NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Był taki okres w moim życiu, gdy czułam się wolna.
A świat wydawał się pełen możliwości.
Zwłaszcza jego.
Cześć, chłopaku.
Cześć.
- Czekaj, co robisz? - Mam przestać?
Czy mam kontynuować?
Tak.
To były czasy.
Podobno nigdy się tego nie wie w tej chwili, ale ja wiedziałam.
Wykańczasz mnie.
Wiesz o tym?
Najlepsze chwile życia?
Dawać mi je.
Jezu.
Wykańczasz mnie.
Wiesz o tym?
Tak.
A teraz są inne czasy.
Wszystko tak się zmieniło.
Mamo, mówiłaś, że ją karmisz.
Bo karmię.
- Nie, śpisz. - No tak.
Wiesz co? Tak, zasnęłam, ale tylko na sekundę.
- O co chodzi? - Chcę ci coś pokazać.
Chcesz mi coś pokazać?
Co mi chcesz pokazać?
Chodź, mamo.
Dobrze, idę.
Hudson?
Co…?
Co tam masz, skarbie?
Patrz, mariposa.
O rany!
Skarbie.
Nie możesz tak go więzić, kochanie. Musisz go wypuścić.
To dziewczynka.
Okej. Dobrze. Ale mimo to.
Jest moja. Kocham ją.
Wiem, kochanie. Ale ona nie ma tam powietrza.
Udusi się, jeśli jej nie wypuścisz.
Chodź. Chodź ze mną.
Usiądźmy.
Chodź, aniołku.
Dobrze.
Słodkie maleństwo.
No dobrze.
Mam pomysł.
Zobaczmy, dokąd poleci, okej?
Myślę, że na południe. Tak?
Przed zimą przeleci tysiące kilometrów.
Leci!
Pomachaj jej.
Pa, motylku!
Misiaczki! Gdzie moje dzieci?
Gdzie jesteście? Chodź, kolego!
Chodź. Gdzie są? Chodź, kolego!
Rety, ale jesteś wielki i słodki.
Ledwo cię podniosłem!
Tęskniłem za tobą.
Oto i ona. Moja piękna dziewczynka.
Tak. Hej, skarbie.
Moja śliczna.
- Cześć. - Cześć!
Planowałam się ubrać, przysięgam. Po prostu…
Nic nie szkodzi.
Dobra. Skoszę szybko trawnik przed meczem.
No tak.
- Wszystko gra? - Tak.
- Jest super. - Huddie!
Mój mąż jest cudowny z wyglądu i z charakteru.
Zaczekaj na mnie.
Nigdy go nie przyłapałam na zerkaniu na inną.
Ani nawet na cholernym kłamstwie.
No to w czym problem, pytacie?
Boże, Billie. W pracy jest teraz taki chaos.
Nawet nie masz pojęcia.
- Naprawdę? - Aha.
Wiesz, po fuzji wszystkim odbiło, wiesz?
Każdy się czai na nowy stołek
i wszyscy się popisują przed nową kierowniczką.
Jest świetna, wiesz? Chce…
wyjść na rynek globalny.
Chce zrobić to, co ja planowałem,
tylko… sam nie wiem, na dużo większą skalę.
Aha.
Wszyscy wokół niej skaczą, ale czuję, że mnie dostrzegła.
Co?
Nic.
Po prostu tęsknię.
Przepraszam.
Okej, to ona.
Moja nowa szefowa.
Daj spokój. Słuchałaś mnie w ogóle?
- Tak. - Cześć, Francesca!
Jak się masz?
Problem w tym, że Cooper Connelly jest moim mężem.
A zanim go poznałam,
przerobiłam co najmniej 73 procent pozycji z Kamasutry.
Tak jak to powinno się robić.
Miałam bogatych facetów.
Biednych facetów,
Facetów z tatuażami.
Facetów, którzy byli „tylko przejazdem”.
Tylu różnych niegrzecznych słodziaków, ilu możecie sobie wyobrazić.
Jutro ustalimy termin i wtedy to omówimy.
Dobra, świetnie. Dzięki. Do zobaczenia. Pa.
Ona mnie kocha.
Kto cię nie kocha?
Czemu więc poślubiłam kogoś tak prostolinijnego?
Prawdę mówiąc, przez nich.
Nie bez powodu nie dzwoniłem!
Mam wiele kobiet.
Otwieraj te cholerne drzwi!
Jasna…
Nigdy nie doceniałeś, co dla ciebie robię.
Halo?
Gdy poznałam Coopera, miałam stargane nerwy,
a serce jechało już na oparach.
Stabilność i spokój, który oferował,
były jak balsam na moją zużytą, spieczoną duszę.
Nigdy nie zapomnę, jak pierwszy raz mnie tu przywiózł.
„Connecticut” to słowo z języka Algonkinów.
„Ziemia długiej, burzliwej rzeki”.
Zawsze mi się podobało.
Jesteśmy.
I jak ci się podoba? Tak?
Jak gdyby czekał na mnie. Na nas.
Tak!
Nie będziesz mi wnosić śniegu do domu. Chodź.
O mój Boże!
Przyrządził dla mnie niesamowitą kolację.
Sami chyba rozumiecie.
Jak mogłabym się w nim nie zakochać?
- Mogę? - Tak.
Miło w końcu was poznać.
Wiele o was słyszałem. Oczywiście, jestem fanem waszej córki.
- My też. - Przeważnie.
Mamo.
- To tylko żart. - Albo i nie.
Sam zobaczysz.
Cooper to taki facet, który naprawdę lubi kolacje z twoimi rodzicami.
Stacja North Station. North Station.
Proszę pani. Chce pani usiąść?
Ustępuje miejsca w pociągu, choćby inne miejsca były puste.
Tak?
- Miłego dnia. - I jakimś cudem
zawsze jest najprzystojniejszym i najskromniejszym facetem w pokoju.
Muszę przyznać,
że nie spodziewałem się, że porzucę Morgan Stanley dla sił dobra.
Ale Cooper mnie skusił swoją gadką o zmianie świata.
Opieka dentystyczna też nie jest zła.
- Mieliśmy wspaniały rok. - To prawda.
Dużo ryzykowaliśmy, dobrze się nam to opłaciło. Brawa.
- Wesołych, kurwa, świąt. - Dzięki. Doceniam to.
Jest moją ulubioną osobą na świecie.
Chcę przeżyć z nim sto lat i umrzeć w tej samej chwili, co on.
Przyj!
Oto i on!
Cześć, kolego!
Cześć!
Wiem, wiem. Okej, idź do mamy. Do mamy.
Cześć, kolego!
Cześć!
O mój Boże.
Chcę, by nasze dusze jak najszybciej odnalazły się w zaświatach,
byśmy mogli się zakochać, spłodzić więcej dzieci
i przeżyć wszystko raz jeszcze.
Ale też chcę, by mnie ostro wyruchał.
Czy to już zbyt wiele?
Hej.
Nie miałaś… Nie! Zatrzymaj go!
Przepraszam. Nie miałaś dziś spotkać się z koleżankami?
Tak, ale wiesz…
Mogę się spóźnić.
- Okej. - Okej.
Okej.
O, tak.
Dobrze. Tak mi dobrze.
Tak dobrze.
Wszystko gra?
Tak.
Nie przerywaj. Rób tak dalej.
- Okej. - Rób tak dalej.
Okej.
Cholera.
Przepraszam, kotku.
- Jestem zmęczony. - Aha.
Okej, zaczekaj.
- Zaczekaj. - Okej.
O, tak.
Tak dobrze.
Tak dobrze, tak.
Tak dobrze.
O, tak.
- Cooper! - Co?
- Przepraszam. Naprawdę! - Po prostu… Daj mi wibrator.
- Serio? - Tak.
- Tak będzie dobrze? - Tak.
Okej.
Na przykład Cooper nie robił mi dobrze ustami od 18 miesięcy.
Stworzenie i wypchnięcie nowej istoty ludzkiej
zajęło mi tylko dziewięć.
O mój Boże.
Nie.
- Chcesz, bym… - Jest okej.
Nie trzeba.
Nie zawsze tak było.
- Cześć. - Hej.
Kocham cię, Billie.
Cooper.
Ale potem było jedno dziecko, potem drugie.
Kiedyś uważałam zanik żądzy Coopera za dowód rzeczywistości.
Tak to jest, gdy się dorasta, bierze ślub, wpada w rutynę.
Ale teraz jestem wygłodniała.
Teraz krzyczę na niego wewnątrz głowy,
próbując wzbudzić w nim jakieś uczucia.
Mamo, nie pocałowałaś mnie na dobranoc.
Pocałowałam.
Nie przyszłaś do mnie.
Przyszłam, kotku. Przyszłam.
Chodź tu.
Chodź tu, skarbie. No chodź.
Wskakuj.
O tak.
Mój duży chłopiec.
Już dobrze.
Wszystko dobrze.
Jesteś śliczna.
Co się stało.
Nic, kotku. Nic.
Wszystko gra.
- Nie płacz, mamo. - Nic mi nie jest.
Nic mi nie jest.
Kocham cię, mamo.
Kocham cię.
Kocham cię, kotku.
Jak skończysz, przyjdź i mnie przytul.
Hej, złotko!
- Nie śpisz jeszcze? - Nie.
Głupi zespół nawet jeszcze nie zagrał,
a moja obsesja jest zbyt wielka, by się poddać i iść spać,
jak zrobiłaby każda dorosła kobieta,
która wstaje o 7.00 i idzie do pracy.
Czemu ty nie śpisz?
Nie mogę spać.
Cooper cię kiedyś podduszał?
- Jak nie, to powinien. - O Boże.
Znowu byłaś u Alexa.
Któryś z twoich byłych tego nie robił?
Na pewno nie celowo!
Oj, skarbie. Potrzebujesz podduszenia.
- Aż tak dobre to było? - Tak.
Może powinniśmy się pobrać.
Mógłby mnie dusić przez kolejne 7-10 lat.
Niesamowite, że to właśnie erotyczne duszenie
może nakłonić Sashę Snow do ustatkowania się.
Na 7-10 lat. Nie przesadzajmy z tym.
Dobra, to powiesz mi, co tak naprawdę jest grane?
Ja…
Czuję się…
inna.
- Jesteś inna. - Nie o to chodzi.
Nie czuję się sobą. Czuję się jak…
Rozcieńczona, mamusiowata wersja samej siebie. I…
Nie…
Nie jestem pewna, czy właśnie taka powinnam być.
O Boże. Musisz wrócić do pracy.
Ewidentnie masz teraz za dużo czasu.
Nie mogę.
Uzgodniliśmy z Cooperem, że teraz zajmuję się dziećmi.
- Od czego mam zacząć? - Sama tego chciałam.
Myślałam, że będę zachwycona. I jestem, ale…
To ci nie wystarcza. W porządku. Możesz to powiedzieć.
Po prostu… Sama nie wiem.
Ostatnio dużo myślę o…
nim.
- O kim? - Sash, nie udawaj.
Jaja sobie robisz?
Nie rozpierdol swojej cudownej rodziny.
- Nie zamierzam. - Cooper to porządny facet.
Wiem!
No to go doceń. I doceń swoje szczęście.
Miliony kobiet zabiłyby za to, co ty masz.
Wiem. Dobra?
Ale nie mogę przestać myśleć o tym, jak było kiedyś.
- Z Bradem? - Ze mną.
Byłam wtedy inna.
- Nie wiem, co się stało. - Dziewczyno!
Wzięłaś ślub, przeprowadziłaś się na przedmieścia, urodziłaś dzieci.
Tego właśnie chciałaś, B. Sama to wybrałaś.
Wiem.
I wiem, że Cooper jest wykończony.
Ja też jestem, tylko że…
Muszę…
Znowu to poczuć.
Co takiego?
Choć trochę tego magicznego…
wzajemnego upojenia miłością.
Wiesz? To był istny haj!
- Co słychać? - Hej.
Sash, czy ty w ogóle mnie słuchasz?
Tak. A teraz ty posłuchaj mnie.
Brad to seksowny skurwiel.
Ale taka miłość jest chujowa.
Rani, zdradza, na dłuższą metę jest nie do utrzymania.
Twoja więź z Cooperem przetrwa lata.
Wiem. Czuję to w ciele i w cholernej duszy.
Dobrze.
Co zamierzasz zrobić?
Nie wiem.
NIE ZAWSZE TAK BYŁO… ALE POTEM BYŁO JEDNO DZIECKO, POTEM DRUGIE…
Miłość to narkotyk.
Tak się mówi, prawda?
Dopamina, oksytocyna, adrenalina.
Ale mogę odzyskać to uczucie.
Czuję to, gdy tylko zamykam oczy
i wracam myślami do tamtych nocy.
Nie uganiam się za widmami.
To coś prawdziwego. I to byłam zupełnie inna ja.
Kochana.
Zrobiłaś z siebie olśniewającą Barbie. Wyglądasz super!
Sasha Snow jest cholernie mądra.
Jako jedyna z nas skończyła doktorat
i została profesorką od psychologii na naszej uczelni.
Jest też najdzikszą kobietą na Ziemi
i zupełnie się tego nie wstydzi.
Przez tę dzikość w prawie każdy sobotni wieczór
lądowałyśmy w centrum, w Ludlow Street Cafe,
w objęciach kolejnych dzikich wokalistów, perkusistów, basistów.
LUDLOW STREET CAFE PRZEDSTAWIA: KOSSI
Witaj.
- Myślisz, że zasłużyłeś? - Tak, bardzo proszę.
Rany, przepraszam.
Już sobie idę.
Wszystko…
Wszystko gra?
Jesteś świetna.
Hej!
U ciebie okej?
Jasne. Jestem tylko jakieś sto przecznic od domu?
Do zobaczenia. Kocham cię.
Nawzajem.
Jeszcze raz tak zrobisz, to ci wszystko odgryzę.
Żaden problem.
Jesteś, kurwa, boginią.
Pozwól, że złożę ci hołd.
Hej.
Lubisz złych chłopców?
Pewnie. Jak takiego znajdziesz, daj znać.
Odczep się, gościu.
Hej!
Daj jej spokój.
Proszę. Kup sobie coś do jedzenia.
Już!
Co za gówno.
Jesteś Billie?
Podobno potrzebujesz podwózki.
Jesteś z zespołu?
Można tak powiedzieć.
Samochód jest tam, jeśli chcesz.
Jak nie, to dobranoc.
Czekaj.
Masz samochód?
W mieście? Nikt nie jeździ po mieście.
Jak sobie radzisz z parkowaniem? Co z kosztami?
Co ze środowiskiem? Nie mówiąc już o…
Podwieźć cię czy nie?
Okej, nie jesteś z zespołu. Z ekipy raczej też nie.
Nie do końca. Moja wytwórnia chce z nimi podpisać kontrakt.
Masz wytwórnię płytową?
Tak. A także ten samochód, mieszkanie za rogiem, kurtkę, buty.
Ale to chyba tyle.
Myślisz, że Kossi jest dobry?
Dlatego robisz przysługę jego koleżance?
Że kto, Sasha?
Ciężko jest jej odmówić.
Ale wieziesz jej przyjaciółkę do domu. czyli jej muzyk ma przewagę.
Powiedzmy. Ale lepiej niech się nie przyzwyczaja.
Ty też nie. Nie pracuję jako szofer.
Zapamiętam.
Masz dobrą przyjaciółkę.
Pomyślała o tobie w trakcie…
Tak.
Jest świetna.
Mieszkałyśmy razem na studiach w Columbii.
Co studiowałyście?
- Psychologię. - Cholera.
Lepiej się zamknę.
Jeszcze zaczniesz prawić kazania o mojej wrednej mamie
i że by mi się lepiej żyło, gdyby mnie więcej przytulała.
Kurwa.
Tak właśnie o mnie myślisz?
Myślę, że lubisz ładne rzeczy, bo albo wśród nich dorastałeś, albo nie.
Masz wytwórnię płytową,
więc raczej miałeś dobry start, kolego.
Ale wyjechałeś do Nowego Jorku.
Nie przejąłeś rodzinnej farmy kiwi.
Klasyczny środkowy palec pokazany mamie lub tacie,
ale sądząc po fryzurze i pierścionkach,
raczej nie masz problemu ze swoją kobiecą stroną.
Więc stawiam na drogiego tatusia.
Jak mi idzie?
Masz ochotę na drinka?
Jasne. Masz jakąś miejscówkę na myśli?
Tak.
Moją.
Tylko kurtka i buty, co?
Lubię ładne rzeczy.
Sama tak powiedziałaś.
I masz scenę w salonie.
Mam wytwórnię płytową.
Czasem proszę zespoły, by zagrały tutaj.
- To miasto jest szalone. - Tak.
W najlepszy możliwy sposób.
Niech zgadnę.
Jesteś z Iowy?
Daj spokój.
Ohio?
Z Georgii.
Nie masz akcentu?
Teraz już nie.
Gdy byłam mała…
marzyłam o tym, żeby mieszkać w Nowym Jorku.
Nie sądziłam, że to się spełni, ale teraz, gdy tu jestem…
Sama nie wiem.
Chcę tu zostać na zawsze.
Jest tu dużo dupków.
I dużo połamanych psychicznie, więc z pracą nie powinno być problemu.
Sama nie wiem.
Lubię pomagać ludziom, ale…
nie wiem, czy mi się udaje.
Myślę, że tak.
Cholera, jestem pewien, że…
codziennie im pomagasz.
Pokażę ci coś.
Mówisz, że lubisz Nowy Jork.
Chyba zasłużyłaś, by zobaczyć go z tej strony.
To… To jest…
Nie sądziłam, że ten wieczór tak się zakończy.
Jeszcze się nie zakończył.
To szaleństwo, ale zaczęłam wierzyć, że tak mogłabym żyć.
Modliłam się, żeby tak było już zawsze.
Hej.
Jestem przy tobie.
Zaufaj mi.
Chcę.
Nie powinnam była.
Ale zrobiłam to.
Zaufałam mu…
całkowicie.
W końcu i on mi zaufał.
Nasze rozmowy były tak intensywne.
Wręcz upajające.
Podniecał mnie fakt, że byłam jedyną osobą na świecie…
która zajrzała pod jego twardą jak skała skorupę.
Miałam wizję…
tego, kim mogłabym być.
Kim moglibyśmy być…
razem.
Prawdę mówiąc, tęsknię za tym.
I za nim.
Tęsknię za nim.
Tak…
kurwa…
bardzo.
Cooper.
Kim ty, kurwa, jesteś?
Tego właśnie chcesz?
Tak.
Nie.
O, nie.
Nie. Rób tak dalej. Nie przestawaj.
Tak!
Jesteś moja, Billie.
Jesteś tylko moja.
I nigdy…
o tym nie zapominaj.
O, tak!
Muszę iść do pracy.
Cześć, Olga.
Wiem, że dzwonię nagle.
Ale czy jest szansa, że mogłabyś dziś przypilnować dzieci?
Tak. Dzięki. Bardzo dziękuję.
Billie!
Cześć!
Też jedziesz do miasta?
Jedziemy do Radio City na wagary.
Pojedź z nami.
Przepraszam, ale… nie mogę.
- Mam… - Kochana, Boże!
Co się dzieje?
Mama… Moja mama… jest bardzo chora.
Tak mi przykro.
- Nie, to ja przepraszam. - Nie trzeba.
- Pomożemy ci jakoś. - Nie, nie da się.
Po prostu… bawcie się dobrze.
- Kto tam? - To ja.
Wpuść mnie, proszę!
Billie.
- Co ty wyprawiasz? - Nie wiem.
Nie wiem.
Muszę się napić.
O mój Boże. Jestem…
Aż się spociłam, wiesz?
Moje serce.
Nie mogę oddychać i czuję się, jakbym… Nie wiem.
Potrzeba mi tylko… To…
Okej.
Chodzi o to, że…
Billie, zaczekaj.
Chcę wrócić do domu.
Napisy: Joanna Kaniewska