Myślę, że znaleźliśmy naprawdę fajny aspekt robotyki,
którym dotąd mało kto się zajmował.
Dobry dzień na rzut robotem.
Zgadzam się.
Zajmujemy się różnymi rzeczami.
Po pierwsze, codziennie stawiamy go na nogi
i dbamy o jego poranną gimnastykę.
Musi być w dobrej formie.
Głowa do góry.
Dzień dobry.
JEDEN DZIEŃ W DISNEYU
Od zawsze byłem super. Superczytelnik, supernerd.
Wychowałem się w małym miasteczku w Utah.
Dobrze wypadłem na egzaminach
i ktoś polecił mi Harvard.
Stwierdziłem, że czemu nie.
No i dostałem się.
Spotkałem pewnego doktoranta
i spytałem, co robi.
Dział Walt Disney Imagineering
Drukował roboty w 3D
i testował algorytmy
służące współpracy między nimi.
Uznałem, że to świetna sprawa
i wspaniale, że może to robić.
Nie widziałem powodu, czemu ja też bym nie mógł.
To poza, którą chcę zmienić,
żeby był nieco napięty,
jakby blokował.
Pracuję w Disneyu jako imagineer w dziale badawczo-rozwojowym.
Moim zadaniem jest śledzić nowe technologie i zastanawiać się,
którą z nich moglibyśmy użyć,
żeby móc zrobić coś, czego nikt wcześniej nie robił.
Od początku pracy w Disneyu zajmuję się głównie projektem Stuntronic.
Początkowo nie był wyraźnie określony.
Z grubsza wiedzieliśmy,
że chodzi o kontrolowanie rzeczy obracających się w powietrzu.
W parkach rozrywki można zobaczyć nasze znane postaci,
pamiętne z niezwykłych scen akcji.
Chcielibyśmy, by mogły się ruszać.
Chcemy odtworzyć ekscytujące akcje filmowe.
Wcześniej było to możliwe tylko w formie cyfrowej.
Dzięki magii efektów specjalnych.
Byłoby wspaniale móc odtworzyć to w rzeczywistości.
Ostatecznie chcielibyśmy,
by ludzie zastanawiali się, jak to zrobiliśmy.
Te roboty nie wyglądają dobrze z bliska.
Muszą być wytrzymałe i przetrwać upadek z 20 metrów.
Od zawsze chcieliśmy,
by najpierw występował aktor,
który zaczyna show, a potem następuje zamiana
i robot robi coś ekstra.
Najtrudniej jest sprawić, by akrobatyczny robot
robił w powietrzu to, co chcemy.
Żeby to osiągnąć,
ludzki wzrok nie wystarczy.
Używamy więc zestawu kamer o wysokiej prędkości.
Mamy też robota, który zapisuje pozycje serwomotorów,
położenie swojego ramienia,
ruch obrotowy, przyspieszenie i prędkość.
Dopiero gdy przyjrzymy się tym wszystkim danym po fakcie,
możemy zastanowić się,
które drobne odchylenia powodują pożądane efekty,
a które niepożądane.
Sprawdzam więc, czy nie przechyla się na boki
albo nie obraca o parę stopni za bardzo.
Jako badacz robotów
w fazie początkowej pracuję nad wszystkim.
Piszę programy, robię obwody,
buduję mechanizmy.
To świetna zabawa,
bo jeśli ma się odrobinę tych umiejętności,
można stworzyć coś zupełnie nowego.
To są nasze trzy pierwsze pełnowymiarowe figury,
zbliżone do rozmiaru człowieka.
W tej pierwszej jest tylko jeden staw.
Służył do sprawdzenia, czy da się czymś rzucić
i zgiąć go dla lepszego przyspieszenia.
Okazało się, że tak.
Zostawiliśmy więc tę piękną postać
na rzecz modelu metalowego.
Ten gość zgina się w dwóch miejscach. Dużo nim rzucaliśmy.
Nauczyliśmy się wiele
o fizyce rzucania czymś w powietrze.
To nasz pierwszy, jeszcze dość prymitywny, człekokształtny robot.
Lubiliśmy go. Dawał radę.
Te prototypy, choć są dość proste,
były bardzo ważne dla rozwoju projektu.
Wiedzieliśmy, że to dobry kierunek, kiedy to coś upadło na ziemię
i zacząłem temu współczuć.
Nawet prymitywny prototyp może coś odkryć.
Jako robotyka ekscytuje mnie to,
że tworzymy iluzję życia
w nowatorski i unikalny sposób.
Sam nie wiem. Może tułów bardziej wygiąć w tył?
- Tak jak łuk? - Właśnie.
Główny Imagineer
Są dobrze wygięte do tyłu.
Dział Walt Disney Imagineering
Kontrolujemy to, kiedy widać robota,
skąd wyskakuje, na czym ląduje,
jak daleko jest widownia, i jaką historię opowiadamy.
Mogę zbudować nowatorskiego robota,
bo moją rolą jest opowiadanie historii.
Buduję wokół niego historię
i nagle staje się jeszcze wspanialszy.
Mój ulubiony film Disneya
to pierwszy film pełnometrażowy, Królewna Śnieżka i siedmiu krasnoludków.
Walt miał nieustający zapał, by zmienić animację
w coś pięknego, poruszającego a przy tym zabawnego.
Zatrudniał utalentowanych ludzi, wykorzystywał nowe techniki
i imponujące innowacje, by to osiągnąć.
Miał też przewodnią wizję,
by zrobić coś, co wszystkim wydaje się niemożliwe.
Mam nadzieję, że dzięki temu ludzie zobaczą,
że roboty mogą robić niezwykłe rzeczy,
nawet gdy na razie nie są praktyczne.
Kontynuujemy to dziedzictwo dzięki projektowi Stuntronic.
Miło jest pracować
przy tworzeniu nowatorskich,
niespotykanych rzeczy, które ekscytują ludzi.
Dlatego ta praca ma w sobie coś z magii.
Napisy: Marzena Falkowska