Болница Курузу
205 Кирие
Кохлеа.
Делот од увото што детектира звук.
Веројатно е најочигледната спирала во човечкото тело.
Директор на болницата
Г-ѓо Саито, состојбата ви се поправила.
Да, докторе. Се чувствувам многу подобро.
Уште ве плаши помислата на спирала?
Ме ужаснува. - Жал ми е што го слушам тоа.
Да се обидеме вака. Ќе ве испратам во психијатриската болница во Мидоријама.
Нели е тоа болница за... Шуичи.
Тоа ве загрижува?
Поради стигмата што ги следи психијатриските болници?
Верувајте, немате причина за загриженост.
Ме потсети анатомскиот постер кај директорот.
Мајка ми си ја избричи главата и си ги отсече врвовите на прстите.
Уверена е дека се ослободила од сите спирали во телото.
Замисли да дознае за спиралата во увото.
Бестрага! Пак рој комарци.
Мажјаците формираат рој додека се парат.
Има облик на спирала.
Кога веќе спомна, сум ги видела многу.
Затоа има толку многу комарци?
Тоа е проклетството на спиралата.
Пак Брза помош. Утринава примивме повеќе од десет трудници.
Имаат мачнини по илјадници убоди од комарци.
Г-це Гошима?
Родилиштето е полно. Ќе морате да делите соба. -Се разбира.
Кејко?
Ја познавате? - Да. Роднини сме.
Кирие и Кејко
Фала, Кирие. - Повели и друг пат.
Кејко, што е ова? Тешко е.
Само стави го во орманот. - Добро.
Болница Курузу
УЗУМАКИ
Болница Курузу
Овој пациент, мртов е!
И овде има двајца мртви! - Двајца?
Што им се случило?
Избодени се.
Да. Што и да е причината, целата крв им е исцедена.
Да викнеме полиција.
Убиени се?
Јас сношти ништо не слушнав. Ти?
Само зуење на комарци.
205 Кирие и Кејко
Не ми се верува дека има убиства овде. И тоа три.
Погоди што се случи, Кирие. Бебето почна да мрда. -Вистина?
Кирие, како се чувствуваш? - Шуичи!
Комарец! Нема да добиеш ни капка од мојата крв!
Шуичи!
Кирие, знаеше дека само женките кои носат јајца цицаат крв?
Се гостат со животинската крв да ги нахранат јајцата во стомакот.
Што правите?
Морате да си заминете.
Извини, Кејко. Се однесува чудно во последно време.
Во ред е.
Болница Курузу
Кејко, не дозволувај комарците да те касаат.
Фала, но во ред е. Не ми пречат комарците.
Всушност, ми се допаѓаат. Многу.
Што прават?
Не би требало да бидеш овде!
Каква е таа врева?
Губете се!
Крвта! Дај ни ја својата крв!
Каква е оваа мешаница? Што се случува?
Дај ни крв!
Доволно е за вечерва.
Беше преслатко. - Да се вратиме во своите соби.
Да се наспиеме.
Не толку брзо!
Мислиш дека можеш да ја дознаеш нашата тајна и да си заминеш?
Престанете! Кејко, помогни ми!
Крв! Дај ми ја својата крв. - Кејко.
Не прави го тоа!
Умри!
103 Јуки
Љубена моја, стани едно со мене во спиралата.
Не! Никогаш!
Би сакал да ти се вовлечам во спиралата во твоето уво, душо.
Сакам да се склупчам во неа и да заспијам.
103 Јуки
Болница Курузу
Но, видов со свои очи. - Звучи неверојатно.
Сигурно не било само кошмар?
Не! Тие трудници пиеја крв.
Татко ти кажа нешто необично. За спиралите во моите уши.
Тато е мртов. Тоа било само сон, мамо.
Морам да бидам сигурна. Морам сама да го видам тој постер.
Мамо, те молам! - Докторе!
Боже!
Го нема! Го нема постерот.
Застарен беше. Го фрлив. -Молам?!
Добро, кажете ми сам. Не лажете ме. Имаме ли спирала во увото?
Спирала? Се разбира дека не. Од каде ви е тоа?
Вистина ли е тоа?
Поважно, г-ѓо Саито, исечениците во стапалата сигурно ве болат.
Дајте и нешто против болки. - Веднаш, докторе.
Да одиме во вашата соба.
Дали тоа е вистина?
103 Јуки
Немој! Те молам, немој.
Тие се во твоите уши.
Во твоите уши. Во твоите уши!
- Не!
Тие се во твоите уши!
Тој е во моите уши! Се вовлекол во спиралите во моите уши!
Морам да го отстранам! Веднаш!
За момент помислив дека успеавме со тргањето на тој цртеж,
но мора веднаш да ја прегледа специјалист. -Да.
Зошто се се врти? Моето тело се врти и се врти.
Не! Не сакам да станам спирала!
Изгледа како...
Болница Курузу
Новородени деца
205 Кирие
Фала, сита сум. - Одвај го допре.
Не ми се допаѓаат овие печурки. Ми мирисаат како крв.
Овие печурки се превкусни. -Нашиот опстетричар д-р Кавамото вели
дека се добри за нас и може да јадеме колку сакаме.
Мене не ми треба убедување. Секако би ги изела.
Јаслис
Се прашувам што се случува.
Одвај чекам да се вратам на топло место.
Можеме ли да се вратиме?
Се разбира. Оној човек не извади, може да не врати назад.
Сигурно сега го враќа Макио.
Се надевам дека јас сум следен.
И јас. Одвај чекам.
Баш си палав.
Тоа е Кејко.
Породилна сала
Наваму.
Докторе Кавамото, слушнав вресок од Кејко.
Бебињата се слатки и тоа им е оружје со кое созреваат во независност.
Малечките се одлучни.
Ја сечам папочната врвка, но плацентата се регенерира.
Им расте нова на крајот на папочната врвка.
Толку се одлучни да се вратат во нивната омилена матка.
Нивното претпочитано постоење.
Тогаш оние печурки со спирална шара...
Да, тоа се плаценти.
Почнаа да растат спонтано додека ги породувавме овде.
Кејко!
Докторе, ве молам...
Ми треба крв.
Што правите? Пуштете ме! - Веднаш! Ми треба крв! Веднаш!
Слатко... Толку слатко.
Толку многу печурки!
Уште... Уште...
Ми требаат уште.
Фала за се. - Чувајте се.
Дојди, одиме. - Ме боли!
Вечерва имаме дочек за Кирие. Се надеваме дека ќе дојдеш, Шуичи.
Забава? Тоа!
Твојата куќа е покрај езерото со вилински коњчиња. Има многу спирали.
Забава! Забава! Да одиме!
Добре дојде дома, Кирие. - Да, добредојде, дадо! -Фала.
Шуичи, не срами се. Навали.
Во ред. Ви благодарам.
Сигурно си прегладнет. - Би требало почесто да доаѓаш.
Што е, Шуичи?
И ти ја гледаш, нели? Се гордеам со тоа дело.
Татко ти вистински ја разбираше уметноста.
Разговаравме пред да почине, рече, грнчарството е уметност на спиралата.
Неговите зборови ми ги отворија очите за вистинската уметност.
"Додека тајфунот наближува, какви последици не очекуваат?"
Кутриот Шуичи, слабо јадеше.
Морничави се. Во последно време изработува само чудни работи.
Лице.
Тие лица се како мајка му и татко му на Шуичи!
Шуичи! Помогни ни!
Морам да ја видам внатрешноста на печката. -Шуичи, од кога си овде?
Ме повикуваат. Некој ме повикува од таа печка!
Не биди смешен. Тоа е невозможно.
Шуичи!
Помогни ни, Шуичи!
Како мајка ми и татко ми може да бидат во таа печка?
Пече! Пече!
Шуичи!
Ќе се јавам во пожарна.
"Овој силен тајфун во ова необично време од годината
ќе продолжи по копното кон север." - Тато, симни се! Опасно е! -Завршив.
"Големиот тајфун застана над градот Курузу
кој е под постојан налет на силен ветар.
Јапонскиот метеоролошки завод не може да објасни..."
"Се јавувам во живо од Курузу. Овој тајфун...
Кобајаши? Гледаме нешто на столбот зад тебе.
Што? На столбот?
Можно ли е тоа да е жртва на тајфунот?
Дали си таму? Кобајаши? - Да, овде сум."
Што се случува? Кружи над нас веќе речиси два часа.
Ни метеоролозите не знаат зошто. - "Кирие!"
Што беше тоа? - Не знам. -"Кирие!"
Окото на бурата. Те бара тебе! Мораш да го видиш, дадо!
Не тропај, Митсуо.
Се вика око на бурата, но бурите немаат очи. -"Кирие."
"Кирие."
Доаѓам!
Шуичи! - Кирие! Дојди!
Ако останеш, твојата куќа и семејството ќе бидат уништени.
Види! Окото на бурата!
Ги гледаш оние злокобни облаци како вител? Го кажуваат твоето име!
Како љубов на прв поглед! Овој тајфун е опседнат со тебе.
Ти си сериозен? - Брзо! Наваму! -"Кирие!"
Кирие! -Мојата нога! Заглавив! - Што? Заглави? Бестрага!
Добро си? Ќе ти помогнам!
Ја проголта окото на бурата?!
Зошто?
"Кирие."
Бурата сигурно помислила дека сум јас.
Ако се задржи овде, целиот град ќе...
"Кирие."
Долу!
Наваму!
"Моќниот тајфун кој тешко го оштети градот Курузу
таинствено исчезна.
Ненадејното исчезнување нема објаснување. Друг тајфун..."
Слушнавте? -Мислам дека се глувци. Ми се смачи од нив.
Ако верувате на приказните, куќава е изградена пред ерата Мејџи.
Се прашувам како ваква обична куќа во низа не ја уништи тајфунот.
Поцврста е отколку што изгледа.
Тој е! Чудовиштето!
Знаев дека гласините се точни! Чув дека овде живее чудовиште!
Ноќе јаде кучиња од населбата. - Како можеш да зборуваш такви ужаси?
Чудовишта не постојат, душо.
Вистина е! Изело веќе многу кучиња.
Доаѓам! -Г-ѓо Гошима? Јас сум, вашиот сосед.
Г. Вокабајаши.
Пријател на мајка ти? -Живее лево. Се запознавме попладнево.
Рече, во бурата ја изгубил куќата, како и ние.
Добровечер. -Добровечер. Мило ми е што се запознавме.
Агентот за недвижнини рече дека една кутра старица и нејзиниот син
живеат десно од вас. Наводно синот постојано стенка.
Што? Не е чудовиште? - Значи, си ги чул гласините.
Тивко. -Велат дека изгледа чудно поради хоничната болест.
Така почнаа гласините за чудовиштето. Но, не грижете се.
Јас ќе одам. - До видување.
Фала. Тоа беше љубезно од вас.
Добро е што нема чудовиште.
Прекрасно момче.
Необично. Наминав попладнево да се претставам, но немаше никого.
Кутрата, можеби слабо слуша. Се чини дека тоа е постара жена.
Да. Можеби е поради тоа.
Пак ги прави тие звуци.
Тоа не е... Зар мислиш дека...
Нели тоа звучи како старица?
Некако чудно стенка.
Што ако нешто не е во ред? Ако и се случило нешто? -Кирие!
Чекај! Ќе дојдам со тебе! - Одам да проверам.
Извинете, госпоѓо.
Госпоѓо, дали е се во ред?
Мојот син. Мојот син е мртов!
Како изгледаше кога го најде? Синот...
Не сакам да споделувам детали со вас.
Ѕирнав низ задниот прозорец пред малку.
Таму каде што спиеше синот имаше дупчиња во подот. Безброј!
Како настанале?
Навистина не знам. Реков, не сакам да зборувам.
Кирие, ти си убава и одлучна жена.
Не можам да престанам да те гледам.
Што се оние?
Вакабајаши?
Дадо! Што е тоа?
Јамагучи?
Од телото му излегува спирала.
Мислам дека е од амортизер.
Што е тоа? - Морничаво.
"Тие чудни настани продолжија да се случуваат
погодувајќи го градот и сите нас.
Гледајќи сега, во тој момент
мислам дека бев затапена за се.
МЕДИЈАТРАНСЛЕЈШНС