Ziekenhuis Kurouzu
Nakayama, Keiko Goshima, Kirie
Het slakkenhuis.
Het orgaan in het oor dat geluiden waarneemt.
Dat is waarschijnlijk de opvallendste spiraal in het menselijk lichaam.
Hoe voelt u zich, mevrouw Saito?
Veel beter, dokter.
Word u nog steeds bang van spiralen?
Ja, ik ben er doodsbang voor.
Ik snap het. Laten we dit proberen.
Een onderzoek in het psychiatrisch ziekenhuis in Midoriyama.
Maar dat is een ziekenhuis voor... Toch, Shuichi?
Wilt u daar niet heen?
U maakt zich zorgen om het stigma van een psychiatrisch ziekenhuis.
Er is geen enkele reden tot bezorgdheid.
Ik dacht eraan toen ik een oude tekening zag in het ziekenhuis.
Mam schoor zich kaal en knipte haar vingertoppen af.
Ze denkt dat ze geen spiralen meer op haar lichaam heeft.
Maar ze heeft spiralen in haar oren.
Verdorie. Weer zo'n muggenzwerm.
Mannetjes vormen een zwerm als ze gaan paren.
Het is een spiraalvorm.
Nu je het zegt, die zie ik veel.
Zijn er daarom zo veel muggen de laatste tijd?
Het is de vloek. De vloek van de spiraal.
Weer een ambulance.
Er zijn vanochtend al elf zwangere vrouwen binnengebracht...
die zich ziek voelen na een aanval door een zwerm muggen.
Juffrouw Goshima?
De kraamafdeling zit vol, dus u moet uw kamer delen.
Natuurlijk. Keiko?
Kent u haar? - Ja, ze is m'n nicht.
Nakayama, Keiko Goshima, Kirie
Bedankt, Kirie. - Geen probleem.
Keiko, wat is dit? Het is loodzwaar.
Leg het maar in de kast, oké?
Natuurlijk.
Ziekenhuis Kurouzu
Deze patiënt is dood.
En nog twee doden in deze kamer. - Wat?
Wat is er met ze gebeurd?
Ze lijken onder de insectenbeten te zitten.
Ja.
Wat er ook gebeurd is, hun lichaam lijkt volledig leeggezogen.
We moeten de politie bellen.
Zijn ze vermoord?
Ik heb vannacht niets gehoord.
Ik weet alleen nog dat ik muggen hoorde zoemen.
Nakayama, Keiko Goshima, Kirie
Bizar, een moord in een ziekenhuis.
Drie nog wel. - Ik weet het.
Maar luister eens, Kirie.
De baby begint te bewegen. - Echt waar?
Kirie, hoe voel je je? - Shuichi.
O nee, mooi niet. Van mij krijg je geen druppel.
Shuichi.
Wist je dit, Kirie?
Alleen vrouwtjesmuggen die eitjes dragen, zuigen bloed.
Ze drinken dierenbloed om de eitjes in hun buik te voeden.
Waar ben je mee bezig? Je moet hier weg. Nu.
Het spijt me zo, Keiko.
Hij doet de laatste tijd een beetje vreemd.
Het geeft niet, Kirie.
Ziekenhuis Kurouzu
Keiko, laat je niet door de muggen steken.
Bedankt. Maar het is goed zo. Ik vind muggen niet erg.
Ik hou van ze. Ik ben er dol op.
Wat doen ze in hemelsnaam?
Dat had je niet mogen zien.
Nee.
Hé, wat is dat voor herrie?
Achteruit.
Je bloed. Geef ons je bloed.
Wat is er aan de hand? Wat gebeurt daar?
Geef ons bloed. - Nee.
Dat is wel genoeg voor vannacht.
Dat was heerlijk.
We gaan terug naar onze kamer.
Ja, laten we gaan slapen.
Niet zo snel.
Denk je dat je onze geheimen kunt zien en dan kunt weglopen?
Hou op. Keiko, help me.
Bloed. Geef me je bloed. - Keiko?
Niet doen.
Sterf.
Saito, Yukie
Schiet op, schat. Word een spiraal, net als ik.
Nee. Nooit.
Ik wil in de spiraal in je oor kruipen.
Ik wil me erin oprollen en in slaap vallen.
Saito, Yukie
Ziekenhuis Kurouzu
Ik heb het zelf gezien.
Het klinkt vergezocht. - Weet je zeker dat je niet droomde?
Het is de waarheid. Die zwangere vrouwen dronken bloed.
Je vader zei iets vreemds. Dat er een spiraal in m'n oren zit.
Papa is dood. Het was maar een droom, mam.
Ik moet het zeker weten.
Ik moet die tekening zien. - Mam.
Dokter. O, nee.
Die tekening is weg.
Hij was veel te oud, dus ik heb hem weggedaan.
Wat heeft u gedaan?
Dan vraag ik het u direct. Zit er een spiraal in het oor?
Een spiraal? Natuurlijk niet, hoe kan dat?
Echt niet?
Maar belangrijker, de wonden aan uw voeten doen vast pijn.
Geef haar iets tegen de pijn. - Meteen, dokter.
Kom maar mee naar uw kamer, mevrouw Saito.
Is het waar? Zijn er echt geen?
Saito, Yukie
O, nee. Nee.
Ze zitten in je oren.
Nee.
Ze zijn er wel.
Er zijn spiralen.
Hij zit in m'n oren. Hij is in de spiralen in m'n oren gekropen.
Ik moet opschieten. Ik moet hem eruit halen.
Het was dus niet genoeg om die tekening weg te halen.
Ik denk dat er een specialist naar moet kijken.
Alles draait rond.
M'n lichaam blijft maar draaien.
Nee. Ik wil geen spiraal worden.
Dat lijken wel...
Ziekenhuis Kurouzu
kraamafdeling
Goshima, Kirie
Bedankt, ik hoef niet meer.
Je hebt er amper van gegeten.
Ik lust deze paddenstoelen niet. Ze ruiken naar bloed.
Die paddenstoelen zijn heerlijk.
Dokter Kawamoto zegt dat ze gezond zijn en dat je er veel moet eten.
Ik zou ze sowieso eten. - Ja, hè?
Wat zou er in ze omgaan?
Ik wil terug.
Terug naar die warme plek.
Kunnen we wel terug?
Die man haalde ons eruit en kan ons er ook weer in stoppen.
Ik wed dat hij Makio nu terug stopt.
Hopelijk ben ik snel aan de beurt.
Ik kan niet wachten.
Je bent zo stout.
Dat was Keiko's stem.
Het kwam hiervandaan.
Dokter Kawamoto. Ik hoorde Keiko net schreeuwen.
Baby's zijn zo schattig...
omdat het ze helpt om veilig op te groeien.
Maar bij deze baby's knip ik steeds de navelstreng door...
en blijft de placenta terug groeien.
Ze regenereren de placenta aan het eind van de navelstreng.
Zo graag willen ze terug naar hun oude verblijf.
Naar hun oude bestaan.
Dus die paddenstoelachtige dingen met spiraalpatronen...
Ja. Het zijn placenta's.
Ze begonnen spontaan te groeien toen we ze hier ter wereld brachten.
Keiko.
Dokter Kawamoto, geef me bloed.
Wat doe je? Laat me los. - Nu. Geef me nu bloed.
Heerlijk. Zo lekker.
Paddenstoelen. - En zo veel.
Meer. Ik heb meer nodig.
Bedankt voor alles.
Pas goed op jezelf, oké?
Kom mee, snel. - Je doet me pijn.
We geven vanavond een feestje voor Kirie.
Jij komt toch ook, Shuichi?
Een feestje, joepie.
Je huis staat vlak bij de Libellenvijver.
Die vijver is vervuild met spiralen.
Feestje. Kom op.
Welkom thuis. - Welkom thuis, zus.
Bedankt.
Shuichi, hou je niet in. Tast toe.
Bedankt, dat zal ik doen.
Wauw, wat had jij een honger.
Shuichi, je moet vaker langskomen.
Doe ik.
Wat is er, Shuichi?
Jij ziet het ook, hè?
Ik ben bijzonder trots op dat bord.
Je vader had echt oog voor kunst.
Voor hij stierf, noemde hij aardewerk de kunst van de spiraal.
Z'n woorden openden m'n ogen voor wat echte kunst is.
Wat verwachten we van tyfoon 1 als hij aan land komt?
Shuichi heeft niet veel gegeten, hè?
Nee.
Ze zijn doodeng.
Hij maakt de laatste tijd niets anders meer.
Een gezicht.
Ze lijken op Shuichi's ouders.
Shuichi. Shuichi, help ons. - Shuichi.
Laat me zien wat erin zit.
O, was je er nog?
Ze roepen me.
Iemand roept me vanuit die oven.
Doe niet zo gek, dat kan niet.
Shuichi.
Help ons. Shuichi. - Shuichi.
Hoe kan dat? Hoe kunnen m'n ouders in die oven zitten?
Shuichi. Het brandt. - Shuichi.
Shuichi.
Ik bel de brandweer.
Tyfoon 1 is ongewoon laat in het seizoen ontstaan...
en zal verder noordwaarts trekken...
Pap, kom eraf. Het is gevaarlijk. - Ik ben klaar.
De monstertyfoon blijft gek genoeg boven Kurouzu hangen.
Er blijft een hevige wind door de stad razen.
Het meteorologisch instituut kan het niet verklaren.
Ik ben in Kurouzu en de tyfoon blijft maar hangen.
Kobayashi, we zien iets op de elektriciteitspaal achter je.
Wat? De elektriciteitspaal achter me?
Zie je dat? - Heeft de tyfoon dat veroorzaakt?
Is dat een vrouw? Is ze dood? - Kobayashi?
Ben je daar, Kobayashi? - Ja, ik ben er nog.
Hoe kan dit? Hij blijft al bijna twee uur hangen.
De weerdienst snapt het ook niet.
Wat was dat? - Geen idee.
Wie is daar?
Het oog van de tyfoon. Het oog zoekt jou, zus.
Welnee, Mitsuo. Het heet wel het oog van de storm...
maar stormen hebben geen echt oog.
Kirie.
Ik kom al.
Shuichi? - Kirie. Kom mee.
Als je blijft, worden je huis en je familie weggevaagd.
Kijk. Het oog van de tyfoon.
Moet je die donderwolken zien.
Heb je het niet gehoord? Hij roept je naam.
Het was liefde op het eerste gezicht. Tyfoon 1 is smoorverliefd op je.
Dat meen je niet. - Schiet op. Deze kant op.
Kirie.
M'n been. Het zit vast. - Wat? Verdomme.
Gaat het?
Wacht, ik help wel.
Slokt het oog van de storm haar op?
Waarom?
Kirie.
De storm heeft haar meegenomen. Hij dacht dat ik het was.
Als de storm hier blijft, zal de hele stad...
Kirie.
Bukken.
Kom mee.
Kirie.
Tyfoon 1 heeft Kurouzu zwaar getroffen...
toen hij bleef hangen, maar is plotseling verdwenen.
Ook dat blijft onverklaarbaar.
Sterker nog, tyfoon 2 is al...
Hoorde je dat?
Volgens mij zijn het muizen. Ik ben ze spuugzat.
Deze huizen zijn nog van voor keizer Meiji.
Hoe kan een oud huis als dit de tyfoon hebben doorstaan?
Het is kennelijk sterker dan het lijkt.
Dat is hem. Het monster.
Ik wist het. Ze zeggen dat hier een monster is.
Elke nacht komt het honden opeten.
Dat had ik niet van je verwacht. Monsters bestaan niet.
Het is waar. Ze zeggen dat er al veel zijn gedood en opgegeten.
Ik kom eraan. - Mevrouw Goshima.
Ik ben Wakabayashi, uw buurman.
Hallo, meneer Wakabayashi.
Kent je moeder hem?
Een buurman. We hebben vandaag kennisgemaakt.
De storm heeft zijn huis ook verwoest.
Goedenavond.
Het was leuk kennis te maken.
Ik hoorde van de makelaar die dit huis voor me vond...
dat er een arme oude vrouw en haar zoon rechts naast u wonen.
Het is kennelijk de zoon die zo kreunt.
Wat? Is het geen monster?
Heb jij die geruchten ook gehoord? - Stil.
Hij schijnt er vreemd uit te zien door een chronische ziekte.
Zo zijn de monstergeruchten begonnen. Maak je geen zorgen.
Ik moet gaan. - Bedankt, heel vriendelijk van u.
Ik ben blij dat er geen monster is.
Wat een aardige jongeman.
Maar ik ben een paar keer langsgegaan om gedag te zeggen...
en er leek niemand thuis te zijn.
Misschien is ze doof. Het klinkt alsof ze al oud is.
Ja, dat zou het verklaren.
De zoon kreunt weer.
Nee, dat is niet...
Is dat niet de stem van een oude vrouw?
Dat gehuil klinkt niet goed.
Er is vast iets met haar gebeurd. - Kirie.
Wacht, Kirie. Ik ga met je mee. - Ik ga kijken.
Mevrouw.
Mevrouw, wat is er?
M'n zoon. M'n zoon is dood.
Hoe zag hij eruit? De zoon, bedoel ik.
Het is niet aan mij om dat te zeggen.
Ik heb net even door het achterraam gekeken.
Ik zag gaatjes in de vloer waar de zoon heeft geslapen.
Heel veel.
Wat kan de oorzaak zijn?
Sorry, ik wil er niet over praten.
Kirie. Wat een mooie, sterke vrouw.
Wat een lust voor het oog.
Wat is dat?
Meneer Wakabayashi?
Zus. Wat is dat in hemelsnaam?
Yamaguchi?
Boe.
Er steekt een veer uit z'n lichaam.
Dat is de vering van een auto.
Wat is dat? - Doodeng.
Kom, weg hier.
Er bleven onverklaarbare dingen gebeuren.
Met de stad. En met ons.
Achteraf denk ik dat ik er toen al ongevoelig voor was geworden.
Vertaling: Geert Spekken Iyuno