Moją rolą jest ożywianie postaci.
Jestem perfekcjonistą.
Żeby postać była wiarygodna, trzeba zadbać o każdy szczegół.
W tej audio-animatronicznej głowie
są małe mechanizmy, dzięki którym twarz się porusza i robi miny.
Jako ludzie robimy różne wyjątkowe rzeczy,
które określają naszą osobowość.
Mamy oczywiście oczy i brwi,
które wyrażają smutek, szczęście albo pokazują, że myślimy.
Jeśli wywołamy wrażenie, że animatroniczna postać myśli
i ludzie uznają, że jest rozumna,
wtedy pojawi się poczucie życia.
JEDEN DZIEŃ W DISNEYU
Nazywam się Alfredo Ayala.
Pracuję w Walt Disney Imagineering jako kierownik filii badawczo-rozwojowej.
Kalifornia
W naszej filii chcemy stosować najnowszą technologię,
poznawać ją i sprawdzać...
Kierownik filii badawczo-rozwojowej
...jak może nam pomóc opowiadać historie na różne sposoby.
Kiedy potrzebowaliśmy realistycznych postaci
do naszego najbardziej ambitnego projektu, Disneylandu,
stworzyliśmy nowy typ animacji, któremu musieliśmy wymyślić nową nazwę.
Audio-animatronika?
Tak, audio-animatronika.
Robotyka audio-animatroniczna ewoluowała dużymi skokami.
Jej początki sięgają 1964 roku, kiedy Walt pokazał na wystawie światowej Lincolna.
To było dla ludzi zdumiewające, bo znali go tylko z książek.
Przeszliśmy od samych występów
do audio-animatronicznych robotów, które są świadome
i reagują na naszych gości.
Jestem w firmie od 25 lat.
W tym czasie pracowałem nad bardzo fajnymi projektami
z inżynierii materiałowej i robotyki.
Obserwuję ruchy postaci,
skupiając się na sposobie mówienia, śpiewania czy wydawania dźwięków.
Kostium i fryzura muszą się zgadzać.
Tak samo tekstura skóry.
Dla mnie to kluczowe przy ożywianiu postaci.
Jeśli zauważymy, że robot taki nie jest,
poprawiamy go aż do osiągnięcia pożądanego efektu.
To jest Destini.
- ...spojrzeć w przyszłość? - Tak.
To był bardzo fajny projekt.
Zastanawialiśmy się, co się stanie,
kiedy nasza postać będzie reagować na to, co mówią goście.
Pokażę wam, co ja widzę.
To wyniosło nasze roboty na nowy poziom.
Zaczęliśmy stosować w nich sztuczną inteligencję.
Kiedy ludzie spytają,
skąd macie tak świetlaną przyszłość,
komu wtedy podziękujecie?
- Destiniemu. - Tak!
Atrakcja Luigi’s Rollickin’ Roadsters
była dla nas ważną lekcją,
bo musieliśmy stworzyć animację, która ożywi pojazdy.
Użyliśmy tradycyjnego oprogramowania do animacji,
żeby zaprogramować same pojazdy.
Szamanka Na’vi
Szamanka Na’vi była wyzwaniem. Musiała być wyrazista.
Stworzyliśmy nowy typ materiału,
dzięki któremu jej skóra była elastyczna i sprawiała wrażenie, że postać żyje.
To eksperymentalny materiał, który wykonaliśmy do dolnej części twarzy,
żeby lepiej zrozumieć, jak poruszają się usta.
Będą poruszać się z każdym słowem, które wyśpiewa w atrakcji.
Chcieliśmy pokazać gościom,
że ta postać to nie tylko robot.
Ma też w sobie duszę, którą się z nimi dzieli.
W tym celu musiała płynnie się poruszać.
Dlatego zamiast używać tradycyjnej hydrauliki
ruchomych układów mechanicznych,
wykorzystaliśmy elektryczne silniki, żeby uzyskać płynny ruch.
Ludzie myśleli, że jest żywa.
Jestem perfekcjonistą i trudno mi coś odpuścić.
Chcę idealnie zrealizować swoją wizję,
ale kiedyś muszę się zatrzymać.
To zwykle najtrudniejsza chwila, bo przypomina pożegnanie się z dzieckiem.
Znajdując się na przecięciu sztuki i nauki,
Imagineerowie muszą być w obu światach.
Jako Imagineer i naukowiec
chcę zrealizować artystyczną wizję
w świecie mechanicznym i elektronicznym,
żeby sprawiała wrażenie ruchomego obrazu.
Imagineering to dla mnie pytanie, co by było gdyby,
a potem wprowadzanie tego w życie.
W skrócie to właśnie robimy.
Napisy: Marzena Falkowska