No dobrze, otwórzcie podręczniki na stronie 44.
Żwawiej!
Profesorze,
przepraszam, znowu się spóźniłem.
Katayama, co ty, do licha, przywlokłeś na plecach?
Przez tę pogodę zacząłem ostatnio bardzo puchnąć.
No i jestem.
Co on tam ma?
Widziałaś? Wygląda jak ślimak.
To jakaś skorupa?
To spirala.
UZUMAKI
SCENARIUSZ
Kochany, słyszałeś?
To węże!
Splątały się ze sobą i nie mogą rozłączyć.
MUZYKA
To obrzydliwe. Wygląda, jakby ze sobą walczyły.
Jak nasi rodzice. Z radością rozszarpaliby sobie gardła.
One nie walczą.
One kopulują.
REŻYSERIA
NA PODSTAWIE KOMIKSU JUNJIEGO ITO
Poszukiwania Azami trwają. Nadal nie ma po niej śladu.
Musi ci być z tym bardzo ciężko.
Słyszałam, że nawet przesłuchiwała cię policja.
Tak.
Wiedziałaś, że znowu wrócili do pochówków w ziemi?
- Co? - To przez ten dym z krematorium,
który unosił się nad miastem.
Ach tak...
Niby to jakiś wybryk natury.
Szukają przyczyny w awarii komina albo winią anomalie pogodowe.
W innych miastach też pojawiają się takie spirale,
ale tylko, gdy kremują mieszkańca Kurouzu. Dziwne, nie sądzisz?
U nas nie kremują ludzi, żeby pozbyć się spirali.
Pomyśleć, że na naszej drodze do szkoły zakopane są zwłoki...
Aż przechodzą mnie ciarki.
Lepiej przyspieszmy.
Kocham cię, Kirie!
To wcale nie było śmieszne! Zgłupiałeś?!
Nabrałem was?
Tracisz tylko czas, Yamaguchi. Wiesz, że Kirie ma już chłopaka!
No i?
Gdybym zdobył taką piękną lalunię jak ty, cała szkoła zaniemówiłaby z wrażenia.
Odczep się!
Teraz już wiem, dlaczego nazywają cię szkolnym pajacem, ty dziwaku!
Przyznaję, lubię wkręcać ludzi i się zgrywać.
A ja nie mam ochoty na twoje wygłupy.
Przestań już za mną łazić.
Chodźmy stąd, Shiho.
Kirie! Idź sobie, ale ja się nie poddam!
Jeszcze zobaczysz! Sama będziesz za mną latać!
Durny szczyl! Pożałujesz!
Miałeś się trzymać od niej z daleka!
- Nie chcę! Puszczaj mnie, tato! - Yoriko!
Kazunori, nie!
- Idziemy! - Puszczajcie mnie! Kazunori!
Nic ci się nie stało?
O co im chodziło?
To jest takie pokręcone.
Co takiego?
Pamiętasz, jak to się zaczęło?
Wprowadziliśmy się tu, kiedy byłem w podstawówce,
do jednego z opuszczonych szeregowców,
które nazywają slumsami.
Byliśmy tam kiedyś z moim chłopakiem.
Mieszkamy w jednym budynku z rodziną Yoriko,
ale żyjemy ze sobą jak pies z kotem.
Jej rodzice są pokręceni.
Myślę, że nie potrafią zaakceptować ubóstwa, w jakim przyszło im żyć.
Aż skręca ich z zawiści.
W ten sposób radzą sobie z rzeczywistością.
Ludzie tworzą w sercach spiralę nienawiści niemożliwą do odwrócenia.
A ich złość wymyka się spod kontroli.
Naprawdę jest tak źle?
Ale... ty przecież nie jesteś taki jak oni.
Dziękuję. Też w to wierzę.
Właściwie uważam, że ani ja, ani Yoriko nie pasujemy tam.
Dlatego zaczęliśmy planować wspólną ucieczkę.
- Co?! - Nasz pociąg odjeżdża pojutrze.
Tylko obiecaj, że nikomu nie powiesz.
Obiecuję.
SZPITAL W KUROUZU
Kibicuję Kazunoriemu i Yoriko. Mam nadzieję, że znajdą szczęście.
Oby. Nic dziwnego, że ich rodziny się nie cierpią.
Czuję, że klątwa spirali wisi nad tym starym szeregowcem.
Co ty mówisz?
Myślę, że to przez nią ich mieszkańcy się tak kłócą.
Mam nadzieję, że się mylę,
ale to ona może tak wykręcać ich serca.
Najwyraźniej całe miasteczko już zalała plaga tej przeklętej spirali.
Spójrz na to.
Ludzie zarażeni spiralą, tak jak ona, potrafią pochłonąć otoczenie.
Chęć bycia w centrum uwagi przejmuje nad nimi władzę.
Miałem cię o coś zapytać.
Zaczęłaś zapuszczać włosy?
Co?
W sumie rzeczywiście ostatnio rosną jak szalone.
LICEUM W KUROUZU
Hej, Kirie?
Co ci się stało z włosami?
Nie mam pojęcia, skąd nagle wzięły się te loki.
Zawsze możesz zapleść je w warkocz.
- Pomogę ci, jeśli chcesz. - Dziękuję.
Struktura cząsteczki DNA.
Jej podstawowy element stanowi podwójna helisa.
Składa się z dwóch równoległych łańcuchów,
skręconych spiralnie wokół wspólnej osi.
Długość cząsteczek wyrażana jest liczbą par zasad...
O nie! Znowu?
- Spójrzcie! Coś jest za oknem! - Ale ohyda!
- To Katayama! - Niemożliwe!
Na sto procent to Katayama! Widzicie?! To jego twarz!
ZAKŁAD FRYZJERSKI
Proszę mnie ostrzyc. Najkrócej jak się da.
Jesteś pewna?
Szczerze nie cierpię tych loków.
Dobrze, zatem strzygę na krótko.
Czarownica!
Co jej się nagle stało?!
Zabierzmy ją do szpitala!
- Trzymaj się, siostro! - Kirie!
Niech ktoś zadzwoni po lekarza!
Duszę się!
Jej włosy są wściekłe! To dlatego chcą ją udusić!
Chcą ją zabić, bo usiłowała się ich pozbyć!
Nie bądź niedorzeczny! Jakim cudem włosy mogą same ją dusić?!
Kochanie, może powinniśmy posłuchać Mitsuo.
O co wam chodzi?
Co jest?!
Spójrzcie na nią.
Ty tam! Co ty masz na głowie?!
Kirie...
Poczekaj tylko, a niedługo to ja będę w centrum uwagi.
Nie zgadniecie, co nasz winniczek miał dzisiaj na śniadanie!
Jakieś pieprzone zielsko z kurnika!
- Nie żal ci go? - Dlaczego się tak na niego uwziąłeś?
Już nie wytrzymam.
Od kilku dni nie wrócił do domu.
Chce pan powiedzieć, że był tu przez cały czas?
To jest państwa syn.
Co za absurd! Jak pan śmie tak z nas żartować?!
To nie jest nasz syn! Wychodzimy! Natychmiast!
Biedny Katayama.
LICEUM W KUROUZU
Ej!
Czekajcie na mnie!
STACJA KUROUZU
Shuichi...
To dla ciebie! W dowód mojej miłości.
Przepraszam, ale nie mogę tego przyjąć.
Przynajmniej zobacz, co jest w środku.
Dobrze wiesz, że mam już chłopaka. Przestań mnie nachodzić.
Co jeszcze mogę zrobić, żebyś zrozumiała, jak bardzo cię kocham?
Już wiem!
To zrobi na tobie wrażenie!
Siła mojej miłości zatrzyma samochód!
Yamaguchi!
Kocham cię.
Słyszeliście, że ten szkolny pajac wpadł pod samochód?
Podobno jego ciało owinęło się wokół koła i auto zmiażdżyło go na papkę.
Znowu to robi!
Katayama wyszedł ze swojej zagrody!
Niemożliwe!
To przecież...
Tsumura!
Kirie, popatrz!
Co myślisz? Teraz bardziej przykuwam uwagę?
Nie będę gorsza od ciebie.
Dalej! Pokaż, na co cię stać, Kirie!
Kyoko, proszę...
Nie mam siły ani ochoty z tobą rywalizować.
Tylko jedna z nas może pozostać w centrum uwagi!
Mdli mnie, gdy na ciebie patrzę!
Kirie!
Kirie! Trzymaj się, utnę je!
Teraz to ja jestem gwiazdą w naszym miasteczku!
Oto ja!
Patrzcie na mnie wszyscy!
Nie mam już siły.
Ale potrzebuję jej...
uwagi...
chcę więcej uwagi...
Kirie!
Shuichi.
Uwaga! Katayama i Tsumura zwiali!
Jeśli ich jak najszybciej nie złapiemy,
będziemy mieli kłopoty!
Panie Yokota!
Proszę tylko ich nie zabijać!
To jaja, które tu złożyli po kopulacji.
Jak to? Przecież to chłopcy.
Ślimaki nie mają płci, to hermafrodyty.
Jeśli któreś z nich się wykluje, w miasteczku zapanuje chaos!
Proszę ich nie miażdżyć!
Nie mam wyboru! To już nie są ludzie!
Homo-gastropody! Cholerne brzuchonogi!
To jakiś obłęd.
Kazunori...
A ty dokąd? Nie dasz rady.
Na stację. Kazunori i Yoriko dzisiaj wyjeżdżają!
Uciekają z miasta?
Oby im się to udało.
Przynamniej niech oni się od tego uwolnią.
STACJA KUROUZU
Ucieczka stąd to słuszna decyzja. Tylko gdzie się podziewają?
Zaraz powinni tu być.
Ich pociąg odjeżdża o wpół do siódmej.
Co się stało? Przed czym tak uciekacie?
Przed rodzicami. Widzieli, jak się wykradamy.
Ojcowie nie pozwolą nam uciec! Pewnie czają się na stacji!
- I co teraz? - Przejdziecie przez plażę!
- Pomożemy wam! - Dziękujemy, Shuichi!
Tutaj są!
Tędy!
Kazunori! Natychmiast skończ tę szopkę!
Do domu, marsz!
Nie, tato! Nie zatrzymasz mnie!
Widzę ich! Tam!
Kazunori! Biegiem!
Wracaj tu! Kazunori!
Do mnie, natychmiast!
Już nie mogę.
Nie mam siły..
Yoriko.
Nie jest twoja, gnoju!
Mam ci to wbić do łba?!
Najdroższy...
To chyba koniec. Znowu nas rozdzielą.
Nigdy. Już nigdy nikt nas nie rozłączy.
Tym razem się spleciemy...
na zawsze!
Yoriko!
Tutaj!
Podaj mi dłoń!
Kazunori!
Co, u diabła...? Co to ma być?
Yoriko! Trzymaj się! Zaraz cię uwolnię!
Nie mogę!
Ciasny jak stalowa linka!
- Dosyć. Zostaw nas, tato. - Co?!
Naszej miłości nie dasz rady rozerwać.
Razem.
Na zawsze.
Przepraszam, nic pani nie jest?
A co by miało być?
Chciałam tylko wrócić do domu.
Tylko, dziwna sprawa, idę i idę, a wcale nie zbliżam się do celu.
STACJA KUROUZU
Ludzie! Zróbcie coś! Nie mogę iść po linii prostej!
Zeszłej nocy czarna latarnia zaczęła emitować światło.
Przecież od wielu lat jest wyłączona z użytku.
Ciekawe, kiedy ją naprawili.
Ponoć jeśli spojrzeć w jej światło, można postradać zmysły!
Naprawdę? Ale straszne!
Panie profesorze!
Jakim cudem pan Yokota też zamienił się w ślimaka?
Tutaj jesteś! Szybko, siostrzyczko!
O co chodzi, Mitsuo?
Zeszłej nocy kuter osiadł na mieliźnie.
Przecież morze było spokojne. Poza tym latarnia jest już czynna.
Gdy kuter zaczął tonąć,
załoga wybiegła na pokład i zaczęła kręcić się w koło.
Później wskoczyli do wody.
Jednego uratowano, pozostałych uznano za zaginionych.
Wczoraj wysłano z ratusza ekipę ekspertów, by sprawdzili latarnię.
Od tamtej pory słuch o nich zaginął.
Mitsuo?
Mitsuo!
Proszę cię, wracaj!
Ale te schody są odjazdowe!
Mitsuo, wejdźmy jeszcze wyżej!
Tak!
Chyba nie mam wyjścia.
Dziwne.
Bez sensu.
Idę i idę, a schodom nie widać końca.
Jakbym kręciła się w coraz mniejsze kółko.
I ten zapach. Jakby coś tu się paliło.
Zaraz zwariuję.
Pomocy!
Mitsuo!
Mitsuo i jego kolega poszli dalej. Chcieli zobaczyć, co jest wyżej.
Zajmę się nimi, a wy powinniście już wracać!
Nie oglądajcie się za siebie!
Siostrzyczko, boję się.
To coś na nas patrzy!
To przecież soczewka latarni.
Soczewka Fresnela.
Zbudowana z nałożonych na siebie pierścieni.
Ciekawe dlaczego ta wygląda inaczej?
Jakby coś ją zniekształciło albo wypaczyło.
Do tego te spalone zwłoki...
Zaraz!
Ruszcie się! Musimy stąd uciekać!
Gdy zajdzie słońce, latarnia zacznie świecić!
Musimy zejść na dół!
O czym ty mówisz?
Jej światło musi być niebywale gorące,
na tyle, by roztopić szkło, oraz...
Szybciej, biegiem w dół!
Co się dzieje? Nic nie rozumiem!
Później! Nie zatrzymuj się!
To już. Zbliża się do nas.
Nie zatrzymujcie się! Biegiem!
Szybciej!
Światło latarni...
niczym wybudzone po spokojnej drzemce...
rozpraszało się tak niespiesznie...
pochłaniając nas powoli swoim spiralnym blaskiem.
A nasze miasteczko nie mogło się mu oprzeć.