Ga allemaal naar pagina 44 in je boek.
Zijn we er klaar voor?
Meneer Yokota, sorry dat ik weer te laat ben.
- Katayama, wat is er met je rug? - Wat?
O, ja. Het begon enorm op te zwellen.
En daar gaan we.
- Wat is dat? - Het lijkt op een slakkenhuis.
Dat is zo eng.
Zo smerig.
Een spiraal.
Hoorde je dat?
Slangen. Die slangen zijn verstrengeld.
Vreemd. Dat is zo eng. Ze zijn aan het vechten, hè?
Zoals onze ouders. Ze vliegen elkaar naar de keel.
Ze vechten niet. Ze paren.
Ik hoorde dat ze nog steeds niet weten waar Azami is.
- Ja. - Het was vast zwaar voor je, Kirie.
Je bent ondervraagd door de politie, hè?
- Ja. - O. Raad eens?
Wist je dat ze de doden nu weer begraven?
Hè?
Die spiralen die de laatste tijd boven het crematorium hingen?
Ja.
Ze zeggen dat het eenmalig was.
Door een storing in de oven en een uniek weerpatroon.
En ik heb gehoord dat er in andere steden ook spiralen zijn.
Maar alleen als ze iemand uit Kurouzu cremeren. Bizar, hè?
Ja.
Ze begraven ze nu om die rookspiralen te voorkomen.
Maar het is raar dat er lijken liggen langs onze route naar school.
Ik krijg er de kriebels van.
Laten we doorlopen.
Kirie. Ik hou van je.
Laat ons niet zo schrikken, Yamaguchi.
Had ik je te pakken?
Waarom verspil je je tijd? Kirie heeft al een vriend.
Ja, dat weet ik. Maar weet je...
ik wil een leuke vriendin als jij...
- om iedereen te choqueren. - Doe me een lol.
Daarom noemen ze je Duiveltje-uit-een-doosje, mafkees.
Mensen laten schrikken is m'n ding.
Ik wil niets met jou en je grappen te maken hebben. Laat me met rust.
Kom, Shiho.
Toe nou, Kirie. Prima, maar ik geef niet op.
Let op m'n woorden, je zult voor me vallen.
- Stom ettertje. - Je moest uit haar buurt blijven.
Kom op, Yoriko.
- Nee. Laat me los, pap. - Yoriko.
- Snotaap. - Kazunori.
- Kom mee. - Nee. Kazunori.
Gaat het?
O, Kazunori.
- Ze zijn zo verward en doorgedraaid. - Hè? Wie?
Weet je nog, Kirie?
We verhuisden hierheen toen ik nog klein was.
We trokken in dat oude, verlaten rijtjeshuis...
dat iedereen het Armenhuis noemt.
Ja, Shuichi en ik gingen er weleens heen.
Yoriko's familie woont naast ons in hetzelfde gebouw...
maar we mogen elkaar niet. Zoals ik al zei, ze zijn gestoord.
Ik denk omdat ze de armoede niet kunnen accepteren.
Ze raken verstrikt in knopen, het is hun enige schild tegen die realiteit.
Als twee gestoorde mensen ruzie krijgen...
raken ze verstrikt en loopt het uit de hand.
Je komt er niet meer uit.
Zijn ze echt zo gestoord?
Maar jij bent helemaal niet gestoord, Kazunori.
Bedankt. Dat is aardig van je, Kirie.
Yoriko en ik zijn nog niet zo gestoord als zij.
We willen er samen vandoor gaan.
- Wat? - Met de trein, overmorgen.
- Beloof me dat je het niemand vertelt. - Beloofd.
Kurouzu Ziekenhuis
Saito, Yukie
Ik hoop echt dat Kazunori en Yoriko samen gelukkig worden.
Ja. Geen wonder dat hun families elkaar haten.
De vloek van de spiraal hangt boven dat rijtjeshuis.
Wat bedoel je?
De spiraal verwringt hun zielen.
Ik kan het mis hebben, maar de vloek voelt daar extra sterk.
Recentelijk is de hele stad langzaam door de spiraal geïnfecteerd.
- Hier, kijk. - Hè?
Zodra ze zijn besmet met de spiraal die alles naar binnen zuigt...
willen ze alleen nog maar bij iedereen de aandacht trekken.
- Trouwens, Kirie... - Ja?
- Je haar is langer geworden. - Wat?
Nu ik erover nadenk, lijkt m'n haar inderdaad langer.
Middelbare School Kurouzu
- Hé, Kirie? - Ja?
- Wat is er met je haar? - Wat?
Ik weet niet waar al die krullen vandaan komen.
Waarom maak je geen vlechten?
- Ik kan het wel voor je doen. - Natuurlijk. Dank je, Kyoko.
De structuur van DNA wordt een dubbele helix genoemd.
Het zijn twee strengen die samen een gedraaide ladder vormen.
Elke streng heeft z'n eigen ruggengraat...
van suiker-fosfaatgroepen...
Kom op.
...in paren in het midden van de helix.
Ze zorgen voor stabiliteit, waar ze...
- Wat is dat? - Dat is zo smerig.
- Het is Katayama. - Dat is onmogelijk.
- Serieus? - Dat meen je niet.
Typisch Katayama. Kijk naar z'n gezicht.
- Z'n ogen zijn eruit gekomen. - O, nee.
Kapsalon Marmer
Knip het af, alsjeblieft. Knip het er maar af.
Hè? Weet je het zeker?
Ja, het is eng en ik haat het.
Goed, dan wordt het kort.
Je bent... Je bent een monster.
Wat is er? Ze moet naar het ziekenhuis.
- Nee, zus. - Kirie.
- Ze heeft een dokter nodig. - Ik krijg geen lucht.
Haar haar is boos. Daarom wurgt het haar.
Omdat ze het wilde laten knippen. Het wil niet naar het ziekenhuis.
Hou op, doe niet zo belachelijk.
Ze wurgt zichzelf niet.
Schat, Mitsuo heeft misschien een punt.
Wat?
Wat is er met jullie?
Hé.
Kirie, hoe...
Jij daar. Wat is er met je haar?
Juffrouw Goshima...
Wacht maar, ik trek nog meer aandacht dan jij.
Je gelooft nooit wat Slakje als ontbijt heeft gehad.
Onkruid uit het kippenhok.
Kom op, 'Slakje'?
Dat is erg gemeen, zelfs voor jou, Tsumura.
Ik haat dit.
Hij is al dagen niet thuis geweest.
En nu zeg je dat hij al die tijd hier was?
Dit is jullie zoon.
Absurd. Hoe kun je zeggen dat dat onze zoon is?
Is dit een zieke grap?
- Kom, we gaan. - Ja.
Arme Katayama.
Middelbare School Kurouzu
Hé. Wacht op mij.
Station Kurouzu
O, Shuichi...
Kirie. Een blijk van m'n liefde.
Sorry, maar dat kan ik niet aannemen.
Kijk op z'n minst even wat erin zit.
Nee, ik heb al iemand. Je moet hiermee ophouden.
Hoe kan ik bewijzen dat m'n liefde voor je oprecht is?
Ik weet het al. Let op, Kirie.
Ik hou die auto tegen met de kracht van m'n liefde.
Yamaguchi.
Ik hou van je.
Duiveltje-uit-een-doosje is doodgereden.
Niet te geloven, hè?
Z'n lichaam zat om het voorwiel, tot moes geslagen.
O, nee. Niet weer.
O, man. Katayama is ontsnapt.
- Wacht even... - Echt niet. Dat is...
Tsumura.
Juffrouw Goshima.
Wat denk je? Val ik nu wat meer op?
Ik word nooit tweede. Ik ben beter.
Kom op, laat zien wat je kunt, juffrouw Goshima.
Juffrouw Sekino, alsjeblieft. Ik wil echt niet tegen je strijden.
Slechts een van ons kan het middelpunt zijn.
Bah. Ik word al misselijk als ik naar je kijk.
Kirie.
Kirie. Wacht, ik knip het af.
Nu ben ik echt het middelpunt van de aandacht.
Kijk naar me. Kijk goed naar me, allemaal.
Ik ben zo moe.
Maar ik... Ik wil nog meer...
Ik wil nog meer aandacht.
Kirie.
Shuichi.
Foute boel. Katayama en Tsumura zijn ontsnapt.
Als we ze niet snel vinden, zal er paniek uitbreken.
Meneer Yokota. Dood ze alstublieft niet.
Deze eieren hebben ze na het paren gelegd.
Paren? Maar het zijn allebei mannetjes.
Elke slak is man én vrouw. Ze zijn tweeslachtig.
Als die eieren uitkomen, breekt de hel los.
Niet doen. Stamp hun eieren niet kapot.
We moeten wel. Het zijn geen mensen meer.
Het zijn homo gastropoda's: slakkenmensen.
Dit is gestoord.
Kazunori.
Waar ga je heen?
Het station. Kazunori en Yoriko willen weglopen.
Weglopen?
Ja. Ze gaan echt weg uit deze stad.
Hopelijk lukt het ze om weg te komen.
Samen vluchten is slim, maar weet je zeker dat ze komen?
Ze komen zo. Hij zei dat ze de trein van half zeven zouden nemen.
Wat is er? Waarom rennen jullie zo?
Onze ouders zagen ons wegsluipen.
Onze vaders zitten achter ons aan. Ze houden het station in de gaten.
Wat kunnen we doen?
We gaan over het strand. Kom mee.
Dank je wel, Shuichi.
Daar zijn ze.
Kom mee.
Kazunori. Hou onmiddellijk op met die onzin. We gaan naar huis.
Nee, pap. Uit de weg.
- Ik zie ze daar. - Kazunori. Rennen.
- Kom terug. - Kazunori.
Blijf staan.
Ik... Ik kan niet meer.
- Yoriko. - Ettertje.
Hoe vaak moet ik je nog tot rede brengen?
Kazunori? We worden weer uit elkaar getrokken, hè?
Niet nog eens. We laten ons nooit meer scheiden.
We verstrengelen ons.
Op deze manier.
Yoriko.
- Yoriko. Je hand. - Kazunori.
Wat gebeurt er?
Yoriko. Hou vol, ik haal je eruit.
Te strak. Zo strak als een staalkabel.
Hou op, pap. Laat ons met rust.
- Wat? - Onze liefde is te sterk.
We blijven bij elkaar.
Samen. Voor altijd.
Pardon, is alles in orde, mevrouw?
Hè? Waarom denk je van niet?
Ik ben op weg naar huis. Weet je wat gek is?
Ik loop maar door, maar ik kom niet dichterbij.
Station Kurouzu
Help me. Ik kan niet meer rechtdoor lopen.
Heb je gehoord dat de zwarte vuurtoren ineens oplichtte?
Maar hij is toch al jaren kapot? Wanneer zouden ze hem gemaakt hebben?
Ze zeggen dat je gek wordt als je in 't licht kijkt.
Echt? Wat eng.
Meneer Yokota.
Niet te geloven dat hij nu ook een slak is.
Zus, daar ben je. Kom snel.
Wat nu weer, Mitsuo?
Hij moet vannacht zijn gestrand.
Maar de zee was zo kalm. En de vuurtoren werkte.
Nadat hij aan de grond was gelopen...
liepen de bemanningsleden doelloos rondjes op het dek.
Toen vielen ze in het water.
Ze konden er één redden, maar de rest wordt nog vermist.
Over vermist gesproken...
Vannacht zijn vijf experts naar de vuurtoren gestuurd.
Maar er is niets meer van ze vernomen.
Mitsuo.
Kom onmiddellijk naar beneden.
Deze trap is zo cool.
Laten we nog hoger gaan.
- Ja. - Dan moet ik maar naar boven.
Dit slaat nergens op.
Ik blijf lopen, maar kom niet boven.
Het is alsof ik rondjes loop in een eindeloze cirkel.
En die geur. Alsof er iets brandt.
M'n hoofd begint raar te voelen.
- Help ons. - Mitsuo.
Mitsuo en z'n vriend gingen door. Ze wilden nog meer ontdekken.
Ik haal ze, gaan jullie maar terug.
Oké.
Ga snel en stop nergens voor.
Zus, we kunnen niet bewegen. De spiraal staart ons aan.
Dat is de lens van de vuurtoren.
Een fresnel-lens bestaat normaal uit concentrische cirkels.
Hoe komt het dat deze er nu zo uitziet?
Alsof het hele ding vervormd en verwrongen is.
En die lichamen...
O, nee.
Jullie moeten naar beneden. Snel.
De lamp gaat bij zonsondergang aan.
We moeten hier snel weg.
Hè? Wat bedoel je?
Dat licht moet ongelooflijk heet zijn.
Heet genoeg om glas te smelten. En heet genoeg om...
Schiet op. Jullie moeten naar beneden.
Wat gebeurt er? Wat gaat er met ons gebeuren?
Ik leg het later uit. Doorlopen.
Daar komt het. De hitte komt eraan.
Niet stoppen. Doorlopen.
O, nee.
De straal van de vuurtoren die ontwaakte uit z'n vredige slaap...
spreidde zich langzaam uit...
en overspoelde ons terwijl de spiraal ons opslokte.
Onze stad kon zich er niet tegen verzetten.
Boe.
Vertaling: Geert Spekken Iyuno