Godzina 4.00 rano
Dzień dobry, Richie.
- Dzień dobry pani. - Jesteś grzeczny?
- Jak leci, Elvis? - Dzień dobry.
Kocham mówić „Dzień dobry, Ameryko”.
Dobrze.
Pomyślcie tylko. Mam szansę... Mamy szansę nadawać ton Ameryce.
Współprowadząca program
To będzie magiczny dzień.
JEDEN DZIEŃ W DISNEYU
- Sal! - Jak leci?
- Świetnie. - Tak?
To praca zespołowa.
- Jak ekipa? - Dzień dobry.
Chciałabym, by kamera uchwyciła wszystko,
co potrzebne jest do przygotowania takiego programu.
- Jak leci, ludzie? - Dzień dobry.
Praca w grupie, dyscyplina, determinacja.
Wyniosłam to ze sportu.
To moja ekipa upiększająca glam fam.
Elena, Petula, D’Andre.
Pomogła mi praca w stacji ESPN i moja miłość do sportu.
- Drużyny w Orlando... - Znam go na wylot.
W ESPN nie przepracowałam ani dnia. Cicho sza.
Zaczynamy od tej strasznej historii z Denver...
Przejście do ABC było wspaniałym wyzwaniem.
Dostałam e-maila podczas programu. Był naprawdę dobry.
Trzęsły mi się kolana pod stołem,
kiedy pierwszy raz siedziałam obok Diane Sawyer.
Ale odezwała się we mnie sportsmenka i zrozumiałam, że jestem przygotowana.
George Stephanopoulos.
Zasłużyłam, by tu być.
I jestem wdzięczna ekipie, która mi pomogła.
- Jeden dzień w Disneyu. - Cześć.
Optymizm to mięsień wzmacniający się od używania.
Już w młodości optymizm stał się moim nawykiem.
Pięć, cztery, trzy...
Mam prawie wrażenie, że jesteśmy atrakcją Disneya.
Ludzie nie mogą się doczekać, by nas zobaczyć.
Wiadomości, które przekazujemy, są bardzo poważne,
ale częścią składową naszego programu
jest spędzanie czasu z widzami.
- Dzień dobry! - Jak się macie?
Przyjeżdżają nie tylko z całego kraju, ale i świata.
Wysiadłem z samolotu.
- Dopiero co? - Właśnie tak.
A teraz jestem tutaj!
To chyba masz zmęczone ramiona.
Czerpię od nich energię.
- To miło, że tu jesteście. - Dziękujemy.
Jestem zaciekawiona. Ciekawość.
Nigdy o niej nie zapominam.
Zawsze jestem głodna wiedzy.
W roku 2012
pojawiły się pogłoski, że ówczesny prezydent Obama
ma zmienić stanowisko w sprawie równości małżeńskiej.
Ja miałam przeprowadzić wywiad.
Specjalne wydanie ABC News.
Usiadłam naprzeciw prezydenta Stanów Zjednoczonych
i spytałam go, czy zmienił stanowisko
w sprawie równości małżeńskiej.
Jest dla mnie ważne, by potwierdzić swoje zdanie.
Osoby tej samej płci powinny móc się pobierać.
To był wyjątkowy moment, bo wiedziałam, że staję się częścią historii,
jestem więc z siebie zadowolona.
Z boku stała producentka, trzymając małe kartki
ze znakami i informacjami.
Przedyskutował to pan...
Myślałam, że napisze mi „Dajesz czadu!”.
Ale napisała „Szminka na zębach”.
Kiedy wydał oświadczenie, miałam szminkę na zębach.
Moja mama mawiała: „Nie nadymaj się, bo pękniesz”.
Myślałam, że złapałam Pana Boga za nogi,
bo zrobiłam ważny wywiad, a to było jak zimny prysznic.
Wszyscy myśleli, że jestem szczęśliwa i w sensie zawodowym tak było,
ale osobiście był to bardzo trudny okres.
Zdiagnozowano u mnie zespół mielodysplastyczny,
odmianę białaczki.
Nikt o tym nie wiedział.
To było dzień przed wywiadem.
Lekarz powiedział mi, że umrę za rok lub dwa.
Kiedy więc wydawał to oświadczenie,
transmitowane na cały kraj,
ja się zastanawiałam, czy będę żyła na tyle długo, by skorzystać,
jako lesbijka, z tego, co powiedział.
Dzięki tym dwom rurkom jest łatwiej pobierać krew
i podawać leki, takie jak chemioterapia, którą zaraz dostanę.
Nie pracowałam przez około pół roku.
Dostałam telefon od ścisłego kierownictwa firmy.
Bob Iger był jedną z pierwszych osób, które zadzwoniły.
Dostałam od niego pełne wsparcie i nie musiałam martwić się o pracę.
Ale są ludzie, którzy przeżywają to samo i muszą się martwić.
Wracam teraz do domu!
Już sama walka o życie jest ciężka.
Każdy coś ma.
Mama wciąż nam to powtarzała,
kiedy użalaliśmy się nad sobą.
Mówiła nam wtedy, że każdy coś ma.
Przeszkodę potraktowałam jak płotek do przeskoczenia.
O tak. Uwielbiam niespodzianki o poranku.
Nie przeżyłam tego, by się obijać.
Minuta trzydzieści.
Nie tyle pokonałam trudności, co rozkwitłam dzięki nim.
Napisy: Marzena Falkowska