- Hessie, weszliśmy. - Nie ma go, prawda?
Nie, jest pusto. Sprawdźcie na dworze, piwnicę,
taras i u sąsiadów. Trzeba go znaleźć!
A Thulin? Była u niego?
Nie ma śladów jej obecności, ale sprawdzimy monitoring.
- Kiedy był z nią ostatni kontakt? - Chciała się spotkać z Genzem
w centrum kryminalistycznym.
Rozmawiali przez dwie godziny, po czym dobrowolnie wsiadła do jego auta.
Potem odjechali.
Znaleźliśmy jej telefon w koszu w jego biurze.
Namierzono jego samochód?
Nic z tego.
Genz powiedział asystentowi, że jedzie na konferencję w Esbjergu.
Ale to kolejne z wielu kłamstw.
Zmienił nazwisko na Simon Genz, gdy miał 18 lat.
Czy Thulin odezwała się do rodziny?
Nie. Rozmawiałem z dziadkiem.
Byli na szkolnej imprezie.
Zadawała pytania o kasztany.
- Kasztany? - Tak.
No dobrze.
W jego mieszkaniu coś musi wskazywać, dokąd się udali.
Sprawdźcie je, a także komórkę i e-maile, jego kartę debetową…
Hessie, wszyscy tu ostro pracują.
Koncentrujemy się na Kopenhadze i na miejscach, do których Genz ma dostęp.
Także na promach i lotniskach. Robimy, co możemy.
Tak, wiem.
- Wracam do Kopenhagi. - Dobra.
Raczej się nie spóźnię.
Tak będzie dobrze.
Do zobaczenia.
Tak, pamiętaj, że dzisiaj jest dobry dzień.
Halo?
Tak.
Genzie?
Poszukaj numeru telefonu właściciela.
Genzie, idziesz?
Właściciel nie jest zarejestrowany. Drzewo się chyba zgadza,
ale to miejsce jest opuszczone.
Niecałkowicie. Kamera wygląda na nową.
W środku jest też laptop.
Naio.
Skąd to masz?
Znalazłem pod donicą.
Halo?
Policja.
Halo?
Wygląda jak nasz sprzęt do namierzania.
POLICJA
Co do diabła?
Co on tu robi?
Są też nasze zdjęcia.
Zadzwoń do Nylandera po wsparcie.
Mogą tu być ślady Kristine.
Genzie, dzwoń.
Oczekuję gościa. Wystarczy. I tak jest nas za dużo.
Wiedziałem, że korzystanie z kasztanów z farmy jest ryzykowne,
ale tak musiało być.
Wiesz?
Genzie…
Powiedz mi, że nie zabiłeś tych ludzi!
- Że tego nie zrobiłeś. - To byłem ja.
Spójrz na to z szerszej perspektywy.
- Oddaj mi broń. - Nie mam jej. Została w aucie.
Połóż się.
Pokaż ręce. Teraz.
Nie!
Mówiłem, żebyś wróciła do domu.
Mówiłem!
SERIAL NETFLIX
KASZTANOWY LUDZIK
Policja wciąż nie komentuje
sprawy poszukiwań minister spraw socjalnych, Rosy Hartung.
Według anonimowych źródeł policyjnych,
jej życie jest zagrożone.
Policja i służby wywiadowcze uruchomiły wszelkie dostępne zasoby,
by znaleźć panią minister.
Poszukiwania Rosy Hartung zainicjowano kilka dni po tym,
jak zamknięto sprawę „Kasztanowego Ludzika”.
Wywołała ona spekulacje, czy córka pani minister,
dwunastoletnia Kristine Hartung, wciąż żyje.
Przepraszam, mogę o coś spytać?
- Przepraszam. - Citroën DS7.
Mogę pana o coś spytać?
Odbierz to.
Przekaż Nylanderowi, że szefostwo pilnie oczekuje raportu.
Halo? Muszę o coś zapytać.
- Chwileczkę. - Nie! Już nie będę czekał.
- Sami kazaliście nam przyjechać. - Przepraszam.
Dziękuję za przybycie. Proszę ze mną.
Znaleźliście coś?
Zostawił tu same nieistotne graty.
Jest plan akcji Jessie Kvium i raport z namierzania.
Pewnie go użył, by zlokalizować Rasouliego i Skans.
- Są też jakieś zdjęcia z monitoringu. - Czego?
Jedno Thulin, jedno ciebie i Thulin.
Szefie, zobacz to.
Dali mi zdjęcie małej dziewczynki.
- Posłużyło za zakładkę. - Kristine?
Nie, to stare zdjęcie.
Zgaduję, że to siostra bliźniaczka, Astrid.
Nie tylko nas obserwował.
Jest tu zamrożony kadr.
Nie udało się znów połączyć.
- Jakaś kuchnia w letnim domku? - Co widać?
Na stole są gazety.
Jakie? Lokalne?
Niemieckie.
- Niemieckie? - Tak.
Wyślij mi wszystko. Sprawdźcie, czy pojechali do Niemiec.
Już się robi. Muszę kończyć. Steen Hartung jest na komisariacie.
Przesłucham go.
Może się czegoś dowiemy.
Dodzwoniłeś się do Nai Thulin. Nie mogę teraz odebrać telefonu.
Nadal nie odbiera?
Nie.
Ale…
zadzwoni, jak tylko będzie mogła.
Kupmy sobie coś na obiad.
Zjedzmy klopsiki w sosie curry.
Potem pozbieramy słodycze na Halloween.
Dobrze?
Słuchaj, Le.
Coś ją opóźnia, inaczej byłaby tu z tobą.
Kocha cię.
Może zadzwonimy do pana z różnokolorowymi oczami?
Czyli do kogo?
HECTOR MALOT BEZ RODZINY
Tak, dostałem zdjęcia.
Halo.
Przepraszam, że przeszkadzam. Mam na imię Aksel.
Jestem przybranym ojcem Nai i dziadkiem Le.
Pewnie panu o mnie mówiła.
Tak.
Jestem tu z Le i próbujemy dodzwonić się do jej mamy.
Nie udało nam się, więc…
Zastanawialiśmy się, czy mógłbyś porozmawiać z Le.
Zakładam, że poważnie to rozważysz.
Tak.
Świetnie. Dziękuję.
- Proszę. - Dziękuję.
- Chciałam z tobą porozmawiać. - Cześć, Le.
Chciałam powiedzieć mamie coś ważnego.
Nie odbiera. Wiesz, gdzie jest?
Chwilowo nie, ale…
Gdy ją spotkam, przekażę, że zadzwonisz do niej.
- Powiedz jej, że nic się nie stało. - A co się stało?
Po prostu jej to powiedz.
Że nic się nie stało?
Dziadek mówi, że muszę kończyć. Przekażesz jej wiadomość?
Halo?
Wiesz co, Le?
Znajdę twoją mamę.
Wtedy sama jej powiesz. Umowa stoi?
Tak, dzięki.
FARMA KASZTANÓW
Nic nie wiem!
Asystentka minister, Liv, twierdzi, że Rosa znalazła starą sprawę i wyszła.
Bez słowa.
- Dokąd pojechała? - Co tu się dzieje?
Pokażę ci zdjęcie.
Znasz tego mężczyznę?
Nazywa się Simon Genz i jest szefem kryminalistyki.
Pierwszy raz go widzę.
Co ma z tym wspólnego? To nie policjant?
Czy imię Toke Bering coś ci mówi?
- Czy Rosa wspominała o Toke Beringu? - Nic nie wiem.
Wiem tylko, że Gustav stał w salonie z kasztanową dekoracją.
Jak trudne może być jej namierzenie? Co z nadajnikami i inwigilacją.
Wyłączono komórkę twojej żony. Nie da się namierzyć sygnału.
Przysięgam. Robimy, co w naszej mocy.
Poinformowałem Ministra Sprawiedliwości. Pracujemy z wywiadem i wszyscy szukają.
Czy pamiętasz, co miała na sobie?
- Steenie? - Tato?
Pyta o ubrania mamy. Co miała na sobie?
Mama założyła…
Miała na sobie szare spodnie.
- Te domowe. - Dresowe?
- Tak. - A bluzka?
Brązowa.
Brązowy sweter z dzianiny.
- I tenisówki. - Dziękuję.
Zaraz wrócę.
Tato, mnie znaleźli.
Halo?
Kristine?
Toke?
Cześć, Rose.
Gdzie ona jest?
Czy ona żyje?
Wejdź.
Kristine?
Kristine, jesteś tu?
Tu mama.
Kristine, jesteś tu?
Kupiłem tę farmę, kiedy zaczęłaś robić karierę polityczną.
Kristine, tu mama.
Jak zostałaś ministrem spraw społecznych. Co za ironia losu!
Uśmiechałaś się i broniłaś dzieci.
Całe szczęście farma prawie się nie zmieniła.
Tam jest salon.
Mój przybrany ojciec oglądał w nim sport.
Czy co on tam oglądał.
Kuchnia.
Moja przybrana mama spędzała tam dużo czasu.
To było ulubione miejsce całej rodziny.
Toke.
Tam jest łazienka.
Przybrana mama lubiła brać długie kąpiele.
Miała dwójkę dzieci. Nie było jej łatwo.
Potrzebowała się odprężyć.
Masz rację. Skłamałam wtedy. Nie wiedziałam, co robię.
Ależ…
dobrze wiedziałaś.
- Dokładnie wiedziałaś, co robisz. - Jesteś na mnie zły.
Pokazać ci jadalnię?
Rzadko jej używaliśmy.
Tylko wtedy, gdy mieliśmy towarzystwo. Jak dzisiaj.
Proszę, usiądź.
No dalej, usiądź.
Usiądź tam.
Zaprosiłbym siostrę, ale niestety nie dotarła.
Ale Naia mogła, więc…
Toke, proszę cię.
Gdzie jest Kristine?
Po prostu róbmy to samo, co wtedy.
Będziemy się dobrze bawić.
Pogadamy i…
Chciałaś stworzyć rodzinę. Pamiętasz?
Rodzinę.
Proszę. Weź kasztany.
Zobaczmy.
Ten jest ładny, ten też.
Ważne, żeby się wwiercić, nie kłuć.
Zabiłeś tych wszystkich ludzi?
Wszystko przeze mnie?
Nie, uratowałem te dzieci.
Jest im teraz lepiej niż z ich bezużytecznymi matkami.
Chodź.
Hej!
Czego chcesz?
I nie obchodzi mnie to. Gdzie jest moja córka? Mów!
Dźgniesz mnie tym?
Wtedy nie dowiesz się, gdzie jest.
- Prawda? - Gadaj!
Nie psuj nastroju.
Zaśpiewajmy piosenkę.
Ty oczywiście nie możesz, ale my zaśpiewamy „Kasztanowego ludzika”.
Pamiętasz?
Widzisz?
Kasztanowy ludziku
Wejdź, kasztanowy ludziku
Wejdź…
Halo!
Masz dla mnie
Głośniej!
Jakieś kasztany?
Świetnie. Dalej.
Dziękuję
Jeszcze raz.
Wszyscy razem.
Kasztanowy ludziku Wejdź
Kasztanowy ludziku
- Głośniej śpiewaj. - Wejdź…
- Głośniej! Nie słyszę cię. - Masz dla mnie jakieś kasztany?
Jest niezła, co?
Zaskakująco dobra. Gdzie się podział?
Uspokój się.
Pokażę ci, gdzie mieszkaliśmy z siostrą.
- Nylanderze. - Co tam?
- Znalazłeś go? - Co takiego?
Dom. Z niemieckimi gazetami.
Niestety nie. Nie mamy żadnych tropów.
Gdzie ty jesteś?
Wciąż jestem na wyspie Møn.
Mam pomysł, ale nie mogę znaleźć cholernego miejsca.
Jakiego miejsca?
Zaraz oddzwonię.
Hessie.
Hessie!
Jestem ci bardzo wdzięczny.
Gdyby nie ty, nie odkryłbym swojego powołania.
Nie ma tego złego, co nie?
Bez obaw, będziesz ostatnia. Dołożę szczególnych starań.
Radzę ci się odprężyć, na ile to możliwe.
Pamiętaj, że robię to dla wyższego celu.
Czy coś się stało?
Nie mogę teraz rozmawiać. Zadzwonię później.
Brzmi wspaniale. Jasne. Pa.
Zacznijmy od pierwszej.
Thulin!
Jak znalazłeś to miejsce? Gadaj!
Zakładka. Twoja siostra przy kasztanowcu.
Moja zakładka?
- Kto jeszcze wie, gdzie jesteś? - Nikt.
No tak. Nylander.
Wypadło mi z głowy.
- Jak daleko jest lokalna policja? - Mają co najmniej 10 minut.
Genzie, nie ujdzie ci to na sucho. Wszyscy wiedzą, kim jesteś.
Thulin nie ma z tym nic wspólnego. Jest niewinna.
Mam gdzieś, co przed laty zrobiła Rosa.
To nie jej wina, że tak skończyłeś.
Doprawdy?
- Była tylko dzieckiem! - Nic nie rozumiesz.
- To była jej wina! - Była tylko dzieckiem.
Przymknij się!
- Nic nie rozumiesz. - Genzie.
Była dzieckiem. Tylko dzieckiem!
Czy twoja żona i córka nie spłonęły żywcem?
Może do nich dołączysz?
Roso.
Obudź się.
No dalej.
Cholera!
Kristine… Słyszałam, jak rozmawiał przez telefon.
Genzie?
Schowaj się w rogu!
No dalej!
No dalej, do cholery!
Wyjdź!
Chodź tu! Roso!
Wyjdź.
Naciskaj!
Trzymaj rękę powyżej serca. Wrócę po ciebie.
Trochę mnie rozczarowałaś, Naio.
Powinnaś była docenić to, co zrobiłem, a nie próbować mnie powstrzymać.
Słyszysz mnie?
Ale to już koniec.
Historia Kasztanowego Ludzika pozostanie w pamięci na długie lata.
Muszę tylko rozgryźć, co z tobą zrobić.
Masz Le.
Potrzebuje matki.
Zamknij się.
- Uspokój się. - Puszczaj!
Zapomnij! Daj mi jeden dobry powód, żeby nie zapewnić Le lepszego życia.
Genzie!
Wyłaź!
Genzie, wysiadaj.
Hessie!
Nawet nie próbuj… Co jest, kurwa?
Nie ruszaj się.
Dobra. Gdzie Rosa?
Jest bezpieczna i czeka na wieści o swojej córce.
Nie.
Tak. Twoja piła tnie więcej niż kości, ty chory bydlaku.
To już koniec.
- Przymknij się. - Wyjdź z rękami w górze.
Zamknij się.
Thulin?
Chodź tutaj.
No dobrze.
Chodź do mnie.
Mam cię.
- Dobra. - Tak.
- Dobra.
Tak.
Mam cię.
Gdzie on jest?
Genzie…
Gdzie jest Kristine?
Genzie, gdzie Kristine?
- Powiedz nam, gdzie jest. - Genzie, mów.
Gdzie Kristine?
Halo?
Halo, Toke?
Jesteś tam?
Nie podoba mi się to.
Obiecałeś, że zadzwonisz…
Policja jest w szoku po odkryciu, że 44-letni Simon Genz
jest mordercą i tak zwanym Kasztanowym Ludzikiem.
Genz został wczoraj zabity podczas próby aresztowania.
Był szefem centrum kryminalistycznego.
Badał też morderstwa, które sam popełnił.
Policja bada teraz, czy Genz stał za domniemanym morderstwem Kristine,
córki minister spraw socjalnych Rosy Hartung.
Kristine zniknęła rok temu.
Rosę Hartung wypisano rano ze szpitala…
Zimno ci?
- Podkręcić ogrzewanie? - Nie trzeba, dzięki.
Jak dojedziemy, Nylander zapozna nas z sytuacją.
Rozmawia z niemiecką policją.
- Więc… - Tak.
Wiesz, że to mało prawdopodobne, by żyła.
O ile ją w ogóle znajdziemy.
Jakie wieści?
Telefon do Genza łączono przez wieżę telekomunikacyjną
godzinę od promu, blisko polskiej granicy,
Znaleźli tam dom i zastawili drogi.
- Co to za miejsce? - Jest blisko wioski.
Kilku świadków rozpoznało samochód Genza po opisie.
Często przyjeżdżał w minionym roku. Odkąd kupił dom dla swojej siostry.
Uparli się.
Odmówiłem i zadzwonił do mnie minister sprawiedliwości.
- Wiadomo, czy… - Nikt nie widział dziecka koło domu.
Świadkowie twierdzą, że siostra mieszkała sama.
Wiemy, że Genz ją obserwował.
…i kemping. Oto prognoza pogody.
Jutrzejsza pogoda będzie zmienna,
ale rozjaśni się w środę i czwartek.
Wtedy będzie słonecznie i sucho. Prognozę pogody sponsoruje…
Witam. Zgłaszała pani zalanie?
Nie znam niemieckiego.
Astrid Bering?
Puść mnie!
Nie ruszaj się.
- Puść mnie. - Nie ruszaj się!
Puść mnie.
Zostaw ją. Nie może oddychać.
Astrid, gdzie Kristine?
- Czy on nie żyje? - Tak.
- Gdzie Kristine? - Przekaż rodzicom, że się starałam.
Na dół.
Zamknięte.
Co się dzieje?
Kristine?
Steenie, mam dość. Jedźmy już.
- Otwórz samochód. - Skarbie.
Czuję, że coś jest nie tak.
Chcę do domu.
- Dzień dobry. - Mamo.
Podpisano umowę zarządzania nieruchomością.
No i co? Mam ją porwać?
Poproszę.
Zaopiekujesz się nim dla mnie?
Oczywiście.
Obiecałam Le,
że w domu nie będzie rozmów o pracy. więc Aksel odebrał mi telefon.
Zbeształ mojego szefa, że jeśli to takie ważne
niech napisze maila.
O rety.
A ty?
Jedziesz do Budapesztu i co dalej?
Do Bukaresztu. Prosto do pokoju hotelowego.
Potem mam spotkania przez cały tydzień. Musimy zamknąć sprawę,
po czym dostanę nową.
Jasne.
- Cóż… - No tak.
- Bezpiecznej podróży. - Dzięki. No…
Na razie.
Tak się zastanawiałem…
Co ty wyprawiasz?
Czy my…
- Na razie. - Na razie.
- Bezpiecznej podróży. - Dzięki.
Hessie?
Zapomniałam ci coś dać.
Od Le.
- Od Le? - Tak.
- Podziękuj jej ode mnie. - Jasne.
- Pa. - Pa.
Za tydzień zwrócę się do władz w sprawie odszkodowania.
Z racji odsiadki za zbrodnię, której nie popełniłeś,
powinieneś spodziewać się znacznej kwoty.
- Zobaczymy. - Sprawiedliwości stanie się zadość.
Moje gratulacje.
Jesteś wolny.
Napisy: Przemysław Stępień