‎(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‎มีสงครามดุเดือดมาตั้งแต่ฉันจำความได้
‎ฉันสูญเสียพ่อไปในสงคราม
‎สูญเสียแม่ไปในสงคราม
‎และนี่คือเพื่อนผู้เดียวของฉันที่เหลืออยู่บนโลก
‎ความโกลาหล การนองเลือด ‎และการต่อสู้เป็นสิ่งเดียวที่เรารู้จัก
‎อาร์ทิแฟ็คท์
‎เราไม่รู้ว่ามันมาจากไหนหรือทำอะไรได้
‎แต่ท่านแม่ทัพบอกเราว่ามันคือกุญแจสู่ชัยชนะ
‎สิ่งที่จะเอาชนะผู้บุกรุก ‎ที่พรากสิ่งต่างๆ มากมายไปจากเรา
‎ในที่สุดเราก็มีความหวัง
‎แต่เมื่อเรากลับไปถึงหมู่บ้านของเรา
‎ท่านแม่ทัพก็ไม่อยู่ที่นั่นแล้ว
‎ไม่นะ
‎เย็นไว้ ไม่เป็นไรนะ ไม่เป็นไร
‎ไม่เป็นไรนะ เธอจะไม่เป็นไร
‎ไม่เป็นไรนะ
‎(ไม่เป็นไรนะ)
‎(ฉันจะไม่มีวันทิ้งเธอไป)
‎(ฉันจะอยู่)
‎(และฉันจะสู้)
‎(ไปกับเธอ)
‎(ไม่เป็นไรนะ)
‎(ไม่เป็นไร)
‎(ฉันจะอยู่ที่นี่แม้มันจะเป็นคืนที่มืดมนที่สุด)
‎(จากนี้ไป)
‎(ฉันจะสู้)
‎(ไปกับเธอ)
‎ไม่นะ!
‎อดทนไว้นะ!
‎ไม่!
‎ไม่เป็นไรนะ ไม่เป็นไร
‎นี่อะไร
‎เจ้านาย
‎เจ้านายอยู่ไหน
‎อะไรกัน
‎หวัดดี
‎- เกิดอะไรขึ้น ‎- ฉันไม่รู้!
‎เดี๋ยวนะ
‎ฉันเพิ่งเปล่งเสียงพูดออกมาเหรอ
‎แล้วนายก็เข้าใจฉันเหรอ
‎ใช่
‎เจ้านายอยู่ที่ไหน!
‎นี่ต้องเป็นความฝันแน่ๆ
‎ฉันคงหมดสติไปในสนามรบหรือเป็นอะไรสักอย่าง
‎สงครามอยู่ไหนนะ
‎แปลกจังเลย ‎ทำไมทุกอย่างถึงดูสะอาดหูสะอาดตา
‎พื้นที่โล่งกว้างแบบนี้ทำฉันจะบ้า ‎พวกทหารไปไหนหมด
‎ประตูก้นเหรอ
‎ประตูก้น!
‎แม่คะ นั่นใคร
‎ไม่รู้สิ
‎น่าจะเป็นพวกเพี้ยนๆ
‎สวัสดีจ้ะ
‎ผู้แปลกหน้าอันตราย!
‎ไม่นะ
‎อุ้ยตายว๊ายกรี๊ด
‎หวัดดี
‎เกิดอะไรขึ้น
‎ใจเย็นๆ เกลนเดล ใช้คำพูดพวกนั้นสิ
‎รถไฟ น้ำแอปเปิ้ล ‎คัพเค้กสตรอว์เบอร์รี คนเลี้ยงผึ้ง
‎อยู่นี่เอง
‎ทำไมเธอถึงหนีไปล่ะ ‎ฉันยังไม่ได้แนะนำตัวด้วยซ้ำ
‎นายตายแน่ถ้าแตะตัวฉัน
‎ทำไมเธอถึงมีสีหน้าแบบนั้นนะ
‎มันดูน่ากลัวไปหน่อย ยิ่งหน้ายาวๆ แบบนั้นด้วย
‎แล้วไง ไม่เห็นจะน่ากลัวเลย มันก็แค่น่าเกลียด
‎และฉันพนันได้เลย ‎ว่าหล่อนทำแบบนี้ไม่ได้ คอยดูนะ
‎โอ้ว
‎มองหน้าฉันสิ ชื่นชมมัน
‎หนักไปนิดนะ จะตกลงไปแล้ว!
‎แขนของเธอหายไปไหน
‎แล้วทำไมก้นเธอเป็นอย่างนั้น
‎- รู้อะไรไหม ‎- อะไร
‎ฉันว่าฉันอยากจับหน้าเธอดู
‎อะไร ไม่ หยุดนะ หยุด ไปให้พ้น!
‎อย่าแตะต้องฉันนะ ฉันขอเตือนเลย!
‎- ฉันเป็นนักรบที่ถูกฝึกมาอย่างดีนะ ‎- ทุกคนหยุด!
‎นั่น...
‎เพื่อนใหม่เหรอ
‎ในที่สุด โอ้ มันก็นานมากแล้วนะ
‎ในที่สุดก็มีคนให้คอยดูแล
‎เหมือนเด็กเลย
‎แต่ไม่ใช่เด็กทารกนะ
‎- นี่เธอ ‎- เหมือนเป็นเด็กทางใจ
‎เหมือนเป็นเด็กทางจิตวิญญาณ
‎- ไม่ใช่ ‎- วัมมาวิงก์
‎เปรียบเสมือนเด็กทารก
‎นี่วัมมาวิงก์ เธอรู้จักเด็กทารกหน้าตาประหลาด
‎ที่เธอเพิ่งพูดถึงรึเปล่า
‎ใช่
‎หล่อนจากไปแล้ว
‎หา
‎แต่เธอไปไหน
‎เธอบอกว่าต้องรีบไปตามหา ‎คนที่เธอเรียกว่า "เจ้านาย"
‎และถ้าเธอกลับไปไม่ทัน มันก็คงสายเกินไป ‎เพราะล่าสุดเธอเห็นว่า...
‎มีเรื่องเกิดขึ้นมากมาย ฉัน…
‎เธอยังบอกด้วยว่า เธอต้องกลับไปทำสงคราม
‎ที่เธอกำลังทำอยู่ เพราะเธอกับเจ้านายของเธอ
‎กำลังทำเรื่องสำคัญ ‎และทำเรื่องอื่นๆ อีกมากมาย
‎ที่ฉันฟังแล้วไม่เข้าใจความหมายของมันเท่าไหร่
‎อีกอย่างคือหล่อนคิดว่าเธอเรื่องเยอะ ‎นั่นคำพูดของหล่อนนะ
‎เธอพูดแบบนั้นเหรอ
‎เพื่อนใหม่ของเราแค่ต้องการการต้อนรับสักหน่อย
‎ทำไมเราไม่จัดให้เธอตอนนี้เลยล่ะ
‎(นี่ เพื่อนใหม่)
‎(ฉันดีใจที่เธอมาได้)
‎นี่อะไร
‎(นี่ เพื่อนใหม่)
‎(ตราบใดที่เธออยู่กับเรา เธอก็เหมือนอยู่บ้าน)
‎(ฟังดูเหมือนเธอมาจากที่ๆ ไม่ค่อยจะดีนัก)
‎พวกเธอเป็นใครนะ
‎(แต่เธออยู่ที่นี่แล้ว เราจะไม่ทิ้งเธอไว้คนเดียว)
‎เพราะรักเราไม่มีขอบเขต
‎(เพราะเธอมาถึงโลกเซนทอร์แล้ว)
‎(และไม่มีอะไรดีไปกว่า ‎การได้นำเสนอโลกของเรา)
‎(ไม่มีอะไรดีไปกว่าการร้องเพลง ‎และการเต้นรำ)
‎(วันนี้เธอได้พบกับสิ่งมีชีวิตครึ่งสัตว์ ครึ่งคน)
‎(ยินดีต้อนรับสู่โลกเซนทอร์)
‎(มันเป็นบ้านของเพื่อนรักใหม่เธอนะ)
‎(ถึงเราจะต่างกันแต่เราอยู่ด้วยกันเสมอ)
‎(- มันวิเศษมาก ‎- เราพึ่งพาอาศัยกัน)
‎(แต่แบบนี้เรามีความสุขมากกว่า)
‎(ตามหลักแล้ว เราอยู่ในสงคราม)
‎(กับฝูงนักรบที่รุกรานเราอย่างโหดเหี้ยม)
‎เราตกลงกันแล้วว่าจะไม่คุยเรื่องนั้น
‎(แต่เรามาแสร้งทำเป็นว่า ‎ทุกอย่างมันโอเคกันเถอะนะ)
‎(เธอมาถึงโลกเซนทอร์แล้ว)
‎(เข้าร่วมฝูงเซนทอร์ของเรานะ)
‎(และมั่นใจได้เลยว่า ‎ไม่มีที่ไหนจะเป็นมิตรกับเธอมากกว่าที่นี่)
‎(สนุกกันไม่สิ้นสุด)
‎(เมื่อเธออยู่ใน)
‎(ในโลกเซนทอร์)
‎สุดยอดเลย
‎- อ้าว เพื่อน... ‎- เธอหายไปไหน
‎เพื่อนใหม่เหรอ
‎เสียมารยาทจัง เธอหนีไปอีกแล้ว
‎เธอคิดว่าแม่เด็กทางจิตวิญญาณตัวใหม่ ‎จะกลับมาเอามันรึเปล่า
‎เพราะว่า... ก็นะ...
‎ฉันชอบมันอ่ะ
‎เดี๋ยวเธอก็กลับมา
‎นั่นมันอะไรกัน
‎ฉันต้องหนีไป
‎โอเค ดี
‎ฉันรักเธอ!
‎ฉันรักเธอ
‎เดี๋ยวนะ อะไรกัน
‎ฮอร์ส
‎หา เจ้านายอยู่ไหน
‎เดี๋ยวนะ...
‎ฉันยังอยู่ที่นี่
‎ขอโทษที่ขัดจังหวะนะ
‎พวกนายคงไม่เชื่อแน่เลย
‎พวกนายรู้ไหมว่ามีโดมอยู่ข้างนอกนั่น
‎มีโดมด้วย
‎ดูสิ ตอนนี้ฉันชี้ได้แล้ว เหมือนคนเลย
‎ไม่อยากจะเชื่อ
‎ดูสิว่าใครคลานกลับมา ‎เราน่าจะแบ่งเค้กคิกคัก กินกันนะ
‎- หรืออาจจะไม่ ‎- ฉันไม่อยากกินเค้กคิกคักของเธอ ขอบใจ
‎ฉันแค่อยากให้เธอบอกวิธีออกไปจากโดมนั่น
‎เธอจะออกจากโดมไม่ได้ ถ้าเธอไม่มีเวทมนตร์
‎ก็ได้ เวทมนตร์คืออะไร
‎"เวทมนตร์คืออะไร" งั้นเหรอ
‎นั่นเธอดีดนิ้วเหรอ ก็ได้ เธอจะไปไหน
‎ทำไมเราต้องบอกเธอในเมื่อเราร้องเพลง...
‎เกี่ยวกับเวทมนตร์ให้เธอฟังได้ ‎ด้วยเพลงเวทมนตร์ยามค่ำคืนของเรา
‎มันไม่จำเป็น...
‎(เซนทอร์ทุกตัวมีเวทมนตร์ ‎นั่นคือเหตุผลที่เราอยู่ที่นี่)
‎(มันอยู่ในดวงตาของเรา ‎มันอยู่ในกีบเท้าวิเศษของเรา)
‎(เวทมนตร์ของเราอาจจะงี่เง่า ‎แต่เรารักการใช้เวทมนตร์ของเรา)
‎(เพราะเพื่อนเอ๋ย ‎เราทุกคนมีเวทมนตร์มานานแล้ว)
‎(คาถา คาถา คาถา คาถา)
‎(มนตร์คาถานี้เรียกว่า "แผงคอแจ๋วแหว๋ว")
‎("สายตาวิบวับ" ‎ทำให้โลกเต็มไปด้วยกากเพชร)
‎(- มี "รูปหล่อแปดวินาที" ‎- และได้เวลาของ "คอยืดยาว")
‎(และ "ขาโยกเยก" ชนะเลิศตลอดกาล)
‎(- "พุงพอร์ทัล" ‎- "ดวงตาสัมผัส")
‎(เมื่อฉันกะพริบตา ลายของฉันจะกลายเป็นพาย)
‎"ฉันสามารถเตะโด่งตัวเองในเวอร์ชั่นจิ๋ว
‎ด้วยกีบเท้าของฉัน"
‎หยุดเถอะ
‎ขอบคุณ
‎นี่มันอะไรกัน
‎ทำไมฉันถึงถูกสร้างขึ้นมา
‎หายไปไหนแล้ว
‎เราไม่เคยรู้เลย
‎แหวะ
‎- นี่คือสิ่งที่พวกเธอทำทุกคืนเหรอ ‎- ทุกวันและทุกคืนเลย
‎เราร้องเพลง เราฝึกเวทมนตร์ของเรา
‎เราฝึกฝนเวทมนตร์ที่ได้แรงบันดาลใจ ‎มากจากเพลงที่เราร้อง
‎โอเค เข้าใจแล้ว
‎และเวทมนตร์ที่พวกเธอทำได้มีแค่
‎"พุงพอร์ทัล" และ "รูปหล่อแปดวินาที" เหรอ
‎และ "ฉันเตะโด่งตัวเองในเวอร์ชั่นจิ๋ว ‎ด้วยกีบเท้าของฉัน"
‎อืม แต่อย่าใช้เวทมนตร์นั้นอีกเลย
‎ฟังนะ ฉันไม่ต้องใช้เวทมนตร์หรอก
‎ฉันไม่ได้มาที่นี่ด้วยเวทมนตร์ ฉันใช้แค่สิ่งนี้
‎เดี๋ยวนะ
‎เดี๋ยวก่อน มันอยู่ไหน หายไปไหนแล้ว
‎อาร์ทิแฟ็คท์อยู่ที่ไหน
‎เกลนเดล
‎ก็ได้ แต่ฉันไม่อยากคืนมันเลย
‎ขอโทษนะ ฉันแค่...
‎การแอบเก็บของที่ไม่ใช่ของตัวเอง ‎ทำให้ฉันรู้สึกมีชีวิตชีวาน่ะ
‎อย่าถือสาฝูงของฉันเลยนะ
‎พวกเขาปัญหาเยอะ
‎พวกเธออยู่กันเป็นฝูงเหรอ ‎ดูไม่เป็นหนึ่งเดียวกันเลย
‎เราเป็นหนึ่งเดียวกันนะ เราอาจดูแตกต่างกัน
‎แต่เราดูแลกันและกัน
‎เพราะเราคือครอบครัว ‎เธอไม่รู้เหรอว่ามันเป็นยังไง
‎อันที่จริงฉันก็รู้
‎ฉันถึงอยากให้พวกเธอช่วย ‎ให้ฉันได้กลับไปหาเจ้านายของฉัน
‎- มีแค่จอมเวทย์เซนทอร์เท่านั้นที่ช่วยได้ ‎- เกลนเดล
‎พวกเขาเป็นสิ่งมีชีวิตที่ทรงพลัง ‎และมีเวทมนตร์มากที่สุด
‎ในโลกเซนทอร์
‎แค่พูดคำว่า "จอมเวทย์" ก็ทำให้ฉันกลัว
‎อย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน
‎- ฉันกลับมาแล้ว ‎- พาฉันไปหาจอมเวทย์ได้ไหม
‎ไม่มีจอมเวทย์ในหุบเขาเซนทอร์หรอก
‎งั้นก็พาฉันออกจากหุบเขานี้สิ
‎หืม!
‎ออกจากหุบเขาเหรอ
‎ทำไมล่ะ ข้างนอกนั่นมีอะไร
‎ถนนสายรุ้งทอดยาวไปทั่วโลกเซนทอร์
‎เราไม่รู้หรอก
‎เราไม่รู้ว่านอกหุบเขามีอะไร
‎- แต่มันมีอะไรมากกว่าที่นี่ ‎- เดอร์เพิลตัน!
‎และมีจอมเวทย์ห้าตนที่อยู่ตนละมุมโลก
‎ซูเลียส!
‎อะไร เธอก็รู้จักฉันดี ‎การที่เธอไม่อยากให้ฉันบอกใครเรื่องนี้
‎ทำให้ฉันยิ่งอยากบอกหล่อนมากขึ้น
‎ฟังนะ ฝูงของเรามีความสุขมากที่นี่
‎มันสนุก มันวิเศษมาก ‎แต่ที่สำคัญที่สุดคือมันปลอดภัย
‎แต่พวกเธอทำแบบเดิมซ้ำซากทั้งวันทั้งคืน
‎พวกเธอไม่เคยเบื่อเลยเหรอ
‎ไม่
‎พวกเขาชอบที่นี่มาก เราชอบที่นี่มากใช่ไหม
‎เราชอบใช้เวทมนตร์เดิมๆ ทุกวันทุกคืน
‎ใช่ไหม
‎- ฉันคิดว่าโกหกต่อได้นะ ‎- เดี๋ยวนะ เราไปจากที่นี่ได้เหรอ
‎พวกเธอเพิ่งร้องเพลง ‎ที่บอกว่าโลกเซนทอร์น่าทึ่งแค่ไหนนี่นา
‎มันน่าทึ่งจริงๆ
‎พวกเธอบอกว่าที่นี่มีความสนุกไม่สิ้นสุด
‎มันสนุกตลอดจริงๆ
‎จะเป็นแบบนั้นได้ยังไง ‎ในเมื่อพวกเธออยู่ที่เดิมๆ ทำแบบเดิมๆ ทุกวัน
‎เธอบอกเราว่าอย่างนั้น
‎ฉันพูดถูกใช่ไหม
‎ฝูงของเธอกำลังเบื่อจะตายชัก
‎พูดอีกทีสิ
‎ฉันคิดว่าพวกเธอร้องเพลงและเต้น ‎เพื่อเบนความสนใจตัวเองจากความจริง
‎ที่ว่าพวกเธอติดแหง่กอยู่ที่นี่ ‎เพราะมันสวยงามและปลอดภัย
‎ทั้งที่จริงๆ แล้วพวกเธอเบื่อซะยิ่งกว่าเบื่อ
‎ฉันไม่พูดอ้อมค้อมหรอกนะ ฉันเป็นม้า ‎ฉันไม่รู้ว่าพูดมันออกมาได้ยังไง
‎พวกเธอติดแหง่กอยู่ที่นี่และเบื่อหน่าย ‎แต่มันไม่จำเป็นต้องเป็นแบบนั้น
‎พวกนายไม่อยากเห็นโลกเหรอ
‎- อยาก ‎- อยาก
‎ได้รู้สึก...
‎- รู้สึกถึงลมบนในแผงคอของพวกนาย ‎- อยาก!
‎รู้สึกถึงความแข็งของกะโหลก ‎ใต้กีบเท้าของพวกนาย
‎- เดี๋ยวนะ ‎- ฉันไม่อยากรู้สึกแบบนั้น
‎- ไม่เป็นไร ‎- ฉันอยาก
‎พวกนายไม่อยากเห็นสิ่งที่อยู่ข้างนอกนั่นเหรอ
‎- อยากสิ ‎- อยากรู้สุดๆ
‎ไม่อยากเชื่อว่าฉันจะทำแบบนี้ แต่จำไว้นะฮอร์ส
‎เธอทำเพื่อเจ้านาย
‎เสียงเธอต้องดีแน่เลย
‎ไม่นะ
‎เธออาจจะอยากวอร์มเสียงสักหน่อย ‎ก่อนจะเริ่มร้องเพลง
‎- แบบว่าไล่โน๊ตเสียงน่ะ ‎- ฉันรู้วิธีวอร์มเสียงน่า!
‎ขอบใจ
‎โอเค
‎(เธอบอกว่าถนนรอบโลกนี้ปูด้วยสายรุ้ง)
‎(และดินแดนก็เต็มไปด้วยเซนทอร์ ‎ทั้งเล็กและใหญ่)
‎(แล้วทำไมมานั่งอยู่แถวนี้ทำสิ่งเดิมๆ ซ้ำซาก)
‎(แทนที่จะออกไปจากที่นี่เพื่อที่จะได้เห็นทุกอย่าง)
‎(แต่มันต้องใช้ความกล้าและเวทมนตร์นิดหน่อย)
‎(ฉันคงไปเองแล้ว)
‎(ถ้าฉันมีเวทมนตร์)
‎(เราจะไปสู่ที่ที่เราไม่รู้จักด้วยกัน)
‎(ดังนั้นจงบอกลาวันเก่าๆ ‎และทักทายถนนสายรุ้ง)
‎(ตามไป ตามไป)
‎(ตามสีสันและแสงไฟบนถนนไป)
‎(และถ้าเราไปด้วยกันหมด)
‎(เราจะพบมันด้วยกัน เราจะค้นพบ)
‎(หนทางของเรา)
‎(ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร)
‎(ฉันจะไปหาเธอที่เหนือแสงนั้น)
‎(แต่มันต้องใช้ความกล้าและเวทมนตร์นิดหน่อย)
‎(ฉันคงไปเองแล้ว ถ้าฉันมีมัน)
‎(ใช่แล้ว มันต้องใช้ความกล้า ‎และเวทมนตร์นิดหน่อย)
‎(ฉันคงไปเองแล้ว ถ้าฉันมีมัน)
‎(ถ้ามีเวทมนตร์ของพวกเธอ)
‎(เราจะไปสู่ที่ที่เราไม่รู้จักด้วยกัน)
‎(บอกลาวันเก่าๆ)
‎(และทักทายถนนสายรุ้ง)
‎(คำบรรยายโดย เบญจพร กวินทร์)