Najnowsze doniesienia o ataku w Londynie tydzień temu.
Nagranie z anonimowego źródła
pokazuje Quentina Becka, znanego jako Mysterio, na chwilę przed śmiercią.
Uwaga. Materiał jest drastyczny.
Wysłałem żywiołaka do jego wymiaru, ale chyba nie wyjdę z tego żywy.
Spider-Man mnie zaatakował dronami bojowymi. To technologia Starka.
Powiedział, że tylko on może być następcą Iron Mana.
Czy mam wysłać wszystkie drony bojowe do ataku? Będzie wiele ofiar.
Wyślij wszystkie. Co do jednego.
Ten szokujący materiał pokazano dziś rano
w kontrowersyjnym serwisie TheDailyBugle.net.
Macie niezbity dowód,
że to Spider-Man jest odpowiedzialny za brutalne zabójstwo Mysteria,
wojownika z innego wymiaru, który zginął za naszą planetę
i który przejdzie do historii jako największy bohater w dziejach.
Ale to nie wszystko. Oto prawdziwa sensacja.
Lepiej usiądźcie.
Tak naprawdę Spider-Man to...
Spider-Man nazywa się Peter Parker.
Co do ku...?
Tak, moi mili. Peter Parker.
17-letni przestępca przepełniony
- żądzą krwi... - Jesteś dziewczyną Spider-Mana?
to wyjęty spod prawa zamaskowany bandyta, Spider-Man!
- To on! - Zostawcie ją.
Jesteś dzieciakiem?
Zamordowałeś Mysterio? Pomogłaś mu zabić Mysterio?
Młody, pokaż twarz.
Spider-Man mnie uderzył!
Ludzie go podziwiali, nazywali bohaterem.
A ja widzę w nim wroga publicznego numer jeden!
Mówiłam ci, że już nigdy tak nie chcę!
Zasłaniasz mi!
Przepraszam.
- Dokąd lecimy? - Do ciebie?
Nie możemy. Mój tata cię zabije!
Co? Mówiłaś, że mnie lubi!
Już nie.
- Stary! - Stary!
Stary!
- Przepraszam! Wszystko dobrze? - Raczej nie.
Peter!
- Czas na nas. Lecimy. - Mówiłaś, że nie chcesz.
- Lećmy już. - Możemy jechać metrem.
Nie.
Uważaj!
To był koszmar.
- W porządku? - Tak. Spoko.
Szybko. Wskakuj. Przepraszam.
Nie wiedziałem, że nie jesteś szczęśliwa.
Było bardzo fajnie. Taki przelotny romans,
- który przeleciał. - Fajnie było. I może być jeszcze fajniej.
- Wyskoczymy gdzieś razem. - Ale kiedy?
Sprawdzę, co to.
- Nie, Happy! - To moja praca.
On ciągle wchodzi przez okno.
- O rany. - Peter?
- Nie wiem, co zrobić. - Peter?
- O rany. - Nic nie widziałem.
- To nie to, co myślisz. - Przepraszam. Zabezpieczcie się.
- Hej! Ty pewnie jesteś MJ! - Tak, przepraszam.
- Miło mi. - Mnie też.
Płakałeś?
Rozstaliśmy się.
Hej, Spider-Man!
Niezręcznie.
Myślałem, że jesteście zakochani.
- Byliśmy. - Pogadajmy o tym w kuchni.
- Tak ładnie razem wyglądaliście. - Chodzi o wyznaczanie granic.
- Otworzę. - Wejdźmy tu.
- Ktoś przyszedł? - To prawda?
Nie teraz!
Nie wiedziałam, że temat seksu cię peszy.
To nie ma nic wspólnego z seksem.
Jeśli chcesz jeszcze to obgadać... Co to za hałas?
- Hej, Spider-Man! - O Boże.
Możemy to wszystko przegadać.
Nie, ty zajmij się sobą, a ja sobą.
- O rany. - Co się dzieje z tym telefonem?
Odkleicie się od tych telefonów?
Chcę z wami porozmawiać o waszym związku.
Peter?
Co?
- Czy to...? - To tutaj?
- Peter Parker! - Siema, Peter!
Może to jakoś ucichnie.
Spider-Zagrożenie!
Na całym świecie wszczęto śledztwa
w sprawie nieletniego mordercy znanego jako Spider-Man lub Peter Parker,
bezwzględnego zbrodniarza wojennego,
który od lat terroryzował przyzwoitych obywateli Nowego Jorku.
Lecz teraz całe miasto, cały świat,
widzi, kim jest naprawdę.
Morderca! Mysterio na zawsze!
Mamy nowe informacje na temat niedawnego ataku w Londynie.
Przenosimy się do siedziby Komisji Wywiadu.
Niedawno władze oficjalnie potwierdziły,
że zabójcze drony użyte do ataku
powstały w Stark Industries.
- Agenci federalni! Otwierać! - Zostań tu!
Departament Kontroli Zniszczeń. Mamy nakaz aresztowania Petera Parkera.
Zna pan Czwartą Poprawkę? Nieuzasadnione zatrzymanie?
Wchodzimy.
Nie zabiłem Quentina Becka. To robota dronów.
- One należą do ciebie. - Nie. Znaczy...
Nick Fury był ze mną przez cały czas. Wszystko wam wyjaśni.
Nick Fury od roku przebywa w kosmosie.
Co?
Peter! Hej!
MJ! Oni nie mają z tym nic wspólnego.
Nic nie mów bez adwokata!
Żądam adwokata.
- Pani Jones-Watson. - Jones. "Watson" nie używam.
- Pani Jones. Po co adwokat, jeśli... - ...nie mam nic do ukrycia?
Właśnie. Chyba że...
Faktycznie coś przeskrobałam?
Znam waszą taktykę. I swoje prawa.
Proszę odpowiadać na pytania.
Widziałem twoje akta.
Jesteś młodą, inteligentną kobietą, przed tobą cała przyszłość.
Chcesz to wszystko poświęcić, wiążąc się z takim łobuzem, jak Peter Parker?
Przepraszam, że tak długo to trwało.
- Załatwisz Nedowi coś na ząb? Zgłodniał. - Jasne.
Przepraszam cię za niego.
- Mam z panem nie rozmawiać. - Nie musisz.
Mam jedno pytanie. Kiedy MJ ci powiedziała, że Peter jest Spider-Manem...
- Chwila. - Co jest?
Wiedziałem to przed MJ. Byłem jego "gościem w centrali".
Połowa moich agentów to goście w centrali.
A więc pan się na tym zna! Osobiście pomogłem mu znaleźć Sępa.
Nie wiedziałem.
Pomogłem mu zhakować strój i polecieć w kosmos.
Czyli jesteś jego głównym wspólnikiem w nielegalnych działaniach.
Prosiłbym o wykreślenie moich słów z protokołu.
Z całym szacunkiem, a mówię to bardzo nieszczerze,
o ile nie ma pan żadnych konkretnych zarzutów,
nie może pan nas tu trzymać.
Radzę wziąć adwokata.
Słucham?
Narażenie nieletniego to paskudny zarzut.
Jako prawna opiekunka chłopca, prawie jego matka,
nie tylko pozwoliła mu pani się narażać, ale wręcz go zachęcała.
- Kto tak postępuje? - Chcę się natychmiast widzieć z Peterem.
Dziś wciągnięto Stark Industries w sieć
kontrowersyjnej sprawy Spider-Man/Mysterio,
kiedy agenci federalni rozpoczęli śledztwo w sprawie wykradzionej technologii Starka.
"Bez komentarza"
Przynajmniej dobre zdjęcie.
Co się dzieje?
Wspaniale. Dziękuję.
Mam dobre wieści.
Zarzuty nie zostaną podtrzymane.
Serio?
Wiedziałam.
- Dzięki, panie Murdock. - Dzięki, Matt.
- Wspaniale. - Bardzo proszę.
- Jednakże, panie Hogan... - Tak.
FBI intensywnie bada sprawę wykradzionej technologii.
Chce pan być lojalny wobec Starka, ale jeśli brał pan w tym udział...
- Ja? - ...proszę znaleźć adwokata.
Potrzebuję adwokata? To przecież on... Mówił pan, że nie ma zarzutów.
Znam swoje prawa i odmawiam odpowiedzi na pytanie,
bo odpowiedź może mnie pogrążyć...
Jak to mówią w Chłopcach z ferajny?
Wiem, co myślisz. Wysłuchajmy prawnika.
- Matt? - Będziesz potrzebował świetnego adwokata.
Tobie prokurator odpuścił, ale nie będzie tak łatwo.
Jest jeszcze opinia publiczna.
Morderca!
Mysterio na zawsze!
Jak pan to zrobił?
Jestem świetnym prawnikiem.
WIERZYMY MYSTERIO
Musimy znaleźć bezpieczniejsze miejsce.
WPROWADŹ KOD
Jak to się...
Alarm wyłączony.
Ładnie tu. I bezpiecznie.
Witajcie w duchowej oazie.
Lubicie Donkey Konga Jr.?
Nicky z Jersey City, jesteś na linii.
Chciałbym uhonorować Avengersów,
ale nie w ten sposób.
Tarcza Kapitana Ameryki na Statui Wolności?
To absurd. Zostawcie Statuę Wolności w spokoju.
PRODUCENT: STARK
Happy.
Złożyłeś już wszystkie podania?
Właśnie wypełniłem wniosek do MIT.
- A ty? - Też.
A jeśli się dostaniemy? I Ned?
Jeśli nie dostaniemy stypendiów, nici ze studiów.
Masz dobre wyniki i oceny.
- Jestem zbyt pragmatyczna? - Nie. No dobrze.
Trochę. Ale to w tobie lubię, między innymi.
- Naprawdę? - Tak.
A co jeszcze we mnie lubisz?
- Twój nieposkromiony optymizm. - U mnie szklanka zawsze w połowie pełna.
I jesteś kontaktowa.
Uwielbiam ludzi. Naprawdę uwielbiam.
Lubisz sport.
Metsi w tym roku pójdą na całość.
Naprawdę?
Co to za hałas?
To Happy. Spójrz. Odstąpił pokój May i śpi tutaj.
Mam dziwne pytanie.
Czy czujesz choć trochę ulgę?
Od kiedy ugryzł mnie ten pająk...
miałem zaledwie tydzień normalnego życia.
W miarę normalnego.
To było...
kiedy ty się dowiedziałaś.
Bo wtedy wszyscy w moim życiu, którzy powinni wiedzieć, wiedzieli.
I było idealnie.
Lecz teraz wszyscy wiedzą...
Jestem najsławniejszym człowiekiem na świecie.
I nadal jestem spłukany.
Wiesz...
cieszę się, że cię jutro zobaczę.
Ja też.
Kończcie już.
Lubicie się, wiadomo. Kończ już.
Nie mówicie nic nowego. A ja muszę się wyspać.
- Cały czas słuchałeś? - Cześć, Happy.
Nie miałem wyjścia.
- MJ cię pozdrawia. - Cześć.
Dziś jest pierwszy dzień w ostatniej klasie najsłynniejszego ucznia Midtown.
Peter Parker! Bierz ich, tygrysie!
- Czy może raczej... "pająku"? - Od rana
przed liceum Midtown gromadzą się gigantyczne tłumy.
Tłum jest równo podzielony na zwolenników i krytyków Spider-Mana.
MJ!
MJ, kochamy cię!
MJ, będziecie mieli Spider-Bobasy?
Cofnąć się!
MJ, wiesz, że to morderca?
Peter, zróbmy klip na TikToka.
Mysterio na zawsze!
Zrób salto!
- Pokaż, jak się całujesz z MJ! - Odwalcie się!
- A ty to kto? - Ned Leeds.
Najlepszy kumpel Petera Parkera.
Jak ktoś ma wąty do Petera, niech zagada ze mną.
O naszej przyjaźni możecie przeczytać w mojej nowej książce Flashpoint.
Jeden pająk, dwa serca, milion szalonych wspomnień. Przeczytajcie.
- Idź. - Muszę zaczekać...
Nie. Idź.
Zaczekam w środku.
Oglądajcie Wieści z Midtown,
żeby śledzić wraz z nami,
jak Peter Parker podejmuje swoją największą walkę:
o przyjęcie na studia.
Peter, chcielibyśmy cię znów przywitać w szkole Midtown,
która kształci bohaterów.
Albo zabójców.
Przestań.
- To wielki zaszczyt ci służyć. - Wcale nie.
Mysterio miał rację.
- Dość. - Mysterio miał rację.
Nasi uczniowie zrobili to dla ciebie.
- Nie. Ty to zrobiłeś. - Ja trochę pomogłem.
Próbowałem cię powstrzymać, ale się uparłeś.
- To jego dzieło. - Może znajdziesz czas, by to obejrzeć.
Możesz wszędzie chodzić albo bujać się na sieci,
- albo uciec na sufit. - Wiemy, że to potrafisz.
Ja...
- Wiem, co zrobiłeś. - Nie ośmieszaj się.
- Wiem, co zrobiłeś. - On kocha teorie spiskowe.
Skryjemy się tu na cały dzień przed tym szaleństwem na dole?
To jest dobre. "Niektórzy twierdzą, że Parker posiada
pajęcze zdolności hipnotyzowania samic,
dzięki czemu wzbudził w Jones-Watson podziw dla swojej osoby".
Przestań.
Tak, mój pajęczy władco.
Wreszcie trochę prywatności!
Na dole wszyscy powariowali.
Tak sobie pomyślałem...
że jak nas przyjmą na MIT, powinniśmy zamieszkać razem.
- Pewnie. - Fajny pomysł.
- To będziemy my. - Tak.
Tylko bez frisbee i tych uśmiechów.
MIT to oczywiście marzenie.
W razie czego znajdziemy inne uczelnie,
żeby być razem w Bostonie.
Nowa buda i miasto. Tam też mogę spajdermenić. Mają tam przestępców, nie?
- Tak. - Całe zatrzęsienie.
Czyli nowy początek.
Co jest?
Myślę, że jeśli...
spodziewasz się rozczarowania,
to nigdy się nie rozczarujesz.
Daj spokój.
Nowy początek.
Będziemy wszyscy razem.
Masz rację. Nowy początek.
Tak.
Nowy początek.
Pierwsza odpowiedź!
Spoko. To miała być rezerwa.
Peter!
Nie?
Ostatnia odpowiedź.
MIT?
Dobra.
Gotowi?
Jones, mówiłem, żebyś zdjęła te dekoracje.
Mówił pan Sashy...
Nie migaj się, tylko zrób to.
Oczywiście.
Zaraz zwymiotuję.
Lepiej nie, bo każe mi to sprzątnąć.
Nasza ostatnia szansa. Albo tu, albo nigdzie.
Otwierajmy.
- Gotowi? - Tak.
Na trzy.
Raz, dwa, trzy.
Nie.
A ty?
"Z uwagi na niedawne kontrowersje
niestety nie możemy rozpatrzyć pańskiego wniosku o przyjęcie".
To niesprawiedliwe.
Serio. Nie zrobiłem nic złego.
Wy też nic złego nie zrobiliście.
Spodziewaj się rozczarowania, a nigdy się nie rozczarujesz.
Nie zaśniemy aż do...
Bostonu!
Nie dostaliście się!
Nie, bo naprawdę przyjaźnimy się ze Spider-Manem.
Dobra, to ja lecę.
Jest impreza integracyjna dla nowych...
Przykro mi.
- Jones, co robisz? Wracaj do roboty. - Już idę.
Wiecie co?
Nie zmieniłabym niczego.
Ja też nie.
Ale muszę pokazać ten list rodzicom.
Cześć.
Cześć?
Jestem...
Najsławniejszą osobą na świecie. Wiem.
Postaraj się nie pośliznąć, nie mamy ubezpieczenia.
Będzie gwiazdkowe przyjęcie?
Nie. Jedna z bram Rotundy łączy nas z Syberią.
Zamieć się tu wdarła.
Bo ktoś zapomniał rzucić czar konserwujący, żeby uszczelnić portal.
Tak, bo zapomniał, że mam teraz wyższe powinności.
"Wyższe powinności"?
Może je mieć Najwyższy Czarodziej.
Pan nim nie jest?
Nie, on nim został, bo ja blipnąłem na pięć lat.
Gratulacje.
- Gdybym tu był, to bym... - ...nas pogrążył.
Wy tam, zasuwać dalej.
Peter, czemu zawdzięczam tę przyjemność?
Przepraszam, że zawracam panu głowę, ale...
Razem ocaliliśmy pół wszechświata, więc możemy przejść na ty.
Dobrze, Stephen.
Dziwnie brzmi, ale może być.
Kiedy Mysterio ujawnił moją tożsamość,
zawaliło się moje całe życie
i nie wiem, czy to wykonalne, ale zastanawiam się,
czy mógłbyś się cofnąć w czasie i jakoś to odczynić?
Zaburzyliśmy stabilność czasoprzestrzeni, by ocalić niezliczone istnienia,
a ty chcesz to powtórzyć, bo masz w życiu mętlik?
Tu nie chodzi o mnie. To dotknęło wiele osób.
Ciocię May, Happy'ego, mojego przyjaciela, moją dziewczynę. Mają przechlapane
tylko dlatego, że mnie znają. A nie zrobili nic złego.
Bardzo mi przykro, ale...
nawet gdybym chciał, nie mam już Kamienia Czasu.
No tak.
Wybacz, jeśli zmarnowałem twój czas.
- Nie zmarnowałeś. - Zapomnij o tym.
Bez obawy. Zapominanie świetnie mu idzie.
Wong!
- Podsunąłeś mi dobry pomysł. - Jaki?
Runy Kafkalu.
Runy Kafkalu?
Standardowe zaklęcie zapomnienia.
Nie cofnie czasu, ale ludzie zapomną, że jesteś Spider-Manem.
- Serio? - Nie.
Zaklęcie dotyka mrocznych granic między znaną i nieznaną rzeczywistością.
Zbyt ryzykowne.
Używaliśmy go z byle powodu.
Pamiętasz imprezę w Kamar-Taj?
- Nie. - Właśnie.
Daj spokój.
Za mało przeszedł?
Nie mieszaj mnie w to.
Zgoda?
Zgoda.
Co to za miejsce?
Sanctum wzniesiono na przecięciu kosmicznych prądów energetycznych.
Nie byliśmy tu pierwsi.
Część murów powstała tysiące lat temu.
W latach 80. nakręcili tu odcinek Equalizera.
Cóż...
jestem wdzięczny za pańską pomoc.
Błahostka.
I nie mów mi per "pan".
Racja. Przepraszam.
Gotowy?
Gotowy.
Miło było cię poznać, Spider-Manie.
Słucham?
Cały świat zapomni, że Peter Parker jest Spider-Manem.
- Łącznie ze mną. - Wszyscy?
A mogą być wyjątki?
To niemożliwe.
I nie zmieniamy zaklęć podczas ich rzucania.
Moja dziewczyna zapomni, co przeżyliśmy? I czy będzie ze mną?
A była z tobą, bo jesteś Spider-Manem?
- Liczę, że nie. - Dobra, spoko.
Cały świat zapomni, że jesteś Spider-Manem, poza twoją dziewczyną.
Bardzo dziękuję.
O kurczę, Ned.
A co to jest Ned?
Mój przyjaciel. Powinien wiedzieć, kim jestem.
Dobra. Ale już nie zmieniamy parametrów zaklęcia w trakcie jego rzucania.
To już wszystko. Przysięgam.
- Ciocia May też powinna wiedzieć. - Zakłócasz zaklęcie.
Źle przyjęła to, że jestem Spider-Manem.
Nie chcę znów przez to przechodzić.
- Ciocia May? - Tak.
Dziękuję.
- Happy? - Nie. Niezbyt happy.
To ksywka. Harold "Happy" Hogan.
Pracował dla Starka. Teraz chodzi z ciocią...
Przestaniesz gadać?
Ci, którzy wcześniej wiedzieli, że jestem Spider-Manem, niech pamiętają!
- Udało się? - Nie!
- Zmieniłeś moje zaklęcie sześć razy. - Pięć.
Mówiłem, żeby nie zmieniać zaklęcia.
A teraz wymknęło się spod kontroli.
Gdybym tego nie przerwał, doszłoby do katastrofy.
- Stephen, przepraszam... - Mów do mnie per "pan".
Przepraszam pana.
Po tym, co razem przeszliśmy,
zapominam, jesteś tylko dzieciakiem.
Słuchaj, Parker. Przyczyną kłopotów nie jest Mysterio,
tylko to, że prowadzisz podwójne życie.
Im dłużej to trwa, tym bardziej jest niebezpieczne.
Przykro mi, że ciebie i twoich przyjaciół nie przyjęli na studia,
ale skoro dostaliście odmowę i próbowaliście się odwołać,
to już nic się nie da zrobić.
"Odwołać się"? To znaczy, że mogłem do nich zadzwonić?
Tak.
Można tak?
Nie zadzwoniłeś?
Dostałem list i założyłem...
Przepraszam.
To znaczy, że nawet nie spróbowałeś się z nimi dogadać,
zanim mnie poprosiłeś, żebym zrobił pranie mózgu całemu światu?
Jeśli tak to ująć...
No odbierz.
Co tam? Jestem zajęty.
- Gdzie jest spotkanie integracyjne? - Bo co?
Muszę do kogoś zagadać, żeby dał Nedowi i MJ drugą szansę.
Co z tego będę miał?
Narażam się, gadając z tobą.
Dobra, będę przez tydzień...
odstawiać cię do szkoły jako Spider-Man?
Przez miesiąc.
- Przez tydzień. - Dwa tygodnie.
- Proszę, pomóż mi. - Wiesz, czego chcę.
OK, rozpowiem, że się kumplujemy.
- Flash, proszę cię. - Spoko.
Jest taka prorektorka, może z nią coś zdziałasz.
- Gdzie ją znajdę? - Jest w drodze.
- Dokąd? - Na lotnisko.
Sieć Starka nieosiągalna.
Jej szukasz
Rozpoznawanie twarzy niedostępne.
Cześć.
Widzę cię!
O rany!
- To Peter Parker. - Mamo?
No dobra.
Tak?
- Dzień dobry. Jestem Peter Parker. - Stoisz na jezdni.
Muszę z panią porozmawiać. Wiem, że jedzie pani na lotnisko.
MJ Watson i Ned Leeds to najmądrzejsze osoby, jakie znam.
Jestem głupkiem, bo korzystałem z ich pomocy.
Ale gdyby nie pomogli, zginęłyby miliony ludzi.
Niech MIT nie będzie głupie jak ja.
- MIT jest głupie? - Nie, mówię: niech nie będzie głupie.
Jak głupsza wersja mnie, która by nie skorzystała z ich pomocy.
Nie przećwiczyłeś tego, prawda?
Chcę tylko powiedzieć, że...
Czemu biegniesz?
O Boże.
Proszę pani? Lepiej wysiąść.
Uciekajcie z mostu!
Drzwi są zamknięte! Drzwi...
Witaj, Peter.
Czy my się znamy?
Co zrobiłeś z moją maszyną?
Nie wiem, o czym pan mówi. Z jaką maszyną?
Potęga słońca w mojej dłoni.
Zniknęła.
Jeśli pan przestanie rozwalać auta, to pomogę panu znaleźć tę maszynę.
Chcesz się bawić w gierki?
Łap!
Już dobrze, uciekajcie.
Myślisz, że nowy kostiumik cię ocali?
Powinienem był zabić twoją dziewczynę, gdy była okazja.
Co powiedziałeś?
Chyba mamy konkurencję.
Peter! Pomocy!
Już lecę do pani!
Peter!
Proszę zachować spokój. Głęboko oddychać. Wszystko w porządku?
Nie!
Mam wszystko pod kontrolą.
Kombinezon uszkodzony.
Nanotechnologia.
Prześcignąłeś samego siebie, Peter.
Nie doceniałem cię.
Ale teraz zginiesz.
Nie jesteś Peterem Parkerem.
Mam mętlik w głowie.
Co się dzieje?
Wykryto nowe urządzenie.
Urządzenie sparowane.
Macie mnie słuchać, nie jego.
Hej!
Macie mnie słuchać.
Nie jego. Mnie.
Nic pani nie jest? Jeszcze zdąży pani na samolot.
Peter.
Jesteś bohaterem.
Nie... Znaczy...
Porozmawiam z komisją o twoich znajomych. I o tobie.
Ale tu nie chodzi o mnie.
Porozmawiam z nimi o twoich znajomych i o tobie. Dobrze?
Serio?
Masz spore szanse, tylko unikaj kłopotów.
Trzymaj. Z drogi. Pogadam z draniem.
Hej! Ty! Chodź no tu!
To nie było w porządku! Nie do wiary!
Kim ty jesteś?
Hej. Dopóki chce pan mnie zabić, ja wszystko kontroluję,
te wszystkie pańskie macki. Jasne?
Kim pan jest? O co tu chodzi?
Nie.
Osborn?
Doktorze?
Uważaj, czego sobie życzysz, Parker.
Wypuśćcie mnie stąd!
- Powie mi pan, co tu się dzieje? - Zaklęcie, które spartaczyłeś,
które miało wywołać masową amnezję,
zaczęło ze wszystkich wszechświatów ściągać tych,
którzy wiedzą, że Peter Parker to Spider-Man.
- Ze wszystkich wszechświatów? - Ktoś ty? Gdzie jestem?
Lepiej nic im nie mówić, bo tak szczerze,
multiwersum to koncept, o którym wiemy zatrważająco niewiele.
- Multiwersum istnieje? - To nie powinno być możliwe.
- Nie przerwał pan zaklęcia? - Zdławiłem je. Ale kilku się przecisnęło.
Wyczułem jakąś obecność z innego świata, pognałem ją do kanału,
a tam znalazłem tego...
oślizgłego zielonego skurczybyka.
Zaklęcie? Mówimy o magii?
To jakieś kinderparty? Kim jest ten pajac? Co to za cyrk?
Sprawdźmy coś.
Znasz Petera Parkera, który jest Spider-Manem?
Tak.
- Czy to on? - Nie.
Widzisz?
Oto, co zrobimy.
Nie wiem, ilu tych gości tu mamy...
Był jeszcze jeden. Na moście.
Wyglądał jak latający zielony elf.
Uroczo. To zacznij od niego.
Złap ich i sprowadź tutaj,
a ja obmyślę, jak ich odesłać, zanim nasz wszechświat się rozpadnie
albo, co gorsza, Wong się dowie.
Doktorze Strange?
No co?
Jest szansa, że nas przyjmą do MIT,
jeśli uczelnia zobaczy, że walczę z takimi świrami...
- Hamuj się. - Przepraszam.
Ty na serio nadal gadasz o studiach?
Co to było?
To.
Hej, nie może pan...
Jak to zrobiłeś?
Byłem na niejednym kinderparty.
Hej.
Jeden strzał, wysyłasz ich tutaj i idziesz dalej. Do roboty.
Proszę pana...
Co znowu?
To ja namieszałem i ogarnę to, słowo. Ale potrzebna mi pomoc.
Nie wierzę, że jestem w Sanctum Sanctorum.
Ja też.
Jak pan odkrył swoje zdolności?
Babcia mówi, że mamy w rodzinie dar, i czasem czuję mrowienie w rękach...
Lepiej pogadaj z lekarzem.
- Peter. - Hej.
Przepraszam, że was w to wciągam, ale sam nie dam rady.
Nie musisz za nic przepraszać. Załatwiłeś nam MIT.
To jak te zbiry tu się dostały?
Schrzanił zaklęcie, żeby was wzięli na studia.
- Przecież ocaliłeś rektorkę. - Użyłeś magii?
To było później. Skupmy się na dobrych wieściach.
Nie, skupmy się na złych wieściach.
Jak na razie znaleźliście zero intruzów z innego wymiaru,
więc bierzcie telefony,
przejrzyjcie internet i ogarnijcie ten bajzel!
Mówi nam pan, co robić, choć to pańskie zaklęcie tak namieszało,
a więc jest to pański bajzel.
Też znam parę magicznych słówek,
na przykład "proszę".
Proszę, ogarnijcie ten bajzel.
Możecie pracować w podziemiach.
W podziemiach?
Ale wypas.
- Z tym zaklęciem to było tak... - Nie mamy ci za złe.
- Naprawdę? - Tak.
Rozumiem. Chciałeś po prostu wszystko naprawić.
Może następnym razem omów to z nami.
Bo wtedy, gdy pomyślisz:
"Hej, zrobię coś, co może zepsuć cały wszechświat",
będziemy mogli ci pomóc. Opracujemy jakiś plan lub zrobimy burzę mózgów.
Zgoda.
Ned?
Stary, nieważne. Nic takiego się nie stało.
Łoże tortur!
To sprzęt do pilatesu.
- A to jest... - Krypta.
Znajdziemy tych gości, ty ich zamkniesz, Doktor Magik odeśle ich do domu.
A jak nas przyjmą do MIT, stawiam wam kolejkę wczorajszych pączków.
Złapmy paru zbirów z multiwersum.
Hej! A tych dwoje to kto, do diabła?
Moi przyjaciele. To jest MJ, a to Ned.
Hej.
A jak się pan nazywa?
Doktor Otto Octavius.
A na serio, jak pan się nazywa?
Czy to dinozaur?
KONTROLA RAMION AKTYWNA NANOKOMBINEZON OFFLINE
PŁYN DO MYCIA RĄK
SZABLON DO KSZTAŁTOWANIA BRODY
Jeśli farba nie zejdzie, przyjdźcie do schroniska.
Nie, May. Najpierw musimy ich znaleźć.
Dokończcie misję i przyjdźcie. Mamy zbiórkę konserw dla ubogich.
- Chyba się spiera. - Mam jednego.
- Kończę. - Kocham cię.
Gościem z centrali się nie bywa, gościem z centrali się jest zawsze.
Co znalazłeś?
Jakieś zamieszanie przy wojskowym centrum badawczym za miastem.
Świadkowie twierdzą, że widzieli tam latającego potwora.
To pewnie koleś, który był na moście.
Niemożliwe.
Zna go pan?
Na moście wołał go pan po nazwisku.
Norman Osborn. Genialny naukowiec. Technologie wojskowe.
- Ale był chciwy, pobłądził. - Co się z nim stało?
Mamy już dość twoich pytań, chłopcze.
Muszę iść. Gdzie to jest?
To nie może być on.
Dlaczego?
Bo Norman Osborn zginął wiele lat temu.
Tak więc albo widzieliśmy kogoś innego,
albo lecisz w mrok, by walczyć z duchem.
Rozglądaj się po drzewach. Nie wiemy, gdzie on jest.
Jak ty to robisz, że nigdy nie puścisz pawia?
- Widzieliście to? - Nie.
Jest bardzo ciemno.
- Co się dzieje? - Peter, co jest?
Czy czujesz to swoje mrowienie?
- Wy też to widzicie? - Tak.
- Osborn? - Nie. Był zielony, ten jest niebieski.
Czy przypadkiem nie jesteś z innego wszechświata?
Co on robi?
Wygląda, jakby się ładował.
Mam złe przeczucia. Dawaj go tu.
Dawaj w lewo! W lewo, szybko! W lewo!
Co ty mu mówisz? Dawaj w prawo! W prawo!
W prawo!
Tak mi nie pomagacie!
O nie. Co się stało? Peter?
Peter! To ja! Flint Marko. Pamiętasz mnie?
- Jestem Peter, ale nie twój Peter. - Jak to?
- Co się tu odstawia? - Wyjaśnię ci.
Ale pomożesz mi go powstrzymać?
Zajmij go czymś, a ja mu odetnę zasilanie. Jazda!
Już go długo nie utrzymam.
Już działam.
Inny Peter. Dziwne.
Dzięki.
- Przepraszam. - Nie ma sprawy.
Odzyskałem ciało.
Wiem, że to brzmi dziwnie, ale to nie jest pana wszechświat.
- Nie mój wszechświat? - Co?
Wyczułem to. Prąd ma tu inny smak.
Pasuje mi.
Nie rozkręcaj się.
Jest pan tu przeze mnie.
W tym wszechświecie? Czy w lesie? Nienawidzę lasów.
Miałem na myśli wszechświat.
To jak? Będziemy tu stać i udawać, że nie jestem goły?
- Ja tak. - Nie, nie.
Co to było?
- Co mu zrobiłeś? - Nic takiego.
- Zabiłeś go? - Mogę wszystko wyjaśnić.
Tylko zaufaj mi.
Nie ufam ci, bo cię nie znam.
Co jest?
Stanąłeś po złej stronie.
Connors?
Chwila. Znasz tego stwora?
Nie, nie, nie. Nie stwora. Człowieka.
Są z tego samego wszechświata.
Doktor Curt Connors. Był naukowcem w Oscorpie, kiedy tam pracowałem.
Genialnym naukowcem. Póki się nie zmienił w jaszczura.
Ten wariat próbował zmienić całe miasto w jaszczury.
Nie zwariowałem. To był kolejny krok w ewolucji człowieka.
- Dinozaur umie mówić. - Jaszczur.
A tak w ogóle, zmieniłeś się.
Ostatnio miałeś zepsute zęby, okulary i zaczeskę.
Przeszedłeś metamorfozę?
Ja mogę ci zrobić prawdziwą metamorfozę.
- Niech zgadnę. W jaszczura? - Właśnie.
Zamkniecie się? Gdzie jesteśmy?
- To skomplikowane. - W lochu czarodzieja.
W lochu czarodzieja?
Nie da się tego inaczej ująć, to dosłownie loch czarodzieja.
Czarujcie sobie do woli.
Chcę znów posmakować tej nowej energii.
Hej, Peter.
Dotarli ci nowi kolesie? Gość od prądu i od piasku.
Tak, są tu. Zamknięci w celach.
Super. Zostanę tu jeszcze
i posprzątam, żeby nikt się mnie znowu nie czepiał.
Wiesz, nie dałbym sobie rady bez ciebie, tak więc dzięki.
Spoko.
Zapytaj go, czy to drapieżna roślina, czy może naukowiec zmieniony w drzewo.
To zwykłe drzewo.
Zwykłe drzewo.
Ty tchórzu!
Mamy do podbicia nowy świat.
Obrzydzasz mnie.
Daj mi spokój. Proszę.
Kryjesz się w cieniu.
Uciekasz od prawdziwego siebie.
Nie.
Przed sobą i tak nie uciekniesz!
- Cześć, May. - Peter.
Jestem w pracy i właśnie wszedł tu jeden z tych gości, których szukasz.
WITAJCIE W FEAST
MYSTERIO MIAŁ RACJĘ
Gdzie jest May?
Dziękuję.
May!
Oto i on.
Norman, to jest mój bratanek.
Norman Osborn? Myślałem, że pan jest...
Zobaczyłem Spider-Mana w reklamie tego miejsca.
I pomyślałem, że mi pomożesz. Ale to nie ty.
Potrzebna pomoc Spider-Mana?
Tak po prostu tu wszedł.
Bo nie mam gdzie się podziać.
W moim domu mieszkają jacyś ludzie.
Oscorp nie istnieje.
Mój syn...
Czasami...
nie jestem sobą.
Jestem... jakby kimś innym.
Kiedy on przejmuje nade mną kontrolę, nic nie pamiętam.
- Kto? - Teraz znalazłem się w tym mieście.
- Kto cię kontroluje? - I nie wiem, co się ze mną dzieje.
Już dobrze.
To wszystko nie ma sensu.
Jest zagubiony.
I nie tylko w tym wszechświecie. Ma też coś z głową.
Wszyscy tacy są?
Tak.
Znaczy wszyscy mają swoje problemy psychiczne i fizyczne.
Potrzebuje pomocy, więc może reszta też.
Chyba nie chcesz... To nie jest moja sprawa.
Nie twoja sprawa?
Na pewno lepszą pomoc dostaną tam, skąd przybyli.
Najlepsze, co możemy dla nich zrobić, to wysłać ich do domu.
Dla nich? Czy dla ciebie?
Rozejrzyj się. Tym się tu zajmujemy. Pomagamy ludziom.
Tak będzie najlepiej dla nich. Zaufaj mi.
Spider-Man nadal stwarza zagrożenie.
Przerwa na krótką prezentację suplementu Daily Bugle.
To druga rzecz potrzebna na co dzień.
Po ujęciu.
No co?
Namierzyłem go.
Jest z ciotką i jakimś gościem.
- Jesteś pewien? - Odjeżdżają spod schroniska.
Nie zgub go.
Dzięki, May. Do zobaczenia, mam nadzieję.
On ci ufa. Więc ja też.
Dzięki, że wyprałaś mój strój.
Do zobaczenia.
- Słuchajcie. To jest pan Osborn. - Doktor.
Sorki. Doktorze Osborn, to moi przyjaciele. To jest Ned i MJ.
Mary Jane?
Właściwie to Michelle Jones.
Fascynujące.
Myślicie, że są inni Nedowie Leedsowie?
Octavius?
Osborn?
Co ci się stało?
Co mi się stało...?
- Jesteś żywym trupem. - O czym ty mówisz?
Zginąłeś, Norman.
Lata temu.
Zwariowałeś.
Fajnie tu.
O czym pan mówi? Przecież stoi przed panem, nie jest...
On nie żyje.
Obaj zginęli. W walce ze Spider-Manem.
Bębnili o tym w wiadomościach.
Zielony Goblin nadziany na ostrza własnego ślizgacza.
A kilka lat później
ty, Doc Ock, utonąłeś w rzece ze swoją maszyną.
To absurd.
Spider-Man próbował zniszczyć mój reaktor fuzyjny.
Ale go powstrzymałem.
Chwyciłem go za gardło i wtedy...
- Przeniosłem się tutaj. - Błagam. Powiem wam, jak było.
Spuściłem Spider-Manowi ostry łomot. On to potwierdzi.
Potem wywołał przeciążenie, a ja utknąłem w sieci, przyswajając dane.
Już prawie miałem się zmienić w czystą energię i wtedy...
I wtedy...
O cholera.
Omal nie zginąłem.
Max, czy coś wiesz? Czy ja mam zginąć?
- Świetnie. Kolejny. - On nie jest niebezpieczny.
Będzie dobrze.
A to co?
La Macchina di Kadavus. Uwięziłem w niej to wadliwe zaklęcie.
Odwrócę jego działanie, wykonując odpowiedni rytuał,
i wyślę tych gości do ich wszechświatów.
I co dalej? Mamy zginąć?
Nie, dzięki, nie skorzystam.
Wypuśćcie mnie stąd!
Peter!
Strange. Nie możemy ich odesłać. Jeszcze nie.
Czemu?
Bo kilku z nich zginie.
Parker.
To ich przeznaczenie.
Okaż serce.
W ogólnym rachunku multiwersum
ich poświęcenie znaczy nieskończenie więcej niż ich życie.
Przykro mi, młody.
Jeśli mają zginąć, to zginą.
Peter!
Nie.
- Stary, co robisz? - Peter, uciekaj stąd! Szybko!
Dlatego nie mam dzieci.
- Daj mi pudełko. - Nie.
O rany, umarłem.
Nie. Oddzieliłeś się tylko od swojej formy fizycznej.
Od mojej... Co?
Jak ty to robisz?
Nie mam pojęcia.
Nie powinieneś mieć kontroli nad ciałem!
Fantastyczne uczucie.
To jedno z najfajniejszych moich przeżyć. Ale nigdy już tego nie rób.
Zostaw mnie!
Co to za miejsce?
Wymiar Lustrzany, tutaj ja wszystkim rządzę.
Strange, zaczekaj! Możemy to obgadać?
Czy nie rozumiesz, że w multiwersum
jest nieskończona liczba osób, które wiedzą, że Peter Parker jest Spider-Manem!
Ściągniesz tu ich wszystkich, jeśli uwolnisz to zaklęcie!
Tak, ale nie możemy ich wysłać na pewną śmierć.
To ich przeznaczenie.
Nie możesz go zmienić, ani tego, kim są.
A gdybyśmy mogli zmienić ich przeznaczenie?
Co pan robi?
Nie oddam...
Oddawaj!
Chwila. Spirala archimedejska?
Wymiar Lustrzany to zwykła geometria? A ja jestem świetny z geometrii!
Promień do kwadratu. Podzielić przez pi. Wyznaczyć punkty na krzywej...
To koniec, Parker.
Wrócę po ciebie, jak załatwię sprawę.
Hej!
Wie pan, co jest lepsze niż magia?
Matma.
Nie rób tego.
Przykro mi, ale...
Muszę spróbować.
- Co się stało? - Wygrałem z Doktorem Strange'em!
- Co? - Gwizdnąłem mu sygnet.
Bujałem się nad miastem, a potem przeszedłem
przez ogromne lustro i wtedy...
Gdzie on jest?
Uwięziony. Nie wiem na jak długo.
Mogłeś pozwolić nam zginąć. Co cię powstrzymało?
To nie w jego stylu.
Chyba mogę wam pomóc. Jeśli skoryguję to, co was spotkało,
może jak wrócicie do siebie, nie zginiecie w walce ze Spider-Manem.
"Skorygujesz"?
- Mamy zaawansowaną technologię... - Pomogę ci.
Sam się trochę param nauką.
Octavius wie, na co mnie stać.
"Skorygujesz"? Jak zachowanie psa? Odmawiam.
Nie mogę wam nic obiecać,
ale przynajmniej wrócicie do domu i dostaniecie drugą szansę.
Czy nie warto spróbować?
Wierz mi, Peter.
Takie korygowanie zawsze ma swoje konsekwencje.
Nie musisz się stąd ruszać. I nie wiedziałem, że mówisz.
Ale jeśli tu zostaniesz, zmierzysz się z czarodziejem.
A więc albo ruszymy stąd, albo zginiemy? Niewielki wybór, co?
Chcę wrócić do domu.
Osobiście nie chcę być zabity.
Zwłaszcza przez gościa w przebraniu z Dungeons and Dragons.
Tak więc jaki jest plan?
Mam wszystko pod kontrolą.
Co my z tym zrobimy?
Musimy to gdzieś ukryć.
- Musicie to zabrać. - Co?
Jak coś pójdzie nie tak, dam wam znać i to wciśniecie.
Idziemy z tobą.
To niebezpieczne. I tak już dość zrobiliście.
- Jesteśmy w tym razem. - Tak, ale...
martwiąc się o was, nic nie zdziałam.
Tak więc zrób to dla mnie, MJ, i weź to.
Proszę.
- Dobrze. - Dziękuję.
Ale jeśli nie będziesz się odzywać, wcisnę guzik.
Jasne.
Zrobię to.
Wierzymy ci, Michelle.
To naprawdę jego dziewczyna? Nie wierzę.
Zrobi to.
Na bank.
- Na razie. - Nie daj się.
Wy też.
- Uważaj na siebie. - Ty też.
A więc...
kto idzie ze mną?
Ja.
Ale jak wywiniesz jakiś numer,
usmażę cię na chrupko.
Gdzie Connors?
- Chciał zostać w wozie. - Dobra.
System alarmowy wyłączony.
- Cześć, May. - Tak?
Głupio mi, że tak wykorzystuję miejscówkę Happy'ego.
Przeżyje to.
Nowojorczycy są przeciwni renowacji Statui Wolności.
Oj, przepraszam.
To twój plan, Peter?
Żadnej pracowni, sprzętu, dokonujesz cudów w mieszkaniu?
Przygotujesz nam antidotum w mikrofali razem z mrożonym burrito?
Zjadłbym burrito.
On nas pozabija.
Miejmy nadzieję, że nie.
Pan pierwszy.
Co? Mnie nie trzeba korygować.
Nikt nie będzie mnie korygować!
Zwłaszcza szczeniak przy pomocy gratów, które znalazł w kawalerskim schowku.
Nie. On tam coś ma.
Czuję to. Jakąś dziwną energię.
Co to jest?
Fabrykator Starka.
Może analizować, projektować i wytwarzać praktycznie wszystko.
Myślałam, że to zepsute łóżko do opalania.
Ale numer.
On nas pozabija.
Co się tam dzieje?
Chip na karku Doca miał chronić jego mózg
przed systemem AI, który kontroluje te macki. Ale tu widać,
że chip jest usmażony, więc to nie Doc kontroluje macki,
tylko raczej one go kontrolują.
Co wyjaśnia dlaczego przez cały czas ma taką nieszczęśliwą minę.
KONTROLA RAMION AKTYWNA NANOKOMBINEZON OFFLINE
Spragniony?
Tak, jestem spragniony.
Woda słodka czy słona?
Jest pan ośmiornicą, więc...
Słucham?
A więc słodka, proszę.
Co za miejsce! I jakie możliwości!
To mieszkanie?
Tak. Uwielbiam otwartą przestrzeń.
Nie. Mówię o tym świecie.
Podoba mi się to, jak tu wyglądam.
A z tym ich prądem...
mógłbym dużo więcej zdziałać.
- A ty czemu się z nami zabrałeś? - Mam córkę. Chcę ją zobaczyć.
Ale on nie odeśle nikogo do domu,
zanim nie skończy swojego projektu naukowego.
- Ufasz mu? - Nie ufam nikomu.
Co ci się w ogóle stało?
Zatrudniłem się w firmie,
gdzie eksperymentowali z elektrycznością wytwarzaną przez żywe organizmy
i wpadłem do kadzi pełnej węgorzy.
Żartujesz. Ja wpadłem do superzderzacza.
Szlag.
Trzeba uważać, gdzie się wpada.
Niesamowite.
I ta technologia, i ty.
Jak już będzie po wszystkim,
gdybyś szukał pracy i był gotów dojeżdżać do innego wszechświata...
Udało się.
Działa na maksa.
Mamy to.
- Możesz go podnieść? - Już.
- Sorki! - Chwila, doktorze.
Czy to poniżenie nigdy się nie skończy?
Trzymaj swoje szkolne eksperymenty z dala ode mnie!
Zadziała. Trochę wiary.
Rzekł głupiec, który zrobił z siebie potwora.
Nie ruszaj głową.
Nie ruszaj się.
Ani mi się waż!
Przysięgam, jak się uwolnię, to powyrywam ci nogi...
Doktorze?
Octavius?
Jest tak cicho.
Te głosy w mojej głowie...
Już prawie zapomniałem.
Otto.
Tak. Norman.
To ja.
Chłopak się spisał.
Jestem ci wdzięczny, drogi chłopcze. Szczerze.
Nie ma za co.
W czym mogę pomóc?
Tutaj Peter. Zostaw wiadomość!
Peter, mówi Happy.
Sprawdziłem kamerę przy drzwiach. Co to za goście?
Sprowadziłeś do mnie cyborga z nogami robota?
Czy inny gostek jest ulepiony z błota? Oddzwoń.
I jak się czujesz, Norman?
Znów będziesz całością.
Bez mrocznej połowy.
Tylko ty.
Tylko ja.
Dobra...
Umieszczę to tutaj.
Będzie pobierać energię.
Zaraz wrócę i to sprawdzę, ale ty obserwuj światełka.
Zielone będą oznaczać, że cała elektryczność zniknęła.
Rzecz jasna, nie cała. Trochę potrzeba, żeby mózg sprawnie działał.
Nasz układ nerwowy jest...
Nie wiem, po co ci to wszystko tłumaczę.
- Mogę cię o coś spytać? - Jasne.
To twoje klocki?
Muszę iść. Zaraz wrócę.
- Coś jest nie tak. - To znaczy?
Jest dziwnie.
Zostaw to.
Im sprawniej przez to przejdziecie, tym szybciej wrócimy do domu.
- Gdzie on jest? - W środku.
A my na zewnątrz. Miałeś go pilnować.
Chcę mieć nagrania, które obciążą Spider-Mana.
Kontrola Zniszczeń już tu jedzie.
A więc się zaczyna.
Zaroi się tu od glin.
Peter?
Co się stało?
Nie wiem.
May?
Co jest, Peter?
Co się dzieje?
Dlaczego tak na mnie patrzysz?
Nieźle działa ten twój...
ekstra zmysł.
- Norman? - Norman wziął urlop, skarbie.
Co, do diabła?
Goblin.
"Bez mrocznej połowy"? Myślisz, że bym na to pozwolił?
Żebyś pozbawił mnie mocy,
bo nie masz pojęcia, co prawdziwa moc może dać?
- Nie znasz mnie. - Nie?
Widziałem, jak cię zmanipulowała,
byś wziął udział w tej jej moralnej krucjacie.
Nie musisz nas ratować. Nie potrzebujemy żadnej korekty.
To nie są nasze przekleństwa.
To są dary.
- Norman, nie. - Milcz, sługusie.
Nie wiesz, o czym mówisz.
Obserwowałem cię uważnie przez tchórzliwe oczy Normana,
jak walczysz o to wszystko, czego pragniesz,
podczas gdy świat zmusza cię do tego, byś dokonał wyboru.
Bogowie nie muszą wybierać.
Bierzemy, co chcemy.
May. Uciekaj.
O Boże.
- Co ty zrobiłeś? - Wolałem cię we wcześniejszej wersji.
Jest tam! Na górze!
To facet z mostu!
Widziałeś?
Nie!
Wystarczająco silny, by mieć wszystko.
Za słaby, by to wziąć!
Teraz cię mam.
Mówiłem, że będą konsekwencje.
Twoja słaba strona, Peter,
to moralność.
Ona cię dusi.
Nie czujesz tego?
Nie pomogło.
Norman miał rację.
Przejął od ciebie tę żałosną chorobę.
Próbował mnie skorygować.
May, uciekaj.
Teraz ja skoryguję ciebie.
Uciekaj, May.
May!
Peter, Peter, Peter.
Za każdy dobry uczynek spotka cię kara.
Możesz mi później podziękować.
Nie!
- May? - Peter.
Tu jestem.
May.
Jestem.
Jesteś cała?
Co się stało?
Nic nam nie jest. Prawda?
Tak. Trochę obiłam sobie tyłek.
- Ja też. - To wszystko.
Mam połamane żebra.
To moja wina. Powinienem był posłuchać Strange'a i ich odesłać.
Postąpiłeś właściwie.
Zostaliby zabici.
Postąpiłeś właściwie.
Nie jestem za nich odpowiedzialny.
Jak Norman to nazwał?
"Moja moralna krucjata"? Nie.
- Nie, May. - Posłuchaj, Peter.
Masz dar.
Masz moc.
A z wielką mocą musi się wiązać wielka odpowiedzialność.
Wiem.
Spadajmy stąd.
Chodźmy.
Tylko... złapię...
Kontrola Zniszczeń
- Co się stało? - Już w porządku.
Ale co to było?
Muszę tylko... złapać oddech.
Dobrze, złap oddech. Jestem obok. Nie spieszmy się.
Złap oddech i zabierzemy cię do lekarza.
Co jest?
Pomocy! Trzeba wezwać pogotowie!
- Co się stało? - Nic.
Wszystko dobrze.
Ja tylko... złapię oddech.
Jestem przy tobie. Jestem obok.
Wszystko dobrze.
Tylko ty i ja.
May?
May, spójrz na mnie, proszę.
May.
Co ty robisz?
Zbudź się i powiedz coś. Proszę cię.
Wysiadaj z wozu! Już!
Jazda!
Peter! Uciekaj!
Tylko ty i ja, dobrze?
May, przepraszam.
Tak mi przykro. Kocham cię.
Wychodź, z rękami do góry!
Wychodź, bo otworzymy ogień!
Wiej!
Dobra. Wchodzimy!
Tragedia.
Jak inaczej to nazwać?
Co jeszcze można powiedzieć?
Te wszystkie szkody.
Zniszczenie.
Widzieliście to na własne oczy.
Kiedy ludzie przejrzą na oczy i dostrzegą,
że wszędzie, gdzie pojawi się Spider-Man,
podążają za nim chaos i nieszczęścia?
Wszystko, czego dotknie Spider-Man, rozpada się w pył.
A my, niewinni,
musimy po nim sprzątać.
Mówił J. Jonah Jameson.
Dobranoc
i niech Bóg ma nas w opiece.
Mamy informacje, że jest wielu rannych
i jest co najmniej jedna ofiara śmiertelna.
Nadal nic?
Nie.
Nacisnę guzik.
Co? Nie...
Wiem, że prosił, żebym zaczekała, ale zrobię to.
Chciałbym go zobaczyć.
- Ned? - Tak?
Zrób to jeszcze raz.
Chciałbym go zobaczyć.
Chciałbym zobaczyć Petera.
Lola, masz rację. Jestem magiem.
Czy to on?
Tak, to musi być on.
- Peter! - Peter!
Peter!
Cześć.
Nie, w porządku. Nie jestem groźny.
No dobrze.
Kim jesteś, do diabła?
- Jestem Peter Parker. - Niemożliwe.
Jestem Spider-Manem w moim świecie.
Ale wczoraj,
znalazłem się...
tutaj.
Teoria strun, rzeczywistość wielowymiarowa.
I przeniesienie materii. To wszystko prawda?
Tak.
Wiedziałem.
To się dzieje przez to zaklęcie.
Zaklęcie? Magiczne?
Nie ma żadnego zaklęcia.
Magia też tu istnieje?
- Cicho, Ned. - Nie ma.
Są magicy i takie tam...
- Przestań gadać. - Ale...
Przestań.
- Udowodnij to. - Co?
- Że jesteś Peterem Parkerem. - Nie noszę dokumentów.
Superbohater powinien mieć sekretną tożsamość.
- Po co to? - Sprawdzam ten twój zmysł.
Mam go, ale z pieczywem nie działa.
Możesz już nie rzucać bułkami?
Jesteś bardzo nieufną osobą.
Szanuję to.
- Połaź trochę. - Po suficie?
- Tak. - Nie.
- No, połaź. - Dlaczego?
- Bo to nie wystarczy. - To aż nadto.
- Nie. - Tak.
- To jak się trzymam sufitu? - Zrób to.
Moja lola pyta, czy możesz usunąć pajęczynę.
- Skoro już tam jesteś. - Jasne.
Dziękuję.
Wystarczy?
Na razie.
Ściągnąłem nie tego Petera Parkera.
Próbuj, aż znajdziemy prawdziwego.
Auć.
Bez obrazy.
- Dobra. - Działaj.
Znajdź Petera Parkera.
Co on ma na palcu?
Znajdź Petera Parkera.
To jakiś przypadkowy koleś.
Cześć.
Mam nadzieję, że to OK, że przeszedłem...
Zamknęło się.
Jesteś Peter.
Tak, Peter Parker.
Widziałem was...
Cześć.
Zaraz. To nie jest wasz przyjaciel.
Też jesteś Spider-Manem? Czemu tego nie powiedziałeś?
Staram się z tym nie obnosić. Superbohater powinien mieć sekretną tożsamość.
To samo powiedziałem.
Moja lola prosi, żebyście posprzątali po sobie.
- Przepraszam, lolu. - Oczywiście.
Idę spać.
- Dobranoc, lolu. - Dobranoc, lolu Neda.
Może się zdziwicie,
ale szukam waszego kumpla, od kiedy się tu znalazłem.
Czuję, że on...
potrzebuje mojej pomocy.
Naszej pomocy.
To prawda.
Nie wiemy, gdzie jest.
I tak szczerze... teraz ma już tylko nas.
Czy jest jakieś miejsce,
które ma dla niego specjalne znaczenie?
Takie miejsce, do którego idzie...
Żeby uciec od wszystkiego?
Dla mnie to był wierzchołek budynku Chryslera.
Empire State.
- Ma lepszy widok. - Widok jest piękny.
Tak.
Chyba wiem, gdzie on może być.
Tak mi przykro.
Peter...
są tu nowi goście.
Co?
Hej, czekajcie!
Co...?
Przykro mi...
z powodu May.
Mnie też.
Rozumiem, jak się teraz...
Nie mów mi, że wiesz, jak się czuję.
Ona nie żyje.
Przeze mnie.
Umarła na próżno.
Zrobię to, co dawno powinienem zrobić.
- Peter. - Proszę, nie.
Nie jesteście stąd. Więc wysyłam was do domu.
Tamci goście są z waszych światów?
Wy się nimi zajmijcie.
Jeśli ich zabijecie, to wasza sprawa.
Nie moja.
Już mnie to nie obchodzi.
Skończyłem.
Przepraszam, że was w to wciągnąłem.
Ale musicie wrócić do domu.
Powodzenia.
Mój wujek Ben zginął.
Przeze mnie.
Straciłem...
Straciłem Gwen, moją...
Była moją MJ.
Nie zdołałem jej ocalić.
Nigdy sobie tego nie wybaczę.
Ale żyłem dalej,
próbowałem działać i nadal być
przyjaznym Spider-Manem z sąsiedztwa, bo wiedziałem, że tego by chciała,
lecz nadszedł moment, gdy przestałem się hamować.
Ogarnął mnie gniew.
Zgorzkniałem.
Po prostu nie chcę, żebyś skończył jak ja.
Tej nocy, kiedy zginął Ben,
dorwałem domniemanego sprawcę.
Chciałem, żeby zginął.
I dopiąłem swego.
Ale nie poczułem się lepiej.
Długo trwało,
zanim przebrnąłem przez ten mrok.
Chcę go zabić.
Rozerwać na strzępy.
Nadal słyszę w głowie jej głos.
Nawet kiedy była ranna, mówiła, że postąpiliśmy właściwie.
Powiedziała, że z wielką mocą...
...wiąże się wielka odpowiedzialność.
Skąd ty to wiesz?
- Wujek Ben tak powiedział. - W dniu swojej śmierci.
Może May nie umarła na próżno.
A więc Connors, Marko, Dillon i...
Chyba mogę naprawić urządzenia dla Dillona i Marko, a co do innych...
Zajmę się Connorsem. Już raz go wyleczyłem, więc spoko.
- Mówię serio. - Świetnie.
Tak, super.
Spróbuję zrobić antyserum dla doktora Osborna.
Od dawna o tym myślę.
Trzeba wyleczyć wszystkich. Prawda?
Tak.
Po prostu tak już mamy.
Co?
Trzech Peterów.
Też masz najlepszego kumpla?
Miałem.
Miałeś?
Umarł mi na rękach...
a wcześniej próbował mnie zabić.
Bolesne przeżycie.
Stary.
- Możesz odpalić diagnostykę? - Tak.
Trzymasz się?
Tak, a ty?
Nie zasłużyłaś na to.
- Kompletnie spaprałem ci życie. - Nie, nie.
Spójrz na mnie. Jestem tu.
I się stąd nie ruszę.
Przejdziemy przez to. Razem.
Zgoda?
Tak.
Dziękuję.
Masz kogoś?
Nie.
Nie mam czasu zadbać o sprawy Petera Parkera.
A ty?
To trochę skomplikowane.
Rozumiem. Takim jak my chyba to nie jest pisane.
Nie wolno się poddawać.
Trochę to zajęło, ale się dogadaliśmy.
- Tak? - Tak. Ja i MJ.
Moja MJ.
Tu łatwo się pomylić.
Tak.
- Peter! - Tak?
O, mówiłeś do...?
Do tego Petera-Petera.
Wszyscy jesteśmy Peterami.
- Peter Parker? - Każdy z nas jest Parkerem.
Komputer.
- Jestem gotowy. - Ja też.
Czyli teraz musimy dokądś zwabić tych gości, tak?
Spróbować ich wyleczyć tak, żeby nas nie zabili, a potem ich odesłać.
- Przy pomocy magicznego pudełka. - Taki jest plan.
Ruszysz do walki w tym wdzianku pastora czy masz swój strój?
To dobrze.
- Masz tu kilka nabojów. - Dzięki.
A to do czego?
Zapas płynu do miotaczy sieci. A co?
- Strzykasz nimi z rąk. - Ty tak nie potrafisz?
- Nie. - Jakim cudem jest to...
Zbaczamy z tematu. To jest najlepsze miejsce.
Z dala od ludzi, więc nikt nie oberwie.
Zwabimy ich pudełkiem.
Tylko jak tam dotrzeć?
- Przez portal. - Co?
- Jestem czarodziejem. - Otwiera portale.
Widzieliśmy.
Naprawdę?
- Mam zdolności Doktora Strange'a. - Niemożliwe.
Obiecuję, nie zmienię się w superłotra i nie spróbuję cię zabić.
Dobra.
Dziękuję.
Do dzieła. Jak ty to zawsze mówisz?
- Spodziewaj się rozczarowania... - Nie, nie, nie.
Skopiemy im tyłki.
Wyleczymy im tyłki.
Wyleczymy tyłki.
Proszę państwa, na nasz numer alarmowy zadzwonił właśnie
nie kto inny, lecz wyrzutek znany jako Spider-Man,
który właśnie zdemolował Queens.
A więc, Peter, jakie perfidne kłamstwa chcesz nam wcisnąć?
- Tylko prawdę. - Oczywiście.
Prawda jest taka...
że to moja wina.
Przez przypadek ściągnąłem tu tych złoczyńców.
Przyznał się.
I jeśli nas oglądają...
naprawdę chciałem wam tylko pomóc.
Mogłem was zabić...
w każdej chwili, ale tego nie zrobiłem.
Ciocia May mnie uczyła, że każdy zasługuje na drugą szansę. I dlatego tu jestem.
"Tu", czyli gdzie konkretnie?
To miejsce symbolizuje drugą szansę.
Statua Wolności? Dobry Boże!
On chce zniszczyć kolejny symbol narodowy.
- Świecie, jeśli na nas patrzysz... - Wierz mi, świat na to patrzy.
Życz mi szczęścia.
Przyda się przyjaznemu Spider-Manowi z sąsiedztwa.
Dobra, mogą tu być lada chwila.
Prawie gotowe.
Max był kiedyś naprawdę kochanym facetem...
zanim wpadł do kadzi z elektrycznymi węgorzami.
Chyba wystarczy.
O, znów mnie dopadło.
- W porządku? - To tylko plecy.
Nadwerężone. Pewnie od ciągłego huśtania na sieci.
- Ja też to mam. - Serio?
Odciążyć ci je?
- Tak, byłoby super. - Dobrze.
Gotowy?
I o to chodziło.
I już.
- Pomogło. - Tak?
Dużo lepiej.
Fajnie jest. Zawsze chciałem mieć braci.
Czyli wytwarzasz płyn do sieci we własnym ciele.
- Wolałbym o tym nie mówić. - Nie chciałem...
Podpuszczasz mnie?
Nie podpuszcza. Po prostu my tak nie umiemy,
więc jesteśmy ciekawi, jak to działa.
Nie chcę być wścibski, ale to super sprawa.
Chciałbym wam wytłumaczyć, ale ja tego nie robię świadomie.
Tak, jak nie skupiam się na oddychaniu. To się dzieje samo.
A sieć wychodzi ci tylko z nadgarstków czy też z innych miejsc?
Tylko z nadgarstków.
U mnie bez przerwy kończą się sieci.
Muszę je wytwarzać w laboratorium.
To upierdliwe w porównaniu z tym, co ty masz.
Tak, to prawda. Ale raz zdarzyła mi się blokada sieci.
Dlaczego?
Kryzys egzystencjalny.
Dużo wiem na ten temat.
A z jakimi najbardziej zwariowanymi złoczyńcami walczyliście?
- Kilku z nich spotkałeś. - Dobre pytanie.
Ja raz walczyłem z kosmitą zrobionym z czarnych glutów.
Ja też walczyłem z kosmitą.
Na Ziemi i w kosmosie. Był fioletowy.
Też bym chciał.
Odjazdowo, że walczyłeś z kosmitą w kosmosie.
No to cienias ze mnie. Raz walczyłem z Rosjaninem w stroju mechanosorożca.
Możemy się cofnąć do tego "cieniasa"? Bo nim nie jesteś.
Dzięki. Nie jestem cieniasem, ale...
Może nie bądźmy tak samokrytyczni...
Posłuchaj...
Jesteś niesamowity. Przyjmij to do wiadomości.
- Przyjmę. - Jesteś niesamowity.
Dobrze. Dzięki.
- Powiesz to? - Nie. Chciałem to usłyszeć.
Dobra, skupcie się. Czujecie?
Tak.
Jak tam, Peter?
Jak się wam podobam?
Oddaj mi pudełko.
Zniszczę je... ale tobie daruję życie.
Nie rób ze mnie mordercy.
Uwaga, zbliża się.
Tęskniłem za tobą, Max.
MJ, uwaga!
Mam! Zamykaj!
- Nie zamyka się. - Widzę.
- O co chodzi? - Nie wiem.
- Wcześniej je zamykałeś? - Nie. Tylko otwierałem.
Max. Możemy chwilę pogadać? Tylko ty i ja.
Patrzcie, kto się zjawił. Mój kumpel Spider-Man.
Próbuję cię tylko ratować. Jak zawsze.
- Ty mnie? - Tak.
Nie ma w tobie nic wyjątkowego.
Mną się nie przejmuj. Sam o siebie zadbam.
Zająłem go. Co teraz?
Wspaniale.
Słuchajcie!
Jest tu też ten jaszczur.
Sprawdźmy łączność.
- Potrzebuję leku dla Maxa! - Już się robi.
A ja serum dla Jaszczura!
Gdzie jest pudełko, Peter?
- Flint, możemy wszystkim pomóc. - Mam to gdzieś.
Sorki!
Obleśne!
Złe wieści, Sandman! Nikt nie wraca do domu.
Co tu się dzieje, do cholery? Wołam cię: Peter Dwa!
- Myślałem, że ty to Peter Dwa. - Nie jestem Peter Dwa.
Dość już. Słuchajcie Petera Jeden.
Nie radzimy sobie z tym.
Jesteśmy do bani. Nie potrafię działać w drużynie.
Ja też nie.
Ja tak. Byłem już w drużynie.
Nie chwaląc się, byłem w Avengersach.
W Avengersach?
- Mega! - Dzięki!
Co to takiego?
- Nie macie Avengersów? - To jakaś kapela?
Nie, żadna kapela. Avengersi to najpotężniejsi...
I co nam to da?
Nieważne, musimy się skupić, zaufać instynktowi i skoordynować ataki.
- Dobrze. Wybierzmy jeden cel. - Właśnie.
- Załatwimy ich po kolei. - Wreszcie.
- Peter Jeden, Peter Dwa. - Peter Dwa.
Peter Trzy.
- Do dzieła. Gotowi? - Czekaj.
Kocham was.
Dzięki.
- Zaczynamy. - Chodźmy.
Dobra, drużyno!
Najpierw Sandman.
- Zwabię go do wnętrza statui. - Spotkamy się na górze.
Dawaj!
- Hej, doktorze Connors. - Cześć, Peter.
Peter Jeden.
Mam!
Flint, próbujemy ci pomóc.
Jestem na górze, potrzebny mi lek!
Wchodzę!
Czekaj na swoją kolej, doktorze!
Zaraz wrócę.
W porządku, Flint.
Wyślemy cię do domu.
Tylko zaczekaj tu.
Ma moc jak nigdy dotąd.
Reaktor łukowy. Trzeba mu go zabrać.
Nie oddam wam go.
To się nie uda.
Podejdziemy bliżej.
Peter Dwa na prawo. Peter Trzy na lewo. Już!
- Nie działa. - Próbuję, ale to nic nie daje.
- Próbujmy dalej. - Właśnie, jedziemy dalej.
- Damy radę. - Skup się i zamknij portal.
O nie.
To jaszczur. Wiejmy.
Biegiem!
Szybko. Tędy.
Stój, Connors!
O tak!
Zostaw ich. Są moi.
Nie potrzebuję twojej pomocy. Sam to załatwię.
Doktorze Octavius. Nie.
Co robisz?
Zostaw mnie!
Proszę bardzo.
MJ!
- Musimy to ukryć. - Racja.
Super!
Gdzie on jest?
- Nie! - Chwila!
Proszę nic nie robić, Doktorze Strange,
plan Petera się sprawdza!
- Jaki plan? - Uzdrawia ich!
Doktorze Connors?
Witamy z powrotem.
Jasny gwint.
To ty otworzyłeś portal?
Tak, ja.
Max?
- Jestem wypompowany. - Na pewno?
Znów będę zerem.
- Nigdy nie byłeś zerem. - Byłem.
Nie widziałeś mnie.
Mogę ci coś powiedzieć?
Tak.
Jesteś sympatycznym dzieciakiem.
Mieszkasz w Queens.
Masz ten strój, pomagasz masie biednych ludzi.
Myślałem, że jesteś czarny.
Przykro mi.
Nie przepraszaj. Na pewno jest gdzieś czarny Spider-Man.
Przeklęte węgorze.
Potęga słońca...
...w pańskiej dłoni.
Peter?
Otto.
Miło znów cię widzieć, chłopcze.
I pana też.
Dorosłeś.
Jak się masz?
Staram się być lepszy.
- Strange, nie! Jesteśmy tak blisko! - Nie.
Przez 12 godzin dyndałem nad Wielkim Kanionem.
Wiem, wiem.
Bardzo przepraszam.
- Zwiedzał pan Wielki Kanion? - Mógł pan nam pomóc.
Wszystko OK. To moi nowi kumple.
Peter Parker, Peter Parker. Spider-Man, Spider-Man.
Z innych wszechświatów. Pomagają mi.
To czarodziej, o którym mówiłem.
Jestem pod wielkim wrażeniem, że dałeś im drugą szansę.
Ale to trzeba zakończyć. Już.
Czy Spider-Man wyjdzie się ze mną pobawić?
Strange, nie!
Jesteś cała?
Tak.
W porządku.
A ty?
Dziękuję, panie Peleryno.
Ned?
Ned! Hej!
MJ!
- Peter? - Ned!
Peter! Hej!
- Nic wam nie jest? - Wszystko w porządku!
Biedny Peter.
Zbyt słaby, żeby mnie wysłać do domu na śmierć.
Nie.
Po prostu sam chcę cię zabić.
Zuch z ciebie.
Przez ciebie się tam znalazła.
Ja tylko zadałem jej cios,
ale to ty...
tak naprawdę to ty ją zabiłeś.
Peter.
Co ja zrobiłem?
- To ty. - Żyjesz?
Już kiedyś dostałem cios nożem.
Dobrze.
O rany.
Dobrze łapiesz.
Ty dobrze rzucasz.
To się dzieje czy ja umieram?
Dzieje się.
To ludzie na niebie?
- Muszę iść. - Zostanę tu.
Trzymasz się?
Co się dzieje?
Wdzierają się. Nie mogę ich powstrzymać.
Nie może pan znów rzucić zaklęcia?
- Niezepsutego przeze mnie? - Za późno. Już tu są.
Są tu z twojego powodu.
- A jeśli wszyscy zapomną, kim jestem? - Co?
Przybywają tu dlatego, że jestem Peterem Parkerem?
Proszę rzucić zaklęcie. Wszyscy zapomną, kim jest Peter Parker. Zapomną...
- mnie. - Nie.
- Ale to by pomogło? - Pomogłoby.
Ale musisz zrozumieć,
że każdy kto cię zna i kocha... my...
nie pamiętalibyśmy cię.
Tak jakbyś nigdy nie istniał.
Wiem.
Zrób to.
Idź się pożegnać. Nie mamy dużo czasu.
- Dziękuję panu. - Mów mi "Stephen".
Dziękuję, Stephen.
Nadal dziwnie się z tym czuję.
Do zobaczenia.
Na razie, młody.
Hej.
To koniec. Chyba zaraz wrócicie do domu.
Dobra.
Wiecie...
Dziękuję.
Chciałem wam tylko powiedzieć, że...
- Nie wiem, jak to ubrać w słowa. - Peter.
Chcę, żebyście wiedzieli...
My już tak mamy.
Tak, tak już mamy.
Muszę znaleźć Neda i MJ.
Dzięki, dzięki, dzięki.
To do zobaczenia.
Na razie.
- Boli cię, prawda? - Tak.
Nic ci nie jest.
Wszystko dobrze?
W porządku.
- O rany, to krew. - Nic mi nie jest.
- Na pewno? - Przysięgam.
- OK. - Naprawdę.
Dobrze.
Musimy wracać, tak?
Zapomnicie, kim jestem.
Co?
O czym ty mówisz?
Nie martw się. Znajdę cię i wszystko ci wyjaśnię.
Sprawię, że sobie przypomnisz.
Będzie tak, jakby nic się nie stało. Dobrze?
A co, jeśli się nie uda?
Jeśli sobie nie przypomnimy? Nie chcę tego.
Wiem, MJ.
Nie da się nic zrobić?
Wymyślmy jakiś plan. Musi być jakiś sposób.
Nic nie możemy zrobić.
Ale będzie dobrze.
Obiecujesz?
Tak, obiecuję.
Znajdę was.
Wiem, że znajdziesz.
Nie nawal.
Ja i tak się zorientuję. Raz się udało, uda się i drugi raz.
Przysięgam, że to naprawię.
Nienawidzę magii.
Ja też.
Kocham cię.
- Ja też cię... - Zaczekaj.
Powiedz mi to, kiedy znów mnie zobaczysz.
Jasne.
Kocham cię.
Minęło kilka tygodni od katastrofy przy Statui Wolności...
a wyznawcy kultu Spider-Mana nadal utrzymują,
że ten nikczemny bandzior jest bohaterem.
Gdyby był bohaterem, odsłoniłby twarz i zdradził nam swoje imię,
bo tylko tchórz ukrywa swoją tożsamość.
Tylko tchórz ukrywa swoje prawdziwe intencje.
Nie bójcie się, drodzy państwo,
wasz reporter dotrze do prawdy, choćby się miało walić i palić.
Cześć. Nazywam się Peter Parker. Nie znasz mnie, ale...
Nazywam się Peter Parker. Nie znasz mnie, ale...
Dobra, dawaj.
Trudno uwierzyć, prawda?
Hej.
Chwila.
Co dla ciebie?
Cześć. Nazywam się Peter Parker i...
chciałbym dostać kawę.
Nie ma sprawy, Peterze Parker.
Pączek dla mojego kolegi Inżyniera.
Czekaj, co?
MIT, Inżynierowie. Maskotka.
No tak. Powinienem to wiedzieć.
- Nagle wstąpił w ciebie szkolny duch? - Nie mów nikomu, bo i tak się wyprę.
Dobra.
Peter Parker?
Peter Parker.
Twoja kawa.
Jasne. Dziękuję.
Cieszysz się na MIT?
No jasne.
W zasadzie się cieszę,
co jest dziwne, bo zazwyczaj na nic się nie nakręcam
i oczekuję rozczarowania.
Bo wtedy nigdy się nie rozczarujesz?
Prawda?
Tak. Prawda.
Mam wrażenie, że tym razem z jakiegoś powodu jest inaczej.
Tak.
Chciałem...
Wszystko dobrze?
Już nie boli.
Podać ci coś jeszcze?
Nie.
Dziękuję.
Nie ma sprawy.
Do zobaczenia.
POMAGAJĄC JEDNEJ OSOBIE, POMAGASZ WSZYSTKIM
Skąd ją znałeś?
Przez Spider-Mana.
A pan?
Też.
Niedawno straciłem bliskiego przyjaciela.
Teraz boli tak samo.
Boli, że odeszli, ale też dlatego,
że pamiętasz, co dawali światu, i myślisz sobie...
"Czy to też przepadło?"
Nie przepadło.
Wszyscy, którym pomogła...
przekażą to dalej.
Naprawdę tak myślisz?
Ja to wiem.
- Proszę uważać na siebie. - Dzięki. Miło było cię poznać.
Czynsz pierwszego każdego miesiąca. Płać na czas.
SZKOŁA ŚREDNIA JAK ZDAĆ EGZAMIN KOŃCOWY
43-E, potrzebujecie karetki?
Centrala, nie trzeba. Przyślijcie tylko lawetę.
SPIDER-MAN BEZ DROGI DO DOMU
Dobra.
Chyba zrozumiałem. Mówi pan, że w tym świecie
jest pełno...
superbohaterów.
Powtarza to już od kilku godzin.
Dobrze, proszę powtórzyć jeszcze raz. Jak do idioty.
Żył kiedyś miliarder, miał skafander ze stali i potrafił latać.
I był też zielony człowiek, bardzo zły.
- Hulk. - Tak.
A ty myślałeś, że "Zabójczy obrońca" to głupie imię.
Bo tak jest.
A powiedz mi teraz o tym fioletowym kosmicie, który lubi kamienie.
Ponieważ kosmici zazwyczaj nie lubią kamieni.
Eddie, nie zaczynaj.
Wiesz, co lubią kosmici? Jeść mózgi!
I to właśnie robią. Jasne?
Przez niego zniknęła moja rodzina.
Na pięć lat.
Pięć lat?
To długi czas.
Może powinienem polecieć do Nowego Jorku i pogadać z tym...
Spider-Manem.
Eddie!
Upiliśmy się.
- Pokąpmy się nago. - Żadnego kąpania nago.
Musi pan zapłacić rachunek.
Co się dzieje? Nie! Dopiero tu trafiliśmy! Nie róbmy znów tego!
I zniknął.
Nie zapłacił rachunku, nie zostawił napiwku. Nic.
Twórcy filmu pragną podziękować AVIEMU ARADOWI, niezwykłemu twórcy.
Dzięki jego wyobraźni te legendarne postaci trafiły na ekran.
Tłumaczenie napisów: Agata Deka
Nie rzucaj tego zaklęcia.
- To zbyt ryzykowne. - Czemu?
Zaburzyliśmy strukturę czasoprzestrzeni.
Multiwersum... to koncept, o którym wiemy zatrważająco niewiele.
Dopuściłeś się świętokradztwa.
Zostaniesz ukarany.
Nie miałem wyjścia.
Ale nie spodziewałem się, że sprawy zajdą tak daleko.
Wanda.
Wiedziałam, że w końcu się zjawisz.
Popełniłam błąd. I ucierpieli ludzie.
Nie chodzi mi o Westview.
To po co przyjechałeś?
Prosić o pomoc.
W czym?
Co wiesz o Multiwersum?
Wybacz mi, Stephen.
Mam nadzieję, że zrozumiesz.
Największym zagrożeniem...
dla naszego wszechświata...
jesteś ty.
No to się porobiło.