BUDYNEK IM. ROYA E. DISNEYA
Studio Animacji Walta Disneya Kalifornia
Jestem jedną z osób, które mogą rysować Mikiego.
Czerpię dumę z faktu, że studio obdarzyło mnie zaufaniem.
To trochę tak, jakbym dostał klucze do zamku.
JEDEN DZIEŃ W DISNEYU
Pamiętam, gdy pierwszy raz publicznie narysowałem Mikiego.
Był przy tym Roy Disney, bratanek Walta.
Pomyślałem: „O Boże, lepiej, żebym nie nawalił”.
Pierwszym filmem Disneya, jaki zobaczyłem w dzieciństwie, był Dumbo.
Byłem pod ogromnym wrażeniem...
wspaniałego wyglądu animacji i uczuć, jakie we mnie wzbudziła.
To podkręcone życie.
Animator
To tworzenie przerysowanego życia.
Byłem bardzo skupionym dzieckiem.
Od małego wiedziałem, co chcę robić.
Narysowałem kluczowe pozy,
a teraz dodaję pozy pośrednie, by uszczegółowić ruch.
Kiedy zacząłem kręcić filmy kamerą Super 8,
rodzice dobrowolnie oddali mi stół w jadalni,
żebym mógł suszyć na nim swoje taśmy.
Natomiast w salonie kręciłem filmy
kamerą do animacji.
Położę teraz nowy arkusz.
Nigdy nie sądziłem, że będę na tyle dobry, by pracować w Disneyu.
W 1974 roku zgłosiłem się do ich programu szkoleniowego,
ale odpowiedzieli,
że jestem do niego za słaby.
Pod koniec lat 80. prowadziłem własne studio animacji w Londynie.
Odnosiło duże sukcesy w branży reklamowej.
Ale praca przy reklamach zaczęła mnie bardzo stresować.
Zabrałem swoje portfolio na festiwal animacji w Los Angeles.
Było tam paru pracowników Disneya.
Jednym z nich był Charlie Fink.
Zaczął dzwonić do mnie co miesiąc.
Pytał, czy jestem już gotowy, by przejść do Disneya.
W końcu podzielił się sensacyjną wieścią.
Planowali zrobić film pod tytułem Aladyn,
w którym zagrać miał Robin Williams.
Pomyślałem, że jeśli nie zrobię tego teraz,
ominie mnie szczytowy okres.
W pierwszym tygodniu pracy
zacząłem rysować wstępne szkice Dżina.
Jesteśmy na miejscu.
U Mikiego widać organiczny sposób rysowania,
w którym jedna linia prowadzi do kolejnej.
Z Dżinem jest tak samo.
Wszystkie te linie
składają się na pewną całość.
Zacząłem więc rysować projekty Dżina, które przypominały Robina Williamsa.
John i Ron zaproponowali,
żebym sięgnął do występów komediowych Robina
i animował Dżina na ich bazie.
Chciałbym najpierw poruszyć temat schizofrenii.
Wczesny test animacji
- Ale... - Cicho, niech mówi!
Muszę przyznać, że jedna z moich największych życiowych radości
to rozśmieszenie Robina.
Oj!
Po dziesięciu tysiącach lat można nabawić się skurczu w karku!
To było właściwe miejsce i czas.
Animacja nagle znów stała się modna.
Aladyn ukazał się blisko szczytu tak zwanego Renesansu Disneya.
Oto moja ściana.
Moje szanghajskie zadanie było świetne.
Chcieli ozdobić restaurację w tamtejszym Disneylandzie
w stylu Al Hirschfeld Theatre i restauracji Sardi’s.
Mogłem nawet rysować współczesne postaci, takie jak Anna i Elsa.
Zawsze, gdy muszę rysować postaci z kanonu Disneya,
mam wrażenie, że osoby, które je stworzyły,
patrzą mi na ręce, pilnując, bym robił to dobrze.
Często rozdzielano rysunek na dwie części, jak ten z Gastonem i LeFou.
Każdy z tych filmów ma swoje przesłanie i jest uniwersalny.
Ile osób z naszego pokolenia nauczyło się radzić sobie ze śmiercią,
bo widziało, jak umiera mama Bambiego?
Mamo!
Nie mam sznurków Co mnie trzymają...
Przesłanie Pinokia to: „Pozwól sumieniu cię prowadzić”.
W przypadku Aladyna przesłaniem jest: „Bądź sobą”.
I choć poruszają poważne tematy,
filmy Disneya pozostawiają nas z poczuciem zachwytu
i sprawiają,
że chcemy znów je obejrzeć.
Napisy: Marzena Falkowska