NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
O Jezu.
Wspaniale.
Co?
- Co jest wspaniałe? - Ty.
Podobno ludziom na szczycie Everestu kręci się w głowie.
I chce się im rzygać.
Ale stoją na szczycie świata.
- Zobaczą cię! Zobaczą cię! - Mam to gdzieś!
Większość ludzi doświadcza tego niesamowitego uczucia tylko raz w życiu.
To dobrze.
Bo gdyby to się powtarzało…
pewnie by ich to zabiło.
PODOBNO LUDZIOM NA SZCZYCIE EVERESTU…
Jakie masz rzęsy.
Jesteś prześliczna.
Wiesz o tym?
Tak.
KŁAMCZUCHA.
USUŃ WIADOMOŚĆ
Hej.
Cześć.
Co robisz?
Pomyślałam, że dokończymy to, co zaczęliśmy wczoraj.
Muszę iść do pracy, skarbie. Spóźnię się.
To się spóźnisz.
- Billie. - Co?
W Jaguarze wciąż się pali kontrolka serwisowa.
Kiedy to załatwisz?
- Mogą przyjechać po samochód o drugiej. - Świetnie.
Pa, słodziutka.
Mały. Hej.
Miłego dnia w przedszkolu. Kocham cię.
Na razie.
Pa.
Brad ma rację.
Jestem kłamczuchą.
Dużo o nim myślę.
To widać.
DROGA JA 19 CZERWCA
Pamiętam, jak zaczęłam pisać ten pamiętnik.
Ellary kończy dziś miesiąc. Wciąż nie śpi przez większość nocy,
więc i ja nie śpię.
Pierwsze parę miesięcy z noworodkiem wytwarza wokół dziwny kokon.
Niektórzy go nazywają izolacją.
Już dobrze.
Tak.
Okej. Już dobrze.
Trzeba pamiętać o prysznicu, o ubraniach, o wychodzeniu z domu.
I to wyczerpanie.
Wdepnęłaś w gówno.
I dobrze o tym wiesz.
Już dobrze.
Z Hudsonem było tak samo.
O rany.
Tak, wiem.
Ale dzieci rosną, łatwiej się nimi zająć.
Wiem. Już dobrze.
Myślisz, że warto urodzić kolejne.
Już dobrze.
Aż pewnego dnia się budzisz jako zupełnie nowa osoba.
Pełna niewyobrażalnej wręcz miłości.
Ale i tak…
wraca do ciebie pytanie…
gdzie się podziała tamta dziewczyna?
Myślałam, że jeśli wyrzucę te myśli z głowy na papier,
poczuję się lepiej.
Ale teraz nie mogę przestać tego robić.
Pobudka, Śpiąca Królewno.
Daj spokój.
- Zabierz to. - Nie.
Nikt nie ma tak idealnego tyłka, jeśli nie chce go uwiecznić na nagraniu.
- Nie znoszę cię teraz. - Cóż…
Za minutę przestaniesz.
No dobra.
Popatrz na siebie.
Popatrz na nas.
Hudson.
Hudson?
Hudson.
Gdzie jesteś?
Hudson, co się dzieje?
Ukrywam się.
- Co robisz? - Nie chcę iść do przedszkola.
Wiem.
Wiem, że nie jest ci łatwo.
To duża zmiana, ale…
Musimy być dzielni.
Musimy.
Dobrze?
Dasz radę.
Wiem o tym.
Chodź tu.
SIMON SPRZEDAJE WYTWÓRNIĘ GIGANTOWI Z DOLINY KRZEMOWEJ
BRAD SIMON PRODUCENT WIELKOŚCI
BRAD SIMON NIEGRZECZNY PRODUCENT
- Hej, Connelly. - Tak, Francesca.
- Gotów na dobre wieści? - Jasne.
Proszę wszystkich o uwagę!
Przeczytałam wasze propozycje.
Cieszy mnie, że większość prezentowała jakiś poziom.
Ale wybrałam Nanogenics, bioinżynieryjną propozycję Coopera.
Partnerzy przyjeżdżają za tydzień,
więc potrzebujemy was wszystkich.
Wszystkie pytania kierujcie do Coopera.
I chcę dodać…
Liczby były korzystne dla wielu z was,
ale Cooper dodał do tego pasję, wizję.
Mamy okazję, by naprawdę zmienić coś na lepsze.
Właśnie dlatego kogoś się dostrzega.
A…
ja dostrzegłam.
- Gratuluję, jebany farciarzu. - Dzięki. To dobra firma.
Nie mówię o firmie, tylko o Francesce.
Tak głęboko ci włazi w tyłek, że pewnie aż łaskocze.
Zrobisz mi przysługę? Zaczniesz te wyliczenia?
Okej, nie wybrała mnie,
- ale nie jestem twoją papugą. - Proszę?
Ja muszę… muszę coś załatwić.
Skarbie, to będzie świetna zabawa.
KLASA PANI BRENDY
Pamiętasz, jak robiłeś te zebry z papieru?
Patrz! Jest Rory i Caitlyn.
Cześć, wszystkim.
Okej, chodź tu.
Baw się dobrze. Widzimy się po obiedzie.
Obiecuję.
Nie idź!
Nie, mamo. Chcę zostać z tobą.
Dzień dobry, Hudson.
Dzień dobry.
Hudsonowi trochę zajmuje przyzwyczajenie się do przedszkola.
Widzę.
Wiem, że jak tylko wyjdę, to mu przejdzie.
Właściwie to powinnyśmy porozmawiać.
Zacznij robić zebrę, dobrze?
Możesz usiąść przy stoliku z Rorym.
Dzień dobry.
Widać, że Hudson jest do pani bardzo przywiązany.
- Bardzo panią kocha. - Dziękuję.
Wiem, że to wszystko naturalny proces.
To prawda, ale może nie jest gotów.
Myślę, że powinnyśmy trochę nagiąć zasady, aż poczuje się swobodniej.
- Powinna pani zostać. - Dobrze.
Zrobimy znowu, że będę dziesięć minut, a potem wyjdę?
Myślę, że powinna pani zostać na cały dzień.
Naprawdę?
I tak pani teraz nie pracuje, prawda? Więc…
Racja.
Tak.
Skupiam się na dziecku.
- Super! - Tak.
Może przygotuje pani przekąski, jak już pani tu jest.
- Jasne. - Świetnie.
Cześć.
Nie wierzę, że pozwala ci zostać na cały dzień.
Oddałabym wszystko za taki dzień z Hannah.
Nic nie wiem o tym, o czym tu rozmawia i co tu przeżywa.
Masz szczęście.
To zupełnie nowy świat.
Przyniosę ci potem kanapkę.
Nie, nie trzeba. Naprawdę nie musisz.
Żartujesz? Umieram z ciekawości, z kim Hannah je obiad.
BFD Music, w czym mogę pomóc?
Dzień dobry.
- Szukam Brada Simona. - Właśnie się pan z nim minął.
Dziękuję.
Witamy.
Dzień dobry.
Ile kosztuje…
wstęp na jeden dzień?
- Najniższy miesięczny plan wynosi 600. - Wystarczy mi dzień.
Po spotkaniu z konsultantami może się pan zapisać na próbny tydzień.
Oprowadzą pana i wręczą vouchery na bar soków.
To zajmie 40 minut. Brandy zaraz pana przyjmie.
Dobrze, wezmę miesiąc.
- Wspaniale. - Dzięki.
- Potrzebuję ubrań. - Sklep jest tuż za panem.
Trwałość obiektów.
Tak to nazywają.
Dziecko się uczy, że rzeczy wciąż istnieją,
nawet jeśli się ich nie widzi.
Wciąż istnieją gdzieś na świecie.
Nawet gdy się ich nie widziało przez osiem długich lat.
Co za pałac.
Pewnie w apartamencie prezydenckim mieszka prawdziwy książę.
Nie wiedziałam, że twoja mama jest tak bogata.
Nie zawsze taka była. To ojczym ma pieniądze.
Nigdy nie mówisz o rodzicach…
O rodzicu. Mam tylko mamę.
Na twoje szczęście.
Co to właściwie znaczy?
- Chcę tylko, by mnie polubiła… - Spokojnie. Będzie tobą zachwycona.
Denerwuję się, i tyle.
Jak mogę pomóc ci się zrelaksować?
Brad, oszalałeś?
Jedziemy na 22. piętro.
Masz 19 pięter na orgazm.
Tak.
O mój Boże.
Tak!
Tak.
Tak!
Billie?
Billie? Zastanawiamy się, czy chciałabyś przeczytać nam książkę.
KOCHAM CIĘ, BO TY TO TY
Tak.
Oczywiście. Z wielką chęcią.
Proszę.
Okej, w porządku.
Uwaga, wszyscy,
powitajmy mamę Hudsona!
Dziękuję!
Możecie mi mówić Billie. Albo „mamo”. I…
Chodź, skarbie.
Chodź tu.
Tak się składa, że to jedna z ulubionych książek Hudsona.
Zobaczymy, jak wam się spodoba.
- Dzięki, stary. - Nie ma sprawy.
Proszę.
Trzymaj, kotku.
Baw się dobrze, kochanie.
Dobrze? Będę czekać, aż wrócisz. Obiecuję.
- Dobrze. - Okej.
Cześć, kociaku.
Jak się masz?
Tak sobie.
Jestem…
Jestem w przedszkolu Hudsona, mam pomagać w zajęciach, ale…
Nie mogę przestać myśleć o Bradzie.
Co? O czym ty mówisz?
Prawdę mówiąc,
jestem strasznie zazdrosna, bo wiem, że jak z nim sypiasz, to…
Czekaj.
Co się stało między wczorajszym wieczorem a dzisiaj?
Mówiłaś, że wszystko jest super,
że Cooper wylizał cię po raz pierwszy od półtora roku.
Tak, a dziś rano wszystko było jak wcześniej.
Cooper chciał rozmawiać wyłącznie o naprawie samochodu.
Nic się nie zmieniło i nic się nie zmieni.
Jak w ogóle się spiknęłaś z Bradem?
W Paryżu.
Pojechaliście razem do Paryża?
Nie, nie razem.
On był w trasie z jakimś zespołem, ja byłam na konferencji.
Spotkaliśmy się, wypiliśmy za dużo Chateau Margaux,
no i Paryż tak działa.
W Paryżu przeleciałabym każdego.
A potem?
A potem…
było mi dobrze.
Tak, jak to pamiętasz.
I…
zrobiłam to znowu.
Nie raz, nie dwa.
Ale teraz bardzo tego żałuję.
Żałuję, że nigdy ci nie powiedziałam.
Żałuję tej całej afery.
Nie musisz.
W sumie wiesz, nie mam prawa się o to złościć
ani nawet o to pytać.
Jasne, że masz. Żartujesz sobie?
Nie, wy dwoje powinniście być razem.
Wiesz? To ma sens.
Co masz na myśli?
Wiesz, może…
powinniście spotykać się jako para.
Nie, dzięki. Próbowałaś tego, i patrz, jak to się skończyło.
Tygodniami zdrapywałam cię z podłogi.
Interesowałaś się tylko facetami z nazw wódy i lodów.
- Wiem. Pamiętam. - Czyżby?
Brad był fatalnym facetem,
ale o tym raczej nie piszesz w pamiętniku.
Po prostu go romantyzujesz.
Brad jest ciachem, ale to wszystko.
I prawdę mówiąc, nie jest wart tej całej telenoweli.
Nie muszę się z nim pieprzyć.
Ale możesz.
To znaczy, wiesz…
Rób co chcesz, ale nie rzucaj go przeze mnie.
Sasha ma rację.
Brad był nie tylko fatalnym facetem. Był moją osobistą apokalipsą.
Ale tak ekscytującą.
I uzależniającą.
Cała ta telenowela.
No dalej! Puść matce singla.
Nie spodoba ci się.
Jestem twoją mamą, już go uwielbiam.
No dobra.
No cóż, to…
- Jak oni się nazywają? - Beginners.
Całą noc tańczyliśmy do ich muzyki.
Ja nie umiałabym do tego tańczyć.
- O nie. Ja… - No chodź, mamo.
Skoro kiedyś tańczyłaś do Elvisa…
- Elvisa? - To umiesz zatańczyć do każdej muzyki.
- Chodź. - Nie jestem aż tak stara.
- Tak! - Wstawaj.
Tak.
Wciąż pamiętasz, jak to się robi?
Och, mamo.
Kocham cię, mamo.
- Zatańcz z nami. - O nie.
- Nie muszę. - Musisz. Wstawaj.
No już, chodź.
- Okej. - Wszyscy tańczymy.
No dobrze.
- Pokażę ci parę ruchów. - Poproszę.
I w ten sposób.
- I… Obrót. - Okej.
Gotowa?
Ale super.
Uwielbiam ją.
Potańcówka?
Jak dekadencko.
Cześć.
Mówiłaś, że go nie będzie.
Bo byś nie przyszedł.
- To prawda. - Skarbie. Włącz go do swego życia.
Nie, dzięki. Wychodzimy. Chodź.
- Co? - Chociaż przedstaw mnie przyjaciółce.
- Nic z tego. - Już zapomniałeś jej imienia?
- Hej. - Ma sporo na liczniku.
- Co to ma znaczyć? - Upiłeś się?
- Jonathan… - Brad uwielbia zdobywać.
Idzie po dziewczyny jak burza.
Czerwony jak cegła.
Nawet przedstawia je swej kochanej mamusi.
- Billie, weź torebkę. - Ale jak się zbliżysz,
jak uleci ten pierwszy czar, co robi Pan Modny Producent?
- Zabiera się za kolejną. - Nic o mnie nie wiesz.
Zaliczyć i zapomnieć. Prawda, synu?
Nie nazywaj mnie tak!
- Nie jesteś moim ojcem. - Przynajmniej jestem w pobliżu.
To więcej, niż można powiedzieć o śmieciu, którego nazywasz ojcem.
Nic nie zrobisz? Pozwolisz mu się tak zachowywać?
Ułatwię sprawę wam obojgu.
Nie powinniśmy przychodzić.
Złapię ci taksówkę.
- Co jest grane? - Jesteś psycholożką, ty mi powiedz.
To przestań zachowywać się jak dupek, którego opisał Jonathan.
Co mam ci powiedzieć? Że mój tata zwiał?
Że matka mnie wywiozła dziesiątki tysięcy kilometrów stąd i pozwoliła,
by wychował mnie chuj ojczym, który zawsze mi mówi,
jakim jestem śmieciem? Hej!
- Jeśli tak było, tak. - Chodź.
- Wsiadaj. - Nie. Porozmawiaj ze mną.
Po co? Żebyś mogła mnie naprawić?
Właśnie. Wiesz co, tak cię ciekawią wszyscy inni, a co z tobą?
Uciekłaś od wieśniackich rodziców z Georgii?
Przestań. Dosyć!
- Nic o nich nie wiesz. - Aha.
Może gdyby tata poświęcał ci więcej uwagi…
nie pieprzyłabyś się z obcym kolesiem na pierwszym spotkaniu.
Ty…
Mylisz się co do mojego taty. I nie rób tego.
Wiem, co robisz. Nie odpychaj mnie.
Myślisz, że jesteś taka wyjątkowa, co?
Wiesz co, Billie?
Nie jesteś.
Nie jesteś wyjątkowa.
I nie jesteś, kurwa, moją dziewczyną.
Mamo, patrz.
Narysowałem coś.
Hudson.
Skarbie, jest…
Jest idealny.
To nasza rodzina.
Okej.
- Kto to jest? - Mamusia.
- Tak. A to kto? - Ellary.
Tak. A to kto?
- Tatuś. - To tatuś.
- A ten chłopak? - To ja.
To ty.
Kąpiel czeka, niño.
Chodź na górę.
Olga, spójrz.
- Fantastyczny. - Nasz pierwszy rodzinny portret.
Hej, Olga.
Jest szansa, że mogłabyś dziś zostać nieco dłużej?
- Jasne. Wszystko w porządku? - Tak.
Tylko…
Muszę załatwić jedną sprawę.
Cooper jest kochany.
W życiu by mnie nie potraktował jak Brad.
Dlaczego więc to właśnie Brada ciągle wspominam?
Zawsze jakoś do mnie wracał.
O mój Boże, Sash.
On to wszystko o mnie powiedział…
Tak spokojnie.
Jakby to była oczywistość.
Nie wymyślił tego na poczekaniu.
On w to wierzył.
Przemyślał to wcześniej.
Pamiętaj jedno.
To on jest dupkiem. Nie ty.
Nie widziałaś go wtedy. Gdy rzucił tą szklanką…
To było przerażające.
Jakby nagle stał się inną osobą.
To psychol.
Lepiej wiedzieć to teraz.
Weź. Z Bradem nie ma co liczyć na ślub ani nawet na miesiąc miodowy.
Ale ze mnie idiotka.
Nie otwieraj.
BRAD 3 WIADOMOŚCI
Zignoruj go. Pójdzie sobie.
- Billie! - Co jest, kurwa?
Billie, przepraszam! Porozmawiajmy.
Wiem, co sobie myślisz. Nie rób tego.
- Proszę! - Zamknij ryj, dupku!
Spadaj, bo wezwę gliny!
Billie!
Odwaliło mu?
- Okej… - Zajmę się tym.
Sash. Jeśli sama nie zejdę, nigdy nie przestanie.
Wiesz o tym.
Będę obserwować.
Billie! Billie, wiem, że tam jesteś.
- Czego chcesz? - Spieprzyłem, okej?
- To wszystko moja wina. - Wiem o tym, okej?
Tracisz czas.
Po prostu idź sobie.
Proszę.
- Nie chcę cię stracić. - Już straciłeś!
Powiedziałem rzeczy, których nie myślę.
Nienawidzę siebie za to, wiesz?
Daj mi tylko pięć minut.
Proszę.
Może Jonathan ma rację.
Zawsze tak postępuję.
Ale nie chcę tak postąpić z tobą.
Daj mi się wytłumaczyć.
Pozbyłaś się tego palanta?
Ja pierdolę.
Będę w swoim pokoju.
Mówiłaś, że chcesz poznać prawdę.
Że powinienem ci więcej powiedzieć o swojej rodzinie, no więc…
Mój tata odszedł, gdy miałem osiem lat.
Nigdy więcej go nie widziałem.
Nie przysyłał nawet życzeń na urodziny.
Ale wysyłał mi płyty.
Milesa Davisa.
Leonarda Cohena. Velvet Underground.
Nirvanę. Dre. The Legends.
To on mi ich pokazał.
Jak założyłem firmę…
Tak, zrobiłem to dla muzyki.
Ale też myślałem…
że gdybym stał się dość znany…
to się u mnie zjawi.
Pewnie tylko by prosił o pożyczkę.
Ale wciąż na to czekam.
I chyba zawsze będę czekać.
Wiesz, co jest pokręcone?
Dwadzieścia cztery lata bez życzeń na urodziny później…
Wciąż za nim tęsknię.
Byłem u tylu psychologów, że wiem, jak to się łączy.
Po prostu…
odpycham ludzi.
Bo w mojej rodzinie…
tak wygląda miłość.
Niech zgadnę.
Teraz mi powiesz, że powinienem odszukać tatę.
Tak bym powiedziała.
Ale chyba sam to wiesz.
Przepraszam.
To coś nowego.
Samochód naprawiony.
Ładnie pachniesz.
Tak. Poszedłem na siłownię w czasie obiadu. Jak ci minął dzień?
Dobrze. Tak.
A tobie?
Tak, było…
W porządku. Interesująco.
- Tak? - Tak.
Tak.
O co chodzi?
Wsiadaj do auta.
Mam pewien pomysł.
O rany.
- Dobra. Czekaj. - Okej.
Tak.
Ja to zrobię.
- Weźmiesz…? Dobra. - Okej.
Cholera.
To ten fotel.
Wal się, fotelu.
- Nieważne. Chodź tu. - Okej.
Okej.
- Okej. - O Boże, skarbie.
Przepraszam. Zignoruj to. Serio.
W końcu przestanie. Chodź.
- Billie, nie przestaje. - Zrób to. O mój Boże.
- Cooper, proszę. Pragnę cię. - Ja ciebie też.
- Chodź. - No weź.
No weź.
Ja pierdolę.
Przepraszam.
- Nagle było wszędzie i… - Nie szkodzi, wiem.
- Po prostu mnie rozproszyło. - Wiem. W porządku.
Nie musimy tego robić.
- Tak. Moja stopa. - Już, moment.
Moja stopa.
Przepraszam.
Tak, musimy.
- Co? - Tak, musimy.
- Musimy to zrobić. - Okej.
Dobra? Odchyl siedzenie.
Tak.
Jasne.
- Dobra. - Chodź tu.
Już idę.
O tak.
Okej. Chodź.
O tak, dobrze.
Okej.
Tak.
Skarbie. Zwolnij.
To się uda.
- Okej. Tak. - To się uda.
Zwolnij. Cooper.
To się uda.
To…
się…
Co tu robisz?
Wpuścisz mnie?
Nie wiem, czy wciąż chcesz to robić.
Po Billie.
Aha. Nie sądzę.
Z wielu powodów.
Czemu?
Co ci powiedziała?
Nic. Nie przeszkadza jej to.
- Serio? - Tak, powiedziała, żebym robiła, co chcę.
W takim razie…
w czym problem?
Jeśli Billie…
to nie przeszkadza?
Ale masz tupet.
Serio myślisz, że nie ma powodu, bym ci odmówiła?
Poza Billie?
Jeszcze żadnego nie usłyszałem.
Może to twoja wina.
Tracisz zdolności.
Ostatnio na to nie wyglądało.
Muszę iść do łazienki.
Właśnie miałam do ciebie dzwonić.
Czyli jednak o mnie myślisz.
Co ty wyprawiasz?
Ja…
Mówiłam ci, nie chcę z tobą rozmawiać.
Na pewno? Podobno Sasha ma od ciebie zielone światło.
Czemu?
Żebym był bezpiecznie niedostępny?
Nie.
Jeśli chcecie być razem, to powinniście, wiesz?
To…
To nie moja sprawa.
Naprawdę.
Dla mnie spoko.
Tak?
Zobaczymy, jak z tym „spoko”.
- Uważam, że to błąd. - O mój Boże.
Lepiej idź.
Naprawdę?
To nie byłoby miłe z mojej strony.
Ale skoro chcesz.
Pierdol się.
Napisy: Joanna Kaniewska