NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Nie pamiętam czasów bez wojny.
Straciłam w niej ojca.
Straciłam w niej matkę.
To mój ostatni żyjący przyjaciel.
Chaos, rozlew krwi i zgiełk bitwy to jedyne znane nam życie.
Talizman. Nie wiadomo skąd się wziął ani co robił.
Według Generała to klucz do zwycięstwa.
Pokona najeźdźców, którzy tak wiele nam odebrali.
Nareszcie dano nam nadzieję.
Ale gdy wróciłyśmy do wioski,
Generała nie było.
Nie.
Już dobrze. Trzymam cię.
Wszystko gra. Będzie dobrze.
Wszystko gra.
Wszystko gra
Będzie dobrze
Nigdy cię nie opuszczę
Tu pozostanę
I walczyć będę
Wraz z tobą
Wszystko gra
Będzie dobrze
Pozostanę przy tobie, gdy noc zapadnie
Do samego końca
Walczyć będę
Wraz z tobą
Nie!
Trzymaj się.
Nie!
Wszystko gra. Będzie dobrze.
Co się dzieje?
Wojowniczko? Wojowniczko, gdzie jesteś?
Co?
Witaj.
- Co się dzieje? - Nie wiem.
Zaraz.
Czy właśnie powiedziałam coś ustami?
I czy ty mnie zrozumiałeś?
Tak.
Wojowniczko! Gdzie jesteś?
To musi być sen.
Musiałam zemdleć na polu bitwy czy coś… Gdzie jest wojna?
Ale dziwnie.
Czemu wszystko jest czyste i kolorowe? Przerażają mnie otwarte przestrzenie.
Gdzie żołnierze?
To tyłko-drzwi!
Mamo, kto to był?
Nie wiem.
Pewnie jakiś dziwak.
Cześć!
Uwaga, obcy!
O nie!
Ojej!
Witaj!
Co się dzieje?
Glendale, spokojnie. Użyj słów.
Wagon! Sok jabłkowy! Ciasto truskawkowe! Pszczelarze!
Tu jesteś!
Dlaczego uciekłaś? Nie zdążyłem się przedstawić.
- Dotknij mnie, a umrzesz! - Co dzieje się z jej twarzą?
Wygląda trochę strasznie, prawda? Z taką wydłużoną gębą.
Wsio ryba. Mnie nie straszy, tylko brzydzi.
Założę się też, że tego nie umie.
O tak.
Patrz i się tym naciesz.
Zbyt ciężki. Będzie bum!
Gdzie ma ręce? I co jej się stało z zadem?
- Wiesz co? - Co?
Chyba chcę dotknąć jej buzi.
Co? Nie. Przestańcie! Zostawcie!
Nie dotykajcie mnie! Ostrzegam!
- Jestem wyszkolonym żołnierzem. - Stop!
Czy to…
nowy przyjaciel?
Wreszcie! Minęło tyle czasu!
Mam się o kogo troszczyć.
Jak o dziecko! Niedosłownie dziecko.
- Laska… - Raczej dziecko duchem.
Duchowe dziecko.
- Nie! - Wammawink?
Metaforyczne dziecko!
Wammawink, to dziwne, metaforyczne dziecko,
o którym właśnie mówiłaś…
Tak?
Cóż, polazła sobie.
Co?
Ale dokąd poszła?
Mówiła, że szuka kogoś, kogo nazwała Wojowniczką.
I to szybko, bo kiedy ostatnio ją widziała…
Tyle się dzieje…
Musi też wrócić na jakąś wojnę,
bo wraz z wojowniko-cosiem, robiły coś ważnego
i padło wiele innych słów, których sensu nie chwytam.
Powiedziała też, że jesteś, cytuję, przytłaczająca.
Powiedziała aż tyle?
Trzeba porządnie powitać nową przyjaciółkę.
Czemu nie zrobić tego teraz?
Hej, nowa przyjaciółko
Fajnie, że tu jesteś
Co to ma być?
Hej, nowa przyjaciółko
Dopóki jesteś z nami Czuj się jak u siebie
Z tego, co słychać Pochodzisz z miejsca przereklamowanego
Kim jesteś?
Skoro tu jesteś Nigdy nie damy ci już spokoju
- Nie szanujemy granic! - Dotarłaś do centaurów świata!
Nic lepiej nie wyraża tego świata Niż ta kolorowa zbieranina śpiewu i tańca
Pół zwierząt, pół ludziowatych Witających cię
Witamy w Świecie Centaurów
Domu twych nowych przyjaciół
- Zawsze razem, choć tacy różni - Bosko!
Mocno współzależni Ale tak nam radośniej
Jasne, technicznie rzecz biorąc Toczymy wojnę
Z bezlitosną hordą najeźdźców
Mieliśmy o tym nikomu nie mówić!
Ale dobra Udawajmy, że wszystko gra
Dotarłaś do Świata Centaurów Do stad centaurów i centaurzyc
Nie poznasz przyjaźniejszego miejsca
Zabawom nie ma końca
Gdy żyjesz
W Świecie Centaurów
Było czadowo.
- Hej, nowa… - Dokąd poszła?
Nowa przyjaciółka?
Niegrzeczna. Znów zwiała.
Myślisz, że nasze nowe duchowe dziecko wróci po to cacko? Bo wiecie…
Ja lubić.
Och, wróci.
Co to miało być?
Muszę stąd wiać.
No dobrze.
Kocham cię!
Kocham cię.
Zaraz. Co?
Koniu.
Co? Zaraz. Gdzie jesteś?
Czekaj…
Wciąż tu jestem.
Wybaczcie najście.
Nie uwierzycie.
Wiecie, że tam jest kopuła?
Kopuła!
No patrzcie. Umiem pokazywać. Tak jak, no wiecie, człowiek.
Niewiarygodne.
I kto tu wrócił. Może jeszcze chcesz śmiechoplacki.
- Może nie. - Nie, dziękuję.
Powiedz tylko, jak opuścić kopułę.
Nie wydostaniesz się z kopuły bez magii.
Dobra. Czym jest magia?
„Czym jest magia?”
Pstrykasz palcami? Okej… Dokąd to?
Po co opowiadać, skoro możemy zaśpiewać ci
naszą nocną piosenkę o magii?
Nie trze…
Każdy centaur jest pełen magii To właśnie udowodnimy ci
Jest w naszych oczach W grzywach czy kopytach
Nasza magia może być głupia Ale kochamy nasze pełne magii życie
Bowiem, przyjaciółko Zaklęć starczy nam na całe dnie
Zaklęcia, zaklęcia
To Kształtna grzywa
Świecenie oczętami zasypie świat brokatem
- Ciacho na osiem sekund - Szyja ciągutka
Gumonóżki zawsze dają radę
- Brzusioportal - Chwytne oczy
Mrugam i plamy zamieniam w ciasta
Potrafię strzelać minimną z kopyta
Proszę przestać. Dziękuję.
Co się dzieje? Po co mnie stworzono?
Dokąd to poszło?
Nigdy nie wiemy.
Ohyda.
- I to robicie co noc? - Każdego dnia i każdej nocy!
Śpiewamy, ćwiczymy magię, ćwiczymy magię inspirowaną śpiewaniem,
- podczas gdy czarujemy. - Kumam.
A wasza jedyna magia to Brzusioportale i Ciacha przez osiem sekund?
I Strzelanie minimną z kopyta!
Proszę, nie rób już tego.
Nie potrzebuję zaklęć.
Dostałam się tu dzięki temu.
Zaraz.
Moment. Gdzie on się podział?
Gdzie jest Talizman?
Glendale?
Dobra, ale wcale nie chcę.
Przepraszam. Po prostu…
zabieranie tego, co do mnie nie należy, nadaje sens mojemu życiu.
Wybacz mojemu stadu.
Bywają przytłaczający.
Jesteście stadem? Nie wyglądacie.
Ale jesteśmy. Może jest inne,
ale dbamy o siebie.
Bo tak robią rodziny. Nie wiesz, jak to jest?
Właściwie to wiem.
Dlatego pomóżcie mi wrócić do Wojowniczki.
- Tylko szaman centaurów może ci pomóc. - Glendale.
To najpotężniejsze magiczne istoty
w Świecie Centaurów.
Samo wypowiedzenie słowa „szaman”
wywołuje we mnie nieznany wcześniej niepokój.
- Wróciłam. - Zabierzecie mnie do szamana?
- Nie ma ich w Dolinie Centaurów. - To pomóżcie mi ją opuścić.
Westchnienie!
Opuścić dolinę?
A czemu nie? Co tam jest?
No, Tęczowa Droga wiedzie dookoła Świata Centaurów.
Nie wiemy.
Nie wiemy, co tam jest. Na pewno więcej niż w tej dolinie.
Durpleton!
Pięciu szamanów żyje w różnych stronach świata.
Zulius!
Co? Znasz mnie. To, że nie chcesz, żebym jej mówił,
- tylko mnie do tego zachęca. - Nasze stado jest tu szczęśliwe.
Jest tu fajnie, magicznie i, co najważniejsze, bezpiecznie.
Ale dzień w dzień robicie w kółko to samo.
Nie nudzi się wam?
Nie. Uwielbiają to miejsce.
Uwielbiamy to miejsce, prawda?
Uwielbiamy codziennie rzucać te same zaklęcia.
Prawda?
- Mogę cię dalej okłamywać. - Możemy stąd odejść?
Śpiewaliście o tym,
- jak niesamowity jest Świat Centaurów. - Bo jest.
- Mówiliście, że zabawom nie ma końca. - Bo są non stop.
Jak możesz tak mówić, skoro dzień w dzień robicie to samo?
Powiedziała to!
Mam rację, prawda?
Wasze stado jest centaurnie znudzone.
Powtórz to.
Śpiewacie i tańczycie, żeby nie musieć zmierzyć się z prawdą.
Ugrzęźliście tu, bo jest miło i bezpiecznie.
Potajemnie dobija was nuda przez duże N.
A konie nie rzucają słów na wiatr. To ja znam litery?
Ugrzęźliście i nudzicie się, ale możecie to zmienić.
Nie chcecie poznać świata?
- Tak. - Tak.
Poczuć…
- Poczuć wiatr w grzywach? - Tak!
Poczuć chrzęst czaszek pod kopytami?
- Że co? - Niekoniecznie.
- Nie, dzięki. - Tak!
Nie chcecie zobaczyć, co leży za tą barierą?
- Tak! - Zdecydowanie.
Nie wierzę, że to zrobię, ale pamiętaj, Koniu:
To dla niej.
Zapewne ma anielski głos.
O nie.
Może nieco się rozgrzej, zanim zaczniesz śpiewać.
- Wiesz, zanuć sobie gamę. - Umiem się rozgrzać!
Dziękuję.
No dobrze.
Mówiliście, że droga dookoła tego świata Jest tęczami usłana
A krainy są pełne centaurów Tych dużych i tych małych
Więc dlaczego tu tkwicie Wciąż z tą samą śpiewką starą?
Nie lepiej wyruszyć w dal siną Aby poznać świat szeroki?
Ale wymaga to trochę odwagi A także odrobiny magii
Zrobiłabym to sama Gdybym tylko ją miała
Tę magię, znaczy się
Razem wkroczymy w nieznane
Pożegnajcie się ze starym I powitajcie Tęczową Drogę
Podążajcie
Podążajcie za kolorami świetlistej ścieżki
A jeśli udamy się tam wspólnie
Odkryjemy, że razem pokonać możemy
Tę drogę
Wszystko gra, będzie dobrze
Za światłem znajdę cię
Ale wymaga to trochę odwagi I odrobiny magii
Zrobiłabym to sama Gdybym tylko ją miała
Tak, wymaga to trochę odwagi A także odrobiny magii
Zrobiłabym to sama Gdybym tylko ją miała
Tę magię, znaczy się
Razem wkroczymy w nieznane
Pożegnajcie się ze starym
I powitajcie Tęczową Drogę
Napisy: Przemysław Stępień