Kino El Capitan Kalifornia
Ludzie mnie pytają,
czy nie nudzi mi się granie w kółko muzyki Disneya.
Odpowiadam, że nigdy.
Jestem zachwycony, że mogę uskuteczniać swoją muzyczną pasję,
robić to z miłością i dzielić się tym podczas każdego występu.
JEDEN DZIEŃ W DISNEYU
Urodziłem się z pasją do muzyki.
Organista Kino El Capitan
Matka była piosenkarką. Ojciec uwielbiał grać na pianinie,
więc dorastałem w domu pełnym muzyki.
Jako chłopak ze Środkowego Zachodu, co niedzielę chodziłem do kościoła.
Tam pierwszy raz usłyszałem duże organy.
Zakochałem się.
Zacząłem więc na nich grać
i wtedy, niczym za przekręceniem klucza,
pojąłem, co jest moim powołaniem i po co się urodziłem.
Miałem grać na wielkim Wurlitzerze.
El Capitan to pokaz
tego rodzaju rozrywki,
której nie spotkacie nigdzie indziej na świecie.
Organy grają głównie przed przedstawieniem,
kiedy widzowie wchodzą do kina.
Oglądanie organisty na scenie to nie tylko doznanie muzyczne,
ale też widok człowieka panującego nad tym ogromnym instrumentem.
Disney stale się udoskonala.
To jedna z rzeczy, które kocham w tej firmie.
Zawsze ma sposób na to, by coś starego
przekształcić w coś zupełnie nowego.
Nasza publiczność, od dzieci do dziadków,
zakochała się w tym Wurlitzerze.
Jest kluczową częścią naszych pokazów,
tak samo jak filmy i inne specjalne wydarzenia.
Jako dziecko byłem typowym fanem Disneya.
Moja obsesja na punkcie Disneya
zaczęła się od wieczornego programu Walta w niedzielę.
Był on dla mnie głównym wydarzeniem tygodnia.
Kiedy Dzwoneczek leciała przez ekran i wybuchały fajerwerki,
gdzieś z tyłu mojej głowy zawsze czaiła się myśl,
że będę tworzyć muzykę dla Walt Disney Company.
Udało się.
Witajcie w skarbnicy,
która stanowi fundament organów Wurlitzera.
Dźwięk, który słyszycie,
to dźwięk prawdziwych organów piszczałkowych.
Pomysł na organy kinowe
wywodzi się od ekscentrycznego Anglika, Roberta Hope-Jonesa.
Chodźmy po schodach.
Wpadł na genialny pomysł, żeby oddzielić stół gry
od piszczałek i wszystkich mechanizmów organów.
Wybieram rejestr,
gram nutę i...
słychać dźwięk powstały daleko stąd.
Jak trudno jest stąd wyjść?
Dwa razy trudniej, niż wejść.
Mamy tu rzeczy rodem z orkiestry, jak sekcja smyczkowa.
Trąbki.
Pedał to gigantyczna klawiatura, na której gra się stopami.
Można też kontrolować głośność,
co pozwala dodać uczucia granej muzyce.
Popisowym dźwiękiem organów kinowych
był ten bardzo czarujący, spowijający dźwięk rodem z ballady.
Brzmi on tak.
Używa się obu półkul mózgu.
Podczas gry, gdy pracuje się całym ciałem,
trzeba myśleć kilka taktów do przodu, żeby zaplanować zmiany rejestru,
frazowanie i całą resztę.
Pojawiła się moda na to,
by wokół takiego instrumentu
budować gigantyczne pizzerie.
Spędziłem 18 lat, grając na organach kinowych
w pizzeriach na terenie całych Stanów.
Zadałem sobie jednak pytanie,
czy chcę skończyć jako pięćdziesięciolatek grający w pizzerii.
Oczywiście, że nie.
Disney szukał organów Wurlitzera
do kina El Capitan.
Poleciałem więc do Los Angeles i powiedziałem:
„Kocham Disneya, kocham stare organy piszczałkowe
i zrobię wszystko, by was wesprzeć.
Powiedzcie mi, jak mogę pomóc”.
Trzy lub cztery lata później dzwoni telefon.
„Organy są na ukończeniu. Jesteś gotów u nas pracować?”.
To było jedyne w swoim rodzaju kino.
Mogłem oddać się swojej pasji
nie tylko do organów kinowych, ale i do muzyki Disneya.
Ten moment i późniejsze 20 lat spędzone za tym kontuarem
przeszły moje najśmielsze wyobrażenia o karierze.
Pasja i muzyka wciąż mnie napędzają.
Mogę sam projektować swoje kostiumy
i uwielbiam dobierać je do repertuaru, jaki gramy.
Do Pięknej i Bestii coś w stylu „niebieskiego Bestii”.
Panterka do Księgi dżungli.
Niebieskie cekiny Dżina do Alladyna.
Hawajskie kwiaty oczywiście do Moany.
Tę wybrałem specjalnie na koncert w moją dwudziestą rocznicę.
Kiedy myślę o występie przed publicznością...
Dajcie mi chwilę na uspokojenie.
Pierwsze, o czym myślę,
to że chcę zabrać wszystkich gości w miejsce, w którym jeszcze nie byli.
Chcę dotknąć ich serc.
Chcę dać im radość
i chcę stworzyć dla nich doznanie,
które może być inne od czegokolwiek, co jeszcze usłyszą w życiu.
Wurlitzer i muzyka Disneya mają magiczną moc,
bo mogą dotrzeć do wnętrza każdego człowieka i go poruszyć.
To jest moje zadanie.
Uwielbiam je.
Napisy: Marzena Falkowska