Odkąd uderzył tajfun numer dwa kontakt z Kuruozu zupełnie się urwał.
Ta, a był przecież jeszcze trzeci, czwarty, piąty i szósty.
Wszyscy zastanawiają się nad skalą zniszczeń i ilością ofiar.
Ciągle wysyłają tam ludzi, ale tymczasem żadnych wieści.
Miasteczko Kuruozu jest tuż za tym tunelem.
Dodaj gazu! Tornado za nami!
Nic wam się nie stało?
Sakagami? Endo?
Co mam robić?
Muszę wezwać pomoc.
MUZYKA
Powietrze jest takie gęste.
Ponosi mnie wyobraźnia, czy mój oddech zwija się w spirale?
Gdzie podziali się wszyscy?
Dlaczego jest tu tak cicho?
Tyle zniszczeń przez te tajfuny?
Śmigłowiec telewizji.
Wir?
- Musisz się schować. - Powoli.
Budynek szkoły podstawowej! Przechodzimy do formacji bojowej!
Zewrzeć szyki!
Świetnie się tam bawią.
- Może też dołączę do Gangu Motyli. - Zapomnij!
Wiesz ludzi zginęło, próbując ich naśladować.
Do Gangu Motyli?
Wykorzystają chaos, by robić, co im się żywnie podoba.
Bardzo wam dziękuję. Jestem waszą dłużniczką.
Nie ma za co.
- Jesteś ranna. Dasz radę iść? - Tak.
Jesteś wolontariuszką?
Mitsuo, zwolnij trochę.
Jestem wysłanniczką Telewizji Toyo. Nazywam się Chie Maruyama.
- Toyo TV?! - Trochę ciszej.
Wiedziałem, że skądś cię kojarzę!
Jestem Kirie Goshima. A to mój młodszy brat, Mitsuo.
Szukaliśmy właśnie czegoś do jedzenia.
Musimy bardzo uważać.
Jeśli któreś z nas wykona gwałtowny ruch, natychmiast wywołamy potężne tornado.
Ludzie wierzą, że to zła energia sześciu tajfunów
wessanych przez staw tak działa.
Tak zwany Ważkowy Staw. To ten z ogromnym wirem.
Jak to? Jeden staw wessał w siebie sześć tajfunów?
Nikt nie wie jak.
Dlatego musimy poruszać się bardzo ostrożnie.
Wolno jak ślimaki.
Nawet głęboki oddech może przywołać tornado.
To brzmi jak efekt motyla.
Trzepot skrzydeł może spowodować wichurę na drugim końcu świata.
Chodźmy do naszego schroniska. Musimy opatrzyć ci rany.
To tutaj. Śmiało.
- Znowu kogoś przywlekli! - Nie mamy więcej miejsc! Wypad!
To nie w porządku. Mieszkałam tu przed wami.
- Witaj. - Przyprowadziłaś gościa?
To jakiś obłęd. Spirale doprowadziły miasto do obłędu.
Mam dosyć tego jęczenia, szczylu!
Obłęd, prawdziwy obłęd...
Co mamroczesz?! Wynoś się stąd!
Shuichi, nic ci nie zrobili?
Teraz przynajmniej mamy więcej tlenu!
- Co teraz zrobimy? - Musimy poszukać innej kryjówki.
Wszystkie są już zajęte.
Będziemy szukać do skutku.
Na zewnątrz jest zbyt niebezpiecznie.
Musimy wydostać się z tego miasta.
Tak, tylko, że...
Wszyscy mówią, że nie ma stąd ucieczki.
Chcę zostać i wrócić do domu. Do mojej kochanej ceramiki.
Chcę odbudować mój piec do wypalania, i dalej udoskonalać sztukę spirali.
Potrzebuję gliny z Ważkowego Stawu.
To niemożliwe. Ważkowy Staw to teraz jeden wielki wir.
To jakiś obłęd, kompletny obłęd.
Jesteśmy już blisko końca. To miasto niebawem zamieni się w spiralę.
Co to jest?!
Homo-gastropodusy. Ostatnio jest coraz więcej.
Coś tu ładnie pachnie.
- Jak grillowane mięso. - Mitsuo!
To członkowie gangu.
Mitsuo!
Czas na żarcie, chłopaki.
Jedzą ludzkie ślimaki...
Chcesz trochę, młody? Lubisz winniczki?
Przecież to byli ludzie, tacy jak my!
To byli ludzie?
Mniejsza z tym. A wy się skusicie, ślicznotki?
Przyłączcie się do nas, będziemy ucztować.
Miałybyśmy wstąpić do Gangu Motyli?
Już dawno daliśmy sobie z tym spokój.
Ile można żywić się nektarem kwiatów?
Od teraz mówcie na nas: Gang Mięsożernych Ważek.
- I to jakich wielkich. - Nie jakiś tam konusów.
Łapy precz od dziewczynek!
Nie wtrącaj się, dziadek. Jeśli życie ci miłe.
Mówiłem, łapy precz!
- Tatusiu! - Kochanie!
Co wy zrobiliście?!
- Ruszyli bez nas. - To co, lecimy, panowie?
W nogi!
- Kirie, tutaj! - Chie!
Zwierzyna płci żeńskiej na godzinie dwunastej!
- Zewrzeć szyki i za nimi! - Przyjąłem!
Chie! Spójrz tam!
Tornado znosi nas do Ważkowego Stawu!
Pochłonie nas!
Kto to, do cholery? Zawracamy!
Shuichi?
Obłęd, totalny obłęd...
- Spokojnie. - Idźcie wolniej.
Tornado! Padnij!
Straciliśmy kolejnych.
Hej! Nic wam nie jest?!
Nie. Wszystko w porządku.
Przybyłem tu pięć dni temu jako wolontariusz.
Ja usiłuję znaleźć członków rodziny, z którymi straciłem kontakt,
ale powoli tracę nadzieję.
Kilka razy próbowaliśmy stąd uciec,
za każdym razem bezskutecznie.
Którędy by nie pójść, zawsze wracamy tutaj.
Jakby drogi były ze sobą zapętlone.
Szedłem przez tunel godzinami, a końca nie było widać.
W końcu tunel zaczął skręcać,
a my niemal wpadliśmy w wielką, ziejącą czarną dziurę!
Nie było wyjścia, tylko zawrócić.
Żartujecie...
Wtedy postanowiliśmy uciec przez morze.
Jednak żaden statek nie przetrwał, więc zbudowaliśmy tratwę.
Kilku innych śmiałków wpadło na ten sam pomysł.
Zostali wciągnięci wir, który pojawił się nie wiadomo skąd.
I to wszystko naszych oczach.
Stąd nie ma ucieczki. Ale mimo to nie zamierzam się poddać.
Niektórych z nas te wydarzenia doprowadziły na skraj obłędu.
A wy? Skąd się tutaj wzięliście?
Wszystkie mieszkania są zapełnione,
a moja mama jest ranna i nie może się ruszać.
Schroniliśmy się tutaj.
Mamusiu. Jak się czujesz?
O mnie się nie martw. Mów, co z twoim ojcem.
Szukaliśmy go wszędzie, ale na próżno.
Czyli to tornado było tak silne, że już po nim...
Nie mów tak! Na pewno niedługo się znajdzie!
Tu nie jest bezpiecznie. Szeregowce to jedyne rozsądne wyjście.
Rozejrzyjmy się.
Nie mogę tego pojąć.
Nowe budynki walą się jak domy z kart, a te drewniane rudery stoją, jak stały?
W dodatku pamiętają naprawdę zamierzchłe czasy.
Ile ich tu macie?
Nigdy nie liczyłam. Jest kilka w centrum miasteczka
i jeszcze kilka na obrzeżach.
Może tam mają jakieś miejsca.
W takim tempie nie dojdziemy tam przed zmierzchem.
Ach, zapomniałem się przedstawić. Tanizaki, miło mi.
- Ja jestem Takemoto. - Kirie, miło mi.
Resztę poznaliśmy po przybyciu do miasta. Wszyscy są wycieńczeni.
Coś dziwnego dzieje mi się z plecami. Rzuciłbyś okiem?
Z plecami?
Zdaje się, że zamienia się w ślimaka.
Niebawem zamieni się w homo-gastropodusa.
Dlaczego coraz więcej osób spotyka to okropieństwo?
Może dlatego, że wszyscy teraz wolniej chodzimy?
Tak wolno, że klątwa spirali z łatwością może nas dopaść.
Może my będziemy następni...
- Co on gada?! - Ty, weź sprawdź moje!
Nic tam nie masz. Spójrz na moje.
Togawa...
- Masz znamię w kształcie spirali. - Żartujesz?!
- Przestańcie wrzeszczeć! - Musimy jak najszybciej znaleźć kryjówkę.
Nie wiemy, co powoduje te zmiany.
Skąd wiesz, że w szeregowcach będziemy bezpieczni?!
Może, jak się schowamy, to to coś zniknie?!
Tego nie wiem.
Ale wiem, gdzie jest najbezpieczniejsze miejsce w mieście.
Błagam! Wpuścicie nas!
Nie chcemy zmienić się w ślimaki!
Spadać! Spróbujcie szczęścia gdzie indziej.
Jak możecie?!
Błagam! Ja już zacząłem zamieniać się w ślimaka!
Zjeżdża stąd. Nic mnie to nie obchodzi.
Jesteś chory!
Skoro tak, to wejdę tam do was siłą!
- Właśnie! - Idziemy z nim!
Pchamy na raz!
Gotowe!
- Co za gnojki! - Dmuchaj!
- Do ataku! - Razem!
Udało się! Wchodzimy!
Co to jest, u diabła?
Mówiłem wam, że mamy komplet!
Ile by nie pilnować, nocą zawsze ktoś się wkradnie i proszę.
Wszyscy się pchali, aż nasze ciała się poplątały,
i nic nie jest w stanie ich rozsupłać!
Co oni wyprawiają?
Chyba chcą przykryć te poskręcane ciała deskami.
Zrobić sobie kryjówkę.
Chcą rozbudować szeregowce?
Może my powinniśmy wziąć z nich przykład?
Zamierzasz zostać tu na dłużej?
Pomyślmy raczej, jak się stąd wydostać!
Mamy zamienić się w te potwory? To byłoby piekło!
Padnij!
Już jesteśmy w piekle.
Wybór to: zginąć tutaj, albo przeżyć w środku.
- Albo znaleźć drogę ucieczki! - Musi być jaka droga wyjścia!
Spójrzcie tam!
- To statki ratownicze! - W końcu ktoś przybył nam na ratunek!
Czy to nie wspaniałe wieści? Możemy pójść po twoją mamę i brata!
Ale nadal nie wiemy, co z moim tatą...
To wszystko, co nam zostało?
Nie wystarczy nawet, by nasycić jednego.
Spójrzcie, tu leży jakieś mięso!
Mięso?
Mięso ludzi-ślimaków. Ci z gangu musieli tu wcześniej być.
"Mięso ludzi-ślimaków"?
Od teraz po prostu "mięso"...
No bo...
Przecież nie mamy wyjścia, prawda?
Gdybym wiedział, jakie są smaczne, już dawno bym się skusił.
Jak Okamoto się zamieni, będziesz miał szansę to naprawić.
Wy też lepiej coś zjedzcie. Bez jedzenia daleko nie dojdziecie.
Nie czas na moralne dylematy! Dalej!
Shuichi...
Nasza kryjówka zniknęła.
Co się stało?
Siostrzyczko!
- Mitsuo! - Tutaj jestem!
Uderzyło w was tornado? Gdzie jest mama?
Tornado ją porwało!
Co takiego?!
Kirie, spójrz na jego plecy.
Jeśli uda nam się uciec zanim się przemieni,
na pewno wróci do siebie!
A wtedy wrócę i odnajdę rodziców.
Tylko jak? Tunel i morze odpadają.
Zostało nam przejście przez góry. Może jest tam jakaś ścieżka.
To bez sensu.
Wszyscy jesteśmy już przeklęci przez spiralę.
Masz rację. Ale lepsze to, niż bezczynne gadanie.
To bez sensu.
Kirie, plecy swędzą mnie jak szalone.
Wytrzymaj, już prawie wyszliśmy z miasta.
Wszystkie szeregowce stoją przodem do stawu.
Spójrzcie!
Ktoś dobudowuje się do jednego z nich. To on wywołuje tornada.
Zaraz... a to nie ten Tanizaki?
Hej! Jednak uciekacie?
Spokojnie, zanim tutaj wrócicie, wszystko już będzie gotowe!
Ta ścieżka chyba nigdy się kończy.
Mam już dosyć.
Dziwne. Już dawno powinniśmy dojść do ulicy.
Wygląda na to, że mamy tu kolejnych przybyszy.
Takemoto? Skąd się tu wzięliście?
To wy mi powiedzcie.
Jak to? Próbujemy wydostać się z Kuruozu.
Ta droga prowadzi do sąsiedniego miasteczka.
Przeciwnie, ta droga prowadzi tędy.
Widzieliśmy, jak się wspinacie i poszliśmy za wami.
Wszystkie drogi się zapętlają!
Nigdy stąd nie uciekniemy!
Spokojnie! Nie poddawajmy się, idziemy na przód!
Cholera. Mam wrażenie, że od paru godzin chodzimy w kółko.
- Nasze żarcie. - Ciekawe jak smakują na surowo.
Przekonajmy się.
- Schował się w skorupie! - Rozwalmy go!
Wiedzieliście, że pewien gatunek robaków zjada ślimaki o tak?
- Hej, wystarczy! - Zostaw coś dla nas!
Kirie, chodźmy stąd.
Jesteśmy przeklęci...
Macie pojęcie, gdzie możemy być, i ile już idziemy?
Nie mam pojęcia.
Mówiłem, że stąd nie ma ucieczki. Jesteśmy przeklęci.
Słoje ściętego drzewa wskażą nam kierunek!
Shuchi, wracaj do nas!
To był mój ojciec! To on!
To tylko w twojej głowie! Opanuj się!
Mam wrażenie, jakby czas przeciekał nam przez palce.
Jakby nas wyprzedzał i zostawiał w tyle.
Dlaczego od nas uciekliście?
My tylko... my nie uciekaliśmy...
A temu małemu co się stało w plecy?
Po prostu ma za ciężki plecak.
Poniosę go. Biedaczek się zmęczył.
Ja go wezmę.
Dziękuję.
Umieram z głodu.
Przydałby się jakiś ślimak.
Skąd ci go wezmę w górach?
- Wiedziałem. - To kto pierwszy?
Uciekamy, szybko!
Mitsuo, dasz radę zejść po ścianie klifu?
Wierzę w ciebie.
No dalej, idź!
Musisz uciekać!
Idź, bo ci przyłożę!
No już! Pospiesz się!
Wrócę po ciebie, obiecuję!
- Znowu chcecie nas zgubić? - Oddajcie ślimaka.
- Tego też zjemy żywcem? - Wiadomo.
Wciąż mam na języku smak Okamoto.
Gdy wnikałem w tę jego poskręcaną otchłań
i wgryzałem się w ciepłem policzki. Ekstaza!
- Przeklęte spirale... - Wracajmy do miasta.
To nie może być Kuruozu!
Wszystkie okoliczne miasteczka dotknęła ta plaga spirali.
To jest prawdziwe Kuruozu.
To szeregowce?
Rozbudowali je w obie strony. Dlatego teraz to wygląda jak wygląda.
Kiedy wyruszaliśmy, budowa dopiero się zaczynała.
Kiedy błąkaliśmy się po górach, czas niemal przeciekał nam przez palce.
Jak udało im się je dopasować?
Jakby miały utworzyć kształt spirali.
A może to było zaplanowane z góry?
Może kiedyś wszystkie szeregowce były zbudowane na kształt spirali?
Z biegiem lat uległy zniszczeniu, pozostawiając tylko elementy.
To Kuruozu, które wróciło do pierwotnej postaci.
Muszę dostać się do środka i spróbować odnaleźć moich rodziców.
Wy dalej szukajcie drogi wyjścia. Jakoś was dogonię.
Nie bądź niepoważna. Nie puścimy cię tam samej.
Serce spirali...
Chciałbym rozwiązać zagadkę spirali.
To przecież Tanizaki!
To wy, dzieciaki! Szmat czasu. Nic się nie zmieniliście.
To nie było nas aż tyle czasu?
W kilku miejscach budynki nie są jeszcze połączone,
a w przejściach zalegają gruzy, przez co mamy tu prawdziwy labirynt.
Ale jestem już bliżej końca.
Mieszkańcy pracują nad dobudową szeregowców od wewnątrz.
Przyznajcie, że się spisaliśmy.
Wie pan, gdzie są moi rodzice?
Oboje zostali porwani przez tornado. Ojciec był garncarzem.
Słyszałem o małżeństwie lepiącym garnki nad brzegiem Ważkowego Stawu.
- Naprawdę?! - Na własne oczy nie widziałem,
ale słyszałem, że stary głosił jakąś teorię sztuki spirali.
- Wiedziałam, że żyją! - Świetnie!
Dziękuję panu bardzo! Spróbuję ich odnaleźć!
Powodzenia.
Chociaż zdziwiłbym się, gdyby udało wam się tam trafić.
Ja sam znam Ważkowy Staw tylko z opowieści.
Ciekawe, czy we wszystkich tych budynkach są poupychani poskręcani ludzie.
Skoro tak kiedyś wyglądało Kuruozu,
skąd mieszkańcy wiedzieli, by odtworzyć kształt spirali?
Możliwe, że ten proces powtarza się nie pierwszy raz.
Może co sto lat, a może co kilkaset, na Kuruozu spada klątwa spirali.
A mieszkańcy za każdym razem odbudowują miasto na jej podobieństwo.
Powinny zostać po tym jakieś miejskie legendy.
Możliwe, że wydarzyło się coś, co przecięło linię tradycji.
Może wszyscy znający prawdę nagle zniknęli razem z nią.
- Mam już dosyć. Nie dam rady dalej iść. - Gdzie my jesteśmy?
Spójrzcie tam.
Znowu palą czyjeś zwłoki.
Niech to będzie nasz drogowskaz. Pospieszmy się, zanim zniknie!
Zobaczcie! Tam jest szczelina! Biegiem! Zanim ją zakneblują!
Chie, nie! Chie!
Kirie...
Chie!
Skończyliśmy!
Połączyliśmy je!
- Udało się! - Rozbudowa zakończona!
To właśnie Ważkowy Staw.
Wchodzę tam.
Moi rodzice tam są, czuję to.
Wchodzimy razem.
Dziękuję.
Dalej.
Zabierzcie mnie!
Tam na dole musi kryć się coś wspaniałego, mówię wam!
Puszczaj mnie!
Weźcie mnie ze sobą!
Złaź z niej!
Shuichi!
Nie mogę...
Nigdy w życiu nie widziałam czegoś tak ogromnego.
Wszędzie to oślepiające światło...
i spiralne schody, znad grzbietów których się wydobywało.
Gdzie nie spojrzałam, widziałam poplątane z sobą ciała.
Ciała mieszkańców szeregowców.
Teraz nieruchomym wzrokiem wpatrywali się w spiralę.
Shuichi?
Shuichi!
Zupełnie jakby jednoczyli się z tymi ruinami.
Mamusiu! Tatusiu!
Miałam nadzieję, że was tu znajdę!
Kirie.
Shuichi!
Kirie.
Spójrz na to, spójrz na te ruiny.
Przez cały czas tu były.
Oto cała prawda stojąca za klątwą.
Zupełnie jakby... żyły własnym życiem.
Bo żyją.
I mają własną wolę.
Przykuwały ludzki wzrok, skupiając go na swoim centrum.
Ktokolwiek to zbudował, i cokolwiek miał w zamyśle,
teraz te ruiny, wiedzione własnym instynktem,
postanowiły zrobić wszystko, by wabić ludzi pod ziemię.
Za każdym razem bardziej łapczywie.
Shuichi, jeśli to prawda,
to co się teraz z nami stanie?
Niestety ja już nie mam siły walczyć z klątwą spirali.
Kirie...
Zrób, co możesz, by się stąd wydostać.
Coś mi mówi,
że czas klątwy dobiega końca.
Ja też już nie mam na to siły.
Zostaję tutaj razem z tobą.
Właśnie tak
klątwa spirali, która spadła na nasze miasteczko,
dobiegła do swojego końca.
Nasze małe, upiorne miasteczko...
z biegiem czasu znowu obróciło się w pył.
I odrodziło się jako nowe miasto.
A może...
Tym razem ludziom dane będzie żyć w spokoju.
Eri!
Witaj z powrotem!
Hej, Satoshi...
Nie myślałeś o tym, żeby wyjechać z tego miasta?
Przynajmniej na czas, gdy ruiny
kolejny raz przebudzą się z drzemki.
Wersja polska na zlecenie HBO HIVENTY POLAND
Tekst: Sylwia Weider