ZELANDIA ZACHODNIA, 1985 ROK
Wejdź, kasztanowy ludziku
Masz dla mnie jakieś kasztany?
Dziękuję
Nie nakłuwaj. Spróbuj się wwiercić jak Astrid.
Spróbuj znowu.
Ile ich potrzebujemy?
Moglibyśmy ustawić dużą rodzinę w kółku.
Roso?
Mogę na chwilę?
Rozmawialiśmy…
Rozmawialiśmy o zatrzymaniu bliźniąt.
Toke i Astrid mieli niełatwe życie i potrzebują dobrego domu.
Tata i ja myślimy, że mogliby to mieć u nas.
- Na zawsze? - Tak.
Jeśli ci to odpowiada, skarbie.
Tak.
Jesteś pewna?
Tak.
Chodź, Roso. Przekażmy bliźniętom dobre wieści.
Trzy dni temu kopenhaska policja znalazła dwoje zabójców
na miejscu możliwego morderstwa-samobójstwa.
Policja nie znalazła dowodów na związek morderców
z zabójstwem córki Rosy Hartung ubiegłej jesieni.
Sprawa zostanie zamknięta po dzisiejszej konferencji prasowej.
Minister spraw socjalnych Rosa Hartung…
Vogel tu jest.
Mam kazać mu wyjść?
Już idę.
Omawialiśmy opróżnienie pokoju Kristine.
- Chyba… - Zrobimy to dzisiaj.
Zaraz wychodzimy.
Nie chcę. Pojadę rowerem.
Nie. Uzgodniliśmy, że zawiozę cię…
To nieaktualne.
I wiesz dlaczego.
Pojadę z Victorem i Thorem. Nic się nie stanie.
Zaraz przyjdzie.
Zaczekam.
Możemy później pogadać?
Raczej nie. Premier chce się z tobą spotkać online.
Popierając Steena, osłabiłaś naszą pozycję.
Musimy więc opracować plan.
Miałam dziwny sen.
Dobra.
To chyba był sen, ale nie mam pewności.
Może nie był ważny.
Ale spotkanie jest.
Przetrwamy to. Jak zawsze.
SERIAL NETFLIX
KASZTANOWY LUDZIK
PIĄTEK, 23 PAŹDZIERNIKA
Jadę na kurs technologiczny w Jutlandii.
- Potem mam kilka tygodni wolnego. - Miło będzie trochę odpocząć.
Jasne.
Szkoda, że Hessowi odbiła szajba.
Wrócił do Hagi?
Nie wiem.
Dzwoniłam do niego, ale nie odbiera.
Jasne, ale świetnie się dogadywaliście.
W jego teoriach było za dużo ględzenia, a za mało faktów. Nie uważasz?
Miał powód do narzekania.
Nie było śladów, że Skansę i kierowcę łączy coś
z zamordowanymi kobietami, mimo znalezionych części ciała.
Ktoś mógł je podłożyć.
Nie było też kasztanów z odciskami Kristine.
Uważasz, że Nylander za szybko zamknął sprawę?
Nie mamy pewności,
że to Skans i kierowca pozostawili te kasztanowe ludziki.
Nie otwieraj sprawy, zanim udam się na urlop.
O co chodzi?
To…
To moja córka i jej przyjaciółka.
- Ach tak. - Złożona sprawa. Mieszka z dziadkiem.
Cześć.
Cześć, skarbie.
Cześć wam.
Miło cię widzieć.
- Cześć, Fiono. - Cześć.
- Wyglądacie świetnie. Strasznie. - Będę przemawiała razem z Fioną.
Wiem i przyjdę. Nie mogę się doczekać. Przywiozę dynię.
Chcesz potem wrócić do domu?
To mój ostatni dzień w pracy.
Kim pan jest?
- Simon. - Pracujemy razem.
Czy też „pracowaliśmy”. Twoja mama zmienia pracę.
- Żebyśmy miały dla siebie więcej czasu. - Dokąd śmigacie?
- Na imprezę halloweenową. - Nie boicie się?
Wiecie, co się stanie?
Obudzicie zmarłych w grobach. Powstaną i zjedzą was na kolację.
Z naleśnikami i dżemem.
Dobra. Karta dostępu do obiektu.
Kluczyki do siłowni i…
- do szafki. - Idziesz na konferencję?
- Nie. - Kluczyki do auta?
Uznamy, że Benedikte Skans i Jacob Rasouli byli mordercami.
- Dobra. Dzięki za wszystko. - Dziękuję.
Ostatnie dni nie były udane, ale wyprostowałaś sprawę.
Powodzenia z mózgami w dziale IT.
Dzięki.
Patolog pyta, czy potrzebujesz więcej informacji na konferencję.
- Poproszę. - Zrobione.
Powodzenia.
- Thulin? - Tak.
Wysłałam wam zdjęcia, o które prosiliście.
- Zdjęcia? - Tak.
- W mailu jest zindeksowana lista. - Jakie zdjęcia?
Prosiliście o listę przestępstw, którymi interesował się Bekker.
Wybacz, nie powiedziałam ci, ale to mój ostatni dzień.
Dzięki, jestem ci dłużna.
Chociaż tyle.
- Pomogę ci. - Dzięki.
Więc…
- Powodzenia. - Dzięki, Abildgardzie.
Cześć.
ARESZTOWANO HANSA HENRIKA HAUGE’A, POSZUKIWANEGO ZA POBICIE I PEDOFILIĘ
No proszę. Nieźle ci poszło, jak już się wziąłeś za robotę.
Miałem trochę wolnego czasu.
Mam podpisać?
Nie mam papierów ze sobą.
Możesz wydrukować? Chcę już sprzedać mieszkanie.
Jasne, ale potrzebujemy umowy.
Wyślę ją, gdy dostanę od Riswana.
Dzwoni twój telefon.
Niech dzwoni.
Telefon Marka Hessa.
Chwileczkę. Szef już idzie.
- To Hess. - Cześć, to ja.
Mam dobre wieści.
Znaleźli Hauge’a. Aresztowali go.
- Tak, wiem. - Rozumiem.
Dzisiaj wyjeżdżam i właśnie rozmawiałem z Abildgårdem.
Ponoć znaleźli go na stacji benzynowej.
Ułożyło ci się z robotą?
- Tak. - Wracasz do Hagi?
Do Bukaresztu. Wziąłem tam sprawę…
bo czemu nie?
To też mój ostatni dzień, więc…
- No jasne. Gratuluję. - Dziękuję.
Ale…
Dbaj o siebie, dobrze? Pa.
Pozdrów Le ode mnie.
A jeśli ktoś zapyta mnie o twój adres?
Nikt nie zapyta.
ROSA HARTUNG WRACA JAKO MINISTER SPRAW SPOŁECZNYCH
Dorwaliście ich? Morderców tych kobiet?
- Tak. - Mój syn uważa cię za bohatera.
Raczej byłem zawalidrogą.
Na lotnisko, proszę.
Dziękuję za pomoc.
Wyrzeźbiliśmy mnóstwo dyń.
- Cześć. - Cześć, Naio.
- Witam i zapraszam. - Dzięki.
- Cześć. - Cześć.
- Przepraszam za… - Ani słowa więcej o tym.
- Jak minął ostatni dzień? - Dobrze.
O rajuśku! Jesteś przerażająca.
Zrobiłaś to dla mnie? Piękny.
Dziękuję.
Tylko popatrz, co mam dla ciebie i Fiony.
Dynie.
Dlaczego nie wyrzeźbiłaś ich jak wszyscy inni?
A nie robimy tego tutaj?
Nikt nie zauważy. Zamiast tego pomożemy posprzątać.
Wchodź. Strasznie się wkręciła.
Pasażerowie lecący do Bukaresztu proszeni są o przejście bramki B12…
- Nie mam biletu. Możesz go znowu wysłać? - Jasne. Na służbowy e-mail.
- Dobra, dzięki. - I przykro mi z powodu Bukaresztu.
Niepotrzebnie.
Bukareszt mi pasuje. Do zobaczenia.
Ciao.
LINUS BEKKER – ULUBIONE
MATKA
W 2008 roku w Danii wyprodukowano 400 000 dyń.
Dziś już ponad 800 000, więc Halloween zostanie z nami na stałe.
Dziękuję, Le.
Dziewczęta upichciły dla nas pyszne, jesienne danie.
- Upiekłyśmy kasztany. - Tak.
Proszę podejść i się poczęstować.
Le i Fiona opowiedzą, czego nauczyły się o kasztanach.
CÓRKA
SYN
PRZY ŚCIANIE
ZEPSUTY ZAMEK
Pasażerowie podróżujący lotem SAS SK 224 do Bukaresztu…
proszeni są o wejście na pokład.
SAS SK 224 do Bukaresztu jest gotowy do odlotu…
Prosimy wchodzić na pokład.
Co jeszcze należy pamiętać?
Trzeba wybrać odpowiednie, słodkie kasztany.
Właśnie.
Dziękujemy bardzo.
Nie ma dwóch takich samych kasztanów. Jest wiele różnych rodzajów.
Rosną w różnych miejscach i wszystkie wyglądają inaczej.
- Ptaszki ćwierkają, że… - Przepraszam.
Co to znaczy, że są różne rodzaje?
Są dwa gatunki.
Kasztan pospolity i jadalny. Każdy gatunek ma podgatunki.
Wyglądają inaczej, zależnie od tego, gdzie rosną.
Dziękuję.
Le, możesz pójść ze mną?
- Co do diabła? - Nie oceniaj mnie pochopnie.
Czas zdecydować, czy chcesz być tu, czy tam.
- Wiem. - Pomyśl o uczuciach Le!
Zawsze je uwzględniam.
Ciągle myślę, że jest zła.
Że to moja wina i że jestem okropną mamą,
bo woli mieszkać z kimś innym niż ze mną.
- Hej, Le. - Hej, skarbie.
Podejdź tu.
Posłuchaj mnie.
Jestem z ciebie dumna.
Tęsknię za tobą.
Kocham cię.
Ale muszę iść.
Mam jedną niedokończoną sprawę, ale jesteś dla mnie najważniejsza.
Bezsprzecznie.
Chodzi o sprawę morderstwa,
w którą Bekker najczęściej klikał, gdy się włamał.
Nie widzę akt sprawy, tylko zdjęcia. Muszę je przeczytać.
Nie mamy niczego poza zdjęciami.
Sprawa jest z 1987 roku. Z wyspy Møn.
Akta nie podają mordercy ani kto mieszkał w domu?
Na to wychodzi.
Śledztwo prowadził John Brink z policji na Møn.
- Możesz powtórzyć jego imię? - John Brink.
A adres?
Ulica Vadbro Torv 12, Stege.
- Numer 12. - Tak.
Świetnie. Ostatnia sprawa. Czy Thulin je widziała?
Wątpię. Dziś był jej ostatni dzień. Myślami była gdzie indziej.
No tak.
Świetnie. Dzięki.
Gotowa?
Zaraz dołączy.
Zapisałem kilka zdań na wypadek, gdybyś się zawiesiła.
Pamiętaj, o czym gadaliśmy. Trzymaj się linii.
- Dobrze? - Tak.
- Jasne. - Super. Już dołączyła.
- Cześć, Roso. Miło cię widzieć. - Cześć.
Jak się trzymasz?
Nie takiego powrotu się spodziewałam,
ale teraz…
czas skupić się na przyszłości.
Mogę ci jakoś pomóc? Wszyscy służą wsparciem.
Dziękuję.
Wezmę kilka dni wolnego. Potem będę gotowa wrócić.
Omówiliśmy temat i zgadzam się z tobą.
Powinnaś zrobić sobie przerwę.
Ustaliłam z Vogelem, że wrócę w poniedziałek.
Chcieliśmy zasugerować, abyś została w domu na trzy miesiące.
Da nam to czas,
żeby wszystko przemyśleć.
A co z negocjacjami ministerialnymi?
Ze sprawami budżetowymi, które omawiałyśmy?
Nie przejmuj się. Jakoś to rozwiążemy.
Jak wspominałam, najważniejsze jest to…
Wykorzystujesz mnie, żeby zdobyć głosy współczucia,
ale odpychasz mnie, gdy robię się nieco problematyczna, tak?
Nie, przepraszam.
Obiecuję, że…
W porządku, Roso.
Za chwilę mam kolejne spotkanie.
- Muszę wiedzieć, czy ustaliliśmy plan. - Tak.
Świetnie. Poproś Vogela, żeby wpadł później.
Zajmiemy się szczegółami i opracujemy strategię prasową.
Dbaj o siebie.
Zajmę się wszystkim.
Za trzy miesiące wrócisz silniejsza, Roso.
Będziecie mieli czas porozmawiać ze sobą.
Dzwoń w razie potrzeby.
Zaczynamy?
- Z pokojem Kristine? - Tak.
Wynajmę przyczepę na stacji benzynowej.
Już się tym zajęłam.
No dobrze.
Skoczę po…
Kupię worki z taśmą na stacji…
ZAGINĘŁA
Steenie?
Jest tu kto?
Nie szkodzi.
Musisz popróbować.
Niepokoisz mnie.
Vogel mówił, że zgodziłaś się na krótki urlop.
Musisz mi pomóc coś sprawdzić.
Mamy dostęp do lokalnych baz odbiorów i opieki zastępczej.
Tak, ale…
Roso?
Co tu robisz? Wszystko dopiąłem z panią premier.
- Później wyjaśnię. - Wyjdźmy. Nie powinno cię tu być.
- Frederiku, nie rozumiesz. - Roso, rozumiem.
Twoja kariera leży w zgliszczach. Wyczyniam cuda, żeby ją uratować.
Mam wrażenie, że próbujesz nas sabotować.
Nas?
Z twoimi umiejętnościami i przy sympatii wyborców…
możesz wejść na sam szczyt. Możemy to osiągnąć razem.
Odsuń się.
Genzie?
Nie teraz. Jadę na Jutlandię i muszę to skończyć.
- To ważne. Dzwoniłam do ciebie. - Aby omówić Bekkera?
Nie, te kasztany przy ciałach z odciskami Kristine Hartung
pochodzą z ich ogrodu?
Tak. Kasztany pospolite. Już to ustaliliśmy.
Więc muszą pochodzić z przydrożnego straganu Kristine.
Czy to ten sam podgatunek?
Nie rozumiem.
Powinien być raport z danymi o kasztanach.
Prawdopodobnie.
Od botanika leśnego z uczelni.
Możesz go odkopać?
Dla ciebie wszystko.
Moment.
Dobra. Kasztany znalezione w ogrodzie rodziny Hartung
to Aeskulus hippocastanum.
Podgatunek z pierwszego miejsca zbrodni z Laurą Kjær
to Aesculus hippocastanum novum.
- Novum? Pokaż. - Tam.
Nie rozumiem. Coś się nie klei.
To inny podgatunek.
- No i… - A pozostałe kasztanowe ludziki?
Anne Sejer-Lassen.
Jessie Kvium.
Aesculus hippocastanum novum.
No dobrze.
Czy to coś zmienia?
Oznacza to, że kasztanowe ludziki nie były od Kristine Hartung,
Być może. Mogła też użyć innych kasztanów niż te w domu.
Pogadaj z Nylanderem w poniedziałek.
Wiesz, że uważa sprawę za zamkniętą.
- Jadę na Jutlandię… - To nie zajmie długo.
Jestem zajęty, nie mogę.
Świetnie. Poszukam kogoś innego, kto powie mi, gdzie rosną.
Niewykluczone, że Kristine żyje.
Przestań, zaczekaj…
Wyjaśnij mi, co proponujesz.
Policja na Møn, jak mogę pomóc?
Tu ponownie Mark Hess. Brink?
Nie, wciąż ma spotkanie. Proszę zadzwonić w poniedziałek.
POLICJA
Proszę otworzyć.
Hess. To ja dzwoniłem.
Nie ma za co. Oddzwoń później. Daj mi chwilę.
- Tak? - Ja do Johna Brinka.
Wciąż ma spotkanie.
Powiedz mu, że to ważne.
Brink już wyszedł. Mogę spytać, czego to dotyczy?
Chodzi o starą sprawę.
Skoro tak, poczeka do poniedziałku.
A jeśli nie, Erik może pomóc. Na razie.
Miłego weekendu, Brink.
Hej! Szukam mordercy.
Gratuluję.
Chyba poznał go pan w 1987 roku, kiedy zginął pański kolega.
No tak.
Nasz szef, Marius Larsen, zadzwonił na stację.
Pojechał na farmę, bo uciekło z niej kilka krów.
Proszę usiąść.
Nigdy nie zapomnę tego cholernego dnia.
Dopiero skończyłem 29 lat, byłem wciąż żółtodziobem.
Przyjechaliśmy na farmę Øruma, żeby pomóc Mariusowi.
Øruma?
To nazwisko ojca i właściciela farmy.
Nie było mu chyba łatwo.
Może dlatego żona postanowiła, że zostaną rodziną zastępczą.
Płacono im za każde dziecko.
Wszyscy wiedzieli, że Ørum i jego żona raczej nie byli otwarci na dzieci…
ale na farmie mieli dużo świeżego powietrza, łąk i krów.
Uznaliśmy, że dzieci będą tam miały lepsze życie.
Kim są ci dwoje młodych?
Nastoletnie dzieci Øruma.
Znaleźliśmy żonę zabitą w łazience.
Mariusa odkryto w piwnicy.
Wciąż był ciepły.
A morderca?
Myśleliśmy, że Ørum uciekł, ale jego ciało było w kamieniołomie.
Znajduje się za farmą. Zastrzelił się własną strzelbą.
Skąd wiadomo, że to on był mordercą?
Nastolatków i świnię zastrzelono tą samą bronią.
Uznaliśmy, że skończył ze sobą
- w wyniku poczucia winy. - W związku z czym?
Z związku z tym…
co zrobili.
Z tym, co zrobili dzieciom zastępczym.
Bliźniętom.
Znaleźliśmy je w piwnicy.
Chłopca i dziewczynkę.
Słyszałem już o nich. Chodziły do klasy z moją siostrzenicą.
Ale nikt z nas nie wiedział, że mieszkają w lochu.
Potem znaleźliśmy szafkę
z kasetami VHS, na których rejestrowali to, co robili.
- Biedne dzieciaki. - Właśnie.
Wyraźnie słychać, jak jej brat woła do matki,
żeby to przerwała, ale…
Nic nie zrobiła?
Ona nagrywała.
A potem…
zamykali chłopca w pokoju
i kazali mu robić kasztanowe ludziki.
Tak też robił.
Za każdym razem.
Piwnica była pełna cholernych kasztanowych ludzików.
Dlaczego nie ma zdjęcia chłopca?
Nie ma?
Nie.
Nie rozumiem.
Muszę dowiedzieć się wszystkiego, co pan wie o chłopcu.
- Jasne. - Jak miał na imię?
Toke. Siostra to Astrid. Nazywali się Bering.
Toke i Astrid Bering.
Gdzie teraz są? Muszę z nimi porozmawiać.
To…
było ponad 30 lat temu. Po co odgrzebywać przeszłość?
Bo nie uważam, żeby Ørum zabił twojego szefa.
Ani własnej rodziny.
Chłopak?
Nie mówi pan poważnie.
Miał jakieś 12 lat.
Akta muszą tam być.
Rodzina zastępcza Petersenów, Kirkevej 35, Odsherred.
Ojciec Paul, mama Kirsten.
Przyjęli do siebie bliźnięta.
Ale…
Co to konkretnie za sprawa? Masz numer ubezpieczenia społecznego?
Coś, żebym mogła przeszukać system.
Przyjęli też inną dziewczynę. 261276-8122.
- To twój numer ubezpieczenia. - Wprowadź.
Był tam chłopiec. Miał siostrę.
Nie masz imienia czy czegoś, co…
Byli tam tylko parę miesięcy.
Dobra.
Może chodzić o to. Rok 1985.
Bering, Astrid. I jej brat bliźniak.
Toke.
Mieszkali tam dwa miesiące, zanim ich nie przeniesiono.
Dokąd trafili?
Co się z nimi stało? Pozwól mi.
Muszę ich znaleźć.
Co się dzieje?
Roso, mam coś zrobić?
KARY ZAMYKANE NA CAŁE DNI
ZANIEDBYWANE WYKORZYSTYWANE SEKSUALNIE
Roso, przepraszam, ale szef kancelarii prosi o spotkanie.
PRZYJEDŹ DZISIAJ, JEŚLI CHCESZ WIEDZIEĆ,
CO SIĘ STAŁO Z TWOJĄ CÓRKĄ
GDZIE?
Porzucono ich przed głównym szpitalem.
Są informacje na temat Astrid. Próby samobójcze i narkotyki.
Nieco ponad rok temu wypisano ją ze szpitala psychiatrycznego.
W jej aktach nie ma adresu.
A chłopiec?
Toke Bering. Dziwna sprawa, ale nic nie mamy.
Nie miał adresu od 18 roku życia.
Co się dzieje, Hessie?
- Abildgårdzie, idziesz? - Tak.
Nie pomogę już. Mamy konferencję prasową…
Podaj mi nazwiska ich pozostałych rodzin zastępczych.
Może ktoś od nich ma z nimi kontakt.
No dobrze. Pierwsza rodzina odrzuciła je po dwóch miesiącach.
Potem trafili na Farmę Kasztanów.
- A potem… - Dlaczego je odrzucono?
Nie podano powodu.
Muszę iść.
Dobrze. Podaj mi nazwisko pierwszej rodziny.
Petersen.
Paul i Kirsten Petersen. Wcześniej adoptowali córkę. Rosę.
Rosę?
Czy to możliwe…
Zapytaj Rosę Hartung, czy jej panieńskie nazwisko to Petersen.
- I czy mieszkała kiedyś z bliźniętami. - Już się robi.
Nie mamy nic w aktach o Toke’u Beringu. Przykro mi.
A twoja siostrzenica? Mówiłeś, że chodzili razem do klasy.
Tak.
Zapytam siostrę.
Nie wiem, gdzie jest.
Spróbuj zadzwonić.
Sprawdź w ministerstwie.
Słucham?
Witam.
Przepraszam, że nachodzę.
Nazywam się Steen Hartung.
To moja córka.
Zaginęła w zeszłym roku.
WIDZIAŁEŚ TĘ DZIEWCZYNĘ?
Może coś pan widział.
Cokolwiek?
Wracała z tenisa.
Miała na sobie czerwoną wiatrówkę i niebieskie dżinsy.
Tak.
Jak na zdjęciu.
Tak.
Chwileczkę.
Pana twarz jest znajoma.
Skąd pana znam?
Też już pana widziałem.
Był pan tu wczoraj, żeby zadać dokładnie te same pytania.
Przepraszam.
Może powinien pan wrócić do domu.
- Do domu? - Tak.
Myśli pan, że stałbym tu,
gdybym chciał być gdzie indziej?
Tak pan myśli?
Przepraszam. To nie pana wina.
Może odwiozę pana do domu?
Pójdę po kluczyki.
Roso?
Tato?
Cześć, kochanie.
- Gdzie mama? - Nie wiem.
Dzwoniłem do niej cały dzień. Nie ma samochodu.
Co to jest?
Znalazłem je w salonie. Drzwi były otwarte na oścież.
Tato, coś się stało?
Idź się pobawić, skarbie.
Co się stało, słoneczko?
Chodzi o to, że Toke…
Co takiego zrobił?
Musisz mi powiedzieć, jeśli coś się stało.
Zrobił ci coś?
Dobrze, co takiego?
Jesteś pewna, że to prawda?
To bardzo ważne, żebyś tego nie zmyśliła.
Kochanie, chodź tu.
W pełni rozumiemy państwa decyzję.
- Dziękuję. - Jak się czuje wasza córka?
Dobrze, zważywszy na wszystko.
Całe szczęście.
- Wie pani, dokąd trafią? - Bodajże na wyspę Møn.
Poradzą sobie.
Dzięki za pomoc.
NUMER ZASTRZEŻONY: WYŁĄCZ TELEFON I WYRZUĆ
WYŁĄCZ
Ma może listę nazwisk z klasy?
Johanne, chodź tutaj, do diabła.
- Trochę nam się spieszy. - Już idę.
Musiałam wyłączyć piekarnik. Dzieci i wnuki mnie odwiedzą.
Wnuki po raz pierwszy chodzą za cukierkiem albo psikusem.
Ciasta?
Nie, dziękuję.
Pani córka była w tej samej klasie co Toke i Astrid?
Tak, Iben.
Okropna sprawa. Bardzo to wstrząsnęło dziećmi.
Iben mieszka w Norwegii, pracuje w hotelu.
Przyjadą tylko synowie z dziećmi.
John wspominał, że kilka lat temu był zjazd absolwentów.
Johanne, potrzebujemy listy nazwisk dzieci z klasy Iben
wraz z kontaktami.
Na pewno mamy taką, bo przechowujemy rzeczy Iben.
- Chwileczkę. - Tak.
Tutaj będzie.
Musi być gdzieś tutaj.
Same czasopisma.
Nagle nie mogę znaleźć.
Przykro mi, ale…
Ciekawe, czy Iben ją wzięła, czy jest na strychu
albo w garażu po remoncie.
- Pozwól mi poszukać. - Nie popychaj mnie.
Przez telefon mówiłaś, że masz tę listę.
Przyjechaliśmy, a ty jej nie masz.
- Przejechaliśmy spory kawał drogi. - Możecie zostać na kolację.
A co będzie?
Roladki wieprzowe, ale bez nadzienia ze śliwek…
- Kto tu jest na zdjęciach? - Zioła z ogrodu…
Popatrz…
- Kto tu jest na zdjęciu? - To Iben.
I jej klasa.
Patrz, tu jest Toke.
- To był jej bal szkolny. - Niemożliwe.
- To on. Pamiętam go dobrze. - Toke?
Tak, zapadł mi w pamięć.
Iben była zaskoczona, gdy zjawił się na balu.
Opuścił szkołę wiele lat wcześniej.
Był tam tylko godzinę. Nikt nic nie powiedział.
Wszyscy współczuli tym dzieciom.
Kasztanowy ludziku
Wejdź, kasztanowy ludziku Masz dla mnie
Jakieś kasztany?
Czas na konferencję.
Nie wiem, ile informacji…
Chwileczkę.
Nie wiem, o czym chcesz mówić, ale podkreśliłam ci parę wątków.
- Nylanderze, ważny telefon. - Nie teraz.
- Mam konferencję prasową. - Musisz odebrać.
- Inaczej będziesz tego żałował. - Jesteśmy gotowi.
- Nylanderze. - Słuchaj uważnie.
- Hessie. - Zgarnijcie Genza. I to teraz.
Rozumiesz mnie?
POLICJA – SIMON GENZ
Cholera!
Nylanderze.
I jak? Dorwaliście go?
Nie, wyszedł.
- Dokąd? - Nikt tego nie wie.
Wyjechał z Thulin kilka godzin temu.
- Z Thulin? - Tak.
Spotkali się. Znaleźliśmy jej komórkę w koszu.
SZEŚĆ NIEODEBRANYCH POŁĄCZEŃ
Kurwa! Genz nie potrzebuje Thulin.
Sprawdźcie, czy nie odstawił jej do domu czy gdzieś.
- Powinien tu być. - Tutaj?
Nie, objechaliśmy już całą wyspę Møn.
Biolog mówi, że można znaleźć te kasztany w trzech miejscach.
Odwiedziliśmy wszystkie.
Muszę jechać na Jutlandię. Odwiozę cię na komisariat.
Możemy wrócić inną drogą?
Nie, to będzie naokoło.
Spróbujmy.
Uważaj, żeby go nie złamać. To dowód, prawda?
Zgadza się.
Twoja broń tu jest.
Rany! Muszę zamykać schowek na klucz.
- Przepraszam, że zmarnowałam twój czas. - W porządku.
I tak jechałem w tę stronę.
Mniej więcej.
Dobrze się bawiła.
- Twoja córka. Wydaje się bardzo miła. - No tak.
Jak przyjęcie?
Chyba w porządku.
- Chyba? Byłaś tam? - Nie, wyszłam.
- Jestem tutaj. - Wynagrodź jej to.
Jeśli chcesz być dobrą mamą.
Dobrą mamą?
Czyli niby kim?
Kimś, kto rozumie,
że dzieci są cenne i trzeba się nimi opiekować.
Tak, jak dobry ojciec.
Gdzie mój telefon?
- Miałam go w twoim biurze. - Mamy są inne.
Koniec końców to mama odpowiada za dobro dziecka.
Bzdura.
Nie tylko matka jest za to odpowiedzialna.
Trzeba też zarabiać na rodzinę.
Nie, bo przy dziecku chodzi o pierwotne instynkty.
Tata jest zbędny. Dziecko jest przywiązane do mamy, prawda?
Musi dbać o swoje dziecko. Inaczej nie wykonuje swojej pracy.
Oczywiście, że musi,
ale dobra mama wie, kiedy dziecko jej potrzebuje.
- Może na niej polegać. - No dobrze.
Dobrze, że ma też dziadka, Aksela.
Skąd wiesz, że nazywa się Aksel?
Powiedziałaś mi.
Mogę pożyczyć telefon?
Nie wiem, gdzie jest.
- Zatrzymasz się? - Jasne.
Zatrzymaj się. Stop!
Czekaj.
Naio, spieszymy się.
Weź ze sobą torbę.
Chodź.
To może być ten!
Tak.
Miałaś wracać do Le.
Muszę coś sprawdzić. Pięć minut.
- Wygląda jak farma. - Świetnie.
Skoro nalegasz.
Niech tak będzie.
Napisy: Przemysław Stępień