Никој не ги добил откако ги погоди тајфунот број два?
Не. Потоа ги погодија тајфуните три, четири, пет и шест.
Не знаат каква е состојбата, ни дали се добро тие 6000 жители.
Од известувачот засега нема ништо.
По тунелот стигнуваме во Курузу.
Побрзо! Торнадо!
Дали сте добро?
Сакагами! Ендо...
Што да правам? Морам да најдам помош.
Како да има нешто во воздухот.
Ми се причинува или здивот ми се претвора во спирала?
Каде се сите? Зошто е толку тивко?
Ова е последица на тајфунот?
Хеликоптер со известувачи.
Вител?
Во скривница! - Полека.
Да! Основното училиште пред нас! Подгответе се за напад.
Примено! - Здружете се!
Забавно е. Ќе се придружам на Бандата на пеперутката.
Да не си помислил! Многу луѓе починаа имитирајќи ги.
Бандата на пеперутките? -Битанги на кои ова им е изговор да дивеат.
Благодарам. Должник сум ви. - Нема за што.
Повредена си. Можеш да одиш? -Да.
Ти си една од оние волонтерки? - Митсуо, полека.
Не, јас сум репортерка од Тојо ТВ. Чие Марујама.
Тојо ТВ? -Потивко! - Затоа си ми позната.
Јас сум Кирие Гошима. Ова е брат ми Митсуо.
Баравме намирници.
Секое ненадејно движење ќе го покрене вителот.
Градот верува дека е поврзано
со енергијата на шесте тајфуни кои ги вшмука езерото.
Она со вителот? Езерото на вилинското коњче.
Езерото ги вшмука тајфуните? - Никој не знае сигурно.
Затоа се влечеме како полжави.
И здивот може да ги покрене. Зборувај полека.
Звучи како ефект пеперутка. Замавнување со крилјата предизвикува бура некаде.
Да одиме во засолништето и да ги санираме исечениците.
Стигнавме. Влези.
Тргни се малку. - Мирувај!
Види, уште луѓе. - Нема место. Губете се!
Не е праведно! Ние живеевме овде пред вас.
Добре дојде назад, мила. - Доведе гостинка?
Се е полудено. Спиралите го полудеа градот.
Доста ми е од твоето мрморење, момче!
Полудено... Се е полудено...
Доста! Марш надвор!
Шуичи! Добро си?
Сега има повеќе место!
Што сега? - Ќе бараме друго засолниште.
Нема повеќе. Сите се преполни,
Ќе продолжиме да бараме. Надвор е преопасно поради вителите.
Мораме да заминеме од градов што побрзо.
Да, само што... - Сите велат дека нема излез.
Сакам да останам овде. Да се вратам на грнчарството.
Да ја обновам печката и да си ја усовршам уметноста.
Да ја совладам уметноста на спиралата. Со глина од езерото.
Невозможно. Езерото се претвори во голем вител.
Полудено... Се е полудено.
Крајот се ближи. Овој град ќе се претвори во спирала.
Верувајте ми, ќе стане спирала.
Не викај! - Што е тоа?
Луѓе-полжави. Ги има се повеќе.
Нешто мириса добро, Како скара. -Митсуо.
Тоа е онаа банда.
Митсуо.
Овој е испечен.
Јадат луѓе-полжави.
Малечок, сакаш малку полжав?
Полжав? Порано беа луѓе како нас. -Биле луѓе?
Кому му е гајле? Сакате вие, госпоѓи?
Придружете ни се. Кралски ќе се нагостите.
Нема да се придружиме на вашата Банда пеперутки.
Веќе долго не сме Банда пеперутки.
Цветниот нектар е камилица.
Сега сме месојадна банда на вилинското коњче.
Џамбо вилинско коњче. - Не мало вилинско коњче.
Подалеку од нив! - Губи се, старче! Ако сакаш да живееш.
Подалеку, реков!
Не! Тато! - Мили мои!
Што направи?
Не остави. - Мораме да го стигнеме.
Одиме!
Кирие! - Чие!
Две жени бегаат напред! - Здружете се и по нив! -Важи!
Чие, следи ми го прстот!
Езерото. Торнадото не влече кон езерото! Ќе не вшмука!
Кој ѓавол е тоа? Назад!
Шуичи?
Полудело... Се полудело...
Полека. - Оди полека.
Вител! - Долу!
Изгубивме уште неколку.
Добро сте? - Да. Сите сме добро.
Дојдов овде да волонтирам пред пет дена.
Јас пред четир, да ги барам роднините со кои изгубив контакт.
Но безнадежно е. -Се обидуваме да избегаме одовде, но нема излез.
Каде и да тргнеме, завршуваме овде. Како патот да оди во круг.
Бескрајно одев по тунелот. Ни трага од крајот.
Водеше во круг.
Стана толку гадно што речиси се слизнав во мракот.
Немав избор, морав да се вратам.
Боже!
Сакавме да избегаме по морето, но тајфунот ги разнесе бродовите.
Направивме сплав.
Набрзо видовме друга група на сплав.
Одеднаш, ги проголта вител.
Пред нашите очи.
Нема излез. Но кој знае, можеби ние сме среќници.
Вистина е. Некои тешката траума ги отера во лудило.
Од каде дојдовте вие?
Сите куќи се зафатени. Вителот ја повреди мајка ми, неподвижна е.
Засега престојуваме овде.
Мамо, се уште те боли? - Добро сум.
Го најде татко ти? - Го баравме насекаде, но ништо.
Знаев! Вителот го однесе и го уби.
Не грижи се. Сигурно е добро некаде. - Овде не е безбедно.
Можеби има место во некои од куќите во низата. Да видиме.
Не сфаќам. Дури и бетонските згради се нестабилни.
Како тие куќи во низа останале?
Сфаќам што сакаш да кажеш. Одамна се изградени.
Колку ги има? - Никогаш не сум ги изброила.
Ги има во центарот и повеќе во предградието.
Можеби во пооддалечените има место.
Но, со ова темпо нема да стигнеме пред да се стемни.
Не се претставивме. Јас сум Танизаки. - А јас сум Такимото.
Мило ми е.
Ги сретнавме луѓето во градот. Исцрпени сме.
Нешто не е во ред со мојот грб. Ќе погледнеш?
Твојот грб?
Преобразбата веќе почнала. Наскоро ќе стане човек-полжав.
Зошто многумина одеднаш се преобразуваат во луѓе-полжави?
Можеби зашто се движиме бавно.
Проклетството на спиралата не стигнува.
Можеби ние сме следните жртви.
Како мислиш? - Погледни ме. -Добро си.
А јас?
Тогава, имаш спирала на грбот. - Се шегуваш! -Потивко!
Не е важно. Мора брзо да најдеме сместување.
Не знаеме зошто се преобразуваат во полжави.
Мислиш дека на затворено е побезбедно?
Мислиш дека таа спирала ќе исчезне внатре?
Од каде да знам? Но, знаеме дека тоа е најбезбедното место во градот.
Ве молам, отворете ни. Надвор ќе се претвориме во полжави.
Губете се! Нема место. Обидете се на друго место.
Не можете така!
Ве преколнувам, веќе се претворам во полжав.
Магла! Не ми е гајле во што се претвораш.
Ти си болен. Влегувам, милум или силум. -Така е!
И ние! - Влегуваме!
Се отвори!
Гадови! - Дувајте!
Одиме! - Заедно!
Успеавме! Влегувајте!
Што се случува?
Ви реков дека нема место.
Чувавме стража, но луѓето влегуваа. Видете што се случи!
Од туркање нашите тела толку се исплеткаа, не можеме да се ослободиме.
Што прават?
Ги покриваат изложените тела со штици.
Ја прошируваат куќата.
Ја прошируваат куќата од низата? - Да. Можеме да ја надоградиме.
Чекај, Танизаки. Планираш да останеш овде?
Треба да размислиме за бегство.
Дури и ако одиме во куќата,
ако се претвориме во едно од тие чудовишта, не чека пекол.
Долу!
Во пеколот сме. Сакаш да умреш овде или да живееш во куќата?
Сакам само да заминам одовде. - Има право. Мора да има излез.
Погледнете!
Спасувачки бродови!
Конечно доаѓаат напомош!
Добро, Кирие. Да им јавиме на мајка ти и на Митсуо.
Уште не сме го нашле татко ми.
Само ова остана? Не е доволно да се најадеме.
Овде има месо!
Месо?
Месо од луѓето-полжави. Сигурно го оставила бандата.
Месо од луѓе-полжави. Сега ги викаме месо...
Но, немаме избор.
Вкусно е. Штета што не се најадовме порано. -Да!
Кога Окамото ќе се преобрази во полжав, ќе го свариме.
Јадете. Инаку нема да преживеете.
Тие веќе не се луѓе.
Јадете!
Шуичи...
Засолништето го нема.
Што се случило?
Сестричке! - Митсуо!
Овде сум!
Те погоди вителот? Каде е мама?
Ја однесе вителот. - Што рече?
Кирие, чекај. Види го грбот на Митсуо.
Ако излеземе од градот пред преобразбата, ќе се врати на старото.
Кога ќе биде на безбедно, ќе се вратам да ги барам родителите.
Но како? Тунелот и морето се опасни.
Планините се можност. Можеби постои непознат шумски пат.
Попусто. Веќе не обележа немилосрдното проклетство на спиралата.
Имаш право. Подобро така отколку да седиме.
Да. Да избереме насока.
Попусто...
Сестро, грбот многу ме чеша.
Уште малку ќе излеземе од градот. Ќе ти биде подобро.
Куќите околу Езерото на вилински коњчиња.
Видете!
Некој ја поправа онаа куќа. - И создава вители!
Тоа е... Нели е тоа Таназаки?
Каде бегате? Ќе ја проширам куќава пред да се вратите!
Колку далеку оди оваа патека?
Уморен сум.
Необично. Одамна требаше да стигнеме до патот.
Новодојденците кои заскитаа во градот.
Такемото. Од каде вие овде?
А вие? -Што со нас? Сакаме да излеземе од градот.
Оваа патека води преку планините до соседниот град.
Како? Патот е во таа насока.
Видовме дека одите кон планината, па тргнавме по вас.
Сите патишта одат во круг! Никогаш нема да излеземе одовде!
Смири се. Ќе видиме што има пред нас.
Бестрага! Одиме во бескраен круг.
Да јадеме. Се прашувам каков вкус има сиров. -Звучи слатко.
Се скри внатре. - Бавен си! Да го скршиме!
Чекај. Знаете ли дека некои инсекти ги јадат полжавите вака?
Доста! - Немој да изедеш се!
Кирие, да одиме. - Да.
Спиралата ги дофати.
Знаете каде сме и уште колку има? - Немам поим.
Ви реков дека нема излез.
Не обележа проклетството.
Годовите покажуваат кон север.
Шуичи... Врати ни се.
Тато! Тоа е татко ми.
Смири се. Не е вистински.
Како времето да ни се слизга низ прстите.
Како да се движиме забавено.
Зошто бегате од нас?
Не бегаме. Ние...
Зошто грбот на малото дете е натечен?
Тоа му е ранецот.
Изгледа уморно. Јас ќе го носам.
Дозволи ми мене. - Фала.
Многу сум гладен. Има ли овде полжави?
Нема. Што би правеле на планина?
Знаев! - Како ќе го изедеме?
Да бегаме.
Митсуо, можеш ли да исползиш по карпата?
Можеш.
Ајде, оди!
Мораш да одиш! Ќе те удрам! Само оди!
Побрзај!
Ќе се вратам по тебе. Ветувам.
Пак бегате од нас? - Дајте ни го тој полжав.
И ти го сакаш сиров? - Се разбира.
Се сеќавате колку беше вкусен Окамото?
Се вовлековме во куќичката, му ги изедовме меките образи и лицето.
Беше преслатко!
Спиралата ги проколна. - Да се вратиме во градот.
Ова не може да е Курузу.
Сигурно сме во друг град зафатен од проклетството на спиралата.
Ова е Курузу.
Куќите во низа?
Ги прошириле градејќи кон надвор од двата краја.
Како тоа е воопшто можно? Почнаа да ги шират кога заминавме.
Кажа претходно, времето ни се слизнало низ прсти додека шетавме по планините.
Како се толку припиени? Како да се поврзани во облик на спирала.
Можеби е спротивно.
Можеби одамна постоела само една спирала.
Со години пропаѓала додека не останале само остатоци.
Ова, всушност, е изворниот град.
Морам да влезам и да ги побарам мајка ми и татко ми.
Вие барајте излез. Ќе ве стигнам.
Не биди смешна. Ќе ти помогнеме.
Срцето на спиралата...
Ќе ја решам мистеријата на спиралата.
Танизаки!
Тоа сте вие, деца. Колку помина?
Ни малку не сте остареле. - Чекај. Колку помина?
Години. Уште има празнини, улички блокирани со бетон
и остатоци од старите ѕидини, ова е вистински лавиринт.
Но, ширењето наскоро ќе заврши.
Жителите ги шират куќите однатре.
Вредни се, морам да им признаам.
Знаеш ли каде се моите родители?
Ги однесе вителот.
Татко ми е грнчар. - Грнчар?
Еден пар покрај езерото уште се занимава со грнчарство.
Чекај! Сериозно? - Да.
Не сум ги запознал, но тој постојано вели
дека грнчарството е уметност на спиралата.
Знаев! Живи се. - Кирие, прекрасна вест.
Фала, Танизаки. Сега ќе одам таму. -Со среќа!
Но, ќе ме зачуди ако успееш да им се доближиш.
Не сум бил на Езерото на вилинските коњчиња.
Се прашувам дали целата спирала е преполна со луѓе.
Ако е ова Курузу во изворен облик,
зошто тамошните луѓе го изградиле ова?
Можно е редовно да се повторува. - Да.
Можеби секој век или на неколку века
се распростира проклетството на спиралата.
И секој пат жителите си го враќаат исконскиот облик.
Ако е така, нели би постоеле записи?
Можеби нешто ја прекинало традицијата.
Можеби сите кои можеле да ги пренесат сеќавањата се избришани.
Каде сме? - Веќе не можам да одам.
Погледнете.
Некого кремираат.
Може да ни биде водич. Да побрзаме додека не избледи!
Таму има отвор! Побрзајте додека не се затворил!
Не, Чие! Чие!
Кирие... - Чие!
Се поврза! - Се поврза!
И овде се поврза! Се е сега поврзано!
Ова беше под Езерото на вилинските коњчиња.
Ќе влезам.
Мајка ми и татко ми се долу, знам.
Двајцата одиме.
Во ред.
Дојди.
Поведи ме. Долу сигурно чека нешто спектакуларно.
Пушти ме! - Поведи ме!
Пушти ја!
Шуичи!
Не можам да се држам...
Беше голема урнатина која не наликуваше на ништо.
Светлината беше заслепувачка. Ја видов на спиралните скали.
Ја создаваа тие спирали.
Бев опкружена со море од луѓе.
Сигурно дошле од куќите горе.
Сега вџашено зјапаа во спиралите.
Шуичи.
Шуичи, дали си овде?
Како да се претопиле со урнатините.
Мамо... Тато...
Се надевав дека ќе ве најдам.
Кирие...
Шуичи.
Кирие.
Осврни се... Сиве овие урнатини...
За тоа се работело.
Ова е вистината зад проклетството.
Изгледа речиси живо.
Мислам дека има сопствена волја.
Спиралите го привлекуваат погледот од набљудувачот кон средината.
Што и да била намерата на древниот градител,
овие урнатини сега ги води сопствениот нагон.
Ги мамат луѓето кои не претпоставуваат,
гладувајќи во редовни интервали.
Шуичи, ако е така, што ќе биде сега со нас?
Не можам да се борам со проклетството на спиралата.
Кирие, направи се да излезеш одовде.
Нешто ми вели дека на проклетството му се ближи крајот.
Ни јас веќе немам сила за борба.
Сакам да останам овде со тебе.
"И така, проклетството на спиралата кое го опседна нашиот град заврши."
"Ова наше мало, морничаво гратче
со време се претвори во прашина.
И се роди како нов град.
И можеби овој пат неговите жители ќе живеат мирно."
Ери! Добре дојде назад.
Сатоши?
Сакаш ли заедно да заминеме од овој град?
Барем додека тие урнатини пак не се сепнат од дремката.
МЕДИЈАТРАНСЛЕЈШНС