Kalifornia
Wychowałam się w otoczeniu sztuki.
Moja mama jest ceramiczką
i zamiast dawać nam dużo wykształcenia formalnego,
zarzucała nas narzędziami.
Bawiłam się ołówkami, pisakami i pędzlami
i od bardzo wczesnego wieku wiedziałam,
że chcę być albo artystką, albo nauczycielką,
co udało się całkiem dobrze.
JEDEN DZIEŃ W DISNEYU
Nazywam się Tia Kratter.
Pracuję w studiu Pixar od 26 lat.
Kierowniczka
edukacji artystycznej i filmowej
W 1980 roku dostałam pracę jako malarka tła
w Walt Disney Feature Animation.
Moim pierwszym filmem był Lis i Pies.
Potem przeniosłam się do San Francisco.
Disney wysyłał mi tła, a ja malowałam je w domu.
Pracowałam nad pięknymi filmami: Aladynem, Piękną i Bestią, Dzwonnikiem z Notre Dame.
W 1993 roku zaczęło powstawać Toy Story.
Nie miałam żadnego doświadczenia z komputerami.
Idea dotykania rysikiem tabletu
i oglądania efektów na ekranie była mi obca.
Pracowałam w Pixarze jako wolontariuszka, zanim nie udowodniłam im,
że na tyle dobrze maluję na komputerze, że mogą mnie zatrudnić.
Zaczęłam pracować przy Toy Story jako „nieperfekcjonistka”.
Moim zadaniem było psuć i niszczyć elementy,
które tak perfekcyjnie stworzył komputer.
Dodawałam więc na przykład rysy na listwy podłogowe.
Biurko Sida było pokryte śladami po uderzeniach młotka.
Jego materac miał dużą plamę od moczu.
To były moje najlepsze dzieła w Toy Story.
Możliwość uczestnictwa w pierwszej fazie rozwoju animacji komputerowej
była jednym z moich najwspanialszych doświadczeń.
Pixar inwestuje, pozwalając nam tworzyć bardzo bogaty program,
żebyśmy mogli oferować wiele różnych ścieżek rozwoju.
Bardzo się cieszę, że tu jesteście.
Jesteście gotowi, żeby nauczyć się, jak malować gwaszem?
- Dobrze. - Tak!
Jako kierowniczka edukacji artystycznej i filmowej
mam na celu możliwie najlepiej wyszkolić Pixarian,
czy to pokazując im wiele filmów,
czy dając im pracować przy różnych projektach artystycznych.
Najpierw…
Wszystko po to, żeby mieli lepsze oko
i żebyśmy mogli robić piękniejsze filmy.
Spróbujcie nie pokazywać pociągnięć pędzlem.
Nawiasem mówiąc, schowałam czarną farbę,
- musicie więc użyć koloru. - Czemu?
Krok po kroku próbuję nauczyć ich, żeby nabrali pewność siebie w pracy.
To ich uszczęśliwi.
Pixar pozwolił mi zaprosić do uczestnictwa w zajęciach kogo zechcę.
Nie tylko naszych dyrektorów, artystów czy osoby od fabuły.
Mamy dzięki temu świetny przekrój ludzi, którzy inaczej by się nie poznali.
Pozwala im to odejść od komputera i użyć rąk,
oraz buduje poczucie koleżeństwa i morale.
Prawdziwy cel to sprawić, żeby ludzie stracili poczucie czasu
i cieszyli się tym, co robią.
Idealnie. To jest bardzo dobre.
Poczucie humoru jest być może najważniejsze.
Bardzo łatwo jest dać się pochłonąć stresowi związanemu z terminami.
Naprawdę zdrowo jest rozluźnić się
i przypomnieć sobie, że to po prostu film animowany.
Wiem, że wzbogacamy życie ludzi, kiedy wypuszczamy naprawdę dobry film.
Mimo to nie chcę traktować nas zbyt serio.
To byłoby głupie.
- Dam wam ściągę. - Dzięki.
Co roku na prima aprilis odchodzę z Pixara.
Wymyślam zupełnie absurdalny powód odejścia
i wysyłam e-mailem powiadomienie do wszystkich pracowników.
Za pierwszym razem nabrało się 30 czy 40 osób,
w tym Steve Jobs, który uwierzył w to aż trzy razy.
- To przezabawny sposób… - Świetnie!
…na rozluźnienie atmosfery, co jest według mnie ważne.
Kiedy miałam 50 lat, myślałam, że zostanę tu do 70. roku życia.
Wciąż mi się wydaje, że uda mi się tyle wytrzymać.
Mam dużą nadzieję, że to ja będę dyktować warunki.
A jeśli tak się stanie…
to wiem, że odejdę w prima aprilis.
Napisy: Marzena Falkowska