‎(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‎(ค่อยๆ ก้าวไปทีละก้าว)
‎(ในระหว่างทางก็โปรดระมัดระวังตัว)
‎(ปลอดภัยไว้ก่อน)
‎(ไม่เคยมาไกลขนาดนี้ เราต้องค่อยเป็นค่อยไป)
‎(เพราะเราต่างเป็นเพียงสิ่งเล็กๆ ‎ที่เปราะบาง อ่อนนุ่ม)
‎(และไม่เคยมาที่นี่มาก่อน)
‎(ที่ต่างถิ่นที่อาจทำร้ายเธอ ไม่ยอมรับเธอ)
‎(แต่อยู่ใกล้ๆ ฉัน แล้วฉันจะปกป้องเธอเอง)
‎(ฉันไม่เคยกลัวเกรงเสียงกลองสงคราม)
‎(ฉันขยี้กะโหลกมานักต่อนัก ‎และทำได้อีกไม่เคยพอ)
‎(ในขณะที่พวกเธอซ่อนตัวอยู่)
‎(ฉันจะออกไปแก้แค้น)
‎(- เธอก็สามารถเป็นผู้กล้าได้ ‎- ผู้กล้า)
‎(พวกเธอสู้เพื่อตัวเองได้ ยืนหยัดได้ด้วยตัวเอง)
‎(เพราะมีเพียงตัวเธอเองเท่านั้น ‎ที่จะปกป้องตัวเองได้)
‎ไม่
‎(- เราทุกคนเป็นแค่สิ่งที่เปราะบาง ‎- เธอก็สามารถเป็นผู้กล้าได้
‎(ตัวเล็กนุ่มนิ่ม)
‎(- และไม่เคยมาที่นี่ ‎- เธอสู้เพื่อตัวเองได้)
‎(ยืนหยัดได้ด้วยตัวเอง)
‎(แต่อยู่ใกล้ๆ ฉันไว้)
‎(แล้วฉันจะปกป้องเธอเอง)
‎- เธอ! ‎- เธอ!
‎(นี่คือเหตุผลที่ฉันควรเป็นผู้นำทาง)
‎(- ฉันจะปกป้อง ‎- ทำให้แข็งแกร่ง)
‎(เห็นได้ชัดว่าเธอคิดผิด)
‎(เธอควรเชื่อฉันเมื่อฉันบอกว่า...)
‎(- เพราะเราต่างเป็นเพียงสิ่งที่เปราะบาง ‎- เราสามารถ...)
‎(- เล็กและนุ่มนิ่ม ‎- เป็นผู้กล้าได้)
‎(- และไม่เคยมาที่นี่ ‎- เธอสู้เพื่อตัวเองได้)
‎(- ที่ที่ภายนอกอาจทำร้าย ‎- ยืนหยัดได้ด้วยตัวเอง)
‎(- แค่อยู่ใกล้ๆ ฉันก็พอ)
‎(ฉันไม่เคยกลัวเสียงกลองสงคราม)
‎(ฉันขยี้กะโหลกมานักต่อนัก ‎และทำได้อีกไม่เคยพอ)
‎(ในโลกเซนทอร์)
‎ฉันว่าไม่มีใครสังเกตหรอก
‎- ก็ได้ ‎- นั่นแหละที่ฉันพูดถึง
‎พวกเธอต้องระวัง อย่าเหยียบย่ำ....
‎สนุกจัง
‎ขยะโสโครก
‎อยู่ให้ห่างจากวอสป์ทอร์นะ!
‎มีใครฟังเพลงฉันของฉันบ้างไหมเนี่ย
‎เพลงของเธอเหรอ
‎ที่จริงแล้วมันเป็นเพลงคู่
‎และท่อนที่หล่อนร้องน่าสนใจกว่ามาก
‎เป็นภาพที่ชวนให้นึกถึงมากกว่า
‎ทำให้นึกถึงมะเดื่อและ... เดี๋ยวนะ...
‎ฆาตกรรม
‎ตั้งใจหน่อย
‎เราไม่ได้มาเดินเล่นสบายๆ ที่นี่นะ ‎เราต้องไปหา...
‎จอมเวทย์
‎ไปกันเถอะ
‎- มีอะไรผิดปกติเหรอ เกลนเดล ‎- ต้องทำน้ำกระฉอกเดี๋ยวนี้
‎ว่าไงนะ
‎เธอต้องการพื้นที่สำหรับชิ้งฉ่อง
‎- ทุกคนหลีกทาง ฉันต้องไปแล้ว! ‎- มีใครอีกไหม
‎ฉันไม่อยากเชื่อเลยว่าเธอมองฉัน ‎และคิดว่าฉันจะใช้...
‎มีกระจกอยู่ในนั้นด้วย
‎- เดี๋ยวฉันมานะ ‎- แล้วก็มีมินต์ด้วย
‎ใครกันนะที่ลืมใส่เมอร์รี่เบอร์รี่ ‎ในอาหารให้เธอเมื่อเช้านี้
‎ฉันไม่กินมื้อเช้า ฉัน...
‎เธอควรกินมื้อเช้านะ
‎ไม่จำเป็นต้องกินหรอก
‎ฉันกำลังทำภารกิจ
‎สวัสดีผู้มีภารกิจ ยินดีที่ได้รู้จักนะ
‎นั่นไม่ใช่ชื่อฉันนะ
‎เธอชื่อลานาเบลล์เหรอ
‎- ไม่ ‎- กระฉอกเหรอ
‎ที่หมายถึงฉี่น่ะเหรอ ไม่!
‎บามันดา โจนาธานเทนเดอร์กรีน บันเตอร์
‎เคลมมัมส์ไทม์
‎ฮอร์ส! บอกแล้วไง ‎เรียกฉันว่าฮอร์สก็ได้
‎ฮอร์ส น่าเบื่อและจำยาก
‎- เป็นชื่อที่สมบูรณ์แบบ ‎- นายมีปัญหาอะไรกับฉันเหรอ
‎- ที่จริงก็ใช่ ‎- เดินหน้าต่อไปเถอะ
‎ไปเถอะ
‎เธอแน่ใจนะว่าจอมเวทย์จะพาฉันกลับบ้านได้
‎แน่นอน!
‎จอมเวทย์เป็นสิ่งมีชีวิต ‎ที่วิเศษที่สุดในโลกเซนทอร์
‎ฉันกับจอมเวทย์รู้จักกันมานาน
‎เธอรู้จักจากโรงเรียนจอมเวทย์
‎วัมมาวิงก์เคยเป็นนักเรียนอันดับหนึ่งที่นั่น
‎ฉันไม่รู้ว่าเป็นอันดับหนึ่งไหม ‎แต่ฉันอยู่อันดับต้นๆ แน่นอน
‎เดี๋ยวนะ
‎ถ้าเธอเข้าโรงเรียนจอมเวทย์ ‎แล้วทำไมเธอถึงไม่เป็นจอมเวทย์
‎หา
‎คือมันเป็นเรื่องของการศึกษาต่อมากกว่า
‎เดี๋ยวนะ
‎- เราไปทางนี้ไม่ได้ ‎- แต่ทำไมล่ะ
‎ฉันรู้สึกไม่ค่อยดีเลยกับที่แห่งนี้
‎ฉันสัมผัสได้ว่ามีสิ่งที่อันตรายมากรออยู่ข้างหน้า
‎เรากลับกันเถอะ
‎กลับเหรอ เธอพูดอะไรของเธอ
‎ฉันมีความสามารถในการทำนายอนาคต
‎ในบางครั้ง
‎- ซูเลียส! ‎- ว่าไง
‎จำตอนที่ฉันทำนายว่าเธอจะมีสิวขึ้นที่ตาได้ไหม
‎แล้วเธอก็มีจริงๆ
‎และมันไม่ใช่แค่สิวธรรมดา ‎มันเป็นสิวที่น่าสะอิดสะเอียน
‎- ฉันไม่รู้ว่าเธอพูดเรื่องอะไร ‎- ไม่เอาน่า
‎มันคือเรื่องจริง ‎ฉันเก็บสะเก็ดแผลเอาไว้ด้วย
‎ฉันเรียกมันว่าบันเตอร์
‎ฉันดีใจจริงๆ ที่นั่นไม่ใช่ชื่อเธอนะฮอร์ส ‎มันคงจะน่าสับสนทีเดียว
‎นี่ ฉันขอเงินหน่อยได้ไหม
‎โอเค เอางี้นะ ขอบคุณสำหรับทุกอย่าง ‎ฉันจะ...
‎ฉันจะไปต่อ ฉันมั่นใจว่า ‎ฉันหาจอมเวทย์ได้ด้วยตัวเอง
‎เชิญทุกคนอยู่ที่นี่ ซ่อนตัวอยู่ในโดม ‎ตั้งชื่อสะเก็ดแผล
‎และแสร้งทำนายอนาคตต่อเหอะ
‎ฉันไม่ได้เสแสร้งนะ!
‎- ลาก่อน ดี ‎- เดี๋ยว
‎เดี๋ยวนะทุกคน
‎เราปล่อยให้เธอไปคนเดียวไม่ได้
‎เราสัญญาแล้วว่าจะพาเธอไปหาจอมเวทย์
‎แล้วไง
‎และอย่างที่บันเตอร์พูดมาตลอด
‎"เซนทอร์รักษาสัญญาเสมอ"
‎บันเตอร์พูดงั้นเหรอ
‎ฟังดูไม่เหมือนบันเตอร์เลย ‎ไม่ใช่ว่าฉันเคยมีสิวหรอกนะ
‎โทษนะ แต่มันไม่ปลอดภัยที่จะไปต่อ
‎- เราไม่ควรออกจากหุบเขา ‎- ใช่ ฉันคงไม่ไปไกลขนาดนั้น
‎ฉันไม่อยากกลับไปถูกขังอยู่ในโดมแสนสุขนั่น
‎และฉันก็ไม่อยากกลับไป ‎ดมกลิ่นดอกไม้เดิมที่เราเคยดม
‎หรือขโมยดอกไม้ที่เราขโมยมาตลอด
‎ฉันหมายถึงยืม แค่ยืมน่ะ
‎และบอกตามตรงนะ
‎พื้นที่ชิ้งฉ่องที่บ้านเรา ‎มันเหมือนขยะโสโครกมากกว่า
‎พวกเธอพูดอะไรน่ะ
‎อยากไปกับหล่อนเหรอ
‎ฉันไม่รู้ว่าเธออิจฉาฮอร์ส ‎หรือเธอแค่ไม่เชื่อในตัวเรา
‎แต่เราควรรักษาสัญญา
‎ไม่เอาน่าวัมมาวิงก์
‎ฉันยังมีช่องว่างในท้องอีกเยอะ ‎ที่ฉันต้องการให้ช่วยใส่ของเข้าไป
‎ไม่อยากเชื่อเลยว่าฉันจะทำแบบนี้ ‎แต่ก็ได้ ไปกันเถอะ
‎- นี่ รอด้วย ‎- ฉันนึกว่าพวกเธอจะกลับไปซะแล้ว
‎เพราะวัมมาวิงก์รู้สึกไม่ดีกับที่นี่และข้ออ้างต่างๆ
‎เราอยากรู้สึกได้ถึงลมบนแผงคอของเรา
‎ดูนั่นสิ มันลงมาถึงพื้นแล้ว ‎ฉันว่ามันต้องพัดมาทางนี้แน่
‎มันทำให้ฉันนึกถึงความวุ่นวายของบ้านฉัน
‎เห็นไหม ฉันบอกแล้ว เราต้องหาที่กำบัง
‎โอเค วัมมาวิงก์ คำถามนี้สำหรับเธอ
‎จอมเวทย์อยู่ทางไหน
‎ที่จริงแล้วมัน...
‎อยู่ทางนั้น
‎ใช่ มันคือทางนั้น
‎ฉันจะไปทางนั้น
‎อีกอย่าง มันก็แค่พายุทอร์นาโด
‎ก็นะ มีลมอยู่ทุกที่แหละ
‎ฮอร์ส เธอลืมเครื่องประดับเท้าของเธอ
‎โทษที ฉันไปด้วย
‎นี่ พวกเธอทำอะไรกันน่ะ
‎ฮอร์สพูดผิด นี่ไม่ใช่พายุทอร์นาโด
‎มันคือพายุเซนทอร์
‎(มาหาเราสิ)
‎(ฉันไม่เคยกลัวเสียงกลองสงคราม)
‎(เธอจะเป็นของเรา)
‎(ฉันเคยเจอเรื่องแย่กว่านี้มาก่อน)
‎(- บนท้องฟ้า ‎- แต่ไม่เคยมั่นใจมาก...)
‎(- ตลอดไป ‎- ‎เท่าตอนนี้)
‎(ไม่ปล่อยเธอไปหรอก)
‎(- เธอจะไม่เป็นไรถ้าคุณอยู่กับฉัน ‎- อย่าทิ้งเราไป)
‎(เพราะฉันสอนให้เธอ...)
‎(- เธอจะซ่อนตัวยังไง ‎- เร็ว แข็งแกร่ง เต็มไปด้วยความกล้าหาญ)
‎(และตอนนี้)
‎(เพื่อความอยู่รอด)
‎(พวกเธอหนีไม่พ้นหรอก)
‎อาร์ทิแฟ็คท์! ไม่นะ!
‎(พวกเธอถูกสร้างมาเพื่อเรา)
‎(ยอมแพ้เถอะ)
‎เจ้าหนูเงาวับ!
‎- เกลนเดล ไม่นะ! ‎- ไม่ต้องห่วง ตอนนี้เธอปลอดภัยแล้ว
‎หมากฝรั่ง กางเกงยีนส์แอปเปิ้ลบอททอม
‎สู้ไม่ไหวแล้ว ฮอร์ส
‎(ตอนนี้ฉันเป็นของเธอแล้ว)
‎เดี๋ยวก่อน ไม่นะ!
‎(ฉันจะไปอยู่บนท้องฟ้า)
‎อดทนไว้
‎(ตลอดไป)
‎(ตอนนี้เธอเป็นหนึ่งในวิญญาณนับพันของเรา)
‎(เรายึดครองและสูบขึ้นฟ้า)
‎(เธอเป็นของเรา)
‎(และเราเป็นของเธอ)
‎(เธอหนีเราไม่พ้นหรอก)
‎(พวกเธอถูกสร้างมาเพื่อเรา)
‎(ยอมแพ้ ยอมแพ้ซะ)
‎(เธอเป็นของเราแล้ว)
‎(ยอมแพ้ตอนนี้เลย)
‎สุดยอดไปเลยใช่ไหมล่ะ
‎ทำไมเธอถึงเตะเราเข้าไปในพายุเซนทอร์
‎เป็นคำถามที่ดี ‎แต่มันได้ผลใช่ไหม พวกเธอออกมาได้
‎นี่เกลนเดล เอาไอ้นั่นของฉันคืนมา
‎- หนาว ‎- เจ๋ง ดีใจจังที่เราฝ่ามันมาได้
‎- ไปต่อกันเถอะ ‎- ไม่!
‎- อะไร ‎- เธอไม่สนเหรอว่าพวกเขารู้สึกยังไง
‎พวกเขายอมเสี่ยงอันตรายเพื่อเธอ
‎เกลนเดลพาตัวเองเข้าไปในพายุเซนทอร์
‎หวัดดี
‎เพื่อฉันเหรอ
‎มาพูดกันตรงๆ ดีกว่านะ
‎เธอไล่ตามมันไปเพราะมันเงาวับต่างหาก
‎ให้ฉันพูดให้จบสิ
‎เธอไม่รู้จักเกลนเดล และเธอก็ไม่สนใจด้วย
‎ดูเธอสิ
‎เธอตัวสั่นเหมือนชิวาวาทอร์ ‎ที่เพิ่งอาบน้ำเย็นมาหมาดๆ
‎และเธอไม่แม้แต่จะสังเกตด้วยซ้ำ
‎เธอเคยสนใจใครบ้างไหม
‎ฉันขอโทษที่ไม่ได้ทำตัว ‎เป็นแม่ที่ดีให้ใครรอบตัวฉัน
‎และควบคุมชีวิตพวกเขา
‎มันเป็นคำขอโทษ ‎ที่ประชดประชันที่สุดที่ฉันเคยได้ยิน
‎ทุกคน ไปกันเถอะ
‎ฉันคิดว่าเราทุกคนผจญภัยมามากพอแล้ว
‎เดินทางปลอดภัยนะ
‎นี่ ขอให้สนุกในโดมของพวกเธอนะ
‎โอเค ช่างพวกเขาเถอะ
‎ต้องกลับสู่แผนเดิมของเรา
‎ฉันคือฮอร์ส ฉันรู้ว่าฉันทำอะไรอยู่
‎เป็นที่รู้ๆ กันว่า ‎ม้าอย่างเราเป็นนักหาของ
‎มัน... โอ้ ใช่
‎ให้ตายสิ
‎ฉันคิดผิด
‎ม้าไม่เก่งเรื่องหาของเอาซะเลย
‎นั่นหมาเหรอ
‎หมูทรัฟเฟิลเหรอ ไม่รู้สิ
‎นี่นาย หมอนี่น่าจะรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ‎เขามีกระเป๋า หวัดดีพวก!
‎นายรู้ไหมว่าถนนสายรุ้งอยู่ที่ไหน
‎เธอพูดว่าถนนสายรุ้งเหรอ
‎ฉันเคยรู้จักถนนสายรุ้ง
‎เขาขโมยกระเป๋าจากคุณตาของฉัน
‎เธอกล้ามากนะที่เอ่ยชื่อของเขาที่ป่าส่วนนี้
‎กล้ามาก...
‎ทีเดียว
‎อย่าเอากระเป๋าฉันไปนะ
‎ฉันไม่อยากได้กระเป๋าเงินโง่ๆ ของนาย
‎เริ่มมืดแล้วด้วย
‎ฉันไม่รู้ว่าฉันอยู่ไหน ‎ฉันคงไม่มีวันได้กลับบ้านแล้วใช่ไหม
‎นี่ ฆาตกร!
‎ให้ตายสิ
‎- ไม่เป็นไ ‎- ขอโทษนะ ฉันไม่...
‎เธอจะชอบไหมถ้าฉันนั่งทับลูกของเธอ
‎ก่อนอื่นฉันต้องนึกภาพสถานการณ์ที่ฉันมีลูก
‎และจากนั้น... ฉันคิดว่านั่นคงไม่ดีเท่าไหร่
‎คราวหน้าลองคิดถึงคนอื่นซะบ้างนะ!
‎ฉันกำลังคิดถึงคนอื่นอยู่นี่ไง
‎(กับเธอ)
‎และฉันอาจไม่มีวันได้เจอเธออีก
‎ไม่!
‎(ไม่เป็นไรนะ)
‎(ฉันจะไม่มีวันทิ้งเธอไป)
‎(อย่าคิด)
‎(แค่เชื่อใจ)
‎(เธอบอกว่าใจเย็นๆ อยู่กับเธอไว้ )
‎(ลืมตา)
‎(สูดลมหายใจ พลาดแค่ครั้งเดียวเราก็ตาย)
‎(และถ้าเธอกับฉันไม่ได้เจอกันอีก)
‎(ฉันจะไปต่อได้ยังไง)
‎(เรายังจะจำได้ไหมว่าอะไรที่ขาดหายไป)
‎(ถ้าฉันลืมหน้าเธอล่ะ)
‎(ถ้าเธอก้าวต่อไปโดยไม่มีฉันล่ะ)
‎(ถ้าฉันหาทางกลับไปไม่เจอล่ะ)
‎(แล้วถ้าฉันทำสำเร็จ)
‎(แต่จำเธอไม่ได้ล่ะ)
‎(ถ้าฉันใช้เวลานานเกินไป)
‎(และอันตรายเข้าถึงตัวเธอล่ะ)
‎(ถ้าฉันกลับไปช่วยเธอช้าไป)
‎(และเธอจากไปตลอดกาลเพราะฉันล่ะ)
‎(ฉันจะหาทาง)
‎(เพื่อให้แน่ใจว่าเธอปลอดภัย)
‎(ค่อยๆ ก้าวไปทีละก้าว)
‎(เธอและฉัน)
‎(เป็นเพียงสิ่งที่เปราะบาง)
‎(กับเธอ)
‎ไม่!
‎ฮอร์ส
‎เกิดอะไรขึ้น พวกเธอ...
‎นี่ฉันกำลังกินอะไรอยู่
‎โอ้ มันคือเค้กคิกคัก
‎อร่อยมากเลย
‎เห็นได้ชัดว่าเธอไม่ชินกับอาหารเช้า
‎แต่พวกเธอมาทำอะไรที่นี่
‎นอกจากบังคับให้ฉันกิน
‎ไม่มีอะไรมีความหมายมากไปกว่าฝูงของฉัน
‎และความคิดที่จะไม่ได้เจอพวกเขาอีก ‎ทำให้ฉันกลัว
‎ฉันขอโทษจริงๆ
‎และไม่มีอะไรสำคัญกับเธอ ‎มากไปกว่าเจ้านายของเธอ
‎ให้ฝูงของเราช่วยเธอหาฝูงของเธอนะ
‎ขอบคุณ
‎แต่จากนี้ไปเราจะเดินทางในแบบของฉัน
‎เข้าใจแล้ว
‎นี่ มองไปทางนั้นสิ
‎เดี๋ยวนะ ฉันเพิ่งกินมันเข้าไปเอง
‎ไม่ถูกสุขอนามัยเลย
‎ฮอร์ส
‎- ได้ยินแล้ว นายต้องการอะไร ‎- เจ้านายคืออะไร
‎ขอบคุณนะ ในที่สุดนายก็ถาม ‎เจ้านายคืออะไร
‎เจ้านายชอบเล่นสนุกไหม
‎- ก็มีบ้าง ‎- เจ้านายเป็นเพื่อนรักใช่ไหม
‎- เอ่อ... ‎- หรือมากกว่าเพื่อนรัก
‎เธอคงไม่รู้ว่ามันหมายถึงอะไร ‎ฉันเลยจะบอกให้นะ
‎คู่หูสำหรับเล่นสนุกสุดเหวี่ยงไง
‎เธอเป็นนักรบมากกว่า เราสู้ด้วยกัน
‎- เธอขี่หลังฉันและ... ‎- เจ้านายยืนบนหลังเธอ
‎ทึ่มจัง
‎ส่วนใหญ่เธอแค่นั่ง ‎แล้วพอเธออยากให้ฉันไปทางไหน
‎เธอก็ดึงบังเหียนฉัน
‎บังเหียนฉัน...
‎เกราะฉัน บังเหียนฉัน พวกมันหายไปหมดแล้ว!
‎ฉันเปลือยกายอย่างสิ้นเชิง
‎เราต่างก็เปลือยกันหมด
‎เดี๋ยวนะ เจ้านายของเธอทำให้ฝนตกได้เหรอ
‎ฉันนึกว่าไม่มีเวทมนตร์ในโลกของเธอ
‎ไม่ใช่ฝนตกจากฟ้า ‎บังเหียนคือสิ่งที่เธอนำมาสวมหัวของฉัน
‎ใช่ ฉันหมายถึงมันซับซ้อนกว่านั้นแต่...
‎- ว่าไงต่อ ‎- ฉันสนใจเรื่องนี้จริงๆ
‎- เกิดอะไรขึ้น ‎- พูดต่อสิ
‎เจ้านาย
‎- เธอทำอะไรน่ะ ‎- เจ้านาย!
‎- ไม่มีมารยาท ‎- ตามเธอไป
‎ระวัง
‎ตามเธอไปอย่างระวัง
‎(คำบรรยายโดย เบญจพร กวินทร์)