Nie możesz zakopywać kufra w bardziej dostępnym miejsce?
Dziękuję. Dożyję kolejnego dnia.
Słyszycie? Co to może być za hałas?
Tak, też to słyszę.
Mordują kogoś?
Nie, to brzmi inaczej.
Chwila moment.
- Koniu, czy ty płaczesz? - Nie. To ty płaczesz. Cicho!
- To brzmi jak płacz. - Wcale nie!
Tak, płacze. Ma mokre oczy.
W sumie ma to sens. Goniła za drzewami jak jakiś głupi koń.
Od-zniszczyła zniszczoną przez nas łódź
i straciła jedyną szansę na powrót do domu.
Utknęła tu. Los konia jest do bani.
- Dobrze się wypłakać. - Nie płaczę…
Nic mi nie jest.
Nic. Wszystko dobrze.
Na co się gapicie? Nic się tu nie dzieje
Ignorujcie cieknące oczy To frustracji łzy
Miejsce zróbcie To nie przedstawienie
Jestem silną, twardą babeczką Tylko jedno powiem wam
Nie płaczę, nie szlocham Nie mażę się, nie!
Nie łkam Wszystko pod kontrolą mam
Nie jest tak źle, ledwo mi mży Przysięgam, to frustracji łzy
Nie beczę, nie zawodzę Nie chlipię, nie płaczę
Nie biadolę, upust daję Jest okej, nie smucę się
Poczułam tylko żal i lęki sekretne
Które, wiecie, nie mają związku Z frustracji łzami
Kontroli nie straciłam Udowodnię wam
Chcecie zbadać oczy me?
Bo ze mnie żołnierz A jak wiadomo szlachetny żołnierz
Nigdy nie płacze…
O rany. Zaczyna się.
Nie płaczę, nie szlocham Nie mażę się, nie!
Nie łkam Wszystko pod kontrolą mam
To mój najgłębszy, najstraszliwszy lęk
Że ujrzysz, jak wylewam
Frustracji łzy
Moja twarz jest teraz taka brzydka.
Cóż, pływający dom wciąż w powijakach.
Koń jest smutna. Właśnie miała swój pierwszy brzydki płacz.
Bardzo brzydki.
Piękna sprawa.
- Mam to, czego potrzebowałam. - Moje łzy?
Dokładnie. I niedokładnie. Maestro.
Husi-busi. Usta zamknij. Magię wnętrza tknij
Otwórz się. Oczy zamknij. Brukwi sekret odkryj.
Osobista przestrzeń!
To coś jest częścią klucza.
A oto kolejna.
Nie, to brukiew.
Aby na pewno?
Jak ty…? Co?
Są cztery takie cacka. Potrzebujesz każdej, by wrócić do domu.
- Cztery? - Cztery.
Cztery?
- Jak pozyskam kolejne cztery? - Cicho, słuchaj!
Dawno temu „pstryk” i zamknął się ryft,
który oddzielał świat ludzi od Świata Centaurów.
Chcesz wrócić do domu
Dlatego zjawiłaś się u mnie
Te znane ci taktyki wojenne
Nie ma z nich pożytku, nie Nie w tym świecie.
Więc chcesz stąd odejść
Przed sobą masz wielką tajemnicę
Miałam cię za mądrzejszą
Talizman – to fakt Jest klucza sercem
To klucz do otwarcia bramy Która łączy nasze światy
Stanowi łącznik, most jednoczący tych
Którzy odrzucają to, co konieczne
Każdą część po świecie rozrzucono Magię podzielono
Tę wojnę w końcu zatrzymamy Gdy drzwi te otworzymy
Otwórz bramę Otwórz swoje serce i umysł
Oto jest klucz
- Słuchaj, dziecko. - Nie jestem dzieckiem. Tylko koniem.
No dobrze. Co?
Dobra.
Podążaj drogą
Pomów z szamanami
Przekonaj ich do tego Co zrobić trzeba
Każdy strzeżony odłamek weź w posiadanie
Fragmenty otworzą Drzwi między wymiarami na twe żądanie
Ukryte w morzach
W ziemi, dolinach i drzewach
Kiedy je zbierzesz
Ostatnią ode mnie dostaniesz Zobaczysz
Przy ryfcie między światami
- Spotkam cię - Spotkam cię
- I stworzymy - I stworzymy
- Klucz - Klucz
Co to jest ryft?
To brama między światem ludzi a Światem Centaurów.
- Jasne, jarzące się światło… - Brzmi mega trudno.
Nie tyle trudno, co niebezpiecznie. Arcygroźnie. Inni szamani nie są tak mili.
- Pestka dla nas. - Idziecie ze mną?
Jasne. Mieliśmy się na ciebie wypiąć?
- Potrzebujesz moich zdolności. - Zdolności?
- Tak. Lewitowałam bagno. - Co to bagno?
Trzeba ją pocieszyć przy kolejnym brzydkim płaczu.
Nie płakałam brzydko. Cóż, to już się nie powtórzy.
Powtórzy.
Uwierz, że będziemy przy tym.
- Będę ci się gapić prosto w końską gębę. - Na bok.
Chwila, bo zacznę czymś ciskać. Sama mogłaś go naprawić?
Za kogo ty się…?
Spoko, luz. Było, minęło.
Dasz nam część klucza i zmykamy? Dzięki.
Musi na nią zapracować.
Nie słuchaliście piosenki?
Jasne. Słyszeliśmy. Idziemy.
Wammawink, dobra robota ze stadem, ale muszą się wiele nauczyć.
Naprawiłam.
Czas już na nas.
Nawet mi się podoba.
Wiedziałam, że się czaisz, gdy Koń wspomniała o człowieku.
Dobrze, że był Gebbrey. Pod pewnym kątem wygląda jak człowiek.
Dziękuję.
Co ci wpadło do łba? Sprowadzisz zgubę na cały ten świat.
Zrobię, co chcę ze swoją częścią. A ty co planujesz?
Nie mam pojęcia.
No to skarbie, rób swoje.
Wodna Buba mówi pa!
Napisy: Przemysław Stępień