Niemand kan ze nog bereiken...
sinds tyfoon 2 ze zo hard raakte.
Ja, en daarna kwamen ook nog tyfoon 2, 3, 4, 5 en 6.
Niemand weet hoe het met de 6000 inwoners is.
Er zijn al nieuwsploegen heen, maar er is nog geen contact.
Kurouzu ligt voorbij deze tunnel.
Weg hier. Tornado.
Gaat het? Meneer Sakagami. Meneer Endo.
Wat moet ik doen? Ik moet hulp halen.
De lucht voelt elektrisch.
Beeld ik het me in of maakt m'n adem spiralen?
Waarom is er niemand? Waarom is het zo stil?
Komt al die schade door de tyfoons?
Dat is een nieuwshelikopter.
Een draaikolk?
Verstop je. - Langzaam.
Joehoe.
Daar is de basisschool. Klaar om aan te vallen.
Begrepen. - Combineren.
Dat ziet er leuk uit. Ik wil ook bij de Vlinderbende.
Waag het niet. Veel mensen zijn dood omdat ze hen wilden nadoen.
De Vlinderbende? - Schurken...
die zich in deze chaos lekker willen uitleven.
Bedankt. Ik sta bij je in het krijt.
Geen probleem. Je bent gewond.
Kun je lopen? - Ja.
Ben je een vrijwilliger?
Mitsuo, loop niet zo hard.
Nee, ik ben een verslaggever van Toyo TV. Ik ben Chie Maruyama.
Van Toyo TV? - Niet zo hard.
Je kwam me al bekend voor.
Ik ben Kirie Goshima. Dit is m'n broer, Mitsuo.
We waren op zoek naar proviand.
Als iemand hier een onverwachte beweging maakt...
veroorzaakt dat meteen een wervelwind.
Ze denken dat het komt door de energie van de zes tyfoons...
die in die vijver zijn gezogen.
Dat is de Libellenvijver, met die grote draaikolk.
Hoe bedoel je? Zoog de vijver de tyfoons op?
Niemand weet het precies.
Daarom moeten we sluipen. Zo langzaam als een slak.
Elk geluidje kan te hard zijn, dus praat zachtjes.
Het vlindereffect.
Een fladderende vlinder die ergens anders een storm veroorzaakt.
We gaan terug naar de schuilplaats. We moeten je wonden behandelen.
Hier is het. Kom binnen.
Schuif eens op. - Niet duwen, verdorie.
Kijk, nog meer mensen. - Er is geen ruimte meer. Ga weg.
Hé, dat is niet eerlijk. Wij woonden hier voor jou.
Welkom terug, lieverd. - Heb je een gast?
Het is een gekkenhuis. De spiralen maken de stad gek.
Hè? Ik ben je gemompel zat, vriend.
Waanzin. Iedereen draait door.
Ik heb er genoeg van. Wegwezen.
Shuichi. Gaat het, Shuichi?
Nu is er iets meer bewegingsruimte. - Laat ze niet meer binnen.
Wat doen we nu? - We zoeken een ander huis.
Er is nergens ruimte. Alles zit vol.
We moeten iets zoeken. Buiten is het te gevaarlijk.
We moeten hier weg. - Je hebt gelijk, maar...
Iedereen zegt dat er geen uitweg is.
Ik wil terug naar m'n pottenbakken.
Ik wil m'n oven herbouwen en de kunst van de spiraal perfectioneren.
Dat kan alleen met klei uit de Libellenvijver.
De Libellenvijver is nu een enorme draaikolk.
Waanzin. Iedereen draait door.
Het is bijna voorbij. De stad verandert zo in een spiraal.
Let op m'n woorden, het wordt een spiraal.
Gil niet zo.
Wat zijn dat?
Slakkenmensen. Het zijn er opeens veel meer.
Dat ruikt lekker.
Naar barbecuevlees. - Mitsuo.
Het is die bende van eerder. - Mitsuo.
Deze is gaar.
Ze eten slakkenmensen. - Stil.
Wil je ook wat, knul? Escargots zijn lekker.
Welke escargots? Dat waren ooit mensen.
Wat? Waren het mensen?
Nou en? Wat denken jullie ervan, mooie dames?
Doen jullie mee? Het wordt een vorstelijk feestmaal.
We willen niet bij de Vlinderbende.
We zijn al lang niet meer de Vlinderbende.
Simpele nectar is niet meer genoeg.
We zijn de Libellenbende. We zijn carnivoren.
En we zijn reuzenlibellen. - Geen kleine rode libellen.
Laat die meisjes met rust.
Bemoei je er niet mee, ouwe. Als je leven je lief is.
Laat ze met rust, zei ik.
Pap. - Schat.
Wat heb je gedaan?
Ze zijn zonder ons vertrokken. - Kom mee.
Weg hier.
Kirie. - Chie.
Twee ontsnapte prooien op twaalf uur.
Combineren en achtervolgen. - Begrepen.
Ja.
Chie. Kijk.
De Libellenvijver.
We worden erheen getrokken.
We worden erin gezogen.
Wie is dat? - Terug.
Shuichi. - Waanzin. Iedereen draait door.
Langzaam, nee. - Niet te hard lopen.
Een wervelwind. Bukken.
We zijn er weer een paar kwijt.
Hé, jij daar. Gaat het? - Ja, alles in orde.
Ik kwam hier vijf dagen geleden als vrijwilliger.
Ik kwam familie zoeken die ik kwijt was, maar het is hopeloos.
We hebben geprobeerd te ontsnappen, maar niets werkt.
Als je weggaat, eindig je waar je begon.
Alsof de ruimte vervormd is en de wegen rond gaan.
We liepen uren de tunnel in, zonder eind in zicht.
Uiteindelijk ging de hele tunnel kronkelen.
Ik gleed bijna de duisternis in die me van onderen greep.
We moesten wel omkeren. - Dat meen je niet.
We hebben ook geprobeerd over zee te ontsnappen.
Alle boten waren verwoest, dus we maakten zelf een vlot.
Toen zagen we een andere groep op een zelfgemaakt vlot.
Ze werden opgeslokt door een draaikolk uit het niets.
Recht voor onze ogen.
Ontsnappen is onmogelijk. Maar wij hebben nog geluk.
Ja. Sommige mensen hebben dingen meegemaakt...
die zo erg waren dat ze gek werden.
Waar komen jullie vandaan?
De rijtjeshuizen zitten vol...
en m'n moeder is verwond door een wervelwind.
Dus voorlopig blijven we hier.
Mam, hoe voel je je? Heb je pijn?
Het gaat wel. Heb je je vader gevonden?
We hebben gezocht, maar hij is spoorloos.
Ik wist het, hij is omgekomen in die wervelwind.
Rustig maar, mam. Ik wed dat hij op een veilige plek is.
Het is hier niet veilig. Er is vast nog wel ergens ruimte.
We gaan zoeken.
Ik snap het niet. Zelfs betonnen gebouwen staan op instorten.
Hoe kunnen die huisjes nog overeind staan?
Precies. En ze zijn lang geleden gebouwd.
Hoeveel zijn het er? - Ik heb ze nooit geteld.
Er staan er een paar in het centrum en meer aan de randen.
Aan de rand van de stad is vast nog wel ruimte.
Als we zo langzaam moeten lopen, zijn we er niet voor het donker.
We hebben ons nog niet voorgesteld. Ik ben Tanizaki.
Ik ben Takemoto. - Leuk jullie te ontmoeten.
We hebben ze in de stad ontmoet. We zijn allemaal uitgeput.
M'n rug voelt raar. Kun je kijken? - Je rug?
De metamorfose is begonnen. Binnenkort is hij een slakkenmens.
Waarom komen er ineens zo veel slakkenmensen, Shuichi?
Hoe moet ik dat weten? Misschien omdat we zo langzaam gaan.
Zo langzaam dat de vloek van de spiraal ons inhaalt.
Misschien zijn wij de volgenden. - Wat?
Controleer me nu. - Nee, alles is goed. En bij mij?
Togawa, er zit een spiraal op je rug.
Serieus? - Niet zo hard.
We moeten snel een huis met ruimte vinden.
We weten niet eens waarom mensen slakken worden.
Hoe weet je dat zo'n huis veilig is?
Denk je dat die spiraal dan weer weggaat?
Ik weet het niet. Maar het zijn de veiligste plekken in de stad.
Alstublieft. Laat ons erin.
Buiten verander je in een slak. U moet ons helpen.
We zitten vol. Probeer het ergens anders.
Alstublieft. Laat me erin. Ik begin in een slak te veranderen.
Wegwezen. Het boeit me niet waar je in verandert.
Smeerlap. Ik kom wel binnen, hoe dan ook.
Ja. - Wij helpen.
Allemaal samen. - Hij is open.
Die smeerlappen. - Pak aan.
Nu. Aanvallen.
Het is gelukt. Naar binnen.
Wat krijgen we nou? - Ik zei toch dat we vol zaten.
Er glipten steeds meer mensen binnen.
En moet je nu zien.
Door al die drukte raakten onze lichamen verstrengeld.
En nu kunnen we niet meer loskomen.
Wat zijn ze aan het doen? - Ze proberen zich te bedekken.
Ze zoeken beschutting onder die losse planken.
Als een aanbouw bij het huis.
Vergroten ze hun rijtjeshuis? - Ja.
We kunnen er iets naast bouwen. - Wacht even. Wou je hier blijven?
We moeten bedenken hoe we kunnen ontsnappen.
Als wij ook in zo'n gedrocht veranderen, wordt het een hel.
Bukken.
Het is al een hel.
Sterven in de wind of leven in een huis?
Ik wil een uitweg zoeken. - Ja, er moet een uitweg zijn.
Kijk daar. Reddingsschepen.
Ze komen ons redden. - Is het niet geweldig, Kirie?
We moeten het je moeder en Mitsuo vertellen.
Maar als ik m'n vader niet terugvind...
Is dit al ons eten? Dat is lang niet genoeg.
Hé. Hier ligt wat vlees.
Vlees? - Het is slakkenmensenvlees.
De Libellenbende heeft het achtergelaten.
Slakkenmensenvlees. Zien we ze nu al als voedsel?
Maar we hebben geen keus, toch?
Gezien de omstandigheden.
Ik wist niet dat ze zo lekker waren.
Ja. Als Okamoto in een slak verandert, bakken we hem.
Jullie moeten ook eten. Zonder eten overleef je het niet.
Het waren geen mensen meer. Eet.
Shuichi?
De schuilplaats is weg.
O, nee. - Zus.
Mitsuo. - Zus.
Ben je door een wervelwind geraakt? Waar is mam?
Ze is meegenomen. - Wat?
Kirie, wacht. Mitsuo's rug.
Als we de stad uit zijn voor hij een slak wordt...
herstelt hij vast wel.
Zodra hij veilig is, kom ik terug om onze ouders te zoeken.
Maar hoe? De tunnel en de zee zijn onbegaanbaar.
De bergen misschien. Een bergpad dat nog niet is geprobeerd.
Het heeft geen zin. We zijn al door de spiraal besmet.
Je hebt gelijk. Het is beter dan blijven praten.
Ja. Laten we een richting kiezen.
Het heeft geen zin.
Zus, m'n rug jeukt als een gek.
Hou vol, we zijn bijna de stad uit. Dan knap je wel op.
De rijtjeshuizen staan rondom de Libellenvijver.
Kijk daar.
Iemand repareert dat rijtjeshuis en veroorzaakt wervelwinden.
Wacht eens. Is dat niet meneer Tanizaki?
Hé! Gaan jullie ervandoor?
Als jullie terugkomen, ben ik klaar met de aanbouw.
Hoe lang is dit pad? - Ik ben moe.
Vreemd, we hadden al lang bij de weg moeten zijn.
Zo te zien zijn er meer mensen de stad in gelopen.
Meneer Takemoto. Hoe komt u hier? - Hè? Dat kan ik jou ook vragen.
We proberen de stad uit te komen.
Dit pad leidt naar de grote weg.
Welnee, de weg is die kant op.
We zagen jullie de berg op gaan en zijn jullie gevolgd.
Alle wegen in deze stad lopen rond.
We komen hier nooit weg. - Rustig.
Laten we doorlopen en kijken wat er verderop is.
Verdorie. Het is alsof we rondjes lopen.
Hoe zouden ze rauw smaken? - Dat klinkt ook goed.
Hij kruipt in z'n huis. - Laten we het openbreken.
Wacht. Wist je dat er insecten zijn die slakken zo eten?
Zo is het genoeg. - Niet alles opeten.
Kirie, laten we gaan. - Ja.
De spiraal heeft ze.
Waar zouden we zijn? - Ik heb geen idee.
Ik zei toch dat ontsnappen niet kon. De vloek heeft ons al geraakt.
De ringen zijn een kompas.
Shuichi. Kom terug.
Pap. Het is m'n vader.
Rustig. Dat verbeeld je je maar.
Het voelt alsof de tijd ons ontglipt.
We gaan te langzaam en hij laat ons achter.
Waarom liepen jullie weg? - We liepen niet weg.
Waarom is z'n rug zo opgezwollen? - Dat is z'n rugzak.
Hij is vast moe. Ik draag hem wel. - Laat mij maar.
Natuurlijk.
Ik heb zo'n honger.
Zouden hier slakken zijn?
Welnee, waarom zouden ze in de bergen zijn?
Ik wist het.
Hoe gaan we hem opeten? - Rennen.
Mitsuo, kun je van deze klif af kruipen?
Ja, toch?
Ga dan.
Ga nou. Ga, of ik sla je.
Ga. Je moet opschieten.
Ik kom nog terug, beloofd.
Willen jullie ons weer lozen? - Geef ons die slak.
Wil je deze ook rauw eten? - Zeker weten.
Weet je nog hoe lekker Okamoto was? Hoe het was om hem rauw op te eten?
Het voelde zo goed.
Hij heeft ze. - Laten we teruggaan naar de stad.
Dit is Kurouzu niet. We zijn op een vreemde plek beland.
Nee, dit is Kurouzu wel. Kijk daar. - Rijtjeshuizen?
Ze zijn de rijtjeshuizen blijven uitbouwen, aan beide kanten.
Maar daar waren ze net mee begonnen toen we vertrokken.
Er is veel tijd verstreken toen we door de bergen dwaalden.
Ze passen perfect aan elkaar.
Alsof ze ontworpen zijn om een spiraal te vormen.
Misschien is het andersom...
en was er eerst één groot huis in een spiraal.
Misschien is het langzaam uiteen gevallen...
en bleven er maar een paar stukken overeind.
Misschien lijkt dit meer op de stad zoals die vroeger was.
Ik ga m'n vader en m'n moeder zoeken.
Zoeken jullie maar een uitweg. We praten later wel bij.
Doe niet zo gek, Kirie. We helpen je zoeken.
Het hart van de spiraal.
Ik wil het mysterie zelf oplossen.
Meneer Tanizaki. - O, jullie zijn het.
Dat is jaren geleden. Jullie zijn geen dag ouder geworden.
Zijn er al jaren verstreken? - Zeker.
Er zijn hier en daar nog wat gaten en blokkades van beton en zo...
dus het is een waar doolhof.
Maar het zal snel klaar zijn.
De bewoners werken van binnenuit aan de rijtjeshuizen.
Het zijn harde werkers.
Ik zoek m'n ouders. Ze zijn allebei meegenomen door een wervelwind.
M'n vader is pottenbakker. - Een pottenbakker?
Er is een stel dat aardewerk maakt bij de Libellenvijver.
Wat? Echt? - Ik heb hem zelf nooit ontmoet...
maar hij noemt aardewerk de kunst van de spiraal.
Ik wist het, ze leven nog. - Dat is geweldig, Kirie.
Dank u wel, meneer Tanizaki.
Ik ga er snel heen. - Doe dat.
Maar het zal niet meevallen daar te komen.
Ik ben nog nooit bij de Libellenvijver geweest.
Zou de hele spiraal vol zitten met mensen zoals zij?
Als dit de originele vorm is...
waarom is de stad destijds dan zo gebouwd?
Het is mogelijk dat dit sinds de oudheid keer op keer is gebeurd.
Misschien dat elke eeuw, of elke paar eeuwen...
de vloek van de spiraal hier terugkeert.
En elke keer herbouwen de inwoners dan de spiraalstad.
Maar waarom kent niemand er dan verhalen over?
Misschien gebeurt er iets wat de overlevering onderbreekt.
Misschien verdwijnt in één klap iedereen die het kan doorvertellen.
Waar zijn we? - Ik kan geen stap meer verzetten.
Kijk daar.
Er wordt iemand gecremeerd.
Dat kunnen we als richtpunt gebruiken. Snel, voor het vervaagt.
Kijk, daar is een opening. Snel, het gaat zo dicht.
Chie. - Kirie.
Chie. - We zijn verbonden.
We zijn net verbonden.
Die van ons ook. - Alle huizen zijn verbonden.
Dit was onder de Libellenvijver. - Ik ga erin.
M'n ouders zijn daar, dat weet ik zeker.
We gaan samen. - Natuurlijk.
We moeten doorgaan.
Neem me mee.
Het moet daar beneden prachtig zijn.
Laat los. - Neem me mee.
Laat los.
Shuichi.
Ik hou het niet meer.
Het was een enorme ruïne. Zoiets had ik nog nooit gezien.
Het verblindende licht dat ik vanaf de wenteltrap zag...
werd door deze spiralen geproduceerd.
Om me heen was een zee van mensen.
Ze kwamen vast uit het rijtjeshuis.
En nu staarden ze allemaal naar de spiralen.
Shuichi.
Ze lijken met de ruïnes te versmelten.
Mam. Pap.
Ik wist dat jullie hier waren. - Kirie.
Kirie. - Shuichi.
Kirie, moet je al die ruïnes zien.
Dit was het. Dit was de waarheid achter de vloek.
Het lijkt wel te leven.
Ja. En ik denk dat het een eigen wil heeft.
Spiralen trekken ieders blik naar het middelpunt.
Wat de bedoeling van de bouwers in de oudheid ook geweest is...
deze ruïnes leven instinctief voort en lokken het leven erboven hierheen.
Eens in de zoveel jaar.
Shuichi, wat gaat er nu met ons gebeuren?
Ik kan de spiraalvloek niet meer weerstaan.
Kirie.
Doe wat je moet doen om hier weg te komen.
Iets zegt me dat de vloek bijna ten einde is.
Ik heb ook geen energie meer om me ertegen te verzetten.
Ik blijf bij je.
En zo...
kwam er een einde aan de spiraalvloek die onze stad had getroffen.
Onze griezelige stad vervalt en verbrokkelt in de loop der jaren.
En dan wordt hij herboren als een nieuwe stad. En misschien...
leiden z'n inwoners een gelukkig leven.
Eri.
Welkom terug.
Zeg, Satoshi...
Zullen we samen weggaan uit dit stadje?
In elk geval tot de ruïnes weer uit hun sluimering ontwaken.
Vertaling: Geert Spekken Iyuno