Jako projektant postaci dostaję scenariusz
i szkicuję na nim,
szukając pomysłów.
Żeby znaleźć inspirację, wychodzę na zewnątrz i obserwuję ludzi.
Patrzę, jak się poruszają, ubierają, co jest modne.
Widzę całą tę radość i ona znajduje odzwierciedlenie w moich szkicach.
JEDEN DZIEŃ W DISNEYU
Wychowałem się w Salwadorze.
Miałem naprawdę dobre dzieciństwo, pomimo wojny, chaosu
i wszystkiego, co działo się dookoła.
Pamiętam, że uciekałem...
Projektant postaci Studio Animacji Disney TV
...do świata fantazji i magii, czyli do kreskówek.
Były ważną częścią mojego dzieciństwa.
Pamiętam, gdy oglądałem w telewizji dokument
o Disneyu i jego animatorach.
To byli ludzie, którzy robili te kreskówki.
Rysunki z dzieciństwa
Tego samego dnia zacząłem rysować Myszkę Miki.
Pokazałem ją mamie, mówiąc,
że kiedyś będę pracował dla Myszki Miki.
Mama
Mama przyznała mi rację.
To było jego marzenie.
Powiedział, że chciałby pracować dla Myszki Miki.
W Salwadorze nie było odpowiedniej szkoły.
Gdyby nie dzieci, nie zdecydowałabym się na przeprowadzkę tutaj.
Nie było łatwo, bo musiałam je zostawić na półtora roku.
Mama marzyła o tym,
by dać nam lepszą przyszłość
i wyrwać nas z trudnej wojennej rzeczywistości.
Emigrowała do Stanów Zjednoczonych, gdy miałem 10 lat.
Jako dziecko rysowałem, żeby tworzyć własną rzeczywistość.
Moją inspiracją były kreskówki.
Lis i Pies.
Robin Hood.
Dumbo był po prostu wspaniały.
Historia słonika, który stracił mamę,
ale potem zyskał moc latania i mógł pofrunąć, gdzie chciał.
Być może znów do mamy.
Było mi bardzo ciężko. Płakałam po nocach.
Unikałam parków,
żeby nie widzieć rodzin z dziećmi i nie czuć się samolubna.
Koniec końców była to jednak dobra decyzja.
Dwa lata później
sprowadziła nas to tego kraju możliwości.
Mogłem zdobyć wykształcenie artystyczne, zostać animatorem.
Nie wiedziałem, czy mi się uda.
Nie wiedziałem, czy cokolwiek zarobię.
Nie miałem pojęcia.
Wiedziałem tylko, że kocham rysować i chcę to robić do końca życia.
Poszedłem na rok do szkoły artystycznej w Santa Monica.
Tam rekruter z Disneya obejrzał moje portfolio,
a potem zaprosili mnie na rozmowę.
Zatrudnili mnie. To był najszczęśliwszy dzień w moim życiu.
Zaraz potem chwyciłem za telefon
i powiedziałem mamie,
że dostałem pracę w Disneyu.
To było dla mnie nieosiągalne marzenie,
a teraz mogłem być częścią tej magii,
częścią historii tak pozytywnych,
że pomogły mi przetrwać dzieciństwo.
Jako projektant postaci odpowiadam za ich styl,
wygląd i prezencję.
Po przeczytaniu scenariusza szkicuję i gromadzę pomysły.
Następnie moje szkice trafiają do rysowników,
którzy tworzą komiksową wersję filmu.
Kiedy postacie zostaną zaakceptowane, dopracowuję je.
Potem utalentowany kolorysta ożywia je, nadając im kolor.
Następnie trafiają do animatorów.
BYLE DO PRZERWY
Na początku mojej kariery w Disneyu
pracowałem przy serialu Byle do przerwy, który był niesamowity.
Opowiadał o dzieciach i szkole.
Przy nim nauczyłem się wszystkiego, co musiałem wiedzieć o animacji
i pracy projektanta postaci.
Moim drugim serialem był Lilo i Stitch.
Uwielbiam Stitcha, ponieważ nigdy nie wiadomo,
czy przytuli, czy ugryzie.
To stanowi pewne wyzwanie.
Wciąż się uczę.
Przykładowo przy Lwiej Straży
zanurzyłem się w świecie zwierząt.
„Jak wygląda gepard?”.
Szukałem źródeł.
- Simba? - Wszystko z nim dobrze, tato?
Przepraszam, Kion. Nie wiem.
Kion, idź. Zajmiemy się tym.
Dzięki, Fuli.
Przy projektowaniu postaci nauczyłem się też
kochać ludzi i różnice między nimi.
Dlatego, że to właśnie one
pozwalają mi zaprojektować odmienne od siebie postaci,
ich świat i dynamikę między nimi.
Ożywić te postaci.
Osiągam to dzięki mimice.
Zastanawiam się, co charakteryzuje daną postać,
skąd pochodzi, dokąd zmierza,
jakie ma mocne i słabe strony.
To szkic Bungi.
Muszę podkreślić duże zęby.
Z moich postaci najbardziej lubię Bungę.
To słodki miodożer, który jest najodważniejszy z wszystkich.
A przy tym ma słodki głosik.
Gdyby Simba mnie posłuchał...
To jak tworzenie czegoś z niczego,
co trafia potem do całego świata.
Do tego mamy utalentowanych aktorów.
Orzeł. Twoja kolej, Goofy.
Opowieści, które tworzymy, muszą być ciepłe, uczuciowe i rodzinne.
Te filmy nauczyły mnie, jak pozytywnie myśleć
i mieć nadzieję wśród chaosu.
Nauczyły mnie, że wszystko dobrze się skończy.
Jestem teraz częścią tego, czym były dla mnie te kreskówki.
Czuję się zobowiązany, by przekazać odrobinę wiary w to,
że wszystko będzie dobrze, a marzenia się spełniają.
Dziękuję Bogu za ten dar.
Spełnił marzenie Jose o pracy w Disneyu.
Im jestem starszy,
tym bardziej uświadamiam sobie, co poświęciła moja mama.
Chcę mieć dzieci. Jestem żonaty.
Wyobrażam sobie, jakby to było zostawić dzieci, by dać im przyszłość.
Dzięki temu coraz bardziej rozumiem jej poświęcenie.
Jestem bardzo wdzięczny.
Zrozumienie znaczenia tego
jest dla mnie bardzo ważne.
Napisy: Marzena Falkowska